เกิดใหม่ยุค 90 ทวงคืนวาสนาตัวข้าในวัย 8 ขวบ! 【จบ】

        เดิมทียายหวังไม่ได้ตั้งใจจะซื้อซาลาเปา ลำพังแค่ของแบบนี้ตัวเองก็นึ่งเป็น จะเสียเงินเสียทองซื้อกินไปไย แต่ซาลาเปาเจ้านี้เป็นของบ้านทิงเสวี่ย เพื่อนเล่นคนแรกของฉินหยวนเฟิงที่หมู่บ้านต้าเหอ

        คุณยายทั้งนึกเอ็นดูและเวทนาทิงเสวี่ยจับใจ... เด็กกำพร้าแม่จะไม่ให้คนแก่สงสารได้อย่างไรกัน?

        แม้จะอยู่คนละฟากฝั่ง แต่เพราะอยู่หมู่บ้านเดียวกัน เรื่องราวของหลินกั๋วผิงกับหลิวกุ้ยหลานที่หย่าร้างกันเมื่อหลายปีก่อน ยายหวังก็พอจะระแคะระคายอยู่บ้าง เธอจึงอดไม่ได้ที่จะรู้สึกเมตตาสองพ่อลูกคู่นี้

“ทิงเสวี่ย ซาลาเปาบ้านหนูขายยังไงจ๊ะ? ไส้เนื้อเท่าไหร่ ไส้ผักเท่าไหร่?”

        ยายหวังชะโงกมองซาลาเปาในตะกร้าสานตรงหน้าแล้วก็นึกชอบใจ หน้าตาของมันดูดีกว่าที่เธอนึ่งกินเองเสียอีก ไม่นึกเลยว่าชายอกสามศอกจะสามารถนึ่งซาลาเปาออกมาได้ประณีตน่ากินปานนี้

        ทิงเสวี่ยรีบฉีกยิ้มหวานตอบยายหวัง “คุณยายคะ ซาลาเปาบ้านหนูไส้เนื้อลูกละสามเหมา ไส้ผักลูกละสองเหมาค่ะ ถ้าคุณยายซื้อไส้เนื้อสามลูกหนูแถมให้หนึ่งลูก ถ้าซื้อไส้ผักสองลูกหนูก็แถมให้หนึ่งลูกเหมือนกันค่ะ”

        ยายหวังโบกมือ “ฉันเอาไส้เนื้อสามลูก ไส้ผักสามลูก... ของแถมไม่ต้องหรอกลูก เอะอะแถมหมดแบบนี้พวกหนูจะเอากำไรมาจากไหนกันล่ะ”

        เมื่อยายหวังประเดิมซื้อ บรรดาคุณยายท่านอื่นๆ ในกลุ่มก็พากันซื้อตาม

        ชั่วพริบตาซาลาเปาก็พร่องไปกว่าครึ่ง

        ด้วยปริมาณที่นึ่งมาน้อย ประกอบกับมีคนรุมซื้อ ไม่นานซาลาเปาสองตะกร้าก็ขายหมดเกลี้ยง

        หลินกั๋วผิงวางแผนไว้แล้วว่า ต่อไปเขาจะตระเวนขายทั้งที่ตลาดนัดใหญ่ในอำเภอ ตลาดนัดตำบล และตลาดนัดหมู่บ้านต้าเหอ ทำแบบนี้เขาจะได้ทั้งเงินจากการขายของ และไม่เสียงานเสียการทำนา ถือว่ายิงปืนนัดเดียวได้นกสองตัว

        หากซาลาเปาขายดีวันดีคืน เขาก็จะยึดอาชีพนี้ต่อไป แต่ถ้าวันหน้าค้าขายไม่ขึ้น ก็แค่กลับไปทำนาตามเดิมอย่างสบายใจ

        หลังจากนั้นเมื่อถึงวันตลาดนัดใหญ่ หลินกั๋วผิงก็ต้องฉายเดี่ยว เพราะทิงเสวี่ยไม่ได้มาเป็นลูกมืออีกแล้ว

        เมื่อขาดลูกสาวคู่ใจอยู่ข้างกาย แม้หลินกั๋วผิงจะรู้สึกประหม่าอยู่บ้าง แต่เขาก็เตือนตัวเองว่าคนเป็นพ่อจะมัวแต่พึ่งพาลูกสาวตลอดไปไม่ได้

        ในเมื่อลูกสาวช่างกล้าหาญชาญชัยปานนั้น ในฐานะพ่อ... เขาต้องทำตัวให้กล้าหาญยิ่งกว่าเธอสิถึงจะถูก

        หนนี้หลินกั๋วผิงบุกตลาดนัดอำเภอเพียงลำพัง พร้อมกับจำนวนซาลาเปาที่เพิ่มขึ้นเป็นไส้เนื้อแปดสิบลูก และไส้ผักหนึ่งร้อยลูก

        เมื่อถึงตลาดและตั้งแผงเสร็จสรรพ หลินกั๋วผิงก็กระแอมไอเรียกความมั่นใจ แล้วเริ่มตะโกนเรียกลูกค้า

        “ซาลาเปาร้อนๆ จ้า! ซาลาเปาร้อนๆ เพิ่งออกจากเตาเลยจ้า! ไส้เนื้อลูกละสามเหมา ซื้อสามแถมหนึ่ง! ไส้ผักลูกละสองเหมา ซื้อสองแถมหนึ่งจ้า! อร่อย ถูก ดี เชิญทางนี้เลยจ้า!”

        ซาลาเปาที่ใช้แถมอาจมีขนาดย่อมกว่าปกติเล็กน้อย แต่เรื่องหน้าตาและไส้ข้างในนั้นอัดแน่นคุณภาพอย่างแน่นอน

        หลินกั๋วผิงเพิ่งจะตะโกนเรียกลูกค้าไปได้ไม่กี่คำ ลูกค้ารายแรกก็เดินตรงเข้ามา... ไม่น่าเชื่อว่าจะเป็น คุณป้ากำไลทอง ขาประจำคนเดิม

        “คุณพี่มาแล้ว! วันนี้จะรับไส้เนื้อหรือไส้ผักดีครับ?” หลินกั๋วผิงทักทายลูกค้าพิเศษอย่างกระตือรือร้น

        “เอาไส้เนื้อสิบลูก ไส้ผักสิบลูกจ้ะ... อ้อ จริงสิพ่อหนุ่ม ลูกสาว คุณทำไมหนนี้ไม่มาด้วยกันล่ะ? แล้วก็... พ่อหนุ่มเป็นคนที่ไหนเหรอ? เมื่อก่อนฉันไม่เคยเห็นหน้าค่าตาคุณแถวนี้เลยนะ”

        หญิงกำไลทองพูดพลางแกว่งแขนข้างที่สวมกำไลทองไปมา ไม่รู้ว่าตั้งใจหรือไม่ แต่ดูเหมือนจะกลัวคนอื่นไม่เห็นความมั่งคั่งบนข้อมือ

        หลินกั๋วผิงใช้ที่คีบหยิบซาลาเปาใส่ถุงพลางตอบคำถาม “เสียวเสวี่ยต้องไปโรงเรียนครับ ครั้งก่อนแกมาเป็นเพื่อนเพราะไม่วางใจพ่อมือใหม่อย่างผมน่ะครับ... บ้านผมอยู่ที่หมู่บ้านต้าเหอ ตำบลเถาฮวาครับ คุณ     พี่แต่งตัวภูมิฐานขนาดนี้ ต้องเป็นคนในเมืองแน่ๆ เลยใช่ไหมครับ?”

        หญิงกำไลทองหัวเราะชอบใจ “พ่อหนุ่มนี่ตาถึงจริงๆ ฉันเป็นคนในเมือง สามีฉันเป็นรองผู้จัดการโรงงานปั่นฝ้าย ลูกชายฉันสองคน คนโตเป็นครูอยู่โรงเรียนมัธยมอันดับหนึ่ง คนเล็กเรียนมหาวิทยาลัยอยู่เมืองหลวงมณฑลโน่น... แล้วพ่อหนุ่มล่ะ มีลูกกี่คน?”

        “ผมมีลูกสาวคนเดียวครับ”

        “อ้าว แล้วภรรยาพ่อหนุ่มล่ะ ทำไมไม่มาช่วยกันทำมาหากิน?”

        ขึ้นชื่อว่าผู้หญิง โดยเนื้อแท้แล้วมักชอบเรื่องซุบซิบนินทา ยิ่งเป็นคนช่างจำนรรจาอย่างคุณป้ากำไลทองด้วยแล้ว ยิ่งไม่ต้องพูดถึง

        หลินกั๋วผิงนิ่งไปอึดใจหนึ่ง ก่อนจะตอบเสียงเรียบ “ผมหย่าแล้วครับ อยู่กันสองคนพ่อลูกพึ่งพาอาศัยกันไปตามมีตามเกิดครับ”

        พอรู้ว่าหลินกั๋วผิงเป็นพ่อม่ายเลี้ยงเดี่ยว หญิงกำไลทองก็จุปากด้วยความเสียดาย “โธ่... น่าเสียดายจริงๆ พ่อหนุ่มออกจะหน้าตาดีมีความสามารถ แถมยังทำมาค้าขายคล่องแคล่ว ทำไมถึงหย่ากันได้นะ ผู้หญิงคนนั้นช่างไม่มีวาสนาเอาเสียเลย มีสามีดีๆ อย่างพ่อหนุ่ม แถมยังมีลูกสาวที่ทั้งสวยทั้งฉลาดปานนั้นกลับไม่รู้จักทะนุถนอม... ช่างโง่เขลาเบาปัญญาเสียจริง!”

        หลินกั๋วผิงได้แต่ยิ้มเจื่อน ไม่รู้จะต่อความยาวสาวความยืดอย่างไร

        หลังจากรับถุงซาลาเปาและจ่ายเงินเสร็จ คุณป้ากำไลทองก็ยังไม่ยอมกลับ เธอทำท่ากระซิบกระซาบถามหลินกั๋วผิงว่าอยากได้เมียใหม่แบบไหน เธอยินดีจะเป็นแม่สื่อแม่ชักให้

        หลินกั๋วผิงรีบโบกมือปฏิเสธด้วยความเกรงใจ “ขอบคุณในน้ำใจของคุณ พี่ครับ แต่ผมยังไม่คิดเรื่องนั้นหรอกครับ ถ้าจะหาก็คงต้องรอให้เสียวเสวี่ยโตเป็นฝั่งเป็นฝา มีคนดีๆ มาดูแลแกก่อน ถึงตอนนั้นค่อยว่ากันครับ”

        หญิงกำไลทองไม่ได้โกรธเคืองที่ถูกปฏิเสธ ตรงกันข้ามเธอกลับยิ่งนับถือหัวใจของพ่อม่ายหนุ่มคนนี้มากขึ้นไปอีก

        “พ่อหนุ่มเอ๊ย... คุณนี่มันเป็นคนดีศรีประเสริฐจริงๆ นะ ฉันเห็นผู้ชายมานักต่อนัก พอเมียตายหรือเมียหนีก็รีบร้อนหาใหม่ทันที ทิ้งลูกเต้าให้คนแก่เลี้ยง ตัวเองก็หน้าตั้งจะไปหาความสุขใส่ตัวอย่างเดียว”

        หลังจากนั้น ลูกค้าก็ทยอยเข้ามาอุดหนุนไม่ขาดสาย หลายคนเป็นลูกค้าหน้าเดิมที่ติดใจรสชาติเหมือนคุณป้ากำไลทอง

        แม้จำนวนซาลาเปาจะเพิ่มขึ้นเกือบเท่าตัว แต่ความเร็วในการขายกลับหมดไวยิ่งกว่าเดิม นี่เป็นสิ่งที่หลินกั๋วผิงคาดไม่ถึง และมันทำให้ความมั่นใจของเขาพุ่งสูงขึ้นเป็นกอง

        เมื่อขายซาลาเปาจนเกลี้ยงแผง หลินกั๋วผิงก็เดินไปหา หลินชุ่ยอิง ที่ตั้งแผงขายแพนเค้กต้นหอมอยู่เยื้องๆ กัน

        หลินชุ่ยอิงกับ ซูชิ่งลี่ สามีของเธอ เตรียมแป้งและไส้มาจากบ้าน แล้วมาตั้งเตาทอดขายกันสดๆ ร้อนๆ ที่ตลาด ตอนที่หลินกั๋วผิงเดินมาถึง หลินชุ่ยอิงกำลังง่วนอยู่หน้าเตา ส่วนซูชิ่งลี่กำลังสาละวนกับการทอนเงิน

        “อ้าว เจ้ารอง! ซาลาเปาแกขายหมดเร็วขนาดนี้เลยเหรอ จะกลับบ้านเลยไหม หรือจะรอพวกเราก่อน?” ซูชิ่งลี่ร้องทักอย่างประหลาดใจแกมยินดี เมื่อเห็นกิจการของญาติผู้น้องไปได้สวย

        ตอนแรกซูชิ่งลี่ยังอดเป็นห่วงไม่ได้ กลัวว่าหลินกั๋วผิงจะไปไม่รอด

        หลินกั๋วผิงยิ้มหน้าบาน “ผมก็ไม่คิดว่าจะหมดไวขนาดนี้เหมือนกันครับพี่เขย... ผมว่าจะกลับบ้านแล้ว แต่กะว่าจะแวะซื้อเสื้อผ้าสวยๆ ให้เสียวเสวี่ยสักชุด ผมตาไม่ถึงเลือกไม่เป็น เลยอยากวานให้พี่สาวช่วยไปเลือกให้หน่อยครับ”

        หลินชุ่ยอิงที่กำลังพลิกแป้งในกระทะรีบตะโกนตอบ “ได้สิ! แกไปรอที่ร้านขายเสื้อผ้าก่อนนะ เดี๋ยวฉันทอดแผ่นนี้เสร็จแล้วจะรีบตามไป”

        หลินกั๋วผิงรับคำ ซูชิ่งลี่ยื่นบุหรี่มวนหนึ่งส่งให้ตามธรรมเนียมลูกผู้ชาย หลินกั๋วผิงรับมาจุดสูบ พลางเดินทอดน่องมุ่งหน้าไปยังร้านเสื้อผ้า