หนึ่งพฤกษาหมื่นกระบี่ (一木化万剑 - Yī Mù Huà Wàn Jiàn)

ตอนที่ 113: หยาดหยดแรกแห่งวิถี, เพาะเมล็ดทองในกระบี่ไม้

ภายในโพรงถ้ำอันสงัดเงียบ, แสงนวลจางๆ จากผลึกเรืองแสง (发光晶石) บนเพดานทาบทาลงบนร่างของเจี้ยนหลิน (剑林) ที่นั่งขัดสมาธิอยู่ริมแอ่งน้ำใส (清澈水潭). หลังจากตระเตรียม "กระบี่ไม้" (木剑) เล่มพิเศษที่สลัก "อักขระพฤกษา" (草木符文) ไว้อย่างประณีตจนเป็นที่พอใจแล้ว, บัดนี้ถึงเวลาที่เขาจะเริ่มต้น "การทดลอง" ครั้งสำคัญที่สุดในชีวิต.เขาวางกระบี่ไม้เล่มนั้นลงบนตักอย่างแผ่วเบา. มันมิใช่เพียงท่อนไม้ที่ถูกก่อรูปขึ้นอีกต่อไป, แต่คือ "ผืนดิน" หรือ "กระถาง" (花盆) ที่เขาเตรียมไว้สำหรับเพาะเลี้ยงสิ่งล้ำค่า. จากนั้น, เขาล้วงเข้าไปในย่ามผ้า, หยิบ "เมล็ดสีทอง" (金色的种子) ที่ "ขาวน้อย" (小白) เคยมอบให้ ออกมาอย่างทะนุถนอม.เมล็ดสีทองนั้นยังคงส่องประกายแสงอ่อนๆ, แฝงไว้ด้วยพลังชีวิต (生命之力) ที่บริสุทธิ์และอบอุ่น.เจี้ยนหลินหลับตาลง, สูดลมหายใจเข้าลึก, พยายามทำจิตใจให้สงบนิ่ง. เขาระลึกถึงข้อความในตำรา "หัตถกรรมแห่งพฤกษากระบี่ - บันทึกของผู้หลงลืม" ที่กล่าวถึง "เมล็ดจิตแห่งพฤกษากระบี่" และ "ผู้ปลูกกระบี่" (种剑者). แม้ความรู้ที่ได้รับจะยังคลุมเครือและเต็มไปด้วยปริศนา, แต่เขาก็สัมผัสได้ถึง "ความเป็นไปได้" บางอย่าง.‘การปลูก...มิใช่เพียงการฝังลงดิน...แต่คือการหล่อเลี้ยงด้วยเจตจำนง...และการผสานด้วยแก่นแท้แห่งชีวิต.’เขาค่อยๆ โคจรพลังปราณ (灵气) ธาตุพฤกษา (草木之力) ที่ฟื้นคืนมาได้ส่วนหนึ่ง, ให้ไหลเวียนไปทั่วร่างอย่างช้าๆ. พร้อมกันนั้น, เขาก็เพ่งสมาธิไปยัง "หน่ออ่อนแห่งกระบี่" (剑之嫩芽) ที่กำลังผลิบานอยู่ภายในห้วงทะเลจิตสำนึก (识海). ขณะส่งพลังงานผ่านกระบี่ไม้, เจี้ยนหลินพลันรู้สึกถึงคลื่นพลังเบาๆ จากห้วงจิตสำนึก — หน่อกระบี่ของเขากำลังสั่นไหวตอบรับ, แผ่แสงสีเงินบางเบาราวกับกำลัง "ส่งผ่านชีวิตชีวา" มายังเมล็ดพันธุ์ที่เขากำลังจะเพาะเลี้ยง.เขาค่อยๆ "ชี้นำ" พลังงานอันบริสุทธิ์และคมกล้าส่วนหนึ่งจาก "หน่ออ่อนแห่งกระบี่" นั้น, ให้ไหลผ่านเส้นชีพจร, ออกมาทางปลายนิ้วชี้ขวา. ปลายนิ้วของเขาเปล่งแสงสีเงินจางๆ, แฝงไว้ด้วย "เจตจำนงกระบี่" (剑意) ที่เยือกเย็น.จากนั้น, เขาใช้ปลายนิ้วที่อาบแสงสีเงินนั้น, ค่อยๆ "กรีด" หรือ "เปิดช่อง" เล็กๆ บนผิวของกระบี่ไม้บริเวณใกล้กับด้ามจับ. เนื้อไม้ที่ควรจะแข็งกระด้าง, บัดนี้กลับ "อ่อนนุ่ม" และ "เปิดออก" อย่างง่ายดายภายใต้การชี้นำของเจตจำนงกระบี่, ราวกับผืนดินที่พร้อมจะโอบอุ้มเมล็ดพันธุ์.เมื่อได้ช่องขนาดพอเหมาะแล้ว, เขาบรรจงวาง "เมล็ดสีทอง" ลงไปในช่องนั้นอย่างแผ่วเบา.บัดนี้, คือขั้นตอนที่สำคัญที่สุด.เจี้ยนหลินหลับตาลงอีกครั้ง, รวบรวมสมาธิทั้งหมด. เขาโคจรพลังจาก "หน่ออ่อนแห่งกระบี่" ภายใน, ผสานเข้ากับพลังธาตุพฤกษาของตนเอง, แล้วค่อยๆ "ถ่ายทอด" พลังงานผสมผสานนั้นผ่านฝ่ามือที่ประคองกระบี่ไม้เอาไว้, ส่งตรงไปยัง "เมล็ดสีทอง" ที่ถูกฝังอยู่.มันมิใช่การส่งพลังอย่างบุ่มบ่าม, แต่เป็นการ "หล่อเลี้ยง" อย่างอ่อนโยนและต่อเนื่อง, ราวกับสายธารแห่งชีวิตที่ค่อยๆ ชโลมลงบนผืนดินแห้งแล้ง.เขาจินตนาการว่า "หน่ออ่อนแห่งกระบี่" ของเขาคือ "ดวงอาทิตย์", และพลังธาตุพฤกษาคือ "สายฝน", ที่กำลังร่วมกันมอบชีวิตให้กับ "เมล็ดพันธุ์" ที่หลับใหล.เวลาผ่านไปอย่างเชื่องช้า. เหงื่อเม็ดเล็กๆ เริ่มผุดขึ้นตามหน้าผากของเจี้ยนหลิน. การโคจรพลังงานที่ละเอียดอ่อนเช่นนี้, สิ้นเปลืองทั้งพลังปราณและพลังจิตอย่างมาก.แต่เขาก็มิได้ย่อท้อ. จิตใจของเขายังคงแน่วแน่, จดจ่ออยู่กับการ "สื่อสาร" และ "หล่อเลี้ยง" เมล็ดสีทองนั้น.ทันใดนั้น!เมล็ดสีทองที่เคยสงบนิ่ง, พลันส่องแสงสีทองเจิดจ้าขึ้นมาวูบหนึ่ง!เจี้ยนหลินรู้สึกได้ถึง "การสั่นสะเทือน" อันแผ่วเบาจากภายในกระบี่ไม้! กระบี่ไม้ที่เขาประคองไว้ค่อยๆ อุ่นขึ้นทีละน้อย, ลวดลายจางๆ คล้ายรากไม้สีทองเริ่มปรากฏขึ้นบนผิวไม้บริเวณที่เมล็ดพันธุ์สัมผัส, ราวกับกำลังเต้นตามจังหวะชีพจรของเมล็ดพันธุ์ที่ถูกปลุกให้ตื่นขึ้น.เขาเพ่งจิตสัมผัสเข้าไป, และแล้วเขาก็ "เห็น"!"รากพลังงาน" (能量根须) สีทองเล็กๆ, ละเอียดอ่อนราวกับเส้นไหม, ค่อยๆ "งอก" ออกมาจากเมล็ดสีทองนั้น! มันมิได้งอกออกไปอย่างไร้ทิศทาง, แต่กลับค่อยๆ "ชอนไช" และ "ยึดเกาะ" เข้ากับ "เส้นใย" ของกระบี่ไม้, ราวกับกำลังจะหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกัน!แต่ละเส้นใยของกระบี่ไม้ที่รากพลังงานสีทองนั้นสัมผัส, พลันส่องประกายแสงสีเขียวอ่อนจางๆ ตอบรับ, ราวกับว่าพลังชีวิตภายในกระบี่ไม้กำลัง "ตื่นขึ้น" และ "โอบอุ้ม" ผู้มาเยือนคนใหม่."ขาวน้อย" ที่ซุกอยู่ในอกเสื้อของเจี้ยนหลิน, บัดนี้มันค่อยๆ โผล่หัวเล็กๆ ออกมามอง. ดวงตากลมโตของมันเบิกกว้าง, จ้องมองไปยังกระบี่ไม้ในมือของเจี้ยนหลินอย่างไม่วางตา. มันส่งเสียง "คิกๆ" แผ่วเบา, คล้ายจะรับรู้ได้ถึง "การเปลี่ยนแปลง" อันน่าอัศจรรย์ที่กำลังจะเกิดขึ้น.เจี้ยนหลินยังคงหล่อเลี้ยงพลังงานต่อไป. เขารู้สึกได้ถึง "แรงดึงดูด" อันแผ่วเบาและ "การสั่นพ้อง" ที่ละเอียดอ่อนระหว่าง "หน่ออ่อนแห่งกระบี่" ภายในกาย, "เมล็ดสีทอง" ที่กำลังหยั่งรากในกระบี่ไม้, และ "ตัวกระบี่ไม้" เอง. ทั้งสามสิ่งกำลังค่อยๆ ผสานคลื่นพลังงาน, ก่อเกิดเป็น "ความเชื่อมโยง" ที่มองไม่เห็นด้วยตาเปล่า, ราวกับเส้นใยเดียวของจิตวิญญาณที่กำลังถักทอขึ้นอย่างช้าๆ.กระบี่ไม้ในมือของเขาอุ่นขึ้นอีกเล็กน้อย, และมี "กลิ่นหอม" จางๆ คล้ายกลิ่นดอกไม้แรกแย้มผสมกับไอพลังงานบริสุทธิ์ลอยออกมา.แม้จะยังเป็นเพียง "จุดเริ่มต้น" เล็กๆ, และหนทางข้างหน้ายังอีกยาวไกล, แต่เจี้ยนหลินก็รู้สึกได้ถึง "ความหวัง" และ "ความปีติยินดี" อย่างที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อน.นี่คือ "ก้าวแรก" บนวิถีแห่ง "ผู้ปลูกกระบี่" ของเขา. การเพาะเลี้ยงชีวิตลงในศาสตรา, การหล่อหลอมเจตจำนงให้ก่อเกิดเป็นรูปลักษณ์, นี่คือความหมายที่ลึกซึ้งยิ่งกว่าการครอบครองอาวุธใดๆ.และเขาก็พร้อมแล้ว...ที่จะเฝ้ารอดูว่า "เมล็ดพันธุ์" ที่เขาเพาะเลี้ยงด้วยจิตวิญญาณนี้, จะเติบใหญ่ขึ้นเป็น "กระบี่" เช่นใด.

(จบตอนที่ 113)