ท่านจอมมารพาหนานยี่ในร่างของเสี่ยวหงกลับอาณาเขตมาร ทำให้ญาติสนิทมิตรสหายต่างไม่พอใจกับรูปลักษณ์ของนางมารน้อย แต่เพราะเกรงใจท่านจอมมาร ดังนั้นทุกคนจึงเสแสร้งแกล้งทำดีต่อหน้าหนานยี่ แต่หนานยี่ก็รู้สึกได้เหมือนกันว่าพวกเขาเสแสร้งทำดีด้วย
“ท่านฮูหยินอย่าได้ใส่ใจกับผู้อื่นเลยนะเ้าคะ ยังไงท่านจอมมารก็รักท่านแต่เพียงผู้เดียว” หงเอ๋อกล่าว
“ข้าทำใจไว้แล้วล่ะ ว่าต้องประสบเหตุการณ์แบบนี้ คงทำได้เพียงแค่อดทนเท่านั้นแหละหงเอ๋อ” หนานยี่กล่าวอย่างปลงๆ
แต่ถึงกระนั้นหนานยี่ก็ปฏิบัติหน้าที่เป็ศรีภรรยาที่ดีมาโดยตลอด ดูแลปรนนิบัติสามีและแม่อย่างไม่ขาดตกบกพร่อง แต่ทว่า
“ท่านแม่ ข้าไม่ชอบพี่สะใภ้ที่อัปลักษณ์แบบนี้เลย นางไม่คู่ควรกับท่านพี่เลยสักนิด แม้นางจะมีนิสัยดีก็ตาม” น้องสาวท่านจอมมารกล่าว
“แม่มีวิธีกำจัดนาง ลูกคอยดูต่อไปก็แล้วกัน”
“งั้นลูกจะคอยดูความสำเร็จของแม่ก็แล้วกัน”
*******************************************
พอถึงค่ำคืนที่พายุฝนตกกระหน่ำ เสียงฟ้าร้องฟ้าผ่าดังสนั่นหวั่นไหว แต่ถึงกระนั้นท่านจอมมารและหนานยี่ก็หลับสบาย จนกระทั่งตื่นขึ้นมา
อยู่ดีๆ ก็เกิดเหตุไม่คาดฝัน ท่านจอมมารผลักหนานยี่ล้มจนนอนตกเตียง
“ท่านพี่ นี่ท่านทำอะไรคะ” หนานยี่ใในการกระทำของสามี
“เ้าเป็เพียงนางมารน้อย เ้ากล้ามานอนเตียงเดียวกับข้าได้ยังไง” ท่านจอมมารกล่าวอย่างเอาเื่
“ก็พวกเราแต่งงานเป็สามีภรรยากันแล้ว นี่ท่านพี่จดจำเื่ราวไม่ได้แล้วหรอคะ” หนานยี่กล่าว
“ไม่จริง ข้าไม่มีทางแต่งงานกับผู้หญิงหน้าตาอัปลักษณ์เช่นเ้า เ้ายังสวยไม่ได้ถึงเศษเสี้ยวของนางฟ้าหนานยี่เลยด้วยซ้ำ” ท่านจอมมารกล่าว
หนานยี่ในร่างเสี่ยวหงลุกขึ้นมาแล้วรีบปาดน้ำตาทันที พร้อมกับกล่าวว่า “นี่คงเป็ธาตุแท้ของท่านล่ะสินะ ท่านจอมมาร”
“ใช่ ข้านี่แหละ ท่านจอมมาร เ้าออกไปจากห้องของข้าเดี๋ยวนี้ ข้าไม่เคยมีภรรยาอัปลักษณ์อย่างเ้า” ท่านจอมมารกล่าวอย่างไร้เยื่อใย
หงเอ๋อวิ่งเข้ามาประคองนายหญิง “ท่านจอมมาร นี่ท่านเสียสติไปแล้วหรืออย่างไร นางก็คือ….”
“เลิกพูดเถอะหงเอ๋อ ข้าจะต้องรีบออกเดินทาง ข้าไม่อยากอยู่ที่นี่อีกต่อไปแล้ว” หนานยี่ผิดหวังในตัวของจอมมาร
หงเอ๋อเลยรีบประคองหนานยี่ออกไปจากอาณาเขตมารทันที
“ท่านตัดสินใจดีแล้วแน่หรอ บางทีท่านจอมมารอาจโดนอาคมก็ได้นะเ้าคะ พอเขาได้สติ เขาก็จะกลับมารักท่านดังเดิม” หงเอ๋อกล่าว
“นี่แหละคือธาตุแท้ของเขาล่ะ ใจจริงเขาไม่อาจทนอยู่กับหญิงอัปลักษณ์ได้หรอก การทนอยู่ด้วยกันมันไม่มีความสุขหรอกนะหงเอ๋อ ขอบใจมากที่เ้าดูแลข้าเป็อย่างดี รักษาตัวด้วย ลาก่อน” หนานยี่กล่าวอำลา
หนานยี่จึงหอบสัมภาระเดินทางไปจากท่านจอมมารอย่างไร้เยื่อใย หนานยี่คิดในใจว่า “ข้าไม่น่าเชื่อท่านเลยท่านจอมมาร ท่านหลอกให้ข้าหลงรัก แล้วก็มาตัดเยื่อใยแบบนี้ ข้าจะไม่มีวันเชื่อในรักอีกต่อไป”
หนานยี่เดินทางมาถึงแม่น้ำขนาดใหญ่ ซึ่งบัดนี้สะพานข้ามแม่น้ำได้พังทลายไปแล้ว แม้กระทั่งเรือข้ามฟาก ก็ถูกฟ้าผ่าไปด้วย
“ท่านลุง มันเกิดอะไรขึ้นน่ะ ทำไมสะพานข้ามแม่น้ำถึงได้พังแบบนั้น” หนานยี่สงสัย
“เมื่อคืนฝนตกหนัก และมีฟ้าผ่าลงกลางสะพานพอดี แม้กระทั่งเรือข้ามฟากก็โดนฟ้าผ่าไปด้วย” ท่านลุงเล่า
“แล้วจะข้ามไปได้ยังไงล่ะเนี่ย” หนานยี่กล่าว
“คงไม่ว่ายน้ำข้ามไป ก็ต้องอ้อมแล้วล่ะแม่นาง แต่ว่าน้ำเชี่ยวมากเลยนะ มันอันตรายเกินไปที่จะว่ายน้ำข้ามฟาก” ท่านลุงกล่าวเตือน
“ขอบคุณท่านมาก ท่านลุง” หนานยี่เดินจากไปทันที
หนานยี่เดินอ้อมแม่น้ำโดยเลาะริมชายฝั่ง เพื่อที่จะข้ามไปอีกฟากหนึ่ง
*******************************************
ทางด้านท่านจอมมารในตอนนี้มีนิสัยเปลี่ยนไปจากเดิมอย่างมาก ตอนนี้เขาเอาแต่สำมะเลเทเมา ดูแต่การแสดงร้องรำทำเพลง ไม่สนใจงานควบคุมมารและปิศาจ
หงเอ๋อสาวใช้ประจำตัวหนานยี่ ทำได้เพียงส่ายหน้าแล้วเดินไปทำงานซักผ้าและช่วยงานครัวแทน
แม่และน้องสาวของท่านจอมมารก็ยิ้มอย่างสมใจที่สะใภ้อัปลักษณ์จากไปเสียได้
“ท่านแม่ทำยังไงน่ะ ทำไมท่านพี่ถึงไล่ตะเพิดพี่สะใภ้แบบนั้นได้” น้องสาวกล่าวด้วยเสียงร่าเริง
“ก็แม่ได้หลอกให้พี่เ้าดื่มยาเปลี่ยนนิสัย ทำให้เผยด้านชั่วมากกว่าเดิมหลายเท่าน่ะ มันมีผลได้เพียงหนึ่งวันเท่านั้น วันพรุ่งนี้พี่เ้าก็จะกลับมาเป็ปกติเอง ถึงตอนนั้นเสี่ยวหงก็จากไปแล้วเรียบร้อย” แม่จอมมารกล่าวอย่างมีชัย
“ท่านแม่ฉลาดยิ่งนัก ข้านับถือท่านเสียจริงๆ” น้องสาวรู้สึกโล่งใจ
พอเช้าวันรุ่งขึ้น ท่านจอมมารตื่นขึ้นมา แต่ข้างกายเขากลับไม่มีภรรยาคู่ใจ ก็ทำให้เขารีบอาละวาดขึ้นมาทันที
“หงเอ๋อ หงเอ๋อ เ้าอยู่ไหนน่ะ รีบมาเดี๋ยวนี้” ท่านจอมมารเรียกสาวใช้
“ข้าอยู่นี่เ้าค่ะ ท่านมีอะไรให้รับใช้งั้นหรือ” หงเอ๋อกล่าว
“หนานยี่ไปไหน ทำไมข้าวของของนางถึงหายไปหมดแบบนี้” ท่านจอมมารกล่าวอย่างร้อนรน
“ก็เมื่อวาน ท่านเป็ผู้ที่ไล่ฮูหยินไปเองนี่เ้าคะ ไล่อย่างไร้เยื่อใยด้วย แถมบอกว่าท่านไม่มีทางมีภรรยาหน้าตาอัปลักษณ์เช่นนี้เป็อันขาด ฮูหยินโกรธมากเลยรีบเดินทางจากไปทันที” หงเอ๋อยอมเล่า
“ทำไมข้าถึงไม่รู้ตัวว่าได้ทำเช่นนั้นกับนาง หรือว่า…” “เอาล่ะ ข้าเข้าใจแล้ว เ้าไปได้” ท่านจอมมารนึกขึ้นได้
“เ้าค่ะ”
หงเอ๋อออกไปจากห้องทันที นางเองก็ไม่รู้ว่าจะสงสารใครดี
ท่านจอมมารคาดการณ์ว่า ท่านต้องเผลอดื่มยาเปลี่ยนนิสัยของแม่แน่นอน เพราะวันก่อนแม่ของท่านคะยั้นคะยอให้ดื่มยาบำรุง ดังนั้นท่านจอมมารเลยรีบไปหาแม่ทันที
“เ้ากล่าวหาแม่นี่ ผิงชาง แม่รักลูกมาก จะหลอกให้ลูกทานยาพิษแบบนั้นทำไม”
“ข้าเป็ลูกของท่าน ข้ารู้จักท่านดี ท่านไม่พอใจฮูหยินของข้า จึงหลอกให้ข้าทานยาแล้วเปลี่ยนนิสัยไป ทำให้ข้าเผลอไล่ฮูหยินของข้าไป” ท่านจอมมารกล่าวอย่างรู้ทัน
“นางไม่คู่ควรกับลูก หน้าตานางอัปลักษณ์เกินไป ไม่ได้เสี้ยวหนึ่งของหนานยี่ด้วยซ้ำ” แม่กล่าวตามตรง
“นางก็คือหนานยี่ล่ะท่านแม่ เพียงแต่นางสลับร่างกับเสี่ยวหงเท่านั้น ข้าอุตส่าห์ได้สมหวังในความรักแล้ว ท่านแม่ยังขัดขวางทางรักของข้าอีก” ท่านจอมมารยอมเผย
“ถึงกระนั้น ร่างนางในตอนนี้ก็ดูไม่ได้แล้ว เ้าตัดใจมีหญิงอื่นเสียเถิด” แม่กล่าวเพราะท่านจอมมารเป็ตำแหน่งที่มีหน้ามีตาพอสมควร
“ข้ารักนางเพียงผู้เดียว ถ้าเช่นนั้นข้าขอสละตำแหน่งจอมมารให้กับน้องชาย เพราะยังไงน้องชายก็เชื่อแม่ทุกอย่าง และเขาจะไม่ยอมให้แม่รู้สึกเสื่อมเสียหรือเสียหน้าเป็แน่ ส่วนข้าขอออกเดินทางไปตั้งรกรากที่อื่น นานๆ ทีข้าจะมาเยี่ยมท่าน" ท่านจอมมารกล่าวอย่างจริงจัง
“ไม่ได้นะ เ้าจะทำแบบนี้ไม่ได้นะ ผิงชาง” แม่พยายามห้ามปราม
“ข้ารักท่านก็จริง แต่ข้าอยู่โดยไม่มีหนานยี่ไม่ได้ ถ้าข้าอยู่โดยขาดนาง ข้าก็ไม่มีกะจิตกะใจไปปกครองเหล่ามารได้หรอก” ท่านจอมมารกล่าว
“ถ้าเช่นนั้น เ้าไปเถิด เพราะข้าเองก็รู้จักนิสัยของเ้าเช่นกัน ว่าเ้าเป็มารที่ยึดมั่นในรัก แม่ขอโทษด้วยก็แล้วกัน และแม่ขออวยพรให้เ้าตามหาหนานยี่จนเจอ” แม่ยอมปล่อยวาง
“ขอบคุณครับท่านแม่ งั้นลูกขอลา” จอมมารผิงชางคำนับอำลาท่าน
“ไม่ได้นะคะ ท่านแม่ จะปล่อยพี่ไปแบบนี้ไม่ได้นะ” น้องสาวพยายามห้าม
“ให้พี่เขาไปเถิดลูก หากพี่เขาสติแตก จะไม่มีใครสามารถควบคุมเขาได้ และเขาอาจกลายเป็มารชั่วเข่นฆ่าเหล่ามนุษย์และเหล่ามารอย่างไร้ปราณีเหมือนที่พ่อของเ้าเคยกระทำ” แม่กล่าวเพราะมีประสบการณ์
“งั้นรักษาตัวด้วยนะพี่ชาย ขอให้เจอพี่สะใภ้ก็แล้วกัน” น้องสาวยอมใจอ่อน
แม่ท่านจอมมารจึงรีบจัดพิธีสืบต่อตำแหน่งจอมมารให้ลูกชายคนเล็กทันที เพื่อไม่ให้อาณาเขตมารเกิดความวุ่นวาย
*******************************************
หนานยี่เดินอ้อมรอบริมฝั่งแม่น้ำ แล้วเดินจนมาถึงจุดอีกฝั่งของสะพาน ก็พบว่าสะพานถูกซ่อมแซมเป็ที่เรียบร้อยแล้ว และมีเรือข้ามฟากปกติเหมือนวันก่อนๆ
“อ้าวท่านลุง! ทำไมซ่อมสะพานเสร็จเร็วจัง แล้วทำไมไม่บอกล่ะว่าจะสร้างเสร็จภายในวันเดียว” หนานยี่กล่าวเพราะรู้สึกเหมือนตัวเองเหนื่อยฟรี
“อ๋อ แม่นางนี่เอง เพิ่งเดินมาถึงหรือนี่ เ้าช่างมีมานะอุตสาหะเสียจริงๆ ลุงไม่รู้หรอก ว่าจะสร้างเสร็จภายในวันเดียว พอดีว่าชาวบ้านร่วมแรงร่วมใจกันสร้างสะพานน่ะ เลยเสร็จเร็วกว่าที่คิด” ท่านลุงกล่าวยิ้มๆ
“งั้นช่างเถอะ ข้าไปก่อนนะท่านลุง” หนานยี่เลยเดินทางไปต่อ แต่ทว่า
“หนานยี่ หนานยี่ รอข้าด้วย เ้าอย่าเพิ่งหนีจากข้าไป” ท่านจอมมารเห็นภรรยาอีกฝั่งของแม่น้ำก็ะโทันที
หนานยี่ได้ยินเสียงสามีตัวเอง เลยรีบวิ่งหนีเขาเพราะนางยังโกรธเขาอยู่
ท่านจอมมารเลยใช้วิชาตัวเบาลอยข้ามแม่น้ำแล้วไปดักหน้าหนานยี่พอดี
“ข้าดีใจจริงๆ ที่เ้ารอข้า” ท่านจอมมารกล่าวด้วยความดีใจ
“เ้าเข้าใจผิดแล้ว ท่านจอมมาร เมื่อวานสะพานพัง ข้าก็เลยเดินอ้อมแม่น้ำ กว่าจะถึงก็หนึ่งวันพอดีต่างหาก ข้าไม่ได้รอเ้า” หนานยี่กล่าวน้ำเสียงโกรธๆ
“งั้นพวกเรารีบกลับบ้านกันเถอะนะหนานยี่ ข้าคิดถึงเ้าจริงๆ” ท่านจอมมารกำลังจะจับมือของหนานยี่ แต่หนานยี่รีบดึงมือกลับ
“ข้าไม่มีวันเชื่อท่าน และไม่มีวันเชื่อในรักอีกต่อไปแล้ว พวกเราตัดขาดกันเสียเถิด ท่านจอมมาร” หนานยี่กล่าว
“ทำไมเ้าไม่ให้โอกาสข้าบ้าง เมื่อวานข้าโดนพิษเปลี่ยนนิสัยของท่านแม่ ข้าไม่ได้ตั้งใจไล่เ้าเลยนะหนานยี่ ข้าทำไปโดยไร้สติจริงๆ” ท่านจอมมารกล่าว
“แต่นั่นก็คือตัวตนที่แท้จริงของท่านแล้ว ต้องมีสักวันที่ท่านไล่ข้าแบบนั้นอีก และข้าก็เปลี่ยนใบหน้าไม่ได้อีกแล้ว ยังไงก็คงจะอัปลักษณ์อยู่อย่างนี้ ท่านปล่อยข้าไปเถิด แล้วพวกเราก็จากกันด้วยดี” หนานยี่พยายามพูดดีๆ
“งั้นข้าจะพิสูจน์ให้เ้าดู ว่าข้ารักเ้าจริงๆ และจะทำให้เ้าเชื่อในรักให้ได้” ท่านจอมมารกล่าว
“จะทำยังไงไม่ทราบ” หนานยี่กล่าว
สักพักท่านจอมมารก็อุ้มพาหนานยี่ลอยไปในสถานที่แห่งหนึ่ง
“ปล่อยข้าลงนะ ท่านจอมมาร ท่านจะพาข้าไปที่ไหนน่ะ” หนานยี่พยายามดิ้น
และแล้วทั้งคู่ก็ไปปรากฏอยู่ที่ถ้ำของท่านแม่เฒ่า ท่านจอมมารวางภรรยาลง พร้อมกับจูงมือนางเข้าไปหาท่านแม่เฒ่า
“พวกเ้ามีธุระอะไรกับข้าอีกล่ะ” ท่านแม่เฒ่ากล่าว
ท่านจอมมารปล่อยมือหนานยี่ แล้วรีบไปกระซิบบอกท่านแม่เฒ่าทันที
“เ้าแน่ใจนะ ที่จะให้ข้าทำอย่างนั้น” แม่เฒ่าแสดงสีหน้าลังเล
“ข้าแน่ใจ ข้ายอมรับผลของมัน” ท่านจอมมารกล่าว
“แล้วหนานยี่ล่ะ เ้าจะไม่ยอมถามความสมัครใจของนางหน่อยหรอ” ท่านแม่เฒ่ากล่าว
“นางรักข้า ไม่ว่าข้าอยู่ที่ไหน นางก็จะอยู่กับข้าด้วย” ท่านจอมมารตอบอย่างเผด็จการ เพราะไม่ยอมถามภรรยา
หนานยี่สงสัยว่าท่านจอมมารจะให้ท่านแม่เฒ่าทำอะไร แต่ไม่อาจเถียงหรือพูดอะไรได้อีกแล้ว เพราะท่านแม่เฒ่าร่ายมนตร์ไปแล้ว จนกระทั่ง
ทั้งสองแปลงกายเป็จิ้งจอกโดยถาวร
“ทะ ทำไมพวกเราถึงมีสภาพเป็จิ้งจอกล่ะ” หนานยี่ใเมื่อสำรวจตัวเองและสามี
“ก็ต่อไปเ้าจะได้ไม่ต้องรู้สึกอะไรกับรูปร่างหน้าตาอีก อีกอย่างทั้งข้ากับเ้าก็มีหน้าตาแบบเดียวกัน เ้าจะได้เชื่อข้าสักทีว่า ข้ารักที่ตัวตนของเ้าหาใช่หน้าตาอย่างที่คิด” ท่านจอมมารกล่าว
“โอ๊ย แล้วทำไมไม่ให้ท่านแม่เฒ่าสาปเป็คนดีๆ ทำไมถึงต้องสาปให้มีสภาพเป็จิ้งจอกแบบนี้เล่า” หนานยี่กล่าว
“พวกเราจะได้ไม่มีปัญหามือที่สามไง ไม่มีใครแย่งเ้าไปจากข้าได้ และไม่มีใครแย่งข้าไปจากเ้าได้เช่นกัน” ท่านจอมมารกล่าว
หนานยี่กำลังหันไปหาท่านแม่เฒ่า แต่ท่านได้เดินกลับเข้าไปในห้องบำเพ็ญเพียร พร้อมกับกล่าวว่า “มนตร์ของข้ามันเป็แบบถาวร เ้าเองก็รู้ พวกเ้าทนอยู่ในสภาพแบบนี้ไปตลอดชีวิตเถาะนะ ข้าไปล่ะ” ท่านแม่เฒ่ารู้สึกหมดพลังเลยต้องเข้าไปนั่งบำเพ็ญเพียร
ท่านจอมมารและหนานยี่ในสภาพจิ้งจอกเลยรีบพากันออกไปจากถ้ำทันที
“แล้วท่านจะทำงานเป็จอมมารในสภาพจิ้งจอกได้ยังไง” หนานยี่สงสัย
“ข้าสละตำแหน่งให้น้องชายไปแล้ว และพวกเราคงอยู่ที่นี่ไม่ได้ เดี๋ยววันดีคืนดีอาจมีมารมาจับกินพวกเรา” ท่านจอมมารกล่าว
“ห๊า ต้องไปหาที่อื่นอยู่งั้นหรือ” หนานยี่กล่าว
“ใช่แล้วล่ะ ที่รักของข้า ข้าหิวน้ำแล้วล่ะ พวกเราไปที่ริมธารกันเถอะ เพราะต้องรีบออกเดินทาง” ท่านจอมมารเดินนำหน้าหนานยี่ไป
“แล้วทำไมเ้าไม่แว๊ปหายตัวไปล่ะ” หนานยี่ยังคงถาม
“ก็ข้าอยากฝึกเ้าให้เคยชินกับสภาพจิ้งจอกไง จะได้ฝึกเดินฝึกวิ่งจนคล่อง” ท่านจอมมารกล่าว
จิ้งจอกทั้งคู่ดื่มน้ำตรงริมธาร สักพักหนานยี่ก็จ้องลงไปในน้ำแล้วบ่นขึ้นมาอีก
“เห็นมั้ย ขนาดแปลงกายเป็จิ้งจอก เ้ายังดูดีกว่าข้าเลย ดูสิปานดำของข้ายังปรากฏตรงต้นคอข้าด้วย” หนานยี่เห็นจากในน้ำ
“โห นี่เ้ายังอิจฉาข้าอีกงั้นหรอ แต่ข้าขอบอกตรงนี้เลยว่า ข้ากลับชอบปานดำของเ้า” ท่านจอมมารกล่าว
“ทำไมล่ะ” หนานยี่สงสัย
“ก็ต่อไป ลูกของพวกเราจะได้เป็จิ้งจอกลายจุดบ้างไง จะได้มีหลายลาย ไม่น่าเบื่อดี” ท่านจอมมารกล่าวยิ้มๆ
“แล้วพวกเราจะไปตั้งรกรากอยู่ที่ไหนน่ะ” หนานยี่เปลี่ยนเื่
“ต้องดูก่อน ข้าต้องหาสถานที่ปลอดภัยทั้งเ้าและลูก คงต้องหาสถานที่กว้างหน่อย เพราะข้าจะมีลูกเป็โขยง” ท่านจอมมารกล่าว
“แล้วเ้าไม่ห่วงข้าบ้างเลยหรอ ข้าเป็ฝ่ายตั้งครรภ์นะ” หนานยี่ต้องเป็ฝ่ายคลอดลูกเป็โขยงนั้น
“อย่าห่วงเลย ข้าจะฝึกเ้าให้แข็งแรงเอง” ท่านจอมมารกล่าว
“แต่ถ้าเ้าเจอจิ้งจอกตัวอื่น เ้าอาจเปลี่ยนใจจากข้าไปอีกก็ได้นี่ เพราะเบื่อข้า” หนานยี่กล่าว
“ข้าไม่มีวันเบื่อเ้าหรอก หนานยี่ เพราะไม่มีจิ้งจอกตัวไหนพูดได้อย่างเ้าแล้วล่ะ หรือถ้าเ้าอยากแสดงความเป็เ้าของ เ้าปัสสาวะรดข้ามั้ยล่ะ” ท่านจอมมารกล่าวยิ้มๆ
“บ้าสิ เลิกพูดเถอะ หากเ้าแสดงความคิดมากไปกว่านี้ ข้ากลัวจะรับท่านไม่ได้” หนานยี่กล่าว
“งั้นต่อไป ข้าคิดอะไรจะไม่บอกเ้าก็แล้วกัน” ท่านจอมมารกล่าว
“ไม่ได้! หากเ้าจะคิดหรือตัดสินใจอะไร ต้องบอกข้าก่อน ไม่เช่นนั้นข้าจะห้ามเ้าไม่ทันแบบนี้อีก” หนานยี่กล่าว
“ก็ได้ที่รัก” ท่านจอมมารกล่าว
“เ้าวิ่งรอข้าบ้างสิ” หนานยี่วิ่งตามไม่ทัน
จิ้งจอกทั้งสองจึงวิ่งอยู่เคียงคู่กันไป
แม้ว่าหนานยี่จะบ่นตลอดทาง แต่นางก็แอบยิ้มกับความคิดของท่านจอมมาร ตอนนี้นางรู้แล้วว่าเขายอมสละทุกอย่างเพื่ออยู่กับนาง แต่ทว่าเขามีความคิดแผลงๆ เกินไป ดังนั้นต่อไปนางจะต้องล่วงรู้ความคิดของเขาให้ได้ก่อน จะได้รีบห้ามปรามทัน ไม่เช่นนั้นจะเกิดเหตุการณ์ที่นางกลายสภาพเป็จิ้งจอกแบบไม่ทันตั้งตัวแบบนี้อีก
ท่านจอมมารพาหนานยี่ไปอยู่ในดินแดนสงบสุขอันไกลโพ้น ไม่มีใครรู้ข่าวหรือพบเห็นทั้งสองอีกเลย
จบบริบูรณ์
4K
