“ได้สิ แต่ข้าก็ไม่รู้นายน้อยจะทำได้หรือป่าวนะท่านประมุขขออุปกรณ์เรียกสัตว์เทพหน่อยข้าก็อยากจะให้เขาเป็เลือกเองว่าเค้าอยากจะได้แบบไหนกัน” ไม่นานหลังจากนั้นจางจิ้งก็นำอุปกรณ์ออกมา มีนกหวีดหยกหลายๆอันอยู่ แต่กับมี ขลุ่ยหยกสีขาวดูแปลกตา อยู่อันหนึ่ง ออกมา
ไม่นานหลังจากที่ได้เห็นอุปกรณ์แล้วเหมาเจียก็เข้าไปเลือก“มีหลายอันจัง อืออ อันไหนที่ เอาละข้าเอา ขลุ่ยอันนี้แล้วกัน” หลังจากเหมาเจียเลือกแล้วแม่นางเสียวผิ๊งกำลังจะเข้าไปห้ามแต่ก็โดนพ่อของนางห้ามไว้
พอแม่นางหันไปมองพ่อของนางเขาก็สายหัวไปมาและกล่าวกับนาง “แล้วแต่ฟ้าดินจะเข้ายุ้งไม่ได้ ในเมื่อเค้าเลือกแล้วต่อให้เรียกอะไรไม่ได้ก็ขึ้นอยู่กับเขาแล้ว เ้ากลับไปทำหน้าที่ซะ”
“ค่ะท่านประมุข”นางกล่าวกับจางจิ้งเสร็จก็นำเข็มหยกจิ่มไปที่ปลายนิ้วของเหมาเจียและเอามือเขาไปจับที่ขลุ่ยให้เืไปโดนที่ขลุ่ย “เอาละกล่าวตามข้า ข้าแต่ฟ้าดิน”
“ข้าแต่ฟ้าดิน”เหมาเจียกล่าวตามและนางกล่าวอะไรเขาก็กล่าวตามอย่างจริงจัง
“ข้าแต่ฟ้าดินวันนี้มนุษย์อย่างข้ามิอาจท้าทายฟ้าเพียงแค่ขออ้อนวอนให้ท่านเป็ใจให้แก่ข้าได้พบพานกับสัตว์เทพคู่บารมีของข้าโดยใช้ขลุ่ยหยกอันนี้ในการสื่อถึงพวกท่านเหลาสัตว์เทพทั้งหลาย เมื่อถึงจิตใจของท่านโปรดยอมรับในตัวแห่งข้าให้ได้เป็นายแห่งท่านด้วย”หลังจากกล่าวจบ ขลุ่ยที่เลอะไปด้วยเืก็หายไป
“เอาละเข้าจะเป่ายังไงตามแต่เ้าขอให้ เ้าสมหวังนะนายน้อย” แม่นางเสียวผิ๊งกล่าว
หลังจากที่นางพูดจบทุกๆอย่างก็เงียบได้ยินแต่เสียงลมพัดผ่าน ทำให้เหมาเจียคิดถึงตอนที่เป็จูหมิ่งที่เคยร้องเพลงเป่าขลุ่ยชมจันทร์กับหญิงเอ๋อแต่ทำนองที่ออกมานั้นมันจะเศร้าราวฉีกฟ้าฉีกดินคนที่ได้ฟังหัวใจเกือบต้องแตกสลายได้ขนาดนี้แม้แต่ขงฉู่ หมิ่งหลง หรือคนอื่นๆในสำนักหงส์ฟ้า ต่างก็ตกอยู่ในภวังค์ คิดถึงแต่คนรักของพวกเขาจิตใจไม่เป็จิตใจแม้แต่ฟ้าดินยังต้องเศร้าหมอง แต่พวกคนที่อยู่ใกล้กับเหมาเจียกลับฟื้นสติได้เร็วจางจิ้งได้แต่มอง ถึงกับเหงื่อตกเลยทีเดียว “เป็ไปไม่ได้เป็ไปไม่ได้ แม้แต่อาจารย์ข้ายังเป่าไม่ได้ น่ากลัวเกินไปแล้ว ”
“ท่านพ่อเป็อะไร”เสียวผิ๊งถามพ่อของนาง แกว๊กกก!
“จีจี่เป็อะไรไป” นกของเสียวผิ๊งก้มลงทันทีเหมือนกับยอมรับในการเป็สัตว์รับใช้ให้กับเหมาเจียไม่นานหลังจากนั้นนกหวีดหยกของแต่ละคนเหล่าศิษย์สายในกับสั่นไหวส่งเสียง ออกมาเรียกสัตว์เทพของพวกเขาแม้กระทั่งของจางจิ้งก็ไม่เว้น
เหล่าสัตว์เทพของแต่คนก็ออกมาบินเข้าไปหาเหมาเจียและทำเหมือนจีจี่ เหล่ากลุ่มนกทำท่าทีเหมือนถวายชีวิตให้เหมาเจีย ตอนนี้ศิษย์สายในอยากจะเขาไปตามสัตว์เทพของพวกเขาแต่ก็ไม่กล้าเข้าไปเพราะโดนสั่งห้ามเอาไว้
“ใครกัน เป็ใครที่เป่าเพลงเช่นนี้ ท่านเศร้าอะไรขนาดนั้น เราจะช่วยอะไรท่านได้โปรดบอกเราเถอะท่านผู้เป็นายแห่งข้า”ถึงเป็เสียงผู้หญิงแต่ทำให้ทุกอย่างกับต้องหยุดเพื่อฟังนาง
เหมาเจียหยุดเป่าทันที“ใครกัน เสียงใครกัน”
“ข้าอยู่ตรงนี้นายแห่งข้า”ทุกคนมองขึ้นไปบนท้องฟ้า “วิหกหลงลืม สัตว์เทพในตำนานระดับสิบ าาราชินีแหล่งสัตว์เทพทั้งหลาย ราชินีเจียนซาาาฮาซา”
“ท่านเป็ใครกันที่เป่าขลุ่ยนั้นได้” เจียนซากล่าว
“ข้าชื่อเหมาเจียเป็ข้าเองที่เป่าเพลงนี้ในเมื่อท่านมาแล้วท่านจะมาทำสัญญากับข้างั้นหรือ”เหมาเจียถามด้วยความเป็เด็ก
“ฮา ฮา ฮาย่อมได้นายแห่งข้า แต่ข้ามีข้อเสนอแก่ท่าน ท่านจะยอมรับนกแก่ๆอย่างข้าได้หรือไม่”หลังจากเจียนซากล่าวออกมานางและสามีของนางก็กลายร้างเป็มนุษย์ดูแล้วเหมือนๆคนวัย สามสิบต้นๆ ออกจะดูดีว่ามนุษย์ในวัยสามสิบด้วยซ้ำกล่าวได้ว่าแม้แม่นางเสี่ยวผิ๊งก็ไม่มีอะไรจะสู้เจียนซาได้เลยแม้แต่น้อย
“นายน้อยแห่งข้า ข้าและตาเฒ่าฮาซาก็แก่แล้วพวกข้าได้ยินเสียงของท่านและอยากจะรับแต่ก็ไม่อาจจะทำได้อีกทั้งอายุก็ดีหน้าที่ที่จะต้องรับผิดชอบก็ดีท่านจะว่านกแก่ๆอย่างข้าก็ได้นายน้อยแห่งข้า แต่ข้าไม่สามารถทำสัญญากับท่านได้”เจียนซากล่าว
“ข้าน้อยเองก็ยังเป็ผู้เยาว์ไม่อาจจะไปกล่าวว่าท่านได้ข้าคงต้องยอมรับแล้วท่านยายนก”เหมาเจียดูออกจะผิดหวังแต่ก็ยังเข้าใจในหลายๆสิ่งได้เร็วจึงกล่าวออกมาแม่ว่าคำกล่าวนั้นจะต้องทำให้คนอื่นต้องกลืนน้ำลายคำโตก็ตาม
“ฮา ฮา ฮา ท่านยายนกหรือ ต่อไปท่านเรียกข้าว่าป้าเจียนแล้วกันแต่ท่านช่างเป็เด็กที่เก่งกล้ายิ่งนัก ข้าชักถูกใจท่านซะแล้วข้าขอลองอะไรหน่อยได้หรือไม่” ไม่นานหลังจากนั้นเจียนซาก็ปล่อยกลิ่นอายิญญาที่หนักหน่วงราวกับว่านางจะเอากงเล็บของนางควักหัวใจเด็กคนนี้ที่อยู่ตรงหน้า
“ไปเร็วนายพลหมิ่ง หยุดก่อนเถอะท่านนางพะยาเจียนซา” ทั้งขงฉู่และนายพลหมิ่งรีบมาขวางเจียนซาทันทีเพราะกลัวว่านางจะทำอะไรกับเหมาเจียหรือป่าว
“ทำไมทั้งสองคนนี้ถึงมีพลังระดับเซียนได้นะ” เจียนซาถึงกับต้องแปลกใจ
“หยุดเถอะ ชายาแห่งข้า”ฮาซากล่าว “เ้ามีสิทธิ์อะไรมาสั่งห้ามข้า”เจียนซากล่าวออกมาด้วยความโกรธส่วนฮาซาก็ได้แต่เงียบทันที เป็เื่ปรกติของเหล่าสัตว์ทั้งหลายสัตว์เพศเมียมักจะเป็ใหญ่อยู่แล้ว
“ขงฉู่นายพลหมิ่งท่านออกไปเถอะ ท่านป้าเจียนคงทีเหตุผลที่จะทดสอบข้า”เหมาเจียกล่าวให้ทั้งสองและคนอื่นหลบไป “มาต่อกันเลยท่านป้าถึงข้าจะยังไม่รู้ว่าท่านทำอย่างนี้เพื่ออะไร”
“ดีเ้าหนู” หลังจากเจียนซากล่าวจบนางก็ใส่แรงอย่างเต็มที่กลิ่นอายิญญาหนักหน่วงยิ่งกว่าเก่าหลายสิบเท่าแต่ก็ยังไม่สามารถทำอะไรเหมาเจียได้เลย ต่างจากจางจิ้งและเสียวผิ๊งโดยซิ้นเชิงซึ้งตอนนี้พวกเขาไม่สามารถยืนได้แล้วต้องก้มหน้าคำนับถึงอยากจะฝืนเท่าไรก็ไรค่าแรงกดดันเท่ากับพวกเขาได้แบกูเาหินตันที่มีความสูงร้อยเมตร กว้างร้อยเมตร หนักเป็ล้านตันซึ้งถ้าพวกเขาไม่ใช่ผู้ฝึกตนสายเซียนพวกเขาคงจะกลายเป็โจ๊กเืที่ถูกบดแหลกอยู่กับพื้นไปแล้ว
หลังจาขงฉู่เห็นทั้งของกำลังแย่จึงพานายพลหมิ่งเข้าไปกันเอาไว้จึงทำให้ทั้งสองเบาลงไปมากแต่ก็ไม่สามารถยืนอยู่ได้อยู่ดีซึ่งตอนนี้จากลานกว้างที่มีเหล่าสัตว์เทพมากมากมารุมล้อมก่อนหน้านี้พวกสัตว์ต่างพาตัวเองหนีไปหมดแล้วแล้ว เหลือแต่เพียงจีจี่ที่ช่วยป้องกันเสียวผิ๊งไว้อีกแรงหนึ่ง
ฉากที่เกินขึ้นตอนนี้จากลานกว้างแต่ตอนนี้กลับกลายเป็ลานประลองไปแล้ว แต่สำหรับคนอื่นๆที่ไม่ใช่พวกเขาแค่เข้าใกล้อาจจะกลายเป็ลานปะาก็เป็ได้
“ท่านจะพอได้หรือยังท่านป้า” เหมาเจียเริ่มเห็นคนอื่นๆไม่ไหวแล้ว
“จะพอหรือไม่พอมันก็ขึ้นอยู่กับข้าเ้ามีสิทธิ์อะไรเ้าหนู ฮา ฮา ฮา ”
“ถ้าท่านไม่หยุด ข้าขอล่วงเกินท่านป้าหน่อยแล้วกันท่านจะว่าข้าทีหลังไม่ได้นะท่านป้าเจียน” เพราะเป็เด็กซึ่งทำให้เหมาเจียเก็บอาการเป็ห่วงไม่ไหว
“ถ้าเ้าทำอะไรข้าได้ก็ลองดู” เจียนซากล่าว
“ได้งั้นอย่ามาหาว่าข้าไม่เกรงใจนะท่านป้า ปิดฟ้า กลั้นดิน เปิดนรก ผนึก ” แค่เขาได้ยินเสียงในหัวเหมาเจียก็กล่าวออกมาพร้อมเอามือชูสองนิ้วชี้ไปด้านหน้าเกิดเป็วงแหวนสีทองรอบๆนิ้วมือและพุ่งออกไป ยังคอของเจียนซาทันที
ถึงเจียนซาจะเห็นแต่มันก็ช้าไปแล้ววงแหวนมาถึงคอของนางเรียบร้อย ใจของนางถึงกับเย็นะเื
“ผนึก”เพียงแค่เหมากล่าวออกไป พลังของนางหายไปทั้งหมดต้องกลายเป็แค่นกเช่นเดิมทันที ได้ยินแต่เสียง ร้องความเ็ปทรมานออกมาจากนางแล้วตอนนี้ ทุกคนเห็นเหตุการณ์ ถึงกับพูดไม่ออกไม่รู้เลยว่าเกิดอะไรขึ้นกับเจียนซา
ฮาซาเมื่อเห็นภรรยาของตนเกิดเหตุแบบนั้นถึงกับต้องออกมาปกป้องนางทันที“นายน้อย ท่านทำอะไรลงไป ท่านทำอะไรกับภรรยาข้า”
“ห่วงร็อกคอสัตว์อเวจี ของพะยามัจจุราช” เหมาเจียกล่าว
“ท่านป้าคงจะไม่เป็อะไรมากหรอก ท่านลุงอย่าได้เป็ห่วงเลย ข้าแค่หยุดนางไว้เท่านั้นเพราะท่านป้าทำคนอื่นๆเดือดร้อน หวังว่าท่านลุง คงจะเขาใจข้า” เหมาเจียบอกกับฮาซาเพื่อให้เขาสบายใจและหลังจากนั้นก็เข้าไปดูคนอื่นทันที
ระหว่างทีเจียนซากำลังเ็ปและทรมานอยู่นั้น
“นายน้อย ในเมื่อคนอื่นไม่เป็อะไรแล้ว ท่านปล่อยท่านป้าได้หรือไม่นางเองถึงจะทำอย่างนั้นได้แต่นางก็ไม่ได้แข็งแรงเหมือนแต่ก่อน” ฮาซากล่าวขอร้องกับเหมาเจียเพราะตอนนี้เจียนซากำลังแย่อย่างมากดิ้นทุรนทุรายดูแล้วเหมือนเ็ปจุดแสนจะสาหัต
“ก็ได้ท่านลุง สำหรับท่านป้าครั้งนี้ข้าจะยกโทษให้ ปลดผนึก” ห่วงทองบินกลับมาหาเหมาเจียทันทีแต่ในระหว่างที่เขากำลังจะปลดผนึกนั้น
“ท่านย่าค่ะ ใครทำอะไรท่านย่า ปล่อยท่านย่าเดียวนี้นะคนสารเลว” มีเด็กสาวคนหนึ่งบินมาจากไหนไม่มีใครทราบแต่ตอนนี้นางบินตรงไปหาเจียนซาทันทีนางไม่ถามอะไรกับเหมาเจียเลยหลังจากนางไปถึงเจียนซานางก็ปล่อยพลังธาตุน้ำแข็งใส่เหมาเจียทันทีเหมาเจียก็ไม่ทันป้องกันแต่ได้ขงฉู่เข้ามากันไว้ก่อน ตูมเกิดเป็ไอซ์น้ำกระจายไปทั่ว
“ถึงเ้าจะเป็เด็กแต่ มาทำแบบนี้ข้าก็คงเว้นเ้าไม่ได้หรอกนะ” นายพลหมิ่งหลังจากเห็นเหตุการณ์ ก็ไม่รั้งรอเช่นกันชักกระบี่สีดำมืดฟันลงไปทันดี ปราณดาบสีม่วงเข้มพุงไปหาเด็กคนนั้นทันที
ตูมตามด้วยเสียงกระอักเื
“ท่านปู่ เ้าพวกคนสารเลวพวกเ้าทำปู่กับย่าข้าเช่นนี้แม้แต่ข้าต้องตายข้าจะพาพวกเ้าไปด้วย”
“งั้นก็เข้ามาเ้าหนูน้อย” หลังจากเด็กสาวกล่าวจบนายพลหมิ่งก็เตียมเข้าประทันที
“หยุด เดียวนี้”เหมาเจียบอกและปล่อยพลังปราณขั้นสูงสุดเพื่อหยุดทุกคนเอาไว้ ทุกอย่างหยุดทันทีไม่มีใครขยับได้แม้แต่แมลงที่บินอยู่
“พลังเดียวกับต้าเกอเซียนตรงฮวน นายน้อยเหมาเจียทำได้ด้วยงั้นหรอ” หลังจากขงฉู่กล่าวจบ พลังก็หายไปทันที
“หญิ่งเอ๋อเธอจำเราไม่ได้หรอ” หลังจากเหมาเจียกล่าวจบเขาก็สลบไปทันที ฝ่ายนายพลหมิ่งกับขงฉู่หยุดการปะทะและไปหาเหมาเจีย ส่วนเด็กสาวคนนั้นก็กลับไปดูเจียนซาและฮาซาที่กำลังาเ็กำลังจะพา เจียนซาและฮาซาจากไป
“หยุดก่อนเ้าเด็กน้อยเ้าก่อเื่ไว้แล้วนั้นเ้าจะไปไหนกัน” ขงฉู่กล่าวหยุดนาง ทันที
980
![ใต้ร่มสกุณี [Shadiness]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/982363aad22bc315c8f862d4facc3dbe.webp)
