เกิดใหม่กับระบบ คนขับราคะ

ผ่านไปพักใหญ่ ขณะที่ผมละสายตาจากหน้าจอ สายตาก็เหลือบไปเห็นโฟร์ทกำลังเดินเข้ามาพอดี มือทั้งสองข้างหอบข้าวของเต็มไปหมด ดูท่าจะไม่มีช่องว่างให้เปิดประตูได้เลย

พี่ผู้ชายอีกคนที่มาด้วยก็ไม่ต่างกัน เขาแบกของพะรุงพะรังจนแทบจะมองไม่เห็นทางเดิน

ผมหันไปมองพี่ผู้หญิงที่อยู่หลังเคาน์เตอร์ เธอกำลังง่วนอยู่กับการชงเครื่องดื่มให้ลูกค้าอย่างไม่ว่างเว้น

ผมจึงตัดสินใจลุกขึ้นจากที่นั่ง เดินไปที่ประตู แล้วเอื้อมมือเปิดให้พวกเขาเข้ามา

โฟร์ทยิ้มอย่างเกรงใจแล้วเอ่ยเบา ๆ ว่า “ขอบคุณค่ะ” ก่อนจะเดินเข้าไปหลังร้านพร้อมกับพี่ผู้ชายที่หอบข้าวของเต็มมือ

ผมมองตามอยู่สักพัก แล้วหันกลับมาที่โต๊ะของตัวเองอีกครั้ง ไม่นานนัก โฟร์ทก็เดินกลับออกมา เธอทรุดตัวลงนั่งตรงหน้าผมอย่างเหนื่อยล้า

“เหนื่อยมาก” เธอพูดพลางหยิบกระดาษทิชชู่ขึ้นมาซับเหงื่อที่ข้างแก้ม ผมยิ้มให้เธอเบา ๆ โดยไม่พูดอะไร

ทันใดนั้น โฟร์ทเงยหน้าขึ้นแล้วเอ่ยถามเสียงเบา “วันนี้นายจะกลับตอนไหนเหรอ”

ผมหันไปมองนาฬิกา แล้วตอบตามตารางงานที่จำได้ขึ้นใจ “ถ้าตามตารางงาน ก็ประมาณสี่โมงครึ่ง”

เธอพยักหน้าเล็กน้อย ก่อนจะถามต่อด้วยน้ำเสียงที่ดูเหมือนลังเล “แล้ว...นายจะได้ไปไหนต่อหรือเปล่า หลังเลิกงานแล้ว”

ผมขมวดคิ้วเล็กน้อย สีหน้าผสมความสงสัย “ก็ไม่นะ ทำไมเหรอ”

โฟร์ทเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเกรงใจ “พอดีอยากให้ช่วยขนของหน่อย จะได้ไหม เดี๋ยวฉันให้ค่าเสียเวลา”

ผมหันไปมองเธอ สีหน้าแปลกใจเล็กน้อย แต่ก็ยิ้มออกมา “ได้สิครับ แต่ขนของแบบไหนเหรอครับ ถึงต้องให้ผมช่วย”

เธอถอนหายใจเบา ๆ แล้วตอบ “ฉันเช่าห้องพักใหม่น่ะ เลยอยากให้ช่วยขนของไปไว้ห้องพักใหม่” เธอเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยเสียงเบา “พอดีวันนี้พี่ที่ร้านไม่ว่างแล้ว แต่ฉันก็เตรียมของไว้หมดแล้ว อีกทั้งฉันก็ทำเรื่องย้ายวันนี้ไว้แล้วด้วย…”

เธอเว้นจังหวะเล็กน้อย แล้วเสริมขึ้นมาเหมือนเพิ่งนึกได้ “อ้อ!...ลืมถามเลยว่านายมีรถไหม”

ผมเงียบไปครู่หนึ่ง พลางคิดในใจ ถ้าให้ขนของคนเดียวก็ไม่ใช่ปัญหาอะไร เพราะผมมีสกิลคลาวด์ที่ช่วยให้ทุกอย่างเบาเหมือนปุยนุ่น แต่ทว่าก็คงใช้สกิลนั้นต่อหน้าเธอไม่ได้ ถ้าแบบนั้นก็คงต้องใช้รถกระบะ

ผมหันไปมองเธอแล้วยิ้มบาง ๆ “มีอยู่แล้วครับ”

“คงไม่ใช่รถของโรงพยาบาลหรอกนะคะ” เธอหัวเราะเบา ๆ น้ำเสียงทีเล่นทีจริง แววตาแฝงความขี้เล่น

“ไม่ครับ ๆ” ผมตอบพร้อมรอยยิ้ม

ทันทีที่ผมพูดจบ เธอก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก แล้วเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงที่ดูจริงจังขึ้นเล็กน้อย “ทีแรกฉันกะว่าจะจ้างรถขนของแล้ว เพราะเกรงใจนาย อีกอย่างเราก็เพิ่งรู้จักกัน...แต่ก็อยากลองถามดู”

ผมนิ่งไปครู่หนึ่ง มองเธออย่างเข้าใจ

“ถ้าอย่างนั้นก็ตกลงนะ” เธอพูดพลางยกมือถือขึ้นมากดอะไรบางอย่าง แล้วหันหน้าจอมาให้ผมดู

“ฉันขอไลน์นายไว้หน่อยสิ จะได้ส่งที่อยู่ให้”

ผมพยักหน้าเล็กน้อยก่อนจะหยิบมือถือขึ้นมาแสกนคิวอาร์โค้ด เพิ่มเธอเป็นเพื่อน

หลังจากเพิ่มไลน์กันเรียบร้อย เธอก็เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบ ๆ “ปกติฉันจะเลิกงานประมาณสองทุ่ม แต่วันนี้จะกลับเร็วหน่อย…จะได้กลับไปขนของ”

เวลาผ่านไปราวกับโกหก...ตอนนี้เข็มนาฬิกาชี้ที่ 16.40 น.

รถของผมจอดนิ่งอยู่ตรงทางเข้าของโรงพยาบาล แดดบ่ายคล้อยทอดเงายาวลงบนพื้นคอนกรีต เสียงเครื่องยนต์รอบข้างยังคงดังแผ่ว ๆ 

อีกไม่นานนัก ผอ. ก็คงจะออกมา เมื่อสิบนาทีที่แล้ว เลขาของเขาโทรมาบอกให้ผมเตรียมตัวไว้ให้พร้อม

ผมนั่งอยู่หลังพวงมาลัย สายตาเหลือบมองประตูทางเข้าเป็นระยะ ไม่กี่นาทีต่อมา เลขาของ ผอ. ก็เดินออกมาจากอาคาร มือถือเอกสารแน่นเหมือนทุกครั้ง

ผมรีบลงจากรถ เดินไปเปิดประตูไว้รออย่างคล่องแคล่ว

หลังจาก ผอ. และเลขาของเขาขึ้นรถเรียบร้อย ผมก็กลับมานั่งหลังพวงมาลัยอีกครั้ง แล้วขับออกจากโรงพยาบาลทันที มุ่งตรงไปยังโรงพยาบาลสาขาใหญ่

ผมเหลือบมองกระจกมองหลังเป็นระยะ เห็นสีหน้าของ ผอ. ที่ดูเหนื่อยล้าอย่างเห็นได้ชัด ดวงตาเขาเหม่อลอยไปยังทิวทัศน์ข้างทาง ราวกับกำลังทบทวนอะไรบางอย่างในใจ

ระหว่างนั้น เสียงสนทนาเบา ๆ ระหว่างเขากับเลขาก็แว่วมาให้ได้ยิน ผมไม่ได้ตั้งใจฟัง แต่คำพูดบางประโยคก็เล็ดลอดเข้ามา

นั่นเองที่ทำให้ผมเข้าใจว่าเหตุใดวันนี้ผมถึงต้องออกจากโรงพยาบาลก่อนกำหนดในตอนเที่ยง

เพราะมีผู้ป่วยวีไอพีที่ต้องเข้ารับการผ่าตัดโดยฝีมือของ ผอ. เอง

สามสิบนาทีต่อมา รถของผมก็เคลื่อนเข้าโรงพยาบาลบางกอกวิทยาสาขาใหญ่ แสงแดดยามเย็นทอดผ่านกระจกหน้ารถเป็นริ้วบาง ๆ

ผมค่อย ๆ ขับไปจอดที่ทางเข้าอาคารก่อนที่ ผอ. และเลขาของเขาจะเปิดประตูลงไปโดยไม่พูดอะไรมาก

ผมมองตามพวกเขาเดินเข้าอาคาร แล้วถอนหายใจเบา ๆ ในที่สุด...งานวันนี้ก็จบลง

เหลือแค่ตรวจสภาพรถ เขียนรายงาน แล้วนำส่งที่ห้องธุรการเท่านั้น

ผมทำทุกอย่างเสร็จภายในยี่สิบนาที เหลือเพียงแค่การส่งรายงานประจำวัน ผมเดินเข้าตัวอาคารสำนักงาน เสียงฝีเท้าดังสะท้อนเบา ๆ ไปตามทางเดินยาวที่ทอดไปข้างหน้า

ตอนนี้ก็ห้าโมงกว่าแล้ว พนักงานบางคนเริ่มทยอยเดินออกจากอาคาร บางห้องทำงานปิดไฟไปเรียบร้อยแล้ว เหลือเพียงแสงสลัวจากโถงทางเดิน

ผมเดินไปเรื่อย ๆ จนมาถึงหน้าห้องธุรการ ก่อนจะเอื้อมมือเปิดประตูเข้าไป 

ในห้องธุรการเหลือคนเพียงไม่กี่คน แสงไฟสีขาวนวลส่องลงบนโต๊ะทำงานที่เต็มไปด้วยเอกสาร

หนึ่งในนั้นคือเฟื้องฟ้า เธอนั่งอยู่ที่โต๊ะแรก ใกล้ประตูที่สุด โต๊ะของเธอเต็มไปด้วยแฟ้มและกระดาษกองพะเนินจนแทบไม่เหลือพื้นที่ว่างให้วางแก้วน้ำ

ผมเดินตรงไปที่ตู้ส่งรายงานประจำวันของแผนกขนส่ง สอดเอกสารเข้าไปอย่างเงียบ ๆ ก่อนจะหมุนตัวกลับ

สายตาเหลือบไปเห็นเฟื้องฟ้ายังคงก้มหน้าทำงานอย่างตั้งใจ นิ้วมือขยับพลิกเอกสารไปมาอย่างรวดเร็ว

ผมหยุดยืนอยู่ครู่หนึ่ง ลังเลว่าจะทักทายดีไหม

เธอดูงานยุ่งมาก แต่เมื่อเธอเงยหน้าขึ้นมาเห็นผม เธอก็ชะงักเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงแปลกใจ “เอ้า...คุณวายุ คุณมาตอนไหนเหรอคะ”

ผมเดินเข้าไปใกล้โต๊ะของเธอ ยิ้มบาง ๆ พลางตอบ “ผมเพิ่งมาเมื่อกี้เลยครับ มาส่งรายงานประจำวัน”

เธอพยักหน้าเบา ๆ แล้วสบตาผมเล็กน้อย ก่อนจะถามด้วยน้ำเสียงที่แฝงความเกรงใจ “รีบไปไหนไหม ช่วยพี่สักแป๊บได้ไหม”

“ได้สิครับ ให้ผมช่วยอะไรเหรอครับ” ผมตอบกลับทันที

เธอชี้นิ้วไปทางเครื่องถ่ายเอกสารที่อยู่มุมห้อง “ช่วยหยิบเอกสารจากเครื่องถ่ายเอกสารตรงนั้นให้พี่หน่อยได้ไหม”

ผมพยักหน้าแล้วเดินไปตามที่เธอบอก เสียงเครื่องถ่ายเอกสารยังคงทำงานอยู่เบา ๆ ขณะที่ผมหยิบเอกสารออกมา จากนั้นผมก็นำเอกสารกลับไปให้เธอ

เฟื้องฟ้ารับไปอย่างรวดเร็ว ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมามองผมด้วยสีหน้าเกรงใจ “ขอโทษนะ ที่พี่ให้ช่วยงาน แต่พี่ก็กลัวไม่ทัน”

เธอพูดพลางยื่นเอกสารอีกชุดให้ผม พร้อมกับคำสั่งเล็ก ๆ น้อย ๆ ที่ตามมาไม่ขาดสาย 

ผมไม่ได้รู้สึกรำคาญเลยสักนิด กลับรู้สึกเต็มใจจะช่วยเธออย่างเต็มที่ 

เธอบอกกับผมว่าเอกสารที่ทำไปก่อนหน้านี้ผิดหมด ต้องเริ่มใหม่ตั้งแต่ต้น น้ำเสียงของเธอแฝงความเหนื่อยล้า แต่ก็ยังพยายามควบคุมมันไว้

เราสองคนง่วนอยู่กับงานอยู่นาน โดยไม่มีใครพูดถึงเรื่องเมื่อเช้าเลยแม้แต่น้อย

เวลาผ่านไป พนักงานในห้องธุรการทยอยกันกลับจนหมด เหลือเพียงผมกับเฟื้องฟ้าในห้องที่เริ่มเงียบลงเรื่อย ๆ