"เมี้ยว~"
คนสุดท้ายคือเด็กสาวที่ส่งเสียงร้องเหมือนแมวพลางขยับช้อนตัวเบียดเข้ามาเอาหัวคลอเคลียตามร่างกายของผมอย่างออดอ้อน
แน่นอนว่าเธอก็คืออดีตการ์ดที่สุ่มได้จากกิฟต์'กาชาไร้ขีดจำกัด' ของผมเช่นกัน
'SURนักเลี้ยงมอนสเตอร์อัจฉริยะ อาโอยูกิ เลเวล 9999'
เธอคือมอนสเตอร์เทเมอร์ที่สามารถสยบได้หมดไม่ว่าจะเป็อสูรเวทเทพอสูร สัตว์มายา หรือสัตว์แปลกประหลาดชนิดใดก็ตาม
ในบรรดาพวกเธอทั้งสามคนเธอมีส่วนสูงน้อยที่สุด สวมฮู้ดหูแมวคลุมหัว และพันเข็มขัดเส้นหนาเตอะไว้ที่ลำคอส่วนปลายเข็มขัดที่เหลือยาวเฟื้อยโบกสะบัดไปมาดั่งหางแมวจนบางคนอาจจะมองเห็นเธอเป็ 'แมวจริงๆ' ไปเลยก็มี
หน้าอกของเธอมีขนาดเล็กส่วนแขนขาก็ค่อนข้างยาวเมื่อเทียบกับส่วนสูงทว่าเรียวบางนัก
ด้วยใบหน้าที่ยังดูเยาว์วัยประกอบกับสีผมสีน้ำเงินชวนฝัน ทำให้เธอเป็เด็กสาวที่สวยมากคนหนึ่ง
เธอมักจะเลียนเสียงร้องของแมวแล้วเอาหัวและร่างกายมาคลอเคลียผมแบบนี้บ่อยๆและเพราะน่ารักน่าเอ็นดูเสียจนผมอดไม่ได้ต้องยื่นมือไปเกาคางให้ประหนึ่งกำลังลูบคางแมวจริงๆ อยู่ร่ำไป
อาโอยูกิเองก็ส่งเสียงร้อง"เมี้ยว~♪" ออกมาอย่างมีความสุข
"นาซึนะไม่ใช่แค่เธอหรอกนะ แต่ผมมีธุระกับอีกสองคนด้วย เอลี่เื่ห้องนอนเอาไว้รอมีโอกาสหน้าค่อยมาชวนใหม่นะส่วนอาโอยูกิก็เตรียมตัวฟังได้แล้—"
จู่ๆมอนสเตอร์ตัวหนึ่งก็ค่อยๆ โผล่หัวออกมาจากเงามืดด้านในสุด
ร่างกายของมันคือสัตว์สี่ขาร่างั์ที่มีความยาวร่วม10 เมตร ส่วนหางนั้นเป็งูที่หนากว่าลำตัวของผม ซึ่งกำลังยืดตัวและขดไปมาเสียงฟู่ๆ
แม้จะััได้ถึงตัวตนของมันอยู่ก่อนแล้วแต่พอมันปรากฏแก่สายตาร่างกายของผมก็ยังคงแข็งทื่อด้วยความตื่นตระหนกจากาแทางใจในครั้งแรกที่เคยเผชิญหน้ากับมันอยู่ดี
เมื่อเห็นร่างกายของผมเกร็งทื่อทั้งสามคนจึงรู้ตัวทันทีและพากันตั้งท่าโจมตีใส่มอนสเตอร์สี่ขา—'สเน็คเฮลฮาวน์'
"บังอาจมาทำตัวเสียมารยาทต่อนายท่านต่อหน้าเรา...อย่าหวังเลยว่าจะได้ตายอย่างสงบ" นาซึนะที่กระชับดาบั์ขึ้นอย่างง่ายดายเอ่ยด้วยั์ตาที่หรี่แคบลงเป็เส้นตั้ง
"ทั้งที่อุตส่าห์เมตตาและเห็นว่ายังพอมีคุณค่าให้ใช้ประโยชน์อยู่บ้างจึงยอมปล่อยให้มีชีวิตรอดแท้ๆแต่ความผิดบาปที่ริอาจยื่นมือเข้าหาท่านเทพไลท์นั้นไม่อาจลบล้างได้จริงๆ ค่ะเห็นทีควรกำจัดสายพันธุ์นี้ให้สิ้นซาก ไม่ใช่เพียงแค่ในดันเจี้ยนแต่รวมถึงพวกที่อยู่บนพื้นโลกด้วยและสมควรลบชื่อพวกมันออกไปจากทั้งเอกสารและบันทึกให้หมดสิ้นเสียเลยค่ะ"เอลี่กางหนังสือเวทมนตร์ในมือพลางแผ่รังสีฆ่าฟันอันรุนแรงออกมารอบตัว
"—ยืนยันทำให้นายท่านต้องขุ่นเคือง เพียงแค่นั้นก็เป็เหตุผลที่ไม่ควรมีตัวตนอยู่แม้แต่นรกก็ยังปรานีเกินไปด้วยซ้ำ สมควรกำจัดให้สิ้นซากในทันที"อาโอยูกิซึ่งปกติมักจะชอบเลียนเสียงแมว ั์ตาของเธอซ่อนอยู่ภายใต้ขอบฮู้ดมือปล่อยโซ่ที่มีปลอกคอติดอยู่ให้ลากไปกับพื้นเพื่อเตรียมพร้อมต่อสู้
เมื่อต้องเผชิญกับแรงกดดันจากผู้มีเลเวล9999 ถึงสามคนพร้อมกัน สเน็คเฮลฮาวน์เลเวล 1000จึงได้แต่แสดงสีหน้าหวาดกลัวอย่างถึงขีดสุดออกมา
หากในตอนนี้ผมเผลอพูดเล่นๆออกไปว่า 'อนุมัติ' ละก็ สเน็คเฮลฮาวน์ที่เลี้ยงไว้ในดันเจี้ยนแห่งนี้รวมถึงเผ่าพันธุ์เดียวกันที่อาจจะหลงเหลืออยู่บนโลกเบื้องบนคงจะถูกกวาดล้างจนสูญพันธุ์สิ้นเป็แน่
ผมสูดหายใจเข้าลึกๆเพื่อสงบจิตใจ ก่อนจะะโบอกทั้งสามคน
"ผมไม่เป็ไรแล้วทั้งสามคนหยุดมือเถอะ เ้าตัวนี้ก็กำลังกลัวอยู่เหมือนกันนะ ดูสิถ้าคุ้นชินแล้วมันก็น่ารักดีออก"
คิดได้ดังนั้นผมจึงเดินเข้าไปใกล้สเน็คเฮลฮาวน์แล้วเริ่มลูบหัวมัน
ฝ่ายสเน็คเฮลฮาวน์เองก็อยากมีชีวิตรอดมันรีบหงายหลังลงกับพื้นและยอมเผยพุงให้อีกฝ่ายลูบแต่โดยดี
ส่วนงูที่ปลายหางก็ยืดตัวเข้ามาถูไถแก้มของผมเบาๆราวกับจะพยายามประจบสอพลอด้วยเกล็ดที่เย็นเยียบ
"ถ้านายท่านพูดแบบนั้นละก็"
"คำสั่งของท่านเทพไลท์ถือเป็ที่สุดค่ะ"
"เมี้ยว~"
เมื่อได้ยินคำสั่งของผมทั้งสามคนต่างก็ยอมรับและลดอาวุธลงแต่โดยดี
แม้เื่ราวจะเขวไปเล็กน้อยแต่ในที่สุดก็สามารถเข้าสู่เื่สำคัญได้เสียที
"เมย์ติดต่อกลับมาแล้วเธอบอกว่า 'เหยื่อติดเบ็ดแล้ว' น่ะผมก็เลยตั้งใจมาบอกให้ทุกคนเตรียมตัวให้พร้อมไว้ล่วงหน้า"
สาเหตุที่ผมไม่ใช้"โทรจิต" สื่อสารก็เพราะความดีใจจนทนไม่ไหวและอยากจะเป็คนมาแจ้งเื่นี้กับทุกคนด้วยตัวเองจึงยอมเสียเวลาเดินตามหาพวกเธอเช่นนี้
"โอ้ววว!ในที่สุดก็มาถึงแล้วสินะ! นายท่าน ยินดีด้วยนะ!เราเองก็จะตั้งใจเตรียมตัวอย่างสุดกำลังเหมือนกัน!"
"ไม่สบอารมณ์เลยค่ะที่ภารกิจล่อเหยื่อตกเป็หน้าที่ของคุณเมย์ทั้งที่ตัวเอลี่เองก็สามารถปฏิบัติภารกิจนี้ได้อย่างสมบูรณ์แบบ ไม่สิเหนือกว่าความสมบูรณ์แบบแท้ๆ"
"เมี้ยว"
"ขอบคุณนะเอลี่แต่ถ้าเป็เอลี่มันจะดูไม่เหมือนพวกฮิวแมนน่ะสิ... ส่วนเมย์มองผ่านๆ ก็เหมือนฮิวแมนทุกประการอยู่แล้วนี่เรียกว่าการใช้คนให้ตรงกับงานยังไงล่ะ"
เพราะใบหูของเอลี่นั้นมีความแหลมเรียวอยู่เล็กน้อยแม้จะไม่ยาวเท่าเผ่าเอลฟ์ก็ตาม
ด้วยเหตุนี้จึงเป็การยากที่จะป่าวประกาศว่าเธอเป็ฮิวแมน
แต่ถ้าเป็เมย์รูปลักษณ์ภายนอกของเธอก็เป็เพียงเมดสาวพราวเสน่ห์คนหนึ่งเท่านั้นแม้รูปโฉมภายนอกจะสามารถใช้ไอเทมเวทมนตร์พรางตาได้หาก้าทว่าวิธีจับผิดก็ยังคงมีอยู่ดี นี่จึงเป็ผลลัพธ์ของการระมัดระวังให้ถึงที่สุด
"เอลี่ทราบดีค่ะแต่โปรดอย่าลืมนะคะว่าข้างกายท่านเทพไลท์ไม่ได้มีเพียงแค่คุณเมย์แต่ยังมีเอลี่คนนี้อยู่ด้วยนะคะ"
"แน่นอนอยู่แล้วไม่ใช่แค่เอลี่หรอกนะ แต่ผมพึ่งพาพวกเธอทุกคนเลย"
"""!!!!"""
บางทีอาจเป็เพราะคำพูดของผมที่ทำให้ทั้งสามคนซาบซึ้งใจจนแก้มแดงระเรื่อและร่างกายสั่นสะท้านขึ้นมา
แม้จะรู้สึกยินดีที่พวกเธอมีความจงรักภักดีสูงส่งเพียงนี้ทว่าบางครั้งความภักดีที่ล้นหลามเกินไปก็ทำให้ผมทำได้แค่ยิ้มเจื่อนๆ ออกมา
และเวลานี้ก็คือหนึ่งในนั้น
ผมยิ้มเจื่อนออกมาพลางรู้สึกปีติจนไม่อาจสะกดกลั้นกับความจริงที่ว่าการแก้แค้นที่รอคอยมานานร่วม3 ปี ก็สำเร็จไปอย่างหนึ่งเสียที
☆ ☆ ☆
มนุษย์สัตว์ กาลูเดินผ่าเผยยืดอกก้าวผ่านถนนสายหลักใจกลางเมือง
ผู้คนสัญจรไปมาพากันหลีกทางให้เขาทันทีอีกทั้งกลุ่มคนที่นิยมชมชอบในตัวกาลูยังพากันรี่เข้ามาโค้งหัวทักทายอย่างเอาเป็เอาตาย
"พี่กาลูสวัสดีครับ! กำลังจะไปไหนเหรอครับ? ถ้าไม่รังเกียจให้ผมตามไปด้วยคนนะครับ!"
"ลูกพี่กาลูวันหลังพอจะสะดวกไปพบกับน้องสาวของผมหน่อยได้ไหมครับ?น้องสาวของผมเป็แฟนคลับตัวยงของลูกพี่กาลูเลยน่ะครับ"
"บ้าน่ะอย่าไปสนใจน้องสาวของไอ้คนไม่มีหัวนอนปลายเท้าพรรค์นั้นเลยครับไปเจอลูกสาวของกระผมดีกว่านะคร้าบ!"
"ท่านกาลูวันหลังแวะมาที่ร้านอีกแล้วช่วยเล่าเื่วีรกรรมเด็ดๆ ให้พวกเราฟังอีกนะคะรออยู่นะคะ!"
"ท่านกาลูอย่าไปร้านของยัยเด็กพวกนั้นเลยค่ะ แวะมาที่ร้านของพวกเราดีกว่านะคะ!ถ้าเป็ท่านกาลูมาละก็ พวกเราสัญญาว่าจะดูแลต้อนรับเป็พิเศษให้เลยค่ะ!"
ั้แ่มนุษย์สัตว์อายุน้อยวัยรุ่น ไปจนถึงวัยชรา หรือแม้กระทั่งหญิงสาววัยรุ่นและสาวสะพรั่งต่างก็พากันผลัดเปลี่ยนหมุนเวียนเข้ามาส่งเสียงทักทายเขาไม่ขาดสาย
กาลูไม่ได้หยุดฝีเท้าลงเขาทำเพียงโบกมือปัดปฏิเสธเบาๆ พลางแกว่งหางไปมาอย่างอารมณ์ดี
"โทษทีนะพอดีงานข้ายังคาอยู่น่ะ ตัวข้าเองก็ไม่ได้ว่างขนาดนั้นซะด้วยสิเอาไว้ถ้าว่างเมื่อไหร่จะแวะไปเล่นด้วยแล้วกัน รอไปก่อนเถอะ"
แม้จะถูกกาลูปฏิเสธทว่าคนเ่าั้ก็ไม่ได้ว่าอะไรต่อต่างพากันส่งสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความเคารพยกย่อง เสน่หาหรือบางส่วนก็ปะปนไปด้วยความอิจฉาริษยาตามหลังเขาไป ทว่าสำหรับกาลูในตอนนี้แม้แต่สายตาอิจฉาริษยาเ่าั้ก็เป็เพียงปัจจัยหนึ่งที่ช่วยเติมเต็มความรู้สึกเหนือกว่าของตนเองเท่านั้น
(แค่ฆ่าไอ้เด็กเผ่าพันธุ์ชั้นต่ำคนเดียวก็ได้กลายเป็ตัวเก็งอันดับหนึ่งที่จะได้ขึ้นเป็หัวหน้าเผ่าคนต่อไปของมนุษย์สัตว์เผ่าหมาป่าเลยเรอะเนี่ยช่างเป็งานที่หอมหวานชะมัดยาด!)
เมื่อประมาณ 3 ปีก่อนเพราะพบเด็กหนุ่มคนหนึ่งที่อาจจะเป็ 'มาสเตอร์'พวกเขาจึงได้ชักชวนและดึงตัวเด็กคนนั้นมาร่วมปาร์ตี้ 'ชุมนุมเผ่าพันธุ์'
หลังจากนั้นพวกเขาใช้เวลาเฝ้าดูท่าทีอยู่ 3 เดือน แต่ก็ไม่พบหลักฐานว่าเด็กนั่นเป็'มาสเตอร์'
ทว่าเพื่อความปลอดภัยเบื้องบนจึงตัดสินใจสั่งให้กำจัดทิ้งเสียพวกเขาจึงได้พาเด็กหนุ่มเข้าไปในดันเจี้ยนซึ่งไม่ต้องคอยระวังสายตาผู้คนและยังสะดวกต่อการกำจัดศพเพื่อวางแผนปลิดชีพที่นั่น
ทว่าเพราะมัวแต่ได้ใจและประมาทไปหน่อยจึงทำให้ปล่อยมันหลุดมือไปได้
หากจะพูดให้ถูกต้องก็คือในจังหวะที่กาลูกำลังจะลงดาบสุดท้ายปลิดชีพเหยื่อซึ่งโดนธนูปักขาจนขยับเขยื้อนไม่ได้ทว่ามือที่ยื่นออกไปของเด็กหนุ่มคนนั้นกลับบังเอิญไปกระตุ้นวงเวทเคลื่อนย้ายให้ทำงานเสียก่อน
ส่งผลให้ร่างของเด็กคนนั้นอันตรธานหายวับไปในทันที
แม้ว่าหลังจากนั้นพวกตนจะพยายามตามหากันอย่างสุดความสามารถแล้วก็ตามแต่สุดท้ายก็ไร้ร่องรอย
ทว่าด้วยาแฉกรรจ์ขนาดนั้นการที่เด็กของเผ่าพันธุ์ชั้นต่ำจะถูกส่งตัวไปในจุดใดจุดหนึ่งของดันเจี้ยน 'นรก'ซึ่งได้ชื่อว่าใหญ่ที่สุด แข็งแกร่งที่สุด และอันตรายที่สุดในโลก
จุดจบของมันก็คงไม่พ้นการโดนพวกมอนสเตอร์ที่ได้กลิ่นคาวเืตามมารุมฉีกเนื้อกินเป็อาหารอย่างแน่นอน
ด้วยเหตุนี้สมาชิกทุกคนจึงมีความเห็นพ้องกันว่า 'ไลท์ตายไปแล้ว' และรายงานขึ้นไปยังระดับสูง
หลังจากได้รับฟังเื่ราวจากสมาชิกปาร์ตี้เบื้องบนจึงตัดสินใจว่า 'โอกาสที่ไลท์จะรอดชีวิตมีอยู่น้อยมาก'
และสรุปผลว่าเขาเสียชีวิตแล้ว
และเพื่อเป็รางวัลสำหรับการกำจัดฮิวแมนที่มีข้อสงสัยว่าเป็'มาสเตอร์' กาลูจึงได้รับมอบตำแหน่ง'ตัวเก็งอันดับหนึ่งที่จะได้ขึ้นเป็หัวหน้าเผ่ามนุษย์สัตว์เผ่าหมาป่าคนต่อไป'มาครองในปัจจุบัน
ส่งผลให้ไม่เพียงแต่มนุษย์สัตว์เผ่าหมาป่าที่เดินพบกันในเมืองเท่านั้นแม้กระทั่งเผ่ามนุษย์สัตว์กลุ่มอื่นก็ยังพากันให้เกียรติยำเกรงอีกทั้งยังได้รับเงินรางวัลก้อนโตจากทางราชสำนักหลั่งไหลเข้ามาอย่างมหาศาล
จำนวนเงินรางวัลที่ว่านั้นมากพอจะให้เขานอนกินนอนใช้สบายๆไปตลอดทั้งชีวิตเลยทีเดียว
(ได้ยินมาว่าพวกคนที่จ้างงานนอกจากจะสั่งพวกข้าแล้ว ยังตั้งปาร์ตี้อื่นขึ้นมาเพื่อออกตามหา 'มาสเตอร์'หรือกระทั่งสร้างองค์กรใต้ดินร่วมกับกิลด์การค้าและกิลด์ช่างฝีมืออีกด้วย...แต่สุดท้ายก็ยังไม่เข้าใจเลยสักนิดว่าไอ้ 'มาสเตอร์' ที่ว่านั่นมันคืออะไรกันแน่?ทำไมพวกผู้นำประเทศต่างๆ ถึงต้องทุ่มเทกำลังขนาดนี้เพื่อตามล่าหาตัว 'มาสเตอร์'กันนักนะ?)
รางวัลที่กาลูได้รับนั้นนับว่าเกินขอบเขตปกติอย่างยิ่ง
หากย้อนกลับไปเมื่อหลายปีก่อนสถานะของกาลูภายในเผ่ามนุษย์สัตว์เผ่าหมาป่าไม่ได้ดีเด่นอะไรเลย เรียกได้ว่า
อย่าว่าแต่ตัวเก็งอันดับหนึ่งที่จะได้ขึ้นเป็หัวหน้าเผ่าคนต่อไปเลยแม้แต่สิทธิ์ในการเสนอชื่อเข้าชิงตำแหน่งเขาก็ยังไม่มีด้วยซ้ำ
หากเปรียบเทียบกับมนุษย์แล้วมันก็เหมือนกับลูกชายคนที่สามของชาวนาผู้ยากไร้ในหมู่บ้านชนบท ที่จู่ๆก็ตื่นขึ้นมาในเช้าวันถัดไปแล้วพบว่าตนกลายเป็ 'ตัวเก็งอันดับหนึ่งที่จะได้เป็ผู้ใหญ่บ้านคนต่อไป'เสียอย่างนั้น แถมถ้าจากนี้ไปไม่มีอะไรผิดพลาด เขาก็ได้รับเลือกแบบร้อยเปอร์เซ็นต์แน่นอน
84
![Bustling Officialdom กลรักเกมอำนาจ [นิยายแปล]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1742592710_38606727.webp)
