“โอ๊ย! ไอ้ลิงบ้าไอ้จ้อย กูเลี้ยงมึงมาั้แ่เล็ก มึงเป็เหี้ยไรเนี่ย!”
“เจี๊ยก!!!”
เสียงะโโหวกเหวกโวยวายของ พีรพลลูกชายเ้าของสวนมะพร้าวแห่งหนึ่งในจังหวัดทางภาคใต้ ดังแข่งกับเสียงเกรี้ยวกราดของลิงโตเต็มวัยตัวหนึ่ง
พีรพลที่ทั้งะโด่า ทั้งวิ่งหนีไอ้จ๋อจอมแสบลัดเลาะไปตามร่องสวนของตัวเอง ซึ่งวันนี้ไม่รู้ว่านึกคึกอะไรของมัน ถึงได้เด็ดลูกมะพร้าวมาปาใส่หัวเขาไม่หยุด จนต้องรีบเร่งสปีด ซอยขายิก ๆ สับตีนแตกเพื่อให้พ้นรัศมีของลูกกลม ๆ ทั้งเขียว ทั้งน้ำตาล ที่ลอยละลิ่วตามหลังมาไม่ขาดสาย
“แฮ่ก แฮ่ก แฮ่ก โอ๊ยแม่ง จะหยุดได้ยังวะกูเหนื่อยแล้วนะไอ้ฉิบหาย!”
พีรพลหยุดหอบหายใจได้สองเฮือกแล้วก็ต้องเร่งฝีเท้าอีกครั้งเพราะเมื่อหันกลับไปดูก็เห็นไอ้จ้อยเงื้อแขนเต็มที่ในมือเล็กจ้อยของมันมีลูกมะพร้าวเขียว ๆลูกหนึ่งที่แอบไปเด็ดมาตอนไหนก็ไม่รู้
“อ๊ากกกกกกมึงจะฆ่ากูหรือไงวะ คอยดูนะ กูจะหักคอจิ้มน้ำพริกแม่ง!”
ตอนนี้พีรพลวิ่งซิกแซกไปตามแถวของต้นมะพร้าวน้ำหอมวิ่งอ้อมต้นมะม่วงน้ำดอกไม้ แล้ววกเข้าไปในร่องสวนฝั่งตรงข้าม และที่ต้องวิ่งเป็งูเลื้อยแบบนี้เพราะ้าหนีวิถีะุลูกมะพร้าวที่ลอยมาไม่หยุด
“เจี๊ยก!”
“เจี๊ยก พ่องสิ ไอ้สัส!”
ตุ้บ!!!
“เฮ้ย! ฉิบหายเฉียดหูกูไปนิดเดียวเองนะมึง!”
แรงลมที่วิ่งผ่านใบหูแล้วไปหยุดอยู่ตรงหน้า คือมะพร้าวลูกเล็กที่ยังโตไม่เต็มที่แต่ถึงอย่างนั้นมันก็ทำให้สลบได้ เพราะมะพร้าวเขียวจะมีน้ำหนักมากที่สุด
“เจี๊ยก! เจี๊ยก!”
เสียงร้องด้วยความโกรธเกรี้ยวของลิงจ๋อดังใกล้เข้ามาซึ่งดูเหมือนกับว่าถ้ามันยังปาลูกมะพร้าวไม่โดนหัวของเขา มันยิ่งทวีความดุร้าย
พีรพลคิดอย่างเร็วรี่จากตรงนี้ไปอีกสามร่องจะมีคลองเล็ก ๆถัดไปเป็สวนส้มโอซึ่งพ่อกับแม่กำลังเก็บผลผลิตกันอยู่และที่สำคัญไอ้จ้อยมันกลัวพ่อ!
ก็ถ้าวิ่งไปถึงพ่อได้ หัวกบาลน้อย ๆของพีรพลก็รอด
โป๊กกกกก
อ๊ากกกกก
เพียงแค่คิด แต่ดูเหมือนจะไม่ทันเพราะลูกมะพร้าวหนัก ๆ ได้ถูกปามาโดนที่กลางหัวของพีรพลพอดิบพอดี
ทั้งน้ำหนัก ทั้งแรงส่ง ที่แม่นยำราวจับวางส่งผลให้พีรพลพุ่งหลาวหัวปักลงไปในท้องร่อง ซึ่งมีน้ำอยู่เกือบเต็ม!
ตู้มมมมมมมม
เจี๊ยกกกกกกกกกกก…..
“แค่ก แค่ก แค่ก”
พีรพลไอออกมาติด ๆกันจนรู้สึกถึงกลิ่นคาวเืคละคลุ้งไปทั่วปาก ดูจากสภาพแล้วปากคงจะแตกจากการที่พุ่งตกลงไปในท้องร่องที่มีแต่เศษไม้สุมกันอยู่
มืออ่อนล้าคลำสำรวจลำคอแล้วถอนใจออกมาอย่างโล่งอกตอนแรกก็นึกว่าจะคอหักตายซะแล้วเพราะแรงปะทะนั่นไม่น้อยเลย แถมมะพร้าวก็ลูกใหญ่ด้วย
อ๊ากกกก
ถึงไม่ตายแต่ก็ใช่ว่าจะไม่เจ็บพีรพลร้องลั่นเมื่อขยับตัวลุกขึ้น และรับรู้ถึงผิวเนื้อที่ตึงเปรี๊ยะเหมือนจะฉีกขาดรวมถึงความแสบร้อนที่แล่นริ้วไปทั่วแผ่นหลัง
พีรพลจำได้ว่าเขาเอาหัวทิ่มลงท้องร่องแต่แทนที่จะหัวแตก ก็กลับกลายเป็ว่าเ็ปที่แผ่นหลังแทนหรือว่าหลังของเขาไปครูดกับกิ่งไม้ใต้ผิวน้ำโดยที่ไม่รู้ตัว
อืม...คงจะใช่ เพราะตอนนี้พีรพลรู้สึกได้ว่า หยดเืเริ่มซึมออกจากาแและไหลย้อยผ่านแผ่นหลังลงไปตามก้นกบแล้ว
“ซี้ด...เจ็บชะมัดแสบด้วย”
คนเจ็บพยายามลืมตาขึ้นเพื่อมองหาอะไรสักอย่างที่ช่วยได้หรืออย่างน้อยถ้าอยู่โรงพยาบาลก็จะได้เรียกให้หมอเข้ามาดูอาการ แต่หลังจากที่พยายามปรับสายตาให้เข้ากับความมืดรอบกายแล้วพีรพลก็มองไม่เห็นสิ่งใดอีก นอกจากแสงตะเกียงริบหรี่ที่หัวนอน
“ไฟดับหรือไงวะเนี่ย! โอย รันทดฉิบหายเลยกู!”
ลุกนั่งก็ไม่ได้นอนหงายก็ทับแผลพาให้นอนไม่หลับอีก นี่พีรพลเลือกอะไรได้บ้างไม่ต้องพูดถึงเื่เดินออกไปด้านนอกเลย เพราะนอกจากหลังที่ปวดแสบปวดร้อนแล้ว ขาทั้งสองข้างก็เหมือนจะาเ็ด้วยเช่นกัน
หลังจากที่ชั่งใจอยู่สักพัก พีรพลก็ฝืนความเจ็บแล้วพลิกกายนอนคว่ำหน้า“อื้อฮือ หมอนหรืออะไรวะเนี่ย แข็งปาหัวหมาแตก ที่นอนก็เหม็นสาบฉิบหายโรงพยาบาลหรือบ้านร้างกันแน่วะ โอย!”
เสียงบ่นกระปอดกระแปดถึงความห่วยแตกของหลาย ๆสิ่งดังอยู่เพียงไม่นาน จากนั้นก็ค่อย ๆ เบาลงเพราะสติสัมปชัญญะเริ่มถดถอยจากอาการาเ็
จนกระทั่งในที่สุดพีรพลก็กลับเข้าสู่ห้วงนิทราอีกครั้งหนึ่ง….
*****
#ไม่เป็แล้วเมียบ่าว
1K
