เกิดใหม่เป็นไอ้เจิด

ตอนที่หกสิบสี่การทานอาหารแบบไม่สุภาพ

สภาพการทานอาหารบางครั้งบาบูกับบาบอนก็ยังเลียนิ้วที่ติดกับน้ำผึ้งอยู่ทำให้ผมถอนหายใจ

ความรู้สึกของ”การกินอาหารแบบไม่สุภาพ”อธิบายให้กับคนที่ถือส้อมทางซ้ายมีดทางขวา รู้ว่าควรใช้ช้อนตักซุปเมื่อใดผู้เป็นแบบอย่างของสังคมคงไม่เข้าใจหรือบอกได้แค่ว่า พวกเขาไม่ได้หล่อหลอมมาอย่างเดียวกัน

คนที่เติบโตมาด้วยการที่บอกว่าหลวงตาให้ทานข้าวไวไวและเด็กวัดด้วยกันจะคอยแย่งอาหารหรือตบหัวจะกินด้วยความรวดเร็วหรือไม่สนมารยาท

คนที่สามารถสัมผัสสุนทรียรสในการทานอาหารได้คือคนที่มีเวลามากพอเท่านั้น

พวกเขาเลยชอบงานเลี้ยงเพราะอาจจะเป็นไม่กี่ช่วงในชีวิตที่พวกเขาสามารถมีความสุขกับการทานอาหารได้อย่างมีความสุขไม่ต้องกลัวว่าจะมีคนแย่งอาหารไปจากจานของเรา

คนที่สามารถแบ่งปันช็อกโกแลตหรืออาหารให้กับคนอื่นได้นั้นเป็นคนที่มีอาหารเพียงพอเท่านั้นจึงสามารถแย่งได้อย่างไม่คิดอะไร

มีคนกล่าวเรื่องราวของการที่บอกว่า

ให้คุกกี้และนมแก่เด็กที่ยากจนเด็กที่ยากจนจะยกมือไหว้ขอบคุณสำนึกบุญคุณไปชั่วชีวิต

แต่ให้กับเด็กที่ฐานะดีเด็กที่ฐานะดีไม่รู้สึกอะไรซึ่งก็เป็นเรื่องจริง

เด็กฐานะดีมองว่าแค่คุกกี้กับนมเช่นนี้ต้องเอาเป็นบุญคุณจนวันตายเลยหรือ?

 หากไม่เอามาให้กิน พวกเขาจะไปหาทานเองที่อื่นก็ได้

แต่กับคนที่ไม่มีอะไรกินแล้วนั้น

พวกเขาจะกินอย่างมีความสุขและสำนึกบุญคุณไปจนวันตายเพราะเขาไม่สามารถหาทางอื่นได้อย่างเด็กที่ฐานะดีกว่า

คนรวยกลายเป็นมองคนจนเป็นสุนัขที่ให้ข้าวให้น้ำก็ต้องสำนึกบุญคุณคนรวยเอาไว้ด้วยเหตุนี้เอง

เพราะคนรวยมีอำนาจเหนือกว่าคนจน

แต่คนรวยจะไม่สามารถสั่งคนรวยด้วยกันได้เช่นนั้น

ทำให้พวกเขาปฏิบัติต่อคนรวยด้วยกันแบบเดียวกับมนุษย์เพราะไม่มีสิ่งที่ทำห้สำนึกบุญคุณกันแต่ปฏิบัติต่อคนจนอย่างสุนัขที่ให้ข้าวให้น้ำสำนึกบุญคุณไปจนวันตายเพราะชีวิตของคนจนมีค่ามากแค่นั้นในสายตาคนรวย

ทหารรับจ้างหรือมือปืนนั้นได้รายได้น้อยกว่าที่เราคิด

การที่เราจ้างมือปืนโดยให้เงินสองล้านต่อคนที่ติดต่อกับเรา

ไปถึงมือปืนจริงๆอาจจะเหลือแค่สามหมื่นหรือจะหักหัวคิวมากกว่านั้นไปถึงขี้ยาแถวบ้านแค่สองพัน

ความคาดหวังว่าจะได้ทหารผ่านศึกที่ใช้อาวุธปืนเก่งอาจจะกลายเป็นขี้ยาที่คว้ามีดทำอาหารแถวนั้นไปฆ่าเป้าหมายที่เราต้องการ

ชีวิตของคนเรานั้นราคาถูกมากกว่าที่เราคิดกันอย่างมาก

ยิ่งเราอยู่ใต้ก้นบึ้งของฐานันดรทางสังคมมากเท่าใดชีวิตของเราก็ลำบากมากขึ้นเท่านั้น

ประดุจดั่งหญิงสาวนางหนึ่งในจักรวาลนิยายเรื่องนี้ในอนาคตที่ตอนแรกเป็นภริยาของผู้ชายฐานะร่ำรวย

ตอนหลังกลับเลิกกับสามีและต้องมาอยู่ในบ้านเช่าของชุมชนแออัดจึงโดนข่มขืนโดยพวกขี้ยาในหมู่บ้าน

มารดาตามล่าล้างแค้นให้ลูกสาวตนเองที่กลายเป็นบ้าจนสามารถเขียนซีรี่ย์ได้อีกเรื่องหนึ่ง

แต่ทว่าทุกคนไม่เคยคิดว่า

หากเธอยังเป็นภริยาของผู้ชายที่ร่ำรวยอยู่ลูกสาวที่เรียนโรงเรียนประจำและเรียนเปียโนมีคนขับรถรับส่ง

คงไม่ได้มาอยู่ใกล้ๆกับพวกขี้ยาในชุมชนแออัดเสียตั้งแต่แรก

ชีวิตปลอดภัยน้อยลงเพราะฐานะทางสังคมลดลง

คนเราถึงได้พยายามแทบตายเพื่อให้ได้อยู่ในคอนโดที่อย่างน้อยก็ยังมียามคอยเฝ้าไม่ให้มีพวกขี้ยามาข่มขืนได้อย่างกรณีแม่ลูกนางเอกของอีกเรื่องในจักรวาลนี้

เพราะคนจนนี่ล่ะที่อยู่ในภาวะอันตรายที่สุดพอคนรวยมาเจอเรื่องอย่างนางเอกซีรี่ย์นั้นเลยรู้สึกว่าเป็นโศกนาฏกรรมเพราะรู้สึกว่าไม่ควรเกิดขึ้น

แต่คนจนที่โดนข่มขืนและฆ่าในชุมชนแออัดนั้น

ไม่น่าสนใจพอที่นักเขียนนิยายจะเอามาใช้เป็นตัวดำเนินเรื่อง

ว่าคนรวยอย่างนางเอกมีชีวิตเหมือนในฟองสบู่โลกสวยจนฟองสบู่นั้นแตกลงจากการที่หย่ากับสามีที่ร่ำรวยจนได้รับรู้ว่าโลกภายนอกของสังคมที่ร่ำรวยนั้นมันมีอะไรอยู่บ้าง

“ไม่ต้องรีบร้อนอยู่ด้วยกันยังทานได้กันอีกเยอะ”

ผมกล่าวกับบาบูและบาบอนที่ทำท่าเขินจากการที่ตนเองดูดนิ้วและซ่อนมืออย่างเหนียมอาย

หากนี่คือแนวอิเซไคต่างโลกที่สาวน้อยหูแมวที่เป้ฯทาสนั้นทำท่าเขินก็คงจะน่ารักอยู่แต่นี่คือบาบูกับบานอนอ้วนผอม..ผมบอกได้แค่ว่าคิดถึงอย่างอื่นจะดีกว่าที่จะจินตนาการภาพสองคนนี้ทำท่าเขิน

“ขอบคุณนายจ๋ามากจ๊ะ”

ผมโบกมือ

“ไม่เป็นไรหากต้องการกินอีกบอกชั้นเมื่อไรก็ได้”

ทั้งสองคนก้มลงกราบผมอีกครั้งด้วยความซาบซึ้ง

ผมถอนหายใจ

มีเรื่องหนึ่งที่ผมไม่ได้บอกพวกเขา

พวกเขากินอีกครั้งหรือครั้งต่อไปและต่อไปจะไม่มีวันอร่อยเท่าครั้งแรกที่เราได้กินหรอก

พอคนเรามีเงินมากขึ้นสิ่งที่เคยซาบซึ้งเพราเป็นของหายากจะเริ่มไม่ซาบซึ้งอีกแล้วนั่นล่ะ