(นิยายแปล) คืนชะตาชีวารัก

ตอนที่ 20 เตือนใจ (2)

        ดวงตาดำขลับของสวี่เฉิงอวี๋กลอกไปมาอย่างรวดเร็ว “ท่านพ่อใส่ใจความคิดและความรู้สึกของท่านแม่เช่นนี้ กระทั่งเรื่องเล็กๆ น้อยๆ ก็ยังคล้อยตามท่านแม่ แล้วเหตุใดเรื่องลูกถึงได้ไม่คิดแทนท่านแม่บ้างเล่าเจ้าคะ”

        “ทั้งยังบอกว่าไม่ได้ฟังคำของท่านย่าแล้วมาเกลี้ยกล่อมข้าอีก”

        ความจริงตอนนี้เขาเองก็ไม่ได้โมโหเช่นนั้นแล้ว

        เป็นครอบครัวสายเลือดเดียวกัน โมโหขัดแย้งกันด้วยเรื่องเช่นนี้ก็เหมือนดั่งที่บุตรสาวพูด แค่แต่ละคนต่างก็มีความคิดของตนเอง ไม่ถึงกับต้องร้อนรนเพียงนั้น

        ก่อนหน้านี้กำลังโมโหและขัดแย้งกับคุณนายผู้เฒ่าไปรอบหนึ่ง เท่านี้ก็พอได้แล้ว

        ดังนั้นตอนนี้แม้เขาจะถามกลับมา สวี่เฉิงอวี๋กลับเห็นชัดว่าสีหน้าของเขายังถือว่าเป็นมิตรและน้ำเสียงก็ไม่ได้เยือกเย็นมาก อย่างน้อยก็ไม่ได้โมโห

        ดังนั้นนางจึงสบายใจขึ้นหน่อยแต่ก็ยังส่ายศีรษะ “ไม่ใช่จริงๆ เจ้าค่ะ ข้าแค่ไม่เข้าใจเท่านั้นเอง”

        นางพูดพลางลุกขึ้นยืน แล้วเดินไปตรงหน้าโต๊ะหนังสือของสวี่ซงซาน “แต่ก่อนข้าได้ยินคนพูดว่า เดิมทีสตรีนั้นอ่อนแอ แต่เมื่อเป็นมารดาจะแข็งแกร่ง หลายปีมานี้ท่านแม่ดูแลพวกข้าก็ไม่เคยย่อท้อมาก่อน เด็กคนนั้นได้มาเกิดในท้องท่านแม่ เมื่อครู่ข้าเข้าไปคารวะในห้อง หน้าตาท่านแม่มีแต่ความยินดี ปกติแล้วแม้ว่านางจะเจอเรื่องน่าดีใจไม่น้อย แต่หลายปีนี้ข้าเพิ่งได้เห็นท่านแม่ดีใจเช่นนั้นเป็นครั้งแรก ท่านพ่อ...”

        สวี่ซงซานถอนหายใจยาว มือทั้งสองของนางยันไปบนโต๊ะหนังสือ เขามองมือขาวอ่อนเยาว์คู่นั้นและตบไปบนหลังมือของนาง “มีบุตรตอนอายุมาก ข้าจะไม่ยินดีได้ลงเชียวหรือ แต่ว่าเฉิงอวี๋ ท่านแม่ของเจ้าอายุมากแล้ว ตั้งครรภ์ตอนอายุเท่านี้ต้องอุ้มท้องไปอีกสิบเดือนถึงจะคลอด ข้ากลัวจริงๆ...ตอนนี้ข้ามีพวกเจ้าพี่น้องสองคนก็พอใจมากแล้ว พวกเจ้าแต่ละคนทั้งเชื่อฟัง รู้ความ ฉลาดเฉลียว มีความสามารถ เด็กคนนั้น...”

        เขาถอนมือกลับไป ในใจพลันว่างเปล่า “หากเด็กคนนั้นมาเร็วกว่านี้สักสามปีห้าปี ข้าจะต้องไม่เป็นเช่นตอนนี้แน่ เฉิงอวี๋ เจ้าทนมองท่านแม่ของเจ้าเอาชีวิตไปเสี่ยงกับเด็กคนนี้ได้หรือ”

        แน่นอนว่านางทนไม่ได้ แต่นางรู้ว่าท่านแม่ของนางจะได้รับการดูแลที่ดีที่สุด และนางรู้ดีว่าหลายเดือนต่อมาเด็กคนนั้นจะคลอดออกมาอย่างปลอดภัย แม่ลูกปลอดภัยทั้งคู่ ซึ่งนับเป็นเรื่องน่ายินดี

        เพียงแต่นางไม่สามารถพูดได้

        นางส่ายศีรษะและบอกว่าทนไม่ได้ “แต่ท่านพ่อทนมองท่านแม่หดหู่เสียใจได้หรือเจ้าคะ ท่านใช้ชีวิตกับท่านแม่มากว่าครึ่งชีวิต จับมือเดินกันมาหลายสิบปี ทั้งยังเป็นคู่รักที่มีใจให้กันตั้งแต่เด็กจนโต ในโลกนี้ไม่มีใครที่เข้าใจนิสัยของท่านแม่ไปมากกว่าท่านอีกแล้ว หากท่านบีบให้นางทำแท้ง แม้จะเลี่ยงเหตุไม่คาดฝันที่อาจเกิดขึ้นในหลายเดือนหลังจากนี้ตอนคลอดได้ แต่ท่านจะคลายปมในใจของท่านแม่ได้อย่างไร เกรงว่าชีวิตหลังจากนี้ท่านแม่คงจดจำเรื่องที่ไม่อาจคลอดเด็กคนนั้นออกมาได้แน่ ท่านพ่อ ท่านคิดว่าท่านแม่จะปล่อยวางได้หรือ”

        สวี่ซงซานถอนหายใจออกมา

        คาดว่าคงไม่ได้

        เดิมทีเขาก็คิดเรื่องที่เลวร้ายที่สุดเอาไว้แล้ว

        แต่ต่อให้ในใจนางโมโหแค้นเคืองและลืมเด็กคนนั้นไม่ได้ เขาก็ยอมให้นางโมโหเขาในชีวิตหลังจากนี้ ขอแค่นางสามารถมีชีวิตได้อย่างปลอดภัย

        ไม่ว่าอย่างไรเขาไม่มีทางยอมให้นางเอาชีวิตไปเสี่ยงเด็ดขาด

        เมื่อสวี่เฉิงอวี๋เห็นเขาไม่พูดจึงอาศัยตอนที่เหล็กยังร้อนเตือนเขา พยายามพูดนุ่มนวลที่สุดเพื่อไม่ให้ท่านพ่อรู้สึกต่อต้านกว่าเดิม “ท่านย่าพูดแล้วไม่ใช่หรือว่า ตอนที่คลอดอาหญิงเล็กนั้นช่วงอายุพอๆ กับท่านแม่ก็ไม่เป็นอะไร ครอบครัวอย่างพวกเราคอยปกป้องดูแลท่านแม่ให้อุ้มครรภ์ดีๆ ก็อาจไม่ได้แย่อย่างที่ท่านคิดก็ได้นะเจ้าคะ ยิ่งไปกว่านั้นท่านแม่เองก็มีสุขภาพร่างกายแข็งแรงเสมอมา อีกอย่างเสี่ยวหลิ่วเหนียงจื่อเป็นคนที่พวกเราเรียกใช้จนคุ้นชินแล้ว ท่านจะไม่เชื่อฝีมือแพทย์ของนางเชียวหรือ หากว่าครรภ์นี้ไม่ดี หากร่างกายท่านแม่ไม่เหมาะที่จะคลอดบุตร วันนี้ตอนที่นางมาจับชีพจรคงเตือนให้ท่านแม่พิจารณาใหม่แล้ว แต่นางไม่ได้ทำเช่นนั้น แล้วตอนนี้ท่านจะบีบให้ท่านแม่ทำแท้งเพื่อเหตุไม่คาดฝันในอนาคตที่ไม่แน่ว่าจะเกิดขึ้นหรือไม่ ข้ายังรู้สึกว่าไม่เหมาะสมเลยเจ้าค่ะ”