ตอน 8 ปล่อยใจ
กองไฟเล็กทำให้พวกเขาทั้งสองอบอุ่นยาวนานมากพอ เอ้อหลันเผลอหลับไปเพราะความเหนื่อยล้า
ฝนตกตลอดทั้งคืน จวบจนฟ้าสาง เริ่มต้นวันใหม่ ท้องฟ้าเปิดรับแต่สิ่งดีๆ นกน้อยบินไปมา...ส่งเสียงเรียกเจื้อยแจ้ว
"หลีเอ้อหลัน... นี่เ้า... " อาชวี่รู้สึกตัวก่อน เขารู้สึกหนัก... แขนข้างหนึ่งชาไปเลย เพราะเอ้อหลันนอนทับ
ทว่าเื่พวกนั้นไม่สามารถเบี่ยงเบนความสนใจของเขาได้ อาชวี่เห็นว่าร่างกายตัวเองมีอาภรณ์คลุมเต็มไปหมด ต่างจากตัวนาง ที่สวมใส่เหลือแค่อาภรณ์ซับในเท่านั้น
"นี่นาง เสียสละเพื่อข้าขนาดนี้เลยหรือ" อาชวี่ประทับใจนางมาก เขาเองค่อยๆแอบมองใบหน้าของนางทีละส่วนในจังหวะที่นางหลับใหล
อาชวี่รู้สึกเอ็นดูหญิงอ้วนคนนี้จับใจ เขาค่อยๆเอื้อมริมฝีปากบางๆให้ประทับที่ปลายหน้าผากของนาง มิหนำซ้ำ อาชวี่ยังลูบไล้จัดปอยผมที่ยุ่งเหยิงของนางให้เป็ระเบียบ
แต่สิ่งที่ทำให้เขาจำไม่ลืม... คืออยู่ดีๆหลีเอ้อหลันดันลืมตาตื่น แล้วหาวกว้างแบบไม่สนใจอะไรทั้งสิ้น ลมปากที่แสนบูดเน่ากลิ่นโชยลอยกระทบจมูกชายหนุ่มเต็มๆ
อาชวี่ผู้คลั่งรัก ลุกขึ้นวิ่งแจ้นไปอ้วกหน้าถ้ำแทบไม่ทัน
"อะ อาชวี่.... นี่เ้ายังไม่หายป่วยอีกหรือ เ้าอาการหนักขนาดนั้นเชียวหรือ" หลีเอ้อหลันผู้ไร้เดียงสา ผู้ชายเขาอ้วกแตกเพราะหล่อนดันหาวตอนตื่นนี่แหละ
เอ้อหลันใมาก รีบลุกพรวนวิ่งตามไป ตบไหล่ลูบหลังอาชวี่เบาๆ
"อาชวี่.... อาชวี่..." เขาหันหน้าหนีนาง แต่ด้วยความสงสัย นางก็ยังจะยื่นหน้าเข้ามาพูดคุยซะให้ได้ ยิ่งนางพูดถามเท่าไหร่อาชวี่ยิ่งอ้วกแตกหนักมาก
"เอ้อหลัน เ้าช่วยอยู่ห่างข้าอีกหน่อย ข้าป่วยหายแล้วล่ะ" จากที่ป่วยๆอยู่หายป่วยแทบไม่ทัน
หลังจากตั้งสติได้แล้ว อาชวี่ผู้รักสะอาด จำเป็ต้องกระชากจูงแขนเอ้อหลันไปที่ลำธาร !!
"พาข้ามาที่นี่ทำไมกัน" เอ้อหลันสุดงง เพราะตลอดทางที่มาเขาไม่พูดอะไรกับนางสักคำ อาชวี่ไม่รอช้าให้ได้พูดคุยกัน เขาฟังนางพูดยังไม่จบประโยคด้วยซ้ำ ออกแรงมากผลักนางลงลำธาร
"อาชวี่!!! อาชวี่ !! เ้าบ้า !!! " หลีเอ้อหลันโมโหฟาดงวงฟาดงา ตะกายจะขึ้นจากน้ำ ทว่านางนั้นดันไปคว้าดึงขาอาชวี่ไว้ จนเขาต้องตกน้ำไปด้วย
เมื่อได้เห็นอาชวี่ตัวเปียกน้ำเหมือนกัน ความโกรธของนางก็หายไปในชั่วพริบตา กลับหัวเราะก๊ากเสียงดังออกมา ไม่พอยังวิดน้ำสาดใส่หน้าอาชวี่อย่างสนุกสนาน
"ใช้ได้นี่อาชวี่ เ้าตัวแสบไม่เบาเลย" เอ้อหลันบิดหูอาชวี่เบาๆเพราะความหมั่นเคี้ยว
"หลีเอ้อหลัน... สตรีก็ควรจะเป็สตรี การรักสวยรักงามเป็เื่ธรรมชาติ " อาชวี่พูดสั่งสอนเอ้อหลัน พร้อมยกปลายอาภรณ์ของตนชุบน้ำหมาด เช็ดทำความสะอาดใบหน้าให้นางอยู่กลางน้ำ
การกระทำแบบนั้นทำเอาเอ้อหลันรู้สึกอึ้ง ช้อตแง๊กไปทั้งตัว ทำอะไรไม่ถูก
"ผู้หญิงของข้า จะมอมแมมได้อย่างไรกัน หากเ้าคร้านจะชำระล้างตัวเอง... ข้าจะทำให้เ้าเอง" ยิ่งอาชวี่พูดแบบนั้นยิ่งทำให้เอ้อหลันคลั่งรักหนักมากไปอีก
"อาชวี่... เ้าพูดว่าไงนะ.... ข้าคือผู้หญิงของเ้างั้นหรือ" เอ้อหลันพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน คล้ายกับว่ากำลังเคลิ้บเคลิ้ม
"ใช่ หากเ้าไม่ใช่ผู้หญิงของข้า แล้วจะเป็อะไรไปได้ล่ะ" นั่นเป็คำตอบรับอย่างตรงไปตรงมาของอาชวี่
ไม่น่าเชื่อว่าหลีเอ้อหลันจะใจถึง ออกแรงกระชากอาชวี่ เข้ามาจูบแนบ ทั้งสองจูบกันกลางลำธารน้ำ โดยที่เอ้อหลันเป็ผู้เริ่มต้น
ทว่าเหตุการณ์เมื่อครู่มันผ่านไปไวมาก ทั้งสองจูบกันเพียงแค่ผิวเผินเท่านั้น เอ้อหลันไม่เคยทำแบบนี้กับใครมาก่อน นางเนื้อตัวสั่นริกๆ หัวใจพองโตเต้นแรงไม่เป็ตัวของตัวเอง เมื่อตั้งสติได้แล้วรีบผลักอาชวี่ออกห่าง ตัวเองเดินลุยน้ำหันหลังให้
"เอ้อหลัน เ้าขโมยจูบของข้า เ้าต้องรับผิดชอบ มิหนำซ้ำครั้งนี้เ้าได้ขโมยหัวใจของข้าไปแล้วด้วย" อาชวี่รีบพูดคำพวกนี้ พร้อมเดินลุยน้ำตามนางไป เขากระชากแขนนางอย่างแรง ไม่พอเท่านั้นยังใช้มืออังโอบใบหน้าของนาง ให้พอดีที่จะสวมปากบางๆจูบนางอย่างดูดดื่ม
ครั้งนี้อาชวี่เป็คนเริ่มก่อน และเป็ฝ่ายจูบตอบ มันเหมือนเป็สัญญาณที่บ่งบอกว่าสองหนุ่มสาวมีใจตรงกัน....
อาชวี่ผู้ไม่รู้ตัวตนตัวเอง ตกลงปลงใจที่จะแต่งเป็สามีของนาง ร่วมกินอยู่ข้างกายไปชั่วชีวิตโดยไม่สนรูปชั่วตัวดำที่คนอื่นมักจะตัดสินนางจากภายนอก
หลังจากที่ละเล่นกันอยู่นาน ก็ถึงเวลาที่ต้องกลับไปเก็บซากหน่อไม้ กลับกระท่อมแล้ว
*******************
ณ กระท่อมกลางป่า
"ท่านแม่!!! พวกข้ากลับมาแล้ว" เสียงะโรายงานตัวดังมาแต่ไกล จนสัตว์เล็กสัตว์น้อยแตกตื่น
"เอ้อหลัน เ้าไปหลบที่ไหนมา รู้หรือไม่ว่าแม่เป็ห่วงพวกเ้าแทบแย่" แม่บุญธรรมนั่งรออย่างใจจดใจจ่อ ทันทีที่ได้ยินเสียงของนาง โล่งใจนัก วิ่งลงจากกระท่อมใหญ่ เข้ารับของป่าที่พวกเขาถือมาพะรุงพรัง
"เอาล่ะท่านแม่ ไม่ต้องห่วงข้านักหรอก เอ้อหลันของท่านโตแล้ว ไม่ใช่เด็กน้อยขี้แงให้ท่านคอยโอ๋อีกต่อไป" เอ้อหลันประคองแม่บุญธรรมถังเยียนไปนั่ง
"ต่อให้เ้าโตยังไง เอ้อหลันก็ยังเป็เด็กน้อยในสายตาข้า" แม่บุญธรรมลูบหัวนางด้วยแววตาแสนเอ็นดู
"ท่านแม่ ข้ากับอาชวี่หาของป่าได้มาก ต้องรีบเอาไปขายที่ตลาด... ก่อนที่พายุฝนจะโถมเข้ามาอีกห่า... ได้เงินมาข้าจะรีบซื้อยามาต้มบำรุงกายให้ท่าน "
สองหนุ่มสาวจูงมือกันจากไป แม่บุญธรรมถังเยียนมองพวกเขาจากด้านหลัง
"เอ้อหลัน... หากข้าจากไป คนที่จะอยู่ข้างเ้าแทนข้า คงเป็อาชวี่สินะ... แค่นี้ข้าก็วางใจแล้ว" แม่บุญธรรมถังเยียนรู้ร่างกายตัวเองดี ว่าพักนี้สุขภาพย่ำแย่ทรุดหนัก เหมือนจะสิ้นใจอยู่หลัดๆ
ณ ตลาดริมชายป่า
*ตลาดริมชายป่า ชาวบ้านที่อาศัยในป่า หรือหมู่บ้านใกล้เคียง มักจะนำข้าวปลาอาหารมาขายที่นี่*
ทันทีที่อาชวี่ออกจากป่า สายตาของสาวน้อยสาวใหญ่ต่างจับจ้องมองตาเป็มัน เหมือนจ้องจะง้าบเขาอยู่หยกๆ
"เ้าค่าาาเอ๊ย หน่อไม้หน่อใหญ่ๆ ที่ข้าหามาได้กับมือ ทำอาหารอร่อยอย่าบอกใคร" อาชวี่ถูกเอ้อหลันสอนให้พูดแบบนี้มาตลอดทาง
"พ่อหนุ่ม เ้ามีภรรยาหรือยัง หากยังไม่มี เ้ายินดีให้ข้าเลี้ยงดูหรือไม่" สาวใหญ่ที่เป็หม้ายสนใจอาชวี่ยิ่งนัก เข้ามาเสนอตัวพร้อมเงินทอง เลี้ยงดูเขาไปชั่วชีวิตอย่างสุขสบาย
ทันทีที่สาวใหญ่กล้าเข้าหาอาชวี่ ก็เหมือนเป็ชนวนปลุกความกล้าของสตรีนางอื่น แค่อาชวี่ตอบว่ายังไม่มีภรรยา สาวๆวิ่งเข้าซื้อหน่อไม้ เวลาไม่ถึงหนึ่งก้านธูป..หน่อไม้กองใหญ่ขายหมดเกลี้ยง
มิหนำซ้ำเงินที่ได้มา มากกว่าราคาขายหน่อไม้เป็เท่าตัว....
"ใช้ได้นี่อาชวี่... เพิ่งจะตกลงปลงใจจะแต่งกับข้า !! เ้ากลับบอกสตรีนางอื่นว่าไม่มีภรรยา" เอ้อหลันนับเงินไป ดีใจไป แต่ก็ยังไม่ลืมที่จะขบกัดทวงถาม คำพูดที่ขัดหูคำนั้นของเขา
"ไอ๊หย๊าเอ้อหลัน ฟังข้าก่อน เ้าอย่าเป็คนใจแคบไปเลย ข้าจะพูดว่าตอนนี้ข้ายังไม่มีภรรยา แต่อีกไม่กี่วันข้างหน้าข้าจะมีภรรยาเป็ของตัวเอง ซึ่งก็คือหลีเอ้อหลันคนงามผู้นี้คนเดียวเท่านั้น " อาชวี่พูดไปพลางโอบกอด สูดหอมเอ้อหลันจากด้านหลัง โดยไม่สนสายตาผู้ใด
"อืม... ครั้งต่อไปเ้าห้ามบอกว่าไม่มีภรรยาอีกนะ " เมื่อเอ้อหลันเหลือบมองเห็นสายตาที่แสนอิจฉาที่ได้ครองรักกับหนุ่มผู้เลอโฉม นางรู้สึกโคตรฟิน โคตรภูมิในความส๊วยของตัวเอง เพื่อเย้ยหยันคนพวกนั้น เอ้อหลันจึงยอมยกโทษให้อาชวี่
ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าครั้งนี้พวกเขาได้เงินเป็กอบเป็กำ อีกทั้งยังซื้ออาหารดีๆไปทำอาหาร รวมถึงยาหลายตำรับกลับไปรักษาแม่บุญธรรมถังเยียน
"อาชวี่ เ้าเหมือนตัวนำโชคของข้าจริงๆ ั้แ่ข้ามีเ้า ชีวิตของข้าดีขึ้นอย่างทวีคูณ"
"เอ้อหลัน... ข้าจะทำให้เ้าเป็ผู้หญิงที่โชคดีที่สุดในใต้หล้า" สองหนุ่มสาวเกี่ยวก้อยสัญญากันที่กลางป่า
เมื่อการทำเช่นนี้สามารถสร้างรายได้เป็จำนวนมาก หลีเอ้อหลันขยันเป็เท่าตัว พาอาชวี่หาของป่าหามรุ่งหามค่ำ
19K
