ตกหลุมรักนายหน้าหวาน

รุ่งเช้าที่บ้านพุฒิชัย

มาวินลืมตาตื่นขึ้นมาจะขยับตัวเเต่ทำไม่ได้

"โอ้ยตะคริวกิน"เขาพูดออกมาพุฒิชัยหลับเพลินมือก็กอดขาก็ก่ายตัวมาวินทั้งคืนเขาเเทบไม่ได้ขยับตัวคนตัวเล็กลืมตาขึ้นมาเจอมาวินนอนหน้านิ่วจ้องเขา

"จ้องไมพี่ทำไมตื่นเเล้วไม่ไปอาบน้ำ"

"กูจะลุกได้งัยมึงดูดิ"เขาเอ่ยใช้นิ้วชี้ให้ดูสถานการณ์ตรงหน้า

พุฒิชัยมองตาม

"ยัง ยังไม่ลุกอีกตะคริวกินกูไปครึ่งตัวเเล้ว"มาวินเอ่ยย้ำคนตัวเล็กลุกพรวด

"ขอโทษ เเล้วทำไมพี่ไม่เรียกผมหละ"

"ก็มึงตายอยู่ใครอยากจะเรียกวะ"

"นอน ยังไม่ตายพูดไปเรื่อยไปอาบน้ำก่อนนะ"คนตัวเล็กเอ่ยจะออกจากห้องไปห้องตัวเองก็นึกขึ้นได้รีบหันมา

"พี่วิน"

"อะไร"

"ไปไล่เเขกไม่ได้รับเชิญออกจากห้องให้ผมหน่อยดิ"

"หึ ไม่เอา"

"น๊าๆๆๆ"

"เมื่อคืนมึงเปิดประตูไว้หนิมันไปเเล้วมั้ง"

"ไปดูเป็๲เพื่อนผมหน่อย"

"หึ ไปเองดิ"

"พี่วิน นะครับ"พุฒิชัยออ้นเกาะเเขนเขาคนเ๽้าเล่ห์จึงพูดออกมา

"ถ้าไปเป็๞เพื่อนก็จะได้อะไร"

"ได้หมดพี่ให้ทำไรผมทำหมด"

"เเน่ใจ"ชายหนุ่มยิ้มเหมือนเข้าทางเขา"ถึงจะกลัวเหมือนกันเเต่ความเ๯้าเล่ห์ของชายหนุ่มมีสูงกว่าเขาจึงช่างใจเเบบกล้าๆกลัวๆ

"จริง นะๆ"

"เออ ก็ได้"เข้าล๊อคเขาลุกเดินนำคนตัวเล็กไปถือไม้กวาดไปด้วยเเล้วย่องเข้าสำรวจในห้องมองไปรอบๆไม่เจอเเล้วจึงเดินเข้าไปในห้องน้ำสำรวจดูก็ไม่พบจึงเดินยิ้มออกมาบอก

"ไม่มีเเล้วเข้ามาดิ"

"เเน่ใจ"คนตัวเล็กกลัวไม่กล้าเขามา

"เออดิไม่มีเเล้ว"มาวินอยู่ในห้องมองท่าทางคนตัวเล็กอดที่จะยิ้มไม่ได้คนตัวเล็กค่อยๆเดินเข้ามาในห้องอย่างหวาดๆมองซ้ายทีขวาทีจนมาวินอยากเเกล้ง

"ไอ้พุฒิข้างหลังมึง"เท่านั้นหละพุฒิชัยโผเข้ากอดเขาทันทีชายหนุ่มยิ้มชอบใจส่วนคนที่กลัวหลับตากอดเขาไว้เเน่น

"ไอ้พี่วินไหนว่ามันไปเเล้ว"

"555มันไปเเล้วกูเเหย่มึงเล่น"คนตัวเล็กรีบถอยห่างมองตาเขียวปัด

"เพื่อไรเนี่ยคนกลัวดันมาเเกล้ง"

"ก็อยากกอดอะเลยเเกล้ง"

"อ๋อหรา อืมมานี่ดลย"

"ทำไร"มาวินเอ่ยเตรียมหนี

"จะเตะพี่งัยอย่าหนีนะ"

"กูรุ่นพี่มึงนะ"มาวินเอ่ยวิ่งรอบห้องส่วนคนตัวเล็กวิ่งดักไปมา

"เ๽้าเล่ห์หยุดเลยมาเตะเดี๋ยวนี้"ทั้งคู่วิ่งไล่กันไปมามีหัวเราะมีโวยวายสุดท้ายมาวินก็รวบล๊อคมือเเละตัวคนตัวเล็กไว้

"พี่วินทำไร"ทั้งคู่เผชิญหน้ากัน

"ก็..."มาวินค่อยๆขยับหน้าเข้ามาใกล้ๆพุฒิชัยหลับตาไม่กล้ามองเพราะใบหน้าใกล้กันมากปากเเทบจะชนกันใจเต้นรัวราวกับกลองมาวินยิ้มมองปากได้รูปเหมือนจะจูบเเต่กลับเปลี่ยนใจเอาจมูกชนกับจมูกกันตัวเล็กพร้อมพูดออกมา

"เป็๞ไรใจเต้นโคตรเเรงเลย"

"ก็พี่จะทำอะไรหละ"

"มึงก็ลืมตามองกูดิ"มาวินเอ่ยพุฒิชัยค่อยๆลืมตามองเขาจมูกที่เกยกันทำให้รับรู้ถึงลมหายใจอุ่นร้อนซึ่งกันเเละกัน

"มึงเห็นอะไรในตากูบ้าง"เขาเอ่ยถามอีกครั้งเเละยังอยู่ในลักษณะเดิมจนคนตัวเล็กเขินหนักเข้าไปอีกหน้าเเดงกล่ำ

"เห็นว่าถ้าเรายังเล่นกันอยู่เเบบนี้สายเเน่"พุฒิชัยดันตัวออกรีบชิ้งหนีเข้าห้องน้ำทันทีพอปิดประตูได้ก็ยืนพิงประตูหายใจราวๆมือนิ่มกุมกน้าอกเเน่น.....เต้นอะไรนักหนาวะจะตายอยู่เเล้วนี่...เขาคิดยืนนิ่งอยู่ตรงนั้นมาวินที่อยู่ด้านนอกยิ้มออกมา...จะน่ารักไปไหนวะมึงอะอยู่นานกว่านี้กูคงอดใจไม่ไหวจูบมึงเเน่...เขาคิดเดินยิ้มออกไปจากห้อง

หอกล้วยไม้

07.00น.

"พี่ปิงปกคอเสื้อ"

"ทำไมเหรอ"เขาจับเลิกคิ้วถาม

"ปกคอมันผุบไปข้างใน"

"ไหนอะ"ปรมะจับคอเสื้อก็ยังไม่รู้จุดจนอรรถพรต้องเดินมาจัดให้

"ได้เเล้ว"

"หล่อเลยว่างั้น"

"ไม่รู้"อรรถพรเอ่ยยิ้มๆ

"งั้นก็ขึ้นรถ"เขาเอ่ยกอดคอคนตัวเล็กอรรถพรเหล่มองเค้าก่อนเอาเเขนออกเเล้วพูดออกมา

"เนียนนะครับ"คนตัวเล็กเอ่ยรีบขึ้นรถปรมะหัวเราะหึๆมองตามก่อนจะขึ้นรถเเล้วขับออกไป

ลานจอดรถคณวิศวะฯ

ปรมะกับอรรถพรมาถึงเเล้วปรมะกวาดสายตามองหารถมาวิน

"ไอ้วินมันไปไหวยังไม่มาอีก"

"พี่ปิงผมโทรหาพุฒิไม่ติดอะ"

"เอ้ามันไม่มาเรียนหรือเปล่า"

...ปรี๊นๆ....มาวินบีบเเตรรถพร้อมเปิดกระจก

"บีบหาพ่อมึงเหรอ"ปรมะด่าออกมา

"ด่ากูเเต่เช้าเลยนะ"มาวินเอ่ยปรมะเดินมาหาพอเจอพุฒิชัยก็รีบเอ่ยถาม

"มาด้วยกันได้งัยวะ"

"อ่อก็กับมัน"

"เจอกันก่อนถึงมอครับเลยขอติดรถมา"พุฒิชัยเอ่ยตอบ

"โกหกปะนี่มีพิรุท"อรรถพรเอ่ยจ้องหน้าพุฒิชัยที่กำลังกลบเกลื่อนสีหน้า

"มึงจะพูดเองหรือจะให้กูพูด"มาวินลงจากรถเเล้วหันมาถาม

"พูดเองพี่หนะไม่ต้องเลย เมื่อคืนพี่วินค้างบ้านเราอะกัน"

"ว่าเเระเสื้อยับเเบบนี้เเขวนสำรองไว้ในรถชัวร์"ปรมะยิ้มมองเพื่อนด้วยเเววตากวนๆ

"ก็มันดึกเเล้วกูขี้เกลียดขับรถกลับมันอันตรายเว้ย"มาวินเเถพูดไม่เต็มเสียงผมหิวเเล้วอะหาไรกินเถอะปะกันพุฒิชัยเปลี่ยนเ๱ื่๵๹หันมาจับมืออรรถพรให้เดินมาด้วยปรมะจ้องอยู่ก่อนเเล้วผละมือพุฒิชัยออก

"เห้ยน้อยๆหน่อยจับทำไมวะ"

"เเหมหวงออกนอกหน้านะมึง"มาวินเอ่ยเเซว

"จับได้คนเดียวเว้ยถ้าอยากจับไปจับไอ้วินนู้น"เขาคว้ามือคนตัวเล็กมาจับไว้

"อย่าบอกนะว่ามึงกับน้องมันเออ..."

"เออเหี้ยไรไม่มีไรไปเเดกข้าวไป"ปรมะเอ่ยดึงคนตัวเล็กให้เดินตามไปอรรถพรอมยิ้มเล็กน้อยเดินก้มหน้าตามเขา

"ไม่ต้องสงสัยเเล้วมั้งว่าคบกันเเบบไหน"มาวินเอ่ยกอดคอพุฒิชัย

"พี่วินอย่ามาหัวหมอ"

"อะไร"

"ก็นี่อะ"

"อยากกอดคอมีไรมะอย่าลืมสัญญาที่พูดไว้"

"มันเกี่ยวด้วยเหรอ"

"เกี่ยวมึงต้องตามใจกูเป็๲เวลา1วันโอเคมะ"

"หะ"พุฒิชัยมองเขาด้วยห่างตา

"ไม่ต้องมาหะเลยตามนี้ไปกินข้าวกัน"มาวินตีเนียนพูดจบก็กอดคอคนตัวเล็กเหนี่ยวไว้ให้เดินตาม

โรงอาหาร

"กันกินไร"

"มันจะไม่ทันเเล้วอะพี่ปิง"อรรถพรดูเวลา

"ไม่ทันก็ต้องกินใกล้ๆนี่เลยร้านซาลาเปาโอเคมะ"

"ครับเดี๋ยวผมไปซื้อน้ำเอง"

"เราไปด้วยกันพุฒิชัยเดินตามเพื่อนรักไป

ใช้เวลาไม่นานบนโต๊ะก็มีซาลาเปาหลายไส้ในกล่องโฟมทุกคนกินกันอย่างอร่อยปรมะมองซาลาเปาที่มืออรรถพรคนตัวเล็กหันมามอง

"เอาปะพี่ปิงไส้หมูเเดง"

"อืม..."เขาเอ่ยเเล้วพยักหน้าอรรถพรเลยเเบ่งออกพอคำเเล้วป้อนเขามาวินมองตาเเล้วเหลือบมองพุฒิชัยคนตัวเล็กมองหน้ามาวินยักคิ้วเเล้วทำตาส่งซิกพร้อมอ้าปากรอพุฒิชัยหมันไส้หักครึ่งใหญ่ยักเข้าปากมาวินชายหนุ่มถึงกับถลึงตาทั้งร้อนทั้งติดคอตบหน้าอกทั้ง3คนนั่งหัวเราะกับท่าทางของชายหนุ่มปรมะส่งน้ำให้เพื่อนนั่งหัวเราะเหลือบมองอรรถพรเเล้วยิ้มตอบต่างคนต่างป้อนหยอกกันเล่นกันไปมาอย่างสนุกสนาน

เเละนับตั้งเเต่วันนั้นเป็๲ต้นมาทั้ง2คู่ก็สนิทกับมากขึ้นเปิดใจคุยกันมากขึ้นเเละตัวติดกันสุดๆ

จนกระทั้ง........