ยอดหญิงสองแคว้น ทวงแค้นสองภพ

        ฉากภาพเมื่อครู่ อิ่นจูเองก็อยู่ในเหตุการณ์แม้นางจะไม่รู้อดีตของกู้สุ่ยเย่ว์ แต่จากบทสนทนาเมื่อครู่พอจะคาดเดาต้นสายปลายเหตุได้แล้ว

        “พระชายา นางเป็นป้าสะใภ้ท่านจริงๆ รึ”อิ่นจูเอ่ยถามขึ้นอีกครั้ง

        เครือญาติทำเรื่องเช่นนี้ได้ด้วยหรือเหยียบย่ำซ้ำเติมคนเวลาคนยากลำบากแต่พอคนมั่งคั่งขึ้นมาแล้วกลับหน้าหนามาประจบเอาใจ ถึงกับยังขอเงินคน

        “อิ่นจู บนโลกนี้มีคนมากมายหลากหลายนักระดับความไร้ยางอายของคนบางพวกอาจทำให้เจ้ายากจินตนาการ เป็นน้องสาวคนแต่กลับแย่งสามีพี่สาว ฆ่าลูกชายพี่สาว เป็นสามีคน แต่กลับฆ่าภรรยาและลูกของตน”

        จวนตระกูลหลี่

        “เจ้าอยากไปก็ไปเองถึงอย่างไรข้าก็ไม่มีทางไป” นายท่านผู้เฒ่าตระกูลหลี่เกร็งคอเอ่ย

        เดิมทีหลี่ฮูหยินยังเอ่ยวาจาดีอยู่บ้าง ทว่าตอนนี้อดมีโทสะไม่ได้แล้ว นางกรอกน้ำลงไปอึกหนึ่ง “ไม่ไปก็ได้ถึงอย่างไรตระกูลหลี่ก็ไม่ได้มีแค่ข้าคนเดียว รอไม่มีข้าวกรอกหม้อก็ไม่ใช่ข้าที่ต้องอดอยากคนเดียว”

        หลี่จิ้งเฉิงหยิบใบกู้ยืมออกมา ยื่นไปตรงหน้าฮูหยินผู้เฒ่า“ท่านแม่ ท่านอ่านดู”

        ฮูหยินผู้เฒ่าอ่านจบถูกตัวเลขด้านบนทำเอาตกใจตัวโยน สีหน้าเปลี่ยนสีทันใด “สองหมื่นตำลึง”

        ‘สิ้นทายาท’ คำนี้หนักหนายิ่งหล่นทับลงบนศีรษะผู้เฒ่าทั้งสองอย่างหนักอึ้ง

        “ข้าไปเอง” ฮูหยินผู้เฒ่าที่ผ่านวันหกสิบเอ่ยขึ้น“ข้าอยากไปเยี่ยมลูกจิ่นซิ่ว”

        จวนอวิ๋นอ๋อง

        “พระชายา นอกประตูมีหญิงอ้างว่าเป็นยายท่านส่งเทียบมาเพคะ”

        กู้สุ่ยเย่ว์รับเทียบมาอ่านดู ตอนเห็นเนื้อหาดวงตาอดหรี่เล็กลงไม่ได้

        นี่เป็นหมากใหม่ที่ลุงกับป้าสะใภ้สองคนนั้นของนางเดินรึ

        กู้สุ่ยเย่ว์อดคิดถึงยายตนขึ้นมาไม่ได้กู้เทียนหลานเป็นเด็กเพียงหนึ่งเดียวของจวนแม่ทัพกู้ถูกอบรมสั่งสอนเหมือนเด็กผู้ชายตั้งแต่เล็กบิดานางเห็นการคงความสงบของแคว้นเป็นหน้าที่ใจหวังแค่ช่วยเหลือสนับสนุนฮ่องเต้วั่งเย่ว์ เงื่อนไขที่ตั้งไว้ให้นางเข้มงวดยิ่งกู้เทียนหลานได้รับความอ่อนโยนจากบิดาน้อยมาก แต่ท่านตาท่านยายนางดีกับนางที่สุดนางฝึกวรยุทธ์จนทั้งตัวเหนื่อยล้าอิดโรย เป็นยายนางที่อุ้มนางไว้ในอ้อมอกปลอบเสียงอ่อนโยน ตอนนางป่วยเป็นไข้ ก็เป็นยายนางที่เฝ้านางทั้งคืน

        แม้จะรู้จุดประสงค์ที่ยายกู้สุ่ยเย่ว์มาแต่นางคงไม่อาจกันคนไว้นอกประตูได้

        กู้สุ่ยเย่ว์สูดลมหายใจลึกๆ ลุกขึ้นยืน กางมือออกอิ่นจูรับทราบความนัย หยิบชุดตัวนอกมาห่มคลุมให้นาง

        ฮูหยินผู้เฒ่าหลี่อายุหกสิบกว่าได้ เส้นผมหงอกขาวสุขภาพร่างกายไม่ได้ดีเท่าไร สีหน้าซีดขาว แต่แววตาทั้งสองยังคงกระจ่างชัดนางเห็นกู้สุ่ยเย่ว์ น้ำตาอดไหลออกมาไม่ได้

        “เย่ว์เอ๋อร์ เจ้าคือเย่ว์เอ๋อร์ ช่างคล้ายลูกข้านัก”

        กู้สุ่ยเย่ว์เดินไปข้างกายนางนางเห็นความเอ็นดูและความปวดใจจากแววตาหญิงชรานางนี้ กู้สุ่ยเย่ว์นั่งลงข้างกายนางแววตาแฝงแววตรวจสอบ

        การแสดงของฮูหยินผู้เฒ่าท่านนี้เก่งกว่าหลี่ฮูหยินมากหากวิญญาณตอนนี้ของนางยังเป็นกู้สุ่ยเย่ว์ละก็ จะต้องรับปากนางอย่างไม่ลังเลแน่

        ร้องไห้พอแล้ว นางจะเริ่มเอ่ยถึงเรื่องเงินตอนไหนกัน

        กู้สุ่ยเย่ว์ลอบครุ่นคิดในใจ

        ฮูหยินผู้เฒ่าหลี่ร้องไห้เงียบๆ อยู่พักหนึ่ง มองดูนางนิ่งๆอีกรอบ หลังจากนั้นลุกขึ้นเอ่ย “สุ่ยเย่ว์ หญิงมากมายอยู่ด้วยกัน คงไม่อาจหลีกเลี่ยงการแย่งชิงปกติแล้วจวนหลังไม่มีทางอยู่ได้อย่างเงียบสงบ เรือนหลังจวนอ๋องยังใหญ่โตกว่าเจ้าที่เป็นคนคุมจวน จะต้องระมัดระวังทุกฝีก้าวไม่ว่าเรื่องอะไรต้องคิดหน้าคิดหลัง ยายเห็นเจ้าอยู่สุขสบายได้ก็ดีใจแล้วครั้งหน้าค่อยมาหาเจ้า”

        กู้สุ่ยเย่ว์นิ่งคิดครู่หนึ่งเห็นฮูหยินผู้เฒ่าหลี่หันหลังเตรียมจากไป จึงอดเอ่ยขึ้นไม่ได้ “ท่านยาย”

        “ชะตาตระกูลหลี่คงถึงคราวสิ้นสุดแล้วใช้เงินสองหมื่นตำลึงช่วยเหยียนเอ๋อร์ออกมาได้แล้วอย่างไรครั้งต่อไปเขาคงติดค้างอีกสามหมื่น สี่หมื่น เวลานั้นผู้ใดจะคืนให้เขาอีกกัน”บนใบหน้าฮูหยินผู้เฒ่าหลี่แฝงแววเหนื่อยล้าไร้กำลัง

        มีเพียงสิ้นหวังอย่างถึงที่สุดแล้วถึงได้เอ่ยออกมาเช่นนี้

        และตอนนี้ เป้าหมายก็สำเร็จลุล่วงแล้ว

        ฮูหยินผู้เฒ่าหลี่เอ่ยจบก็หันหลังเดินจากไป

        กู้สุ่ยเย่ว์นิ่งงันอยู่ตรงนั้น มองแผ่นหลังที่ค่อยๆจากไปไกล ในใจพรั่งพรูความรู้สึกยากจะเอ่ยบรรยาย

        ตอนนางถูกหลี่เย่จิ่นและกู้เทียนชิงทำร้ายจนตายได้พบกับความเลวร้ายที่สุดของโลกใบนี้ หลังนางตื่นมาคนนับไม่ถ้วนต่างอยากให้นางถึงที่ตายนางมุ่งหน้าเหยียบย่างผ่านหยาดฝนโลหิตและลมพายุ กว่าจะเดินมาถึงก้าวนี้ได้นางรู้สึกว่าทุกอย่างบนโลกนี้คือความชั่วช้า ความดีงามทั้งหมดเป็นเรื่องจอมปลอม

        ทว่าครั้งนี้กลับเป็นความรู้สึกอบอุ่นครั้งแรกที่นางได้สัมผัสหลังจากเกิดใหม่

        ที่แท้โลกใบนี้ยังมีคนดีอยู่

        กู้เทียนหลานไม่ได้สูญเสียทุกอย่างไป กู้เทียนหลานตายแล้ว แต่สายลับที่นางทิ้งไว้ยังเฝ้าอยู่ที่นั่นยึดถือคำมั่นสัญญาที่คนมากมายเห็นว่าไร้ค่า

        กู้สุ่ยเย่ว์เองก็ไม่ได้สูญเสียทุกอย่างไปท่านยายของนางยังคงนึกถึงนาง

        “ท่านแม่ เป็นอย่างไรบ้างได้เงินสองหมื่นตำลึงมาหรือไม่”

        “จวนอวิ๋นอ๋องใหญ่โตโอ่อ่าขนาดนั้นเงินสองหมื่นตำลึงสำหรับจวนอวิ๋นอ๋องแล้วเป็นแค่จำนวนเล็กๆ หากกู้สุ่ยเย่ว์ไม่ให้ก็จะถือเป็นพวกอกตัญญูลืมบุญคุณ ไม่สนใจแม้แต่เครือญาติสายเลือดเดียวกัน”

        “อกตัญญูรึ เจ้ามีบุญคุณใดกับสุ่ยเย่ว์กันมีสายสัมพันธ์เช่นไรรึ” ฮูหยินผู้เฒ่าหลี่มองหลี่ฮูหยินสายตาหนึ่งมองจนหญิงอวดดีปากร้ายนั่นนิ่งอึ้งไป

        “ไม่ต้องไปยุ่งกับสุ่ยเย่ว์แล้ว คนทำอะไรสวรรค์ต่างรับรู้”ฮูหยินผู้เฒ่าหลี่พูดจบก็หันหลังจากไป

        หลี่ฮูหยินนิ่งอึ้งไป หลังจากนั้นเอ่ยร้องไห้โวยวายเสียงดัง“นายท่าน นางหมายความว่าอย่างไร ข้าไม่ทำเพื่อบ้านนี้รึหรือว่าพวกเขาไม่อยากได้แม้แต่หลานชายแล้ว”

        น้ำตาหลี่ฮูหยินค้างอยู่บนใบหน้า กะพริบตาปริบๆมองเขาอยู่เช่นนั้น “นายท่าน ท่านหมายความว่าอย่างไร”

        “เจ้ารู้หรือไม่ว่าเหตุใดกู้เชียนถึงเฉยชากับกู้สุ่ยเย่ว์เช่นนั้นในเมื่อก็เป็นลูกสาวแท้ๆ ของตนเช่นกันที่กู้เชียนไร้เยื่อใยก็ไม่ใช่เพราะนางสติไม่ดีง่ายดายเช่นนั้น”

        “ความลับนี้เกี่ยวพันถึงชาติกำเนิดของนาง หากแพร่งพรายออกไปกู้สุ่ยเย่ว์ไม่มีทางเป็นพระชายาอ๋องได้แน่”

        “กู้เชียนมีอำนาจศักดิ์ใหญ่บุตรสาวสายตรงของเขามีสิทธิ์เป็นพระชายาอวิ๋นอ๋องแต่หากเป็นบุตรสาวขุนนางต้องโทษเล่า เช่นนั้นคงไม่มีสิทธิ์นั้นแล้ว”