“คลื่นสมองของสกัดหายไปแล้ว…”
สเลบพูดกับตัวเองพลางมองลงไปที่คลื่นสีแดงกับสีน้ำตาลที่อยู่ทางปีกขวาของค่ายป้องกันฝ่ายมนุษย์
สเลบไม่คิดเลยว่าศัตรูจะแข็งแกร่งถึงขนาดล้มขุนพลสกัดได้รวดเร็วขนาดนี้
เพื่อไม่ให้เสียรูปขบวนรบ เขาจึงต้องลงไปสั่งการกองทัพเกราะแดงในทันที
แต่การสั่งการกองทัพทั้งหมดสองแสนนาย มันออกจะเป็ภาระที่หนักเกินไปสำหรับสเลบ
“ช่วยไม่ได้ ถือว่าเป็โชคดีของเ้าพวกปีศาจน้อย”
สเลบคิดว่าการต่อสู้ในค่ายฝั่งมนุษย์คงไม่ต้องสั่งการอะไรมากมายนัก เพราะสถานการณ์กำลังเบนทิศมาทางเขาอยู่
เมื่อคิดได้ดังนี้ เขาจึงตั้งสมาธิไปกับการสั่งการที่ฝั่งสนามรบกับพวกเฝ่ายักษาแทน
อนึ่ง ทางด้านเฝ่ายักษา ขุนนางไททัน [แคนตาลูบ] ยังคงสั่งการไหวอยู่
ถึงจะสู้ต่อไม่ไหวเพราะาเ็เท้าทั้งสองข้างกับที่แขนซ้าย
แต่เขายังคงสั่งการทัพได้อยู่
เพื่อไม่ให้เป็การสูญเสียกำลังใจ เขาจึงขึ้นไปยืนด้านหน้าและขโมยอาวุธของพวกอาร์โธรโพดามาใช้
ดาวเขี้ยวที่ยาวหนึ่งเมตรนั้น มันแทบไม่ต่างอะไรไปจากของเด็กเล่นสำหรับชายที่สูงสี่เมตรอย่างเขา
แต่อย่างน้อยมีอาวุธใช้ก็ดีกว่าไม่มี
แถมมันยังคมมากอีกด้วย
ขุนนางแคนตาลูปได้เป่าแตรเขาสัตว์จนดังไปทั่วทั้งสนามรบ
หลังสิ้นเสียงสัญญาณ รูปขบวนของพวกยักษาก็เริ่มเปลี่ยนไป
พวกหน่วยที่ตั้งแถวเฝ้าระวังหลังอยู่ เริ่มออกเดินทัพแยกไปทั้งซ้ายและขวา
สเลบเห็นได้อย่างชัดเจนว่าพวกมันกำลังจะตีโอบกองกำลังเกราะแดงของสกัดเอาไว้
“ใครจะยอมละ? คงได้เวลาใช้ไพ่ตายแล้ว ลุยเลย หน่วยมดองครักษ์”
กองกำลังมดองครักษ์ทั้งหมดสองหมื่นนายนั้น ถูกแบ่งออกเป็สองส่วนไปอยู่กับสเลบที่สวมเกราะสีดำ กับสกัดที่สวมเกราะสีแดง
และเนื่องจากเป็หน่วยที่ทรงพลังที่สุด พวกเขาทั้งสองเลยส่งไปปะปนอยู่กับทัพหลักเป็จำนวนน้อย เพียงเพื่อเสริมกำลังใจพอ
และตอนนี้ก็ได้ถึงเวลาใช้ไพ่ตายที่ว่านั้นแล้ว
หน่วยเกราะแดงที่สูงสามเมตรของพวกอาร์โธรโพดาได้เริ่มเคลื่อนทัพ
จำนวนทั้งสิ้นราวเก้าพันนาย ได้เดินทัพแยกซ้ายขวาเพื่อไปรับมือกับแถวหน้ากระดานของฝ่ายยักษาที่กำลังเคลื่อนทัพโอบล้อม
หากเปรียบเป็กองกำลังซ้ายขวา มันคงเป็การปะทะระหว่างกองกำลังที่มีจำนวนพลเพียงสี่พันห้าร้อยนายของอาร์โธรโพดา กับกำลังพลย่อยของเหล่ายักษาจำนวนหนึ่งหมื่นนายได้
แถมนี่ยังเป็เหล่ายักษาของขุนนางไททันที่มีความสูงเฉลี่ยมากกว่าสามเมตรครึ่งอีกด้วย
เหล่ายักษาต่างหัวเราะเยาะเย้ยศัตรู
มันไม่เหมือนกับวันแรกที่พวกเขาต่างสับสนและไร้ซึ่งระเบียบวินัยทหาร
วันนี้พวกเขามาพร้อมกับพลังใจและอาวุธครบมือ มีหรือว่าจะแพ้ง่าย ๆ
ใช่ ทั้งที่คิดแบบนั้น…
ยากเมื่อกองกำลังทั้งสองเข้าปะทะ
กลับกลายเป็ฝ่ายยักษาที่ถูกกดดันจนล่าถอย
ดังกระแสน้ำและสายลม ที่มิอาจสั่นคลอนหุบเขาสูงที่ตั้งตระหง่า
หากไม่นับขุนนางอย่างแคนตาลูปหรือบานาที่เป็ยอดนักรบของเผ่ายักษา
พวกจะต้องใช้ทหารเลวสามถึงห้าคนในการล้มทหารองครักษ์หนึ่งตัวเลยทีเดียว
เขี้ยวที่บดขยี้ได้แม้แต่เหล็กกล้า
พลังในการเคลื่อนไหวที่ว่องไวผิดกับรูปร่าง
พลังแขนที่ทรงพลังผิดกับลักษณะที่ดูบอบบาง
อีกทั้งยังมีปีกที่ช่วยเพิ่มทิติในการเคลื่อนไหว
แค่เพียงลักษณะทางกายวิภาค พวกมันก็ถือว่าได้ชัยเหนือเผ่ายักษาไปแล้ว
แถมสิ่งที่ควรจะสามารถใช้อาวุธยุทโธปกรณ์มากลบช่องว่างที่ว่านั้นได้ กลับมิอาจทำได้
เพราะพวกอาร์โธรโพดาเองก็มีชุดเกราะกับอาวุธใช้เช่นเดียวกัน
หน่วยที่อยู่แนวหน้าเริ่มถูกชุดเกราะแดงดันกลับ
แม้แต่พวกยักษาที่อยู่แนวหลังที่คอยใช้สติงเกอร์ขว้างปาหินใส่สนับสนุน ก็มิอาจจะช่วยอะไรได้มากนัก
จากฝ่ายที่ควรบุกโอบล้อม กลับเป็ฝ่ายที่ถูกกดดันล่าถอยไปเสียเอง
ในตอนนั้นเอง เสียงแตรจากเขาสัตว์ก็ได้ดังลั่นขึ้นอีกสามครั้ง
มันเป็สัญญาณให้เคลื่อนพลไปทางด้านขวาของเขา
สาเหตุนั้น เป็เพราะเขาเห็นว่าสถานการณ์รบทางด้านนั้นมีชัยเหนือไปกว่าครึ่ง เลยส่งสัญญาณให้ตีบุกจุดอ่อนของศัตรูทันที
โดยไม่รู้ตัวเลยว่าสเลบเป็คนที่สั่งให้กำลังต่อต้านในจุดนั้นมีน้อยที่สุด
ทุกอย่างเป็ไปตามแผนของสเลบ กำลังผลของพวกยักษาเริ่มเคลื่อนไปในทิศทางที่เขา้า ราวกับถูกร่ายเวทมนต์ใส่
เวทมนต์ที่มีชื่อว่ากลยุทธ์ศึกา
ถึงสเลบจะกังวลในทีแรกว่ากลยุทธ์เชิงจิตวิทยาที่ตัวเองรู้ จะได้ผลกับสิ่งมีชีวิตทรงภูมิเผ่าอื่นหรือไม่ แต่ดูท่าว่าเขาจะเป็กังวลมากไปเอง
เขาเฝ้ามองผลลัพธ์ของการชักจูงให้กองกำลังยักษาไปพบกับค่ายของเผ่ามนุษย์อย่างใจจดใจจ่อ
“เอาละ จะมีกับดักเช่นใดรออยู่กันนะเ้าพวกปีศาจน้อย”
สเลบพึมพำออกมาเช่นนั้น
***นักรบสมองกล้าม [เอรีส]
“ทางขวา”
“โอเค”
ฉันกับแอร์บาส์รกำลังรุมมนุษย์มดที่ตัวสูงสามเมตรอยู่
ในหมู่ของศัตรูนั้น ส่วนใหญ่จะสูงเพียงเมตรกว่าเท่านั้น
ส่วนพวกที่สูงมากกว่าสองเมตรขึ้นไป จะมีความสามารถสูงขึ้นเป็เงาตามตัว
โดยเฉพาะกับพวกที่สูงสามเมตร
พวกมันมีเขี้ยวที่ยาวราวหนึ่งเมตร มีปีกบินได้สูงราวห้าเมตร แถมยังมีพละกำลังที่สามารถเหวี่ยงอาวุธเขี้ยวที่ยาวกว่าสองเมตรได้ราวกับของเด็กเล่น
แถมชุดเกราะสีดำของมันยังหนาทนทาน จนทำให้ธนูห่วย ๆ ของพวกเรายิงเจาะไม่เข้า
ถ้าหากใช้ขวานหินฟาดใส่ ก็ต้องเตรียมใจที่จะเสียอาวุธไปพร้อมกับศัตรูได้เลย
ดังนั้นการล้มมันหนึ่งตัว ทางเราจึงจะต้องทำใจเสียคนไปราวสิบคนได้
จะเรียกมันว่าเป็ [อสูร] ก็คงไม่ใช่คำที่กล่าวเกินเลยไปมากนัก
เลยทำให้คนที่จะพอรับมือมันได้ โดยไม่สูญเสียใครไป เลยมีเพียงแค่ฉันกับแอร์บาส์รเท่านั้น
ร่างของมนุษย์ทั้งสองคนได้วิ่งเข้าโจมตีจากทั้งฝั่งซ้ายและขวาของมัน
ถึงจะมีแขนสี่ข้าง แต่สมองมีเพียงหนึ่ง การที่เจอยอดฝีมือสองคนรุมเลยทำให้มันสับสนได้พอสมควร
ดาบเขี้ยวของมันได้ปะทะเข้ากับดาบเขี้ยวของฉัน
หันวิถีดาบลง ปล่อยให้แรงโมเมนตัมไปตามทิศที่ควรจะเป็
อย่าริได้อาจหาญต่อกรกับพลังที่ มิ อาจต้านทานได้ แต่จงเป็สิ่งเดียวกับพลังนั้น
ดั่งต้นหลิวที่ลู่ไปตามพายุซึ่งโหมกระหน่ำ
ด้วยการวาดลวดลายดาบที่งดงาม พลังจากมนุษย์ตัวเล็กอย่างฉันที่ไม่ควรจะรับดาบซึ่งหนักและทรงพลังกว่าได้นั้น กลับสามารถทำสิ่งที่เหลือเชื่อที่ว่านั้นได้
ดาบเขี้ยวของอสูรมนุษย์มดได้ถูกเบี่ยงออกจนปักจมไปในที่พื้น
ในเวลาเดียวกัน แอร์บาส์รกำลังใช้ความคล่องตัวของตนเอง มุดลอดผ่านการโจมตีจากทางด้านขวาไปได้เช่นกัน
เขี้ยวดาบของฉันกับเขาต่างสอดประสานจมลึกลงไปในชุดเกราะสีของศัตรู
นี่คืออีกหนึ่งเหตุผลที่ฉันสามารถต่อสู่นานมาถึง ณ จุดนี้ได้
ฉันไม่รู้ว่าพวกเขาทำได้ยังไง แต่ดาบเขี้ยวของมนุษย์มดนั้นมีความคมมาก
ฉันหันไปส่งสายตาที่แอร์บาส์ร
ราวกับอ่านใจซึ่งกันและกันได้ ฉันกับเขาต่างดึงดาบออกมา แล้วแยกกันโจมตีอย่างต่อเนื่องโดยไม่มีหยุดพัก
คนหนึ่งย่อตัวลงเพื่อตัดขาของศัตรู
ส่วนฉัน กำลังใช้ขาถีบชุดเกราะของอสูรมดเพื่อขึ้นไปสะบั้นคอลงมา
“อั๊ก… มันเจ็บนะ”
ในจังหวะที่หวดดาบเขี้ยวเพื่อสะบั้นคอของมัน ฉันก็รู้สึกได้ถึงความร้อนที่แผ่ซ่านไปทั่วทั้งเอว
เขี้ยวที่ยาวหนึ่งเมตรของมันได้ฝังลึกจมลงไปที่ซี่โครงล่างของฉัน
พร้อมกับที่อสูรมนุษย์มดตรงหน้าล้มลง ฉันเองก็ล้มลงไปด้วยเช่นกัน
แต่จะมาล้มตรงนี้ไม่ได้ ¡ ฉันจะฝึกกล้ามเนื้อมาเพื่ออะไร ถ้าต้องมาล้มตัวลงกับเื่แค่นี้นะ
สู้สิ พลังกล้ามเนื้อของฉัน ¡
“เอรีส ยังไหวไหม? ”
“สบายน่า”
ฉันกัดฟันข่มความเจ็บตอบเขาไป
ดึงเขี้ยวที่จมฝั่งลึกออกมา ปล่อยให้สายเืสีแดงไหลบ่าทะลักจากปากแผล
แล้วรีบปิดด้วยผืนผ้าหนังสัตว์ กับใช้พลังใจเดินลุยหน้าต่อ
สู้โว้ย ¡
แล้วสติของฉันก็ดับวูบลงไปในทันที
สนามรบ ไม่ว่าจะเป็สุดยอดนักรบ หรือทหารเลวระดับล่างสุด ชีวิตก็มีเพียงแค่หนึ่งชีวิต ไม่มากไม่น้อยแตกต่างกัน
ไม่มีใครรู้ว่าชีวิตตนเองจะตายเมื่อไร หากแม้นว่ารู้ คนผู้นั้นก็คงจะมีบุญมากนัก
เอรีสได้เสียชีวิตลงเป็รอบที่สองของโลกเกมส์แห่งา
สาเหตุการตายคือ [เสียเืมากไป]
หนุ่มหน้าตาดีผิวดำนามแอร์บาส์รที่เห็นเช่นนั้นได้รู้สึกว่าตัวเองมีบางสิ่งหักขาดสะบั้นไป
ชายชาวแอฟริกาผู้นี้ ไม่เคยรู้สึกเช่นนี้มาก่อนในชีวิต แม้ว่าจะก่อนหน้าที่ตายลง หรือในโลกใบนี้
ยามที่เห็นร่างของเอรีสเย็นเฉียบนอนลงตรงหน้า ของเหลวที่สดใสก็ได้ไหลรินลงมาอาบจนทั่วทั้งแก้ม
สมองได้หยุดนิ่งลง แล้วถูกเติมเต็มไปด้วยเพลิงแห่งความโกรธแค้น
เขาคลั่ง
รูปแบบการต่อสู้ได้เปลี่ยนไปเป็ดั่งสัตว์ป่า
เข้าฉีกกระชากศัตรูด้วยมือเปล่า และใช้เขี้ยวดาบที่อยู่ในมือฆ่าฟันทุกชีวิตที่ขวางเส้นทางอย่างเหี้ยมโหด
ด้วยร่างที่โชกเืสีดำตัดดวงตาสีแดงด่ำ มันทำให้เหล่ามดทหารเลวรู้สึกหวาดกลัวขึ้นมา
ประกอบกับที่มีคำสั่งของสเลบ ว่าให้ทำเพียงแค่ไล่ต้อน แต่ไม่จำเป็ต้องถึงขั้นบดขยี้อริศัตรู
เลยทำให้พวกเขาต่างเปิดเส้นทางหลบให้กับบุรุษนักรบสีดำผู้นี้อย่างพร้อมเพรียงกัน
“ทุกคน หนีไปแนวรบที่สองเลย”
ถึงจะบ้าคลั่ง แต่หาได้ไร้ซึ่งสติ
แอร์บาส์รพาเหล่าผู้รอดชีวิต วิ่งนำกองกำลังเข้าไปหลบที่แนวรั้วไม้ที่สองได้เป็ผลสำเร็จ
“... พวกมันไม่ตามมาอย่างงั้นหรือ? ”
แอร์บาส์รตั้งคำถามกับตัวเอง
ที่ด้านหลังของเขา เหล่ากองทัพในชุดเกราะสีดำต่างหลุดเท้าลงอยู่ที่หน้าแนวรั้วไม้
และเลยออกไปกว่าหนึ่งกิโลเมตร ยังมีศัตรูอีกนับไม่ถ้วนตั้งแถวอยู่
ที่ข้างหลังมีศพของเพื่อนร่วมชาติทิ้งเอาไว้มากมาย
เขาเห็นร่างของเอรีส เพื่อนร่วมรบคนสำคัญของเขากำลังถูกมนุษย์มดฉีกออกเป็ชิ้น ๆ อยู่ ณ มุมปลายของสายตา
เขากัดฟันอย่างเจ็บแค้นจนเืไหลออกมาจากริมฝีปาก
ถึงจะรู้ว่าผ่านไปหนึ่งวันเดียวก็คืนชีพ แต่มันยังคงเป็ภาพที่ทำให้เขารู้สึกเจ็บแค้นอยู่ในใจได้อยู่ดี
แอร์บาส์รเบือนหน้าหนีแล้วหันกลับไปมองภายในค่าย
บรรดากองทัพมนุษย์มดที่มุดดินบุกโจมตีได้หยุดลงแล้ว
ปากหลุมจำนวนมากถูกรมปิดเอาไว้ด้วยควันไฟ
ตอนนี้ทั่วทั้งเส้นทางใต้ดิน คงเต็มไปด้วยควันไฟแล้ว
“ช่างเป็วิธีหาทางกู้สถานการณ์ที่ยอดเยี่ยมยิ่งนัก”
สเลบที่ยืนอีกฟากของสนามรบได้กล่าวเชยชมออกมา
ในตอนที่สถานการณ์รบของมนุษย์หยุดนิ่งลง ที่ทางด้านทิศเหนือของแนวรั้วก็มีบางสิ่งเคลื่อนไหว
สิ่งนั้นคือกองกำลังไททันของแคนตาลูป
เสียงแตรดังก้องไปทั่วสนามรบอีกครั้ง
เป็เพราะความหน้ามืดตามัวหรือบรรยากาศพาไป คงมิอาจทราบได้
แต่แคนตาลูปที่เห็นพวกทหารของอาร์โธรโพดาสุมกองอยู่ภายในนี้จำนวนหนึ่ง มันกลับทำให้เขาเข้าใจผิดว่าเป็ค่ายของอาร์โธรโพดาที่เป็เป้าหมายแรกของพวกเขา
เขาไม่สนใจซากศพของมนุษย์ที่นอนเรียงราย แล้วเริ่มเป่าแตรสั่งเดินหน้าทัพบุกต่อไปที่แนวรั้วไม้ที่สองของค่ายมนุษย์
ผู้นำกองกำลังนาโต้ [ทอม] เองก็ตื่นใที่เห็นกองทัพของฝ่ายที่สามปรากฏตัว
ั์? กองทัพที่สาม? ศัตรู? มิตร?
คำถามมากมายได้ผุดขึ้นมาภายในหัว แต่นี่ไม่ใช่จะมามัวหาคำตอบ
ถึงจะไม่รู้สถานการณ์แน่ชัด แต่ถ้าหากตัดสินใจช้า มันอาจจะทำให้พวกเขาพบกับความฉิบหายได้
ในตอนนี้คนของเขาได้วิ่งเข้ามาหลบที่แนวรั้วสองหมดแล้ว ศัตรูเองก็ลงมาอยู่ในต่ำแหน่งแล้วเช่นกัน
ความจริงทอมอยากล่อกองทหารของอาร์โธรโพดาให้มาอยู่ในต่ำแหน่งมากกว่านี้ แต่เป็เพราะการปรากฏตัวของพวกั์ ทอมจึงตัดสินใจเปิดใช้กับดักให้เร็วขึ้น
“เปิดประตู ¡”
ว่าแล้วเสียงลั่นกลองหนังสัตว์ก็ได้ดังขึ้น
***มหาไททัน [แคนตาลูป]
ข้าที่เดินทัพอยู่ กลับเริ่มรู้สึกถึงความผิดปกติบางอย่าง
ทำไมค่ายของพวกมันถึงเป็ลักษณะเนินที่ลาดลง?
ทำไมศัตรูถึงล่าถอยง่ายขนาดนี้?
และทำไมพื้นดินแถวนี้ถึงได้รู้สึกเปียกชื้นยิ่งนัก?
แล้วข้าก็ได้พบคำตอบในตอนที่บุกมาถึงหน้าแนวรั้วไม้แหลม
ที่ด้านหลังของแนวรั้วนั้น มีพวกเผ่ายักษาน้อยยืนเรียงรายอยู่เป็จำนวนมาก
ที่นี่ไม่ใช่ค่ายที่มั่นของพวกตัวเขี้ยว?
ข้าได้ตระหนักรู้ในตอนนั้น ว่าตัวเองช่างโง่งมเพียงใด
ทันในนั้นเองที่มีเสียงรัวคำรามขึ้นมา
เป็เสียงรั้วทุ้มต่ำดังกังวาลราวกับฟ้าร้อง
พื้นดินเกิดแรงสั่นไหว
ก้อนหินที่อยู่ปลายเท้าของข้าเริ่มเคลื่อนตัวด้วยแรงสั่นนั้น
แล้วข้าก็ได้เห็น---
“ชิบหาย…”
---เห็นกำแพงน้ำสูงหกเมตรไหลบ่าเข้ามาจากทางด้านข้าง
มันกลืนกินกองทัพไททันของข้า
มันกลืนกินตัวข้า
ด้วยร่างกายที่เหนื่อยล้ากับชุดเกราะหนังที่หนักอึ้ง เลยทำให้ข้าไม่เหลือแรงพอจะว่ายน้ำไหวได้
ข้า กับกองทัพของข้า ต่างกำลังจมน้ำตาย
กองทัพไททันอันเกรียงไกรของข้า…
***สรุปผลการรบวันที่ 16 ของเกมส์แห่งา
ฝ่ายมนุษย์ กองทัพ 50,000 คน ตายไป 36,155 คน
ฝ่ายอาร์โธรโพด้า
กองทัพ มดทหารเลว 200,000 คน ตายไป 34,508 คน
มดทหารระดับสูง 20,000 คน ตายไป 5,758 คน
มดองครักษ์ 20,000 คน ตายไป 1,510 คน
และฝ่ายยักษา กองทัพไททัน 50,000 คน ตายเรียบ 50,000 คน
1K
