เปลวเพลิงสีชาดลุกโชนจนฟ้าค่ำแดงฉาน เสียงครวญครางของผู้คนผสานกับเสียงดาบกระทบกัน เกิดเป็ดนตรีแห่งความพินาศที่แผ่นดินเหลียงซานต้องจารึกไปชั่วกาล
วังหลวงแห่งแคว้นเหลียงซานอันโอ่อ่าซึ่งครั้งหนึ่งเคยเป็ศูนย์กลางของความรุ่งเรือง บัดนี้กลับกลายเป็เพียงซากอิฐไหม้และเถ้าถ่าน ท้องพระโรงที่เคยสว่างโชติ่ด้วยแสงจากโคมไฟเวลานี้เย็นเยียบและเต็มไปด้วยซากศพ
ธงแห่งราชวงศ์กวานหลุดจากเสา หีบสำริดลงยาสีน้ำเงินครามสลักลายัห้าเล็บโอบเมฆที่เคยใส่ตราแผ่นดินล้มกลิ้งอยู่เคียงข้างเก้าอี้บัลลังก์ที่ถูกฟันจนแหว่ง
ใต้แสงโคมทองที่ทอดตัวลงมาจากเพดานสูงของท้องพระโรง ร่างสูงสง่าภายใต้ชุดเกราะสีดำลวดลายพยัคฆ์ขาวของเซียวหลิงเจาแม่ทัพใหญ่แห่งแคว้นฉู่ยืนอยู่กลางห้องอย่างองอาจ เงาของเขาทาบลงบนพื้นที่เต็มไปด้วยของเหลวสีแดง ราวกับพญาอสูรที่กำลังยืนมองชัยชนะของตนเองด้วยความภาคภูมิ
เขาถือตราแผ่นดินของแคว้นศัตรูเอาไว้มั่น พลางกระชับกระบี่ที่ยังเปื้อนโลหิตในมือขวา แม้จะมิได้เอ่ยวาจาแต่ทว่าผู้คนก็ยังรู้สึกถึงแรงกดดันที่กระแทกหัวใจ
"กวาดล้างจนหมดสิ้นแล้วขอรับท่านแม่ทัพ องค์ชายทั้งสองที่รอดไปเมื่อครู่ตอนนี้ก็สิ้นชีพอยู่ในกองเพลิง ขุนนางใหญ่ถูกสังหารทั้งหมด ที่เหลือคนของเราก็ควบคุมเอาไว้ได้หมดแล้ว” หยางเหวินองครักษ์คู่ใจของแม่ทัพหนุ่มรายงานพลางยืนก้มหน้าอยู่ด้านข้าง
ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนัก ๆ ก็ดังขึ้นจากปากท้องพระโรง
“ท่านแม่ทัพ! พบเชลยสองคนนี้ในหอชั้นในขอรับ!” เสียงทหารหนุ่มร้องรายงาน ก่อนจะลากร่างสตรีสองคนเข้ามา
คนหนึ่งสวมอาภรณ์ไหมสีม่วงที่ขาดรุ่งริ่ง เส้นผมดำขลับของนางหลุดลุ่ยกระเซอะกระเซิง คล้ายถูกกลืนไปกับเถ้าถ่านแห่งา ใบหน้ามีรอยเปื้อนเืแต่ยังงดงามจนยากละสายตา ส่วนอีกคนคือสาวใช้ในชุดสีเขียวที่พยายามเอาตัวบังนายหญิงของนางไว้สุดกำลัง
เซียวหลิงเจาเดินเข้าไปใกล้ร่างอ่อนแรงของสตรีที่คุกเข่าอยู่กับพื้น อาภรณ์ปักดิ้นสีทองของนางเปรอะเปื้อนฝุ่นดินและเถ้าถ่าน เขามองนางด้วยสายตาเ็าพร้อมกับยื่นมือออกไปเชิดคางนางขึ้น
“น่าสนใจ!”
งดงาม…นั่นคือคำแรกที่ผุดขึ้นในหัวเขา แต่สิ่งที่เขาสนใจมิใช่เพียงผิวเนื้อหรือโครงหน้า หากเป็แววตาแข็งกร้าวหยิ่งทะนงที่มองขึ้นมา แววตาแบบนี้ปรากฏในสายเืราชวงศ์เท่านั้น!
“บังอาจ! อย่าแตะต้องตัวนางนะ!” นางกำนัลที่ถูกจับมาด้วยร้องพลางดิ้นรนพยายามจะเข้าไปขวางกั้น ทหารที่ยืนอยู่รีบคว้าตัวนางไว้
“ไม่ใช่เ้าเพิ่งบอกกับข้าว่าองค์ชายและองค์หญิงถูกสังหารไปทั้งหมดแล้วหรือ แล้วนางเป็ใคร?” เขาหันไปถามหยางเหวินคนสนิท
หยางเหวินพิจารณาดวงหน้างามนั้นอยู่อีกอึดใจ สตรีผู้นี้อายุราวสิบเจ็ดหรือสิบแปดปี ดูจากเครื่องแต่งกายและเครื่องประดับบนศีรษะแล้วนางไม่น่าจะใช่พระสนมหรือนางใน และยิ่งไม่ใช่องค์หญิงแห่งแคว้นเหลียงซานพระองค์ใดเลยเพราะเขาเห็นองค์หญิงทั้งสี่สิ้นใจตายไปต่อหน้าต่อตา
ในวังหลวงแคว้นเหลียงซานสตรีสูงศักดิ์ที่อยู่ในวัยนี้หากไม่ใช่พระสนมก็มีอยู่คนหนึ่ง..
“นางคือกวานซูเหยียน เป็หลานสาวของอดีตฮ่องเต้องค์ก่อน แม้จะไม่ได้เป็สายเืโดยตรงกับราชวงศ์ปัจจุบันแต่ก็นับว่าเป็พระญาติและเป็องค์หญิงแห่งราชวงศ์กวานคนเดียวที่เหลืออยู่ในเวลานี้ขอรับท่านแม่ทัพ” หยางเหวินตอบอย่างมั่นใจ
เซียวหลิงเจาแสยะยิ้ม เขาหันกลับไปมองสตรีที่กำลังกัดริมฝีปากจ้องมองเขาด้วยสายตาอาฆาตแค้นอย่างไม่กลัวเกรง
ร่างสูงยืดตัวขึ้นตรง
"งดงามเช่นนี้น่าจะเป็ที่พอพระทัยของฝ่าา คุมตัวพวกนางกลับไปแคว้นฉู่!!”
“ท่านแม่ทัพ…” ทหารผู้น้อยเอ่ยอย่างลังเล "พวกเราพบดอกไม้งามกลางซากวังก็มิคิดจะแตะต้อง แต่ตั้งใจจะนำนางมามอบให้กับท่าน..”
“น่ารังเกียจ!” เขาตอบเสียงเย็นแล้วหันหลังเดินจากไป โดยไม่หันกลับมามองสตรีที่กำลังกรีดร้องอย่างบ้าคลั่งและสาบานว่าจะลงมือสังหารเขาด้วยมือของนางเอง!!
……….
เมืองหลวงแคว้นฉู่
เซียวหลิงเจาผู้บัญชาทัพใหญ่แห่งแคว้นฉู่ ควบม้านำหน้าขบวนทัพเข้าประตูเมือง เสียงฆ้องชัยและเสียงโห่ร้องด้วยความยินดีของประชาชนสองข้างทางดังระงมมาั้แ่หน้าประตูเมืองไปจนถึงกำแพงวัง
ด้านหลังของเขาตรงกลางขบวนมีกรงไม้หลังหนึ่งตั้งอยู่บนเกวียนขนาดใหญ่ ภายในกรงนั้นคือร่างของสตรีสองคน
กวานซูเหยียนองค์หญิงแห่งแคว้นเหลียงซาน สตรีผู้รอดชีวิตเพียงหนึ่งเดียวจากราชสกุลศัตรู
นางกับนางกำนัลคู่ใจส่งเสียงกรีดร้องและก่นด่าไปตลอดทาง ดวงหน้างามเวลานี้เปรอะเปื้อนไปด้วยสิ่งของสกปรกที่ชาวแคว้นฉู่ขว้างปาเข้ามาในกรง ดวงตาขวางแข็งกร้าวจ้องมองผู้คนที่อยู่ด้านนอกด้วยความโกรธแค้น
“ลูกหลานเหลียงซาน! ปะามันเสีย!”
“โสเภณีแห่งแคว้นศัตรู!”
“ตายไปเสียเถิด!” เสียงก่นด่าจากชาวบ้านดังขึ้นระงม
เด็กคนหนึ่งขว้างผลไม้เน่าใส่กรงมันกระทบข้อมือขาวของนางจนเลอะเทอะ สองหญิงสาวใช้ลำตัวกระแทกไปที่ลูกกรง ะโด่าตอบโต้อย่างบ้าคลั่งราวกับสัตว์ป่าอย่างไม่ยินยอม
แท้จริงแล้วาระหว่างสองแคว้นมีมายาวนาน ทหารและชาวบ้านแคว้นฉู่ต้องจบชีวิตลงไปไม่น้อยจากการรบที่โหดร้ายและทารุณผิดมนุษย์จากฝ่ายตรงข้าม
ชาวเมืองได้ยินมาว่าฮ่องเต้แคว้นเหลียงซานเป็พวกป่าเถื่อน หลังจากที่ทหารของเขาสังหารศัตรูได้หนึ่งคนก็มักจะตัดชิ้นส่วนอวัยวะของศัตรูไปห้อยแขวนเอาไว้กับตัว สร้างความน่าหวาดหวั่นและบั่นทอนขวัญกำลังใจทหารแคว้นฉู่เป็อย่างยิ่ง ทำให้การรบแต่ละครั้งในหลายปีที่ผ่านมาแคว้นฉู่จึงมักจะเป็ฝ่ายเสียเปรียบ
หลังจากที่ท่านแม่ทัพเซียวอวี้บิดาของเซียวหลิงเจาสิ้นชีพในสนามรบเมื่อสองปีก่อน เซียวหลิงเจาก็เข้าไปร่วมรบอย่างบ้าระห่ำและสังหารศัตรูไปได้มากมาย จนชื่อเสียงด้านความโเี้ของเขายึดครองตำแหน่งบุรุษป่าเถื่อนจากฝ่ายตรงข้ามมาไว้อย่างสมบูรณ์
และในปีนี้ ในที่สุดแคว้นฉู่ภายใต้การนำของแม่ทัพใหญ่เซียวหลิงเจาก็ได้รับชัยชนะกลับมา
ท้องพระโรง วังหลวงแคว้นฉู่
กวานซูเหยียนกับนางกำนัลถูกจับเปลี่ยนเสื้อผ้าและลากตัวเข้ามาในท้องพระโรงโดยที่มีผ้าปิดปากเอาไว้ นั่นเป็เพราะตลอดทางที่พวกนางถูกควบคุมตัว สตรีทั้งสองก็ก่นด่าทหารแคว้นฉู่ด้วยถ้อยคำหยาบคายราวกับไม่ใช่สตรีในรั้วในวัง จนองครักษ์หยางเหวินทนไม่ไหวต้องสั่งให้ทหารปิดปากพวกนางเอาไว้ก่อนที่จะส่งตัวมาเข้าเฝ้าฮ่องเต้
“ถวายบังคมฝ่าา แคว้นเหลียงซานล่มสลายแล้วพ่ะย่ะค่ะ” เสียงทุ้มต่ำน่าเกรงขามของเซียวหลิงเจาดังขึ้น
ฮ่องเต้หย่งจงจิ้งเหลือบตาเพียงนิดเดียวขันทีข้างพระวรกายก็รีบเดินลงไปรับตราแผ่นดินแคว้นเหลียงซานจากแม่ทัพเซียวที่ชูไว้เหนือศีรษะ
“ได้ยินว่าเ้าไว้ชีวิตราชสกุลกวานไว้หนึ่งชีวิตงั้นรึ?” ฮ่องเต้ทอดพระเนตรไปยังสตรีสองนางที่ถูกทหารสี่นายใช้กระบองกดร่างเอาไว้
เซียวหลิงเจาลุกขึ้นยืนช้าๆ ก่อนจะจิกเส้นผมของกวานซูเหยียนขึ้นมาให้ฮ่องเต้มองเห็นหน้าได้ชัด
“สตรีผู้นี้คือหลานสาวของฮ่องเต้องค์ก่อนแห่งแคว้นเหลียงซาน แม้นางจะมิได้มีอำนาจในราชสำนักแต่ก็มีสายเืสูงศักดิ์ จะดีเพียงใดหากเราแสดงให้เห็นว่าแม้เชื้อพระวงศ์ของศัตรูก็ยังต้องสยบแทบบาทพระองค์!" เขาเหวี่ยงร่างนั้นลงไปนอนกองกับพื้นอีกครั้ง
"อีกทั้ง...พระองค์ทรงโปรดสตรีเยาว์วัย รูปโฉมงดงาม หากฝ่าาจะทรงรับไว้เป็นางบำเรอ ก็จะเป็ทั้งรางวัลชัยและเครื่องเตือนใจแก่ผู้ที่ยังคิดหาญกล้าพ่ะย่ะค่ะ”
บรรยากาศในท้องพระโรงระอุร้อนขึ้นเล็กน้อย ขุนนางทั้งหลายต่างนั่งนิ่ง มือที่ถือพัดยังหยุดไหวราวกับสายลมเองก็ไม่กล้าพัดผ่านบารมีของชายผู้หนึ่งที่ยืนกลางห้องอย่างองอาจ
ทุกคนรู้ดี เซียวหลิงเจาไม่เคยออมมือ! ไม่ว่าจะกับศัตรูหรือสตรี!
ทั้งๆ ที่เขาตั้งใจนำนางมาถวายให้ฮ่องเต้แต่กลับไม่ทะนุถนอมร่างงามนั้น ซ้ำยังตั้งใจทำให้นางรู้สึกอับอายต่อหน้าผู้คน
ช่างเืเย็นดีแท้!!
761
