บทที่4
เซนครุ่นคิดหาทางทำอะไรสักอย่างเพื่อให้หายเจ็บใจเลยเถิดไปถึงจะเลิกถ่ายเสีย แต่ก็เป็แค่ความคิดบ้าๆ ที่แว้บเข้ามาตามอารมณ์เซนยังมีสติพอ ถึงจะเป็งานที่มาช่วย เขาก็ต้องรับผิดชอบและจะไม่ทำให้ใครเดือดร้อน
ยิ่งเป็เด็กที่ต้องเข้าสู่สังคมทำงานเร็วกว่าเพื่อนวัยเรียนเขายิ่งต้องเรียนรู้และสร้างความมีวุฒิภาวะในตัวเพื่อที่จะอยู่รอดและอยู่เป็ในทุกสถานการณ์
ถ้ามันจะเป็แบบนี้ก็ดูสิว่ามันจะออกมายังไง
ก็แค่ทำงานของตัวเองให้ดีทำหน้าที่ให้จบ เซนไม่มีอะไรจะต้องเสียอยู่แล้ว
ความคุกรุ่นในอกค่อยเบาบางลงเซนเอาบทมาท่อง แล้วใช้สมาธิกับตัวละครที่ชื่อพู่กันให้เต็มที่
พวกรุ่นพี่ในกองเตรียมงานถ่ายกันเรียบร้อยแล้วผู้กำกับโต้งและผู้ช่วยหลิวคุยถึงอารมณ์ตัวละครในซีนที่จะถ่ายวันนี้อีกครั้ง
เป็ซีนที่ไอซ์ ได้รู้ว่า พู่กัน รุ่นน้องรูมเมทที่เรียบร้อยและหน้าหวานคนนี้มักจะมีผู้ชายมาชอบมาจีบอยู่บ่อยๆ กับผู้หญิงพู่กันก็ได้แต่เป็ฝ่ายแอบชอบไม่เคยกล้าจีบ และผู้หญิงก็คิดกับพู่กันแบบเพื่อนเสียส่วนมาก
“ทำให้ไอซ์เกิดความคิดว่าอยากจะเปลี่ยนลุคพู่กันให้ดูเร้าใจ ดึงดูดสาวมากขึ้น แล้วไอซ์ที่เป็เพลย์บอยอยู่แล้วก็จะถนัดเลย”หลิวว่า
เซนและโยชิพยักหน้ารับแม้ทั้งคู่จะยืนอยู่ตรงหน้าแต่ไม่มองกันต่างก็เอาสายตาไปวางไว้กับสิ่งอื่นคนอื่นอยู่ตลอด จนเมื่อเริ่มแสดงสีหน้าและแววตาของเซนก็เปลี่ยนโดยฉับพลัน
เมื่อกล้องพร้อมทุกอย่างพร้อมผู้กำกับสั่งแอคชั่น
พู่กันพูด
“ที่ผ่านมาที่ยังไม่เคยมีแฟนก็คงไม่แปลก เพราะผมมีแต่เรียนกับทำกิจกรรมตลอดแต่ไอ้ที่แปลกคือ...”
พู่กันที่นั่งอยู่บนโซฟาหยุดคำอย่างเก้อๆเลี่ยงสายตาวูบไหว
“ที่แปลกคือ?” ไอซ์ทำหน้างง
พู่กันออกอาการกระอักกระอ่วนจะพูดก็ไม่พูดออกมา
“อะไรวะ?” ไอซ์ถามย้ำ
“คือ...มันชอบมีผู้ชายมาจีบผมน่ะสิ.... บ้าเนาะ”
พู่กันพูดไม่เต็มเสียงแบบไม่อยากเอ่ยถึงนักเขาคว้าหมอนที่อยู่ข้างตัวมากอด หน้าแดงเรื่อ
ไอซ์นิ่งไปนิดนึงแล้วหัวเราะ
แต่โยชิหัวเราะได้ฝืดมากผู้กำกับสั่งคัท
“ โยชี้... ”
“ เออๆ ขอโทษๆเว้ย กูขอทำสมาธิแปบ แปบเดียว ”
“ เออ หลิวไปช่วยดิวกับมันหน่อยดิ้ ”ม
โต้งบอกให้ผู้ช่วยไปพูดคุยบรีฟกันอีกหน่อย
เซนลุกออกไปจากตรงนั้นทันทีโยชิหลบเลื่อนสายตาตามหลังคนน้อง
เขาไม่อยากยอมรับว่าความหมางเมินเฉยชาที่เซนทำใส่เขา มันได้ผล
ข้างในเขามันสั่นไหวจนแทบจะไม่สามารถโฟกัสกับอินเนอร์ตัวละครที่ชื่อไอซ์ได้เลย
แต่ทุกคนกำลังรอ
เขาต้องต่อสู้กับอารมณ์อ่อนไหวของตัวเองแล้วมีสมาธิกับมันให้ได้
วินมองดูโยชิอยู่ห่างๆถึงจะรับรู้ได้ว่าโยชิกำลังว้าวุ่น แต่ก็ยังไม่อยากเข้าไปทำให้เสียสมาธิเข้าไปคุยไปถามอะไรตอนนี้คงช่วยอะไรไม่ได้มาก ไม่คิดว่าสองคนนี้จะโกรธกันยืดเยื้อจนทำให้สถานการณ์แย่ลงกว่าเดิมแบบนี้
วินเดินออกไปหาเซนที่นอกระเบียง
เซนยืนมองออกไปท่ามกลางความมืดที่ห่มคลุมอยู่ทั่วผืนหญ้าด้านล่าง มีเพียงแสงสว่างจากโคมไฟบนรั้วรอบๆหอ
เซนหันมายิ้มให้แกนๆไม่พูดอะไร
“ยังไม่ดีกับโยอีกเหรอ มันเป็ยังไง ” วินพูดเสียงค่อยไว้
เซนมองออกไปในความมืดทึมมีแววทิฐิถือดีอยู่ในดวงหน้านั้น
“ ใจเย็นๆนะ พี่เป็ห่วง”
“ พี่วิน ”เสียงที่เปล่งนั้นถึงจะไม่ดังแต่แฝงอารมณ์ดุดันอยู่
“ ครับ ”
“เซนโมโหพี่โยมากเลยนะ มันเป็บ้าอะไร มาผลักเซนจนเกือบล้ม ”
“ ..หา...ถามจริง?”
ยังไม่ทันที่เซนจะพูดอะไรต่อรุ่นพี่ก็มาเรียกเซนไปเข้าฉาก
คราวนี้โยชิทำได้ดีขึ้นผ่านมาได้จนถึงซีนลองชุด
ซีนนี้ทั้งคู่ต้องใกล้ชิดถึงเนื้อถึงตัวกัน เพราะเมื่อไอซ์ตัดสินใจว่าจะช่วยปรับลุคของพู่กันให้ดูเป็ผู้ชายที่เท่ขึ้นกว่าเดิมไอซ์ก็จะต้องช่วยพู่กันหาเสื้อผ้ารองเท้ามามิกซ์แอนด์แมทให้เข้า
มันเป็ซีนที่ให้อารมณ์น่ารักสนุกสนาน ทั้งสองคนก็แสดงได้ดีสมกับที่ผู้กำกับคิดเอาไว้
จนมาถึงซีนที่ต้องล้มทับ
“ ซีนล้มทับอารมณ์มันจะแบบ ไอซ์พยายามจะช่วยเซตผมที่ปรกหน้าผากให้แต่พู่กันอายหน้าผากกว้างของตัวเองก็เลยหลบๆหนีๆ ก็เลยยื้อแย่ง กอดรัดกันจนพู่กันเสียหลักล้มแล้วไอซ์ต้องล้มด้วย เป็ท่าล้มแบบลงไปพร้อมๆกัน ให้พู่กันอยู่ล่างอาจจะหันข้างก่อนก็ได้แล้วค่อยเหลือบมามองไอซ์ ”
ผู้กำกับโต้งบรีฟ
“แต่พู่กันจะเป็คนที่พยายามผลักออกนะ กึ่งๆเขินด้วยไม่ชอบด้วยแต่ไอซ์นี่เป็อะไรที่เหมือนช็อตๆ อยากกอด แต่ก็ทำไม่ได้ งงๆกับตัวเองด้วยอะไรแบบนี้นะ ”
เอาล่ะสิ
วินลุ้นหนักมากว่าจะออกมาเป็แบบไหน เพราะเขารู้อยู่เต็มอกว่าบรรยากาศอารมณ์จริงของสองนักแสดงมันกำลังอึมครึมฝนฟ้าจะผ่า ดราม่ามาเต็ม
แต่ดั๊นต้องมาเข้าฉากกุ้กกิ้ก น่ารัก น่าจับกด แบบว่าทั้งห้องฟุ้งไปด้วยแสงไฟสีชมพูอ่อนๆ จัดแสงจัดฉากได้นวลมาก
เสียงตีเสลทดังขึ้น 3 2 1แอคชั่น
พู่กันหนุ่มร่างเล็กในชุดเสื้อยืดพิมพ์ลายเสื้อวงตัวใหญ่ เพราะยืมเสื้อของไอซ์มาลองใส่กับกางเกงยีนส์ทรงกระบอกเล็กแต่งขาดเข่าทั้งสองข้าง
เขายืนมองตัวเองในลุคเท่เซอร์ ตรงหน้ากระจกด้วยความพึงพอใจ
“แปลกตาไปเลยอะ ” พู่กันว่า
“ กูว่ามันยังแปลกๆอยู่ ” ไอซ์เข้ามายืนประกบข้างหลัง
“ ผมว่า โอเคแล้วนะ” พู่กันว่าพลางปัดๆผมที่ปรกหน้าผากให้เข้าที่
“ เออก็ไอ้ทรงผมปรกหน้าผากของเอ็งนี่แหละ มันอ่อนไปว่ะ ”
ไอซ์เอื้อมไปเปิดผมที่ปรกหน้าผากพู่กันขึ้นอีกฝ่ายสะบัดหลบ
“ไม่เอาพี่ไอซ์ ผมอายหน้าผากเถิก ”
“มันเถิกที่ไหน มึงคิดไปเอง มานี่ ลองดู เชื่อกู ”
ไอซ์เอื้อมไปจับไหล่พู่กันอีกฝ่ายปัดออก
ยังไม่ทันที่ไอซ์จะก้าวไปคว้าตัวพู่กันต่อ
“ คัท!! ”
สิ้นเสียงสั่งจากโต้งวินถอนหายใจเฮือกใหญ่
“ มึงจับน้องให้มันเต็มๆมือหน่อยสิวะไอ้โย”
โต้งบอกพลางลุกมาทำท่าทำทางประกอบ
“ ตอนจับตอนยื้อ จับไปให้เต็มๆมือเลย จะกระชากมั่งก็ได้ ให้มันยื้อแย่งกันจริงๆเวลาล้มมันจะได้สมเหตุสมผล ”
“ โต้ง แปบนะกูขอเวลาอีกที ”
โยชิยกมือขึ้นเบรกผู้กำกับเขาก้มหน้าหลบตาทุกคน วินรีบปราดเข้ามาหาโยชิ
“ ไหวมั้ยวะโยไปพักที่ห้องมึงก่อนมั้ย ” วินตบหลังตบไหล่เพื่อน
“พอดีวันนี้โยมันมีเื่ไม่ค่อยสบายใจ ขอเวลาให้มันไปทำสมาธิอีกพักนึงละกันนะ ”
โยชิขอโทษทุกคนอีกรอบแล้วออกจากห้องไป ทิ้งเสียงซุบซิบกับคำถามภายในกองไว้เื้ั
วินกำลังจะตามไปแต่แล้วก็เลี้ยวกลับมาหาเซนที่ยืนปัดผมเผ้าอยู่หน้าโต๊ะเครื่องแป้ง
“ น้องเซนไปกับพี่มั้ย ”
“ไปห้องพี่โยเหรอ? ไม่อะครับ เซนอยู่นี่แหละ ”
“ โอเค ”
วินเปิดเข้ามาในห้อง811โยชิกำลังนั่งดื่มน้ำอยู่ที่โซฟา
“ เป็ไงมึง?มีอะไรจะเล่าให้กูฟังมั้ย เผื่อจะช่วยอะไรได้มั่ง ” วินลงนั่งข้างโย
โยชิไม่ตอบ
“เก็บไว้แล้วมันจะดีขึ้นเหรอวะ เรายังต้องทำงานร่วมกันอีกเยอะคุยกันเคลียร์กันซะดีกว่ามั้ย กูช่วยเคลียร์ให้มั้ย ”
“ยังไงก็คงยังไม่ใช่ตอนนี้ กูยังไม่โอเค ”
“ ไม่โอเคอะไรไหนพูดมาซิ ”
“ .......บอกไม่ถูกว่ะขอกูสงบสติอารมณ์สักพัก เดี๋ยวก็ดีขึ้น ”
“อะไรที่มันคาใจ ก็ควรเคลียร์ซะนะ ”
วินออกจากห้องไปแล้วโยยังนั่งนิ่งอยู่ที่เดิม
มือถือเซน มีเสียงข้อความไลน์ดังแจ้งเตือนมีอยู่ไม่กี่แอคเคาท์ที่เซนตั้งค่าให้มีเสียงแจ้งเตือนไว้ และหนึ่งในนั้นก็คือโยชิ
โยชิส่งข้อความมา?
เด็กหนุ่มเดินออกมาอ่านที่ระเบียงใจแกว่งๆแปลกๆ กับข้อความยาวเหยียดของโยชิ
กูขอโทษนะที่พลั้งมือผลักมึงแรงไป ไม่ได้ตั้งใจจริงๆ
ในส่วนที่มึงขอโทษและอธิบายเหตุผลให้ฟังกูเข้าใจ และก็ไม่อยากให้มันเกิดขึ้นอีก
เราต่างก็เผลอทำในสิ่งที่อีกฝ่ายไม่ชอบไปโดยไม่ตั้งใจ สำหรับกู กูขอโทษและจะไม่ทำอีกในส่วนที่มึงทำให้กูไม่พอใจก็ไม่ติดใจอะไรแล้ว
เหลือแต่ในส่วนของมึงถ้ามีอะไรที่ยังไม่พอใจ ติดค้างใจอะไร
ก็ขอให้คุยมาตรงนี้เลยเพื่อความสบายใจของเราทุกคน
กูไม่อยากเอาเื่ส่วนตัวมาทำให้งานเสียแต่ก็ทำไม่ได้
มึงเก่งที่ทำได้และทำได้ดีเหมือนเดิม
แต่กูคงยังไม่สามารถขนาดนั้น แค่นี้กูก็ทำให้ทุกคนรอนานแล้ว
เซนคิดอะไรไม่ออกเกิดความรู้สึกตื้นตันอย่างประหลาด อยากจะเรียกวินมาปรึกษาแต่ก็เกรงว่าคนอื่นๆจะสังเกตเห็นความผิดปกติมากไปกว่านี้
แต่จะพิมพ์ตอบไปว่าอะไรเขาก็ประดิษฐ์ถ้อยร้อยเรียงคำไม่เก่ง เซนตัดสินใจบอกวินว่าจะไปหาโยชิ
“ จริงดิจะไม่เป็ไรใช่มั้ย ” วินทำหน้าหวั่นๆ
“ ไม่เป็ไร แปบเดียวเดี๋ยวมา” เซนพูดเสียงเบาที่สุด
มาถึงหน้าห้องโยชิ เซนเคาะประตูแล้วถือวิสาสะเปิดเข้าไปทันที
โยชิลุกจากโซฟา เมื่อเห็นเซน เขากลับลงนั่ง
คนน้องดึงเก้าอี้ล้อมานั่งตรงหน้าคนพี่
“พี่โย...คือ...เซนไม่รู้จะคุยอะไร แต่ตอนนี้เซนสบายใจขึ้นแล้ว ”
เซนพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน
โยนิ่งงัน เขาปล่อยสายตาให้ทอดอยู่ที่ใบหน้าคนน้อง
“ส่วนเื่กอด เซนก็จะไม่ทำอีก ถ้าพี่โยไม่ชอบจริงๆ ”
เซนว่าพลางเลี่ยงสายตาไปทางอื่น
โยชิขยับอยากจะพูด อยากอธิบายอะไรบางอย่าง แต่มันเป็ความรู้สึกและมวลก้อนหนักอยู่ในใจที่เค้นออกมาเป็เื่จะพูดไม่ได้
“คือ..ความจริง ” เขาหยุดคำไว้แค่นั้น
“ อืม ก็แล้วแต่มึงละกัน ” โยชิพูดไม่เต็มเสียงนัก
เซนเขม้นคิ้ว มองโยชิราวกับจะค้นหาความหมายลึกๆของคำพูดนั้น
แต่เมื่อโยชิหลบตาไปทางอื่นเซนก็หยุด
“ โอเคงั้นพร้อมยัง ไปถ่ายต่อกันเถอะ ”
เซนว่าพลางลุกขึ้นแล้วยื่นมือมารับคนพี่รับมือแล้วลุกขึ้นพร้อมรอยยิ้มบางๆ
หากแต่ในความรู้สึกมันค่อยๆฟูเต็มขึ้นมาอีกครั้ง
แล้วกองก็เริ่มเดินหน้ากันต่อเมื่อผู้กำกับสั่งแอคชั่น
พู่กันหนุ่มร่างเล็กในชุดเสื้อยืดพิมพ์ลายเสื้อวงตัวใหญ่ เพราะยืมเสื้อของไอซ์มาลองใส่กับกางเกงยีนส์ทรงกระบอกเล็กแต่งขาดเข่าทั้งสองข้าง
เขายืนมองตัวเองในลุคเท่ เซอร์ตรงหน้ากระจกด้วยความพึงพอใจ
“ แปลกตาไปเลยอะ ” พู่กันว่า
“ กูว่า มันยังแปลกๆอยู่นะ ”ไอซ์ที่เข้ามายืนประกบข้างหลังทำท่าเล็งแล
“ ขาดอะไร? โอเคแล้วนะ ” พู่กันว่าพลางปัดๆผมที่ปรกหน้าผากให้เข้าที่
“ เออ ก็ไอ้ทรงผมปรกหน้าผากของเอ็งนี่แหละ แม่งดูอ่อนไปว่ะ”
ไอซ์เอื้อมไปเปิดผมที่ปรกหน้าผากพู่กันขึ้นอีกฝ่ายสะบัดหลบ
“ ไม่เอาพี่ไอซ์ ผมอายหน้าผากเถิก ”
“ มันเถิกที่ไหน มึงคิดไปเอง มานี่ ลองดู เชื่อกู”
สองคนยื้อแย่ง กอดรัด ปัดป้องกันพัลวันไอซ์ดึงแขนคว้าไหล่พู่กันที่พยายามหลบหนี จนทั้งคู่เสียหลักล้มลงบนเตียง
ชายหนุ่มสองคนอยู่ในท่าล่อแหลมพู่กันนอนตะแคงเกือบคว่ำหน้าอยู่ภายในอ้อมแขนไอซ์ที่คร่อมร่างไว้
พู่กันหันมาด้วยความตื่นใ
แต่ไอซ์กลับไม่ได้พยายามลุกออกจากตัวรุ่นน้องเลย
“ ลุกสิพี่ไอซ์ หายใจไม่ออกแล้ว ”พู่กันทั้งผลักและดัน
“ โทษๆเดี๋ยวสิก็มันลุกไม่ขึ้นเว้ย ”
พู่กันหลุดออกมาลุกยืนเขาหายใจหอบเหนื่อย ใบหน้าแดงด้วยสีเื
มองดูคนพี่ด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยคำถาม
ขณะที่ไอซ์ลุกมานั่งบนเตียงด้วยอาการงงๆเก้อๆระคนกัน
“ คัทครับ ”ผู้กำกับสั่ง
“ ดีเลย ออกมาดีมาก”
หลายคนในกองอินจนออกปากชมทั้งคู่เป็อย่างนี้กำลังใจก็เริ่มมามากขึ้น หลังจากนั้นก็แสดงได้ลื่นไหลผิดกับ่แรกอย่างเห็นได้ชัด
พอเลิกกองวินเห็นเซนเก็บกระเป๋าเตรียมกลับ
“ น้องเซน ไม่ได้นอนนี่เหรอคืนนี้”
“ไม่ดีกว่าครับ ตอนแรกก็ว่าจะนอนแต่เปลี่ยนใจแล้ว ”
“แล้ว..น้องเซนกลับไง แท็กซี่เหรอ เห็นว่าไม่ได้เอารถมา ”
“ ว่าจะออกไปเรียกแท็กซี่ครับหาติดรถอยู่เนี่ย ...ผมติดรถพี่วินไปเรียกแท็กซี่ปากซอยนะ ”
สายตาของวินเหลือบไปทางโยชิที่กำลังยืนคุยอยู่ซึ่งทางนั้นก็มองมา
“ เออ โยกูกลับเลยนะ เดี๋ยวเลยไปส่งน้องเซนด้วย ”
“ โอเค ”
เซนโบกมือร่ำลาโยชิด้วยคนน้องยิ้มก่อนพ้นประตูออกไป
“ ดึกแล้วนะพี่ไปส่งบ้านให้เลยมั้ย ” วินว่า
ประตูลิฟท์เปิดออกสองคนก้าวเข้าไป
“ ไม่เป็ไรพี่วินกลับไปพักผ่อนเถอะ เซนนั่งแท็กซี่ขึ้นทางด่วนแป๊บเดียวครับ ”
“ เห็นตอนแรกกะจะมาค้างแล้วทำไมเปลี่ยนใจ ”
“ก็.....ไม่ได้นึกว่าจะมาเจอพี่โยชิแบบนี้ไงเซนกะว่าพอเลิกกองจะไปนั่งเล่นห้องพี่โยก่อนแล้วค่อยกลับมานอนห้อง....ดันมาเจอเื่ ”
เซนพูดด้วยน้ำเสียงสบายๆ
“ อ๋อ อืมแต่นี่ก็คุยกันแล้วใช่ปะ ”
“ ครับใช่ ”
ลิฟท์ถึงชั้น1ทั้งสองก้าวออกมา
“ ที่น้องเซนไปหาโยตอนนั้นใช่มั้ยแล้วนึกยังไงถึงได้ไปหาโย ”
เซนนิ่งไปนิดนึง
“พี่โยเค้าส่งข้อความมา ”
เดินมาถึงรถของวินเมื่อเข้ารถแล้วเซนก็ส่งมือถือให้วินดู
“เงียบทำไมอะพี่วิน ”
“คือ..มันแปลกใจ เพราะพี่ไม่ค่อยเห็นโยทำอะไรแบบนี้ ”
“ แหม มันก็ด้วยเื่งานสถานการณ์มันบังคับด้วยแหละ ”
“อันนั้นมันก็ใช่ แต่พี่ว่าโยมันดูแคร์เซนอยู่นะ ”
เซนทำหน้าไม่เชื่ออยากจะหัวเราะแต่อีกฝ่ายก็ตีหน้าขรึมไม่ได้จะตลกด้วย
“พี่วินอย่าเวอร์ ”
“จริงๆนี่พี่ไม่ได้บิ้วนะ เื่งานมันก็จะอีกแบบ ถ้าคนที่เราแคร์มันก็จะอีกแบบ ”
“ พี่วินอย่าพูด..มันตลก ”
แล้วเซนก็หลุดหัวเราะออกมาในที่สุดทำให้วินพลอยขำตามไปด้วย เลยไม่รู้ว่าวินจะมุกตลกหรือจริงจังแต่ไม่ว่าจะยังไงมันก็เป็ความคิดเห็นจากมุมมองของพี่วินเท่านั้นในมุมของโยชิอาจจะเป็อีกแบบก็ได้
ถึงปากซอยวินอยู่เป็เพื่อนให้จนเรียกแท็กซี่กลับได้ แล้วแยกกันตรงนั้น
ภายในแท็กซี่เซนนั่งเหม่อมองไปตามแสงไฟที่ผ่านวูบไหวรายทาง แล้วเหตุการณ์ คำพูดของโยชิก็ผุดขึ้นมาอีกครั้ง
‘ มึงคิดว่าจะใช้มารยากับการแสดงเอาตัวรอดได้ทุกอย่างรึไงวะ มันเฟค.... กูอยากเห็นความจริงใจมากกว่านี้’
วินาทีนั้นกำลังเดือดดาลพลุ่งพล่านเซนรับไม่ได้กับคำพูดนี้ของโย แม้ตอนนี้สถานการณ์เปลี่ยน อารมณ์เปลี่ยนไปแล้ว ประโยคนี้ของโยชิมันก็ยังเจ็บอยู่
มันคงจะจริงของเขาอยู่บ้างเซนถึงได้เจ็บแปลบปลาบอยู่ไม่คลาย
ก็ดูอย่างโยชิเองบทจะเอ่ยขอโทษ คำขอโทษทุกคำของเขามันคงกลั่นกรองออกมาจากใจอย่างที่วินว่าอยู่หรอก
เซนที่ตั้งใจจะไม่ให้อภัยเขาง่ายๆแต่พอได้อ่านไปแล้วก็รู้สึกจุกๆ อารมณ์ทิฐิมานะที่เซนยึดมั่นไว้ก็ถูกทำลายราบเรียบ
หลังจากปล่อยความคิดล่องลอยจนแท็กซี่พามาใกล้ถึงคอนโดที่หมายแล้ว เด็กหนุ่มหยิบโทรศัพท์ออกมากดเข้าไลน์มีข้อความมากมายที่เซนยังไม่ได้กดอ่าน เขากดเข้าไปอ่านข้อความที่เมส่งมา
ในเวลางานเขาแทบจะไม่เข้ามาอ่านไลน์จากเมเลยเพราะรู้ว่าข้อความที่หล่อนส่งมาจะเป็ประมาณไหน
คิดถึง ทำงานอยู่เหรอ
อยู่ที่ไหนแล้วว่างแล้วโทรมานะ
เซนพิมพ์กลับไป: กำลังไปหานะ
ไม่นานนักเมก็ตอบ: มาเหรอ ไหนบอกวันนี้นอนหอ
เซน : ไม่นอนแล้ว
เม : เพราะ?
เซน : คิดถึงมั้ง
เม : โม้
เดี๋ยวเคลียร์กิ๊กก่อนนะ
ไม่บอกก่อนล่วงหน้าว่าจะมา
เซน : ไม่ต้องเคลียร์ สามคนได้
เมเป็เพื่อนของเพื่อนๆในกลุ่มที่เซนสนิทเที่ยวเล่นกินนอนกันมาั้แ่สมัยม.ปลาย เซนมาเริ่มคบหากับเมั้แ่่ที่เซนเว้นวรรคเื่เรียนหลังจบม.6
ชีวิต่นั้นของเซนมีแต่ทำงานกับเที่ยวหนักแล้วความที่ไม่อยากอยู่บ้าน พอมาคบเมที่มีคอนโดอยู่ตามลำพัง เซนเลยมาอยู่คอนโดเมจนแทบจะเป็บ้านหลังที่สองแต่ก็แค่อาศัยนอนเท่านั้น
ั้แ่เซนตัดสินใจเรียนต่อก็มีเวลาให้เมน้อยลง หล่อนยิ่งเพิ่มความกระเง้ากระงอดทุกทีเมื่อเจอกัน ยิ่งตอนที่เมรู้ว่าเซนเช่าหอพักหล่อนหัวเสียตะบึงตะบอนใส่ แต่ง้องอนกันชั่วข้ามคืนแล้วก็หาย สิ่งไหนที่ถูกใจหล่อนและเขาทำให้ได้เซนก็จะไม่ขัด
เด็กหนุ่มก้าวลงจากแท็กซี่เดินเข้าคอนโดหรูขึ้นลิฟต์มาถึงชั้น21แล้ว เปิดประตูห้องด้วยคีย์การ์ดที่ทำเพิ่มไว้ด้วยความเคยชิน
ภายในห้องกว้างโอ่โถงตกแต่งด้วยเฟอร์นิเจอร์ราคาแพงโทนสีขาวกับดำ
กลางห้องเป็โซฟาหนังนุ่มสีดำขลับมีโคมไฟคริสตัลระย้า ส่องประกายวิบวับสว่างพร่างอยู่เหนือชุดรับแขก
“ เม ” เรียกพลางถอดรองเท้าผ้าใบเก็บตู้
เซนเดินมาถึงโซฟาสาวผิวสีน้ำผึ้งใบหน้าเรียวคมคายในชุดคลุมอาบน้ำสีขาว ก้าวออกมาจากห้องตรงมากอดหนุ่มในชุดนักศึกษาตรงหน้าไว้ให้สมกับที่คิดถึง
ผิวเนื้อที่นุ่มเย็นเต็มด้วยหยดน้ำพราว หล่อนถูกโอบกอดตอบจากมือหนาร้อนผ่าวเด็กหนุ่มซุกไซร้จมูกโด่งที่หลังใบหูสูดกลิ่มครีมอาบน้ำแบรนด์ดังหอมยวนใจแบบวัยรุ่น
หญิงสาวหัวเราะกระซิกกระซี้ทำท่าผลักออก หลบหนีการรุกไล่จากเขา มันเร้าอารมณ์ปรารถนาของชายหนุ่มให้ฟุ้งตลบขึ้นมาแม้วันนี้จะเจอเื่ให้เสียอารมณ์จนเหนื่อยล้า แม้หลายๆครั้งที่คิดว่ากลับมาถึงแล้วจะต้องทิ้งหัวหลับเป็ตายไปแลยแต่สาวเมก็ไม่เคยทำให้เซนละเลยหล่อนไปได้เลยสักครั้ง
ในห้วงเวลานี้เมจะตามใจโอนอ่อนผ่อนตามเซนเป็อย่างดี ทำให้เซนไม่อาจถ่ายถอนจากหล่อนได้เลย
ไฟสีนวลตาจากโคมที่หัวนอนถูกเปิดหรี่แสงไว้แค่พอมองเห็น
หนุ่มหล่อหน้าหวานนอนหลับสนิทจมอยู่กับหมอนและผ้าห่มสีชาหนานุ่ม หญิงสาวกึ่งนั่งกึ่งนอนอยู่ข้างกายในชุดนอนผ้าไหมสายเดี่ยวลื่นเงาเบาบางแต่งลูกไม้แหวก่อกเผยเนื้อเนินลึกเกือบเห็นยอดปทุม
เมเข้าโหมดกล้องในมือถือจับภาพไปที่เซนหลากหลายมุม หล่อนชอบแอบถ่ายเซนในยามหลับไหลแม้จะรู้ดีว่าเป็การฝ่าฝืนคำสั่งเขาแต่หล่อนก็อยากทำอยู่ดี เพราะในเวลาปกติหล่อนอยู่ในสถานะเพื่อนเสมอไม่เคยเปิดเผยไม่เคยออกสื่อ เซนระมัดระวังเื่ชู้สาวมากเพราะอะไรหลายๆอย่างที่ทำให้เขาต้องเคร่งครัด
แต่บางครั้งหล่อนก็แอบคิด
แท้ที่จริงเพื่อที่เขาจะได้หว่านจะได้โปรยเสน่ห์ในทุกๆโอกาสแบบไม่ต้องตะขิดตะขวงใจมากกว่า
เมคบหากับเซนมาเป็ปีทำไมจะไม่รู้ว่าเขาเป็ยังไง ขนาดต่อหน้า หูตาเซนยังสอดส่ายเขาไม่มองใครซื่อๆตรงๆหรอก แต่มักจะใช้สายตาแบบลอบมองวอบแวบถึงจะแค่คุยเล่นกันในหมู่เพื่อนแต่เซนก็มักจะใช้สายตาแบบนี้อยู่เสมอโดยไม่จำเป็
เขาบอกว่ามันเป็เองโดยไม่รู้ตัวถึงมันจะเป็เสน่ห์อย่างร้ายของเซน แต่ในฐานะคนรักเมก็ไม่ชอบให้เขาทำนัก
ั้แ่เรียนมหาลัยก็มีเวลาอยู่กับเมน้อยลงทุกวันเดี๋ยวอีกหน่อยเปิดกล้องถ่ายซีรีย์ ไม่รู้จะยิ่งห่างกันขนาดไหนโลกของเซนที่เธอไม่อาจเข้าไปล่วงรู้ได้เลยนั้น มันจะมีอะไรที่ซ่อนอยู่บ้าง ทำให้ความหวั่นใจมันมากขึ้นทุกวัน
ดึกขนาดนี้มือถือเซนยังมีคนส่งข้อความอยู่ ทั้งไดเรกแเมสเสจและไลน์
เมปลดล็อคมือถือของเซนกดเข้าไลน์ ส่วนมากก็มีแต่ไลน์กลุ่มเพื่อนๆที่เมรู้จักอยู่แล้ว
มีข้อความส่วนตัวจากเพื่อนสาวชื่อเรกเก้ซึ่งเซนยังไม่ได้อ่าน
เรกเก้เป็เพื่อนเซนั้แ่สมัยม.ต้นเมรู้แค่ว่าเรกเก้มาเจอกับเซนอีกทีเมื่อเร็วๆนี้ที่ตึกเพราะเรกเก้เซ็นสัญญาเป็นักร้องสังกัดเดียวกับเซน
หล่อนเป็ผู้หญิงปราดเปรียวหุ่นดี หน้าตาน่ารักถึงจะไม่ได้ดูสวยโดดเด่นเท่าเม แต่มองไม่เบื่อ เหมือนจะเคยได้ยินจากเซนว่าเรกเก้มีแฟนอยู่แล้ว
อยากกดเข้าไปอ่านแต่ก็ยังชั่งใจไว้ เหลือบมองเซนที่กำลังหลับสนิท
หล่อนตัดสินใจดาวน์โหลดแอพสำหรับอ่านข้อความโดยไม่ให้ขึ้นว่าอ่านแล้วลงในมือถือเซน ระหว่างเข้าไปจัดการแอพที่ดาวโหลด
่ระยะเวลาที่รอก็พะวักพะวงคอยมองดูเซนที่นอนอยู่
เมื่อแอพใช้งานได้เมเข้าไปดูข้อความ ที่เรกเก้ส่งมาล่าสุดตอนที่เซนหลับ
เรกเก้ : อยากคุย
ว่างเมื่อไหร่เจอกันหน่อย
นัดมานะ
ข้อความจากเรกเก้ล่าสุดมีเท่านี้ส่วนก่อนหน้านั้นก็เป็การคุยกันเื่ทั่วๆไปเพิ่งมามี่หลังที่ดูเหมือนจะโทรคุยกันบ่อยขึ้นแล้วก็มีข้อความคล้ายว่าเรกเก้กำลังมีปัญหากับแฟน
เมหมดความสนใจแชทของเรกเก้กดเข้าไปดูของคนอื่นๆต่อ
มือหล่อนไปกดโดนข้อความล่าสุดจากโยชิ ที่พิมพ์ ขอโทษอะไรยาวเหยียดเพ้อๆอ่านแล้วแปลกๆ
กูขอโทษนะที่พลั้งมือผลักมึงแรงไป ไม่ได้ตั้งใจจริงๆ
ในส่วนที่มึงขอโทษและอธิบายเหตุผลให้ฟังกูเข้าใจ และก็ไม่อยากให้มันเกิดขึ้นอีก
เราต่างก็เผลอทำในสิ่งที่อีกฝ่ายไม่ชอบไปโดยไม่ตั้งใจ สำหรับกู กูขอโทษและจะไม่ทำอีกในส่วนที่มึงทำให้กูไม่พอใจก็ไม่ติดใจอะไรแล้ว
เหลือแต่ในส่วนของมึงถ้ามีอะไรที่ยังไม่พอใจ ติดค้างใจอะไร
ก็ขอให้คุยมาตรงนี้เลยเพื่อความสบายใจของเราทุกคน
กูไม่อยากเอาเื่ส่วนตัวมาทำให้งานเสียแต่ก็ทำไม่ได้
มึงเก่งที่ทำได้และทำได้ดีเหมือนเดิม
แต่กูคงยังไม่สามารถขนาดนั้น แค่นี้กูก็ทำให้ทุกคนรอนานแล้ว
มันแปลกๆ
แสดงว่ามีปัญหากันกับเซนแล้วทำไมจะต้องมีการลงไม้ลงมือผลักกันรุนแรงอะไรขนาดนั้น
เื่ส่วนตัวระหว่างสองคนที่ว่ามันคืออะไร
แต่ก่อนหน้านั้นก็ไม่มีข้อความคุยอะไรกันเป็พิเศษ
หล่อนทศโยชิไว้ในใจ
แล้วเข้าไปดูในไดเรกแมสเสจบ้าง ก็ไปเจอแอคเคาท์ไอจีหญิงสาวที่น่าจะเป็แฟนคลับส่งรูปที่ถ่ายคู่กับเซนในมหาลัยมาให้หลายรูป แล้วทิ้งท้ายว่า
‘ชอบรูปที่เซนถ่ายให้จัง
วันหลังจะไปรบกวนอีกนะคะ’
แฟนคลับกลุ่มนี้เจอเซนในมหาลัยมันก็มีสิทธิ์ได้เจอกันบ่อยๆ และเข้าถึงตัวเซนได้มากกว่าด้วย
ความจริงคบกับเซนหล่อนควรทำใจเมินเฉยกับอะไรพวกนี้ ควรจะออกจากแอพและแชททั้งหลายแล้วซุกตัวใต้ผ้าห่มอุ่น หันไปกอดเซนที่นอนอยู่ข้างกายหล่อนให้มีความสุข
ถึงจะรู้แต่เมก็ห้ามการกระทำตัวเองที่ถูกขับเคลื่อนด้วยอารมณ์อันมหาศาลไว้ไม่ได้
เมเลือกรูปที่ถ่ายเล่นเมื่อครู่โพสต์ลงไอจีเซน
เป็รูปเซนที่เห็นแค่่ขากับเท้าที่นอนคว่ำอยู่บนเตียงและผ้าห่มสีชาโดยมีฉากหลังเป็ผ้าม่านสีดำนิลซึ่งหล่อนก็เพิ่งโพสต์รูปตัวเองในชุดนอนวาบหวิวบนเครื่องนอนแบบเดียวกับเซนลงไอจีของเธอไปก่อนหน้านี้สักพักแล้ว
ดึกป่านนี้ก็ยังมีคนกดไลค์เรื่อยๆ
จู่ๆเซนก็เอื้อมมือเปะปะมายังตัวหล่อนที่กำลังง่วนอยู่กับโทรศัพท์
เมรีบนอนลงเซนหรี่ตามามองเธอ หล่อนแกล้งหลับไม่ทัน เขาดึงร่างแบบบางของหล่อนเข้าไปกอด พลางฝ่ามืออุ่นหนาก็ควานหาบางอย่างตามร่างกายเธอภายใต้ผ้าห่ม
หัวใจหล่อนเต้นโครมครามโยนโทรศัพท์เซนให้ออกห่างตัว แล้วพลิกมาอิงแอบแนบร่างชายคนรักไว้หล่อนพยายามนิ่งที่สุด ทั้งที่หัวใจที่แนบชิดเขาอยู่นี้ มันกำลังเต้นระทึกแทบจะกระดอนออกมา
414
