ในห้องของเด็กหนุ่ม ณะตอนนี้ฟิวและชายหนุ่มอีกคนที่ยืนทำหน้าหล่ออยู่หน้าห้องฌอนยืนดูฟิวที่กำลังพยุงแม่ไปนั่งที่โต๊ะ เมื่อพาแม่มานั่งได้แล้วก็หันมาทางคุณฌอน
“คุณจะกลับเลยไหมครับเดียวผมไปส่งหน้าซอย” ฌอนขมวดคิ้วเมื่อถูกถามแบบนั้น “ฉันจะอยู่ต่อ” พูดพร้อมเดินเข้ามานั่งตรงข้ามกับแม่ของฟิวฌอนมองแม่ของฟิวแล้วพูดออกไปว่า “แม่สนใจไปอยู่กับผมไหมครับ” แม่ของฟิวที่ดูอิดโรยมากไม่ตอบแต่มองไปทางฟิว เพื่อรอคำตอบสำหรับเธอแล้วลูกพาไปอยู่ไหนเธอก็จะไปด้วยโดยไม่คิดลังเล
“คุณคิดอะไรอยู่ครับ” ฟิวที่ดูงวยงงกับคำถามของฌอนไม่รู้ว่าเขาคิดอะไร ก็รู้ๆ กันอยู่ว่าสถานะระหว่างเราคืออะไรฟิวไม่อยากให้แม่รู้ว่าเขากำลังทำอะไรอยู่ แต่ชายหนุ่มตรงหน้าดูท่าคงจะไม่ได้คิดถึงเื่นี้หรือไม่ก็ลืมนึก
“ก็อย่างที่พูดฉันอยากไถ่โทษที่ทำให้แม่นายเป็แบบนี้” ฌอนพูดความคิดของตัวเองออกมาอย่างจริงใจเขาอยากไถ่โทษอยากดูแลไม่อยากทำให้ฟิวไม่สบายใจ รู้ดีว่าฟิวเหลือแม่คนเดียวเป็ที่พึ่ง และแม่ของฟิวก็เหลือฟิวคนเดียวเช่นกัน ถึงแม้การไถ่โทษครั้งนี้มันอาจจะไม่ได้ทำให้อะไรดีขึ้นแต่ก็ไม่อยากให้แม่ฟิวต้องอยู่ลำพังอีกเมื่อเขาเรียกตัวฟิวไปนอนด้วย ฟิวจะได้ไม่ต้องลำบากอย่างที่ผ่านมา ที่ต้องเทียวไปเทียวมาหาแม่ทั้งๆ ที่ตัวเองก็เพลียเต็มแก่จากบทรักของเขา
เด็กหนุ่มหลุบตาต่ำมองคนที่ตอนนี้นั่งเงยหน้ามองเขาอยู่เช่นกันจู่ๆ ความเงียบก็ปกคลุมเราทั้งสาม แม่ฟิวที่เหนื่อยล้าจากการนอนทั้งวันที่โรงพยาบาลและจากฤทธิ์ยา เห็นอาการไม่ปกติของเด็กหนุ่มทั้งสอง
“แม่อยู่ที่ไหนก็ได้ถ้าฟิวอยู่ด้วย” แม่พูดขึ้นเพื่อทำลายพลังงานบางอย่างที่ทั้งฟิวและฌอนปล่อยออกมา ฌอนยิ้มออกมาเมื่อแม่พูดขึ้นมาแบบนั้นเพราะนั้นแสดงว่าแม่อยู่กับเขาได้โดยไม่มีปัญหาอะไร แต่น่าจะติดที่ลูกชายว่าจะเอายังไง
“ผมขอคิดดูก่อน” พูดจบฟิวก็เดินเข้าครัวเพื่อไปทำกับข้าวให้แม่ ปล่อยให้ฌอนนั่งคุยกับแม่ไปตามลำพัง
“แล้วฌอนรู้จักฟิวได้ไงลูก” เมื่อฟิวหายเข้าไปในครัวแม่ก็เริ่มถามคำถามที่แม่สงสัยกับฌอน ชายหนุ่มยิ้มให้แม่ของฟิว
“ผมเป็เพื่อนฟิวครับเรียนมหาลัยเดียวกันแต่คนละคณะ” แม่พยักหน้ารับเธอดีใจที่ฟิวมีเพื่อนคบ เพราะปกติแม่ไม่เคยเห็นฟิวพูดถึงเพื่อนคนไหนนอกจากปอนด์ คิดว่าจะมีแค่ปอนด์คนเดียวที่เป็เพื่อนฟิวซะอีก
“แม่จะไปอยู่กับผมไหมครับคอนโดผมสะดวกสบายกว่านี้ตั้งเยอะผมอยากให้แม่กับฟิวไปอยู่กับผมที่นั้นจนกว่าฟิวจะเรียนจบ แต่ถ้าเรียนจบแล้วมีงานทำฟิวจะย้ายออกผมก็ไม่ว่าอะไร” แม่มองหน้าฌอนแล้วหันไปหาฟิวตามเคย
“แม่ก็คงต้องแล้วแต่ฟิวว่าอยากไปอยู่ด้วยไหม” เธอหันไปมองลูกพร้อมกับบอกฌอน
“แสดงว่าแม่ไม่มีปัญหาใช่ไหมครับที่จะอยู่กับผม” แม่ฟิวที่กำลังมองลูกตัวเองทำอะไรในครัวหันมามองฌอนอีกครั้ง เธอก็พยักหน้าแล้วยิ้มให้กับฌอนแสดงว่าเธอนั้นไม่ได้มีปัญหาอะไร
“แต่ว่าฟิวเขาคงไม่อยากไป” ฌอนพูดพร้อมกับแสดงสีหน้ากังวลให้แม่ของฟิวเห็น แม่ฟิวจ้องมองหน้าฌอนอยู่นิ่งๆ แล้วเธอก็ยิ้มออกมาสาเหตุที่แม่ฟิวยิ้มฌอนไม่รู้ว่าเกิดจากอะไร แต่ฌอนขอเดาเอาเองว่ามันอาจเป็เื่ที่ดี หรือไม่แม่ฟิวคงคิดช่วยพูดให้ฟิวใจอ่อนก็ได้
“ทำไมฌอนถึงอยากให้แม่กับฟิวไปอยู่กับฌอนละไม่เป็การรบกวนฌอนเหรอ” ฌอนส่ายหัว
“ไม่ครับผมไม่เคยคิดว่าแม่กับฟิวรบกวนหรอกครับผมแค่เป็ห่วงฟิวกับแม่ แล้วอีกอย่างที่แม่ต้องเป็แบบนี้ส่วนหนึ่งก็เป็เพราะผม ถ้าผมไม่โทรเรียกให้ฟิวมาหาที่คอนโดแม่ก็คงไม่เป็แบบนี้”
แม่ส่ายหัวให้กับฌอน “ไม่เลยฌอนไม่ได้ผิดอะไรแต่เป็แม่ที่ไม่ระมัดระวังตัวเองเลยเป็แบบนี้ แม่กับฟิวควรจะขอบคุณฌอนด้วยซ่ำที่ออกค่าใช้จ่ายให้”
“งั้นแม่ช่วยพูดให้ฟิวใจอ่อนไปอยู่กับผมได้ไหมครับผมแค่อยากไถ่โทษความผิดตัวเอง” ฌอนพูดพร้อมกับทำหน้ารู้สึกผิดอย่างเต็มประดา แม่ลูบหลังมือเด็กรุ่นลูกที่ตอนนี้เธอคิดว่าเป็เพื่อนลูกตัวเอง
“เดียวแม่ช่วยพูดให้นะฌอนไม่ต้องรู้สึกผิดหรอก” ฌอนเงยหน้ามองแม่ฟิว
“แม่หมายถึงจะช่วยพูดให้เื่ที่ผมชวนไปอยู่คอนโดหรอครับ” เธอไม่ตอบแต่พยักหน้าแล้วยิ้มให้ฌอน
“ขอบคุณมากนะครับ”
“ไม่ต้องขอบคุณหรอกพวกเราต่างหากที่ต้องขอบคุณฌอน”
.
.
.
.
.
“เดียวนายพาแม่ไปนั่งพักบนโซฟานะให้แม่นั่งรอตรงนั้นก่อนแล้วเราค่อยช่วยกันเก็บของที่เหลือ” ฟิวพยักหน้ารับพาแม่ไปนั่งบนโซฟาสีเข้มที่ตั้งอยู่กลางห้องตรงข้ามมีทีวีจอใหญ่ตั้งตระหง่านอยู่ ถึงฟิวจะไม่อยากมาอยู่กับฌอนสักเท่าไรเพราะเขารู้ดีว่านับต่อแต่นี้ไป เขาจะต้องถูกรังแกจากผู้ชายคนนี้แน่ แต่เพราะความที่ห่วงแม่ถ้าต่อไปมีเหตุการณ์แบบนี้อีก แม่เขาจะเป็ยังไงสู้ให้แม่มาอยู่ใกล้ๆ ก็ยังดีกว่าปล่อยแม่ให้อยู่คนเดียว เมื่อคิดได้ดังนั้นฟิวก็ได้แต่ทำใจและยอมรับมันเพื่อแม่ฟิวต้องทนได้
ฟิวเก็บของที่จำเป็ไปเท่านั้นส่วนของใช้จุกจี้กฌอนบอกว่าที่คอนโดเขาก็มีไม่ต้องเอามา อย่างเช่นของใช้ในครัวฟิวก็ให้ป้าข้างห้องไปหมดไม่ได้เอามาสักอย่างจะเอามาก็มีแต่ตู้เย็นที่ขนมาด้วย ที่แรกฌอนจะไม่ยอม บอกให้ฟิวบริจาคให้คนข้างห้องให้หมด แต่ฟิวไม่ยอมฟิวให้เหตุผลว่าอยากทำกับข้าวให้แม่และกับข้าวของแม่ที่เป็คนป่วยเขาอยากเก็บแยก เพื่อไม่ให้ไปป่นกับอาหารคนธรรมดา
เหตุผลมันอาจจะฟังไม่ขึ้นด้วยซ้ำเพราะตู้เย็นห้องของฌอนใหญ่และมีหลายชั้นถ้าจะเก็บแยกมันก็ไม่ใช้ปัญหาใหญ่อะไร แต่ฟิวก็ยังยืนยันว่าจะเอาไปด้วยฌอนเลยไม่ขัด ความจริงเขาแค่อยากมีอะไรที่เหลือจากห้องเก่าบ้างเพราะของทุกอย่างในห้องเก่าเขาซื้อมาด้วยน้ำพักน้ำแรงของเขามันดูภูมิใจกว่าที่จะมาใช้ของคนอื่น
“ฉันให้แม่เธอนอนห้องเล็กนะส่วน.......นายมานอนห้องฉัน” ฌอนบอกฟิวเมื่อทั้งคู่เก็บของเขาห้องเสร็จ
“ทำไมผมต้องนอนกับคุณ” ฟิวแกล้งเป็ถามไปงั้นทั้งที่จริงฟิวรู้อยู่แล้วว่ามันต้องเป็แบบนี้ ฌอนเดินมาประชิดหน้าฟิวใกล้ๆ ร่างสูงรวบเอวฟิวแบบหลวมๆ เหมือนกำลังแกล้งยอก ร่างเล็กรีบถอยหลังหนี
“เธอไม่น่าถามนะฟิว” ฌอนพูดพร้อมก้มหน้าเข้าหาฟิวใกล้ๆ ฟิวได้แต่หลบหน้าเอียงหน้าหนีจากฌอนเพราะเริ่มรู้สึกอาย
“ครับ...ผมจะนอนกับคุณ” เขาผละออกแล้วยิ้มร่าเมื่อได้คำตอบที่พอใจ
ทั้งคู่เก็บของเข้าห้องโดยฌอนขนของแม่ มาไว้ที่ห้องเล็กและของฟิวไว้ห้องใหญ่ ส่วนฟิวก็จัดทุกอย่างให้เป็ระเบียบ เรียงทุกอย่างให้จับหยิบง่ายที่สุดแม่จะได้ไม่ต้องลำบากเวลาจะใช้ ทั้งฟิวและฌอนใช้เวลาไปเกือบบ่ายโมง กว่าจะเสร็จ
“วันนี้ผมว่าเราไปกินข้าวข้างนอกกันดีไหมครับ” ฌอนที่นั่งหอบอยู่บนโซฟาข้างฟิวพูดขึ้น ร่างเล็กที่นั่งหายใจแรงอยู่ข้างๆ หันมามองฌอนทำท่าจะขัดแต่ฌอนพูดแทรกก่อน
“คือผมเห็นว่าฟิวเหนื่อยจากการเก็บของเลยอยากพาไปกินข้าวข้างนอกดีกว่า และเป็การฉลองที่แม่กับฟิวมาอยู่กับผมแม่ว่าดีไหมครับ” ฌอนบอกความคิดของตนเพราะเห็นฟิวนั่งหอบจากการจัดของเมื่อกี้ คงไม่ดีที่จะให้ฟิวต้องมาทำกับข้าวให้กินอีก ทว่าจะทำเองฌอนก็ทำกับข้าวไม่เป็ ดูจากร่างเล็กไม่มีทีท่าว่าจะขัด เขาคิดว่าน่าจะยอมไปง่ายๆ คงจะเหนื่อยจริงๆ แหละ
.
.
.
.
“แม่จะกินอะไรแม่เลือกได้เลยนะครับ” ฌอนบอกแม่ฟิวให้เลือกอาหารตามสบาย ชายหนุ่มพาสองแม่ลูกมานั่งกินอาหารในห้างดังย่านหนึ่ง ฌอนพามากินอาหารญี่ปุ่นร้านหนึ่งซึ่งตอนเด็กฌอนกับพ่อและแม่ของเขาชอบมากินกัน ฌอนชอบอาหารร้านนี้มากจนพ่อต้องพามากินทุกอาทิตย์ แต่ฌอนก็หวังว่าสองแม่ลูกคงจะชอบเช่นกันกับเขา
“พาแม่ไปกินอาหารข้างทางก็ได้ลูกอาหารแบบนี้แม่ไม่รู้ว่าจะกินเป็หรือเปล่า” แม่ฟิวที่นั่งเบาะสีเทาตรงข้ามกับฌอนพูดขึ้นและหันไปทางฟิวที่นั่งเลือกอาหารอยู่ ร้านนี้การตกแต่งจะเป็สีขาวป่นเทาที่นั่งจะเป็เบาะนุ่มหมดทั้งร้าน โต๊ะเป็สีขาวสะอาดตาให้ความรู้สึกสดชื่นอย่างบอกไม่ถูก
แต่ในระหว่างที่ทั้งสามกำลังเลือกอาหารในเมนูนั้นก็เหมือนมีคนกำลังเดินมาทางพวกเขา
“ฌอน” มีเสียงผู้หญิงดังขึ้นมา ทั้งสามหยุดสนใจเมนูที่ถืออยู่พร้อมใจกันหันไปมองตามเสียงนั้น เมื่อฟิวเงยหน้าขึ้นมามอง ฟิวจำได้ทันทีว่าเธอคนนั้นคือใครเพราะเคยเจอที่โรงพยาบาล แต่เมื่อหันไปหาอีกคนที่ถูกเรียกชื่อเมื่อตอนต้น กลับกำลังทำหน้าไม่รับแขกจ้องเขม่งไปที่เธอคนนั้น หญิงสาวไม่รอให้ใครเชิญเธอหย่อนก้นนั่งลงข้างๆฌอน
“มากับใครเหรอเรานั่งด้วยได้เปล่า” ร้านนี้โต๊ะจะมีที่นั่งสำหรับ 4 คนทุกโต๊ะ พอนั่งเสร็จโดยไม่ได้สนใจว่าจะมีคนเชิญไหมแล้วเธอก็หันมาทางฟิวกับแม่เธอยิ้มให้แม่และฟิวที่กำลังอึ้งอยู่
“สวัสดีค่ะคุณน้าหนูเป็เพื่อนฌอนค่ะขอนั่งด้วยคนนะคะ” แม่กับฟิวมองหน้ากันแล้วหันไปพยักหน้าให้ หลังจากนั้นทั้งฟิวฌอนและแม่ก็ไม่มีใครสั่งอาหารเลยสั่งคนเพราะหญิงสาวทีอ่างว่าเป็เพื่อนฌอนสั่งให้มาหมด และเธอยังรู้อีกด้วยว่าอันไหนเป็ของโปรดฌอน ทุกคนต่างรีบกินโดยไม่ได้พูดอะไรกัน ยกเว้นแต่หญิงสาวที่พูดไม่หยุด มีบางครั้งที่ฟิวกับฌอนประสานสายตากัน ฟิวรู้สึกถึงอารมณ์หงุดหงิดอย่างเห็นได้ชัด ฟิวเดาเอาว่าถ้าฌอนไม่มากับแม่ฟิวเขาคงว่าเธอไปแล้ว
เวลาผ่านไปจนทุกคนกินอิ่มหมดแล้วพร้อมจะเช็คบิลกลับ ดูจากอาการของฌอนคงไม่อยากอยู่ที่นี้นาน
“เราขอเบอร์ฌอนได้ไหม” จู่ๆ หญิงสาวก็พูดขึ้นเมื่อเช็คบิลเสร็จ ไหนบอกเป็เพื่อนกันแล้วทำไมไม่มีเบอร์กัน งง
“ไม่จำเป็” ฌอนบอกกับเธอโดยไม่ได้เหลียวมองแม้แต่น้อย พยักหน้าบอกฟิวเป็สัญญาณว่าให้พาแม่กลับ ทิ้งเธอไว้ด้านหลังโดยที่ฌอนไม่แม้แต่จะหันกลับไปมอง
เมื่อถึงห้องทุกคนต่างก็ไม่ได้พูดอะไรส่วนแม่ก็เช่นกัน ฟิวพาแม่ไปนั่งที่โซฟาพร้อมกับทิ้งตัวลงมานั่งข้างๆ
“แม่จะอาบน้ำนอนเลยไม่ครับ” ฟิวถามแม่ที่ตอนนี้กำลังทอดสายตามองฌอนที่ยืนอยู่หน้าระเบียง
“ดีเหมือนกันแม่อยากพักผ่อน” แม่ล่ะจากฌอนมาตอบฟิว ฟิวเลยพาแม่เข้าห้อง คอนโดฌอนมีสองห้องและทั้งสองห้องมีห้องน้ำในตัว ฟิวเลยปล่อยให้แม่เข้าไปอาบน้ำแต่งตัวนอน พร้อมกับกำชับบอกว่าถ้ามีอะไรให้รีบโทรมาหาฟิว
ฟิวเดินออกมาจากห้องแม่ก็ไม่เห็นอีกคนที่เมื่อกี้ยืนอยู่หน้าระเบียง สงสัยเข้าห้องไปแล้ว ร่างเล็กเดินเข้าไปที่ห้องนอนก็ได้ยินเสียงน้ำในห้องน้ำดังซาๆๆ ฌอนคงกำลังอาบน้ำ ฟิวนั่งลงบนเก้าอี้ข้างเตียงหยิบหนังสืออ่านรออีกคนอาบเสร็จ เพื่อจะได้เข้าไปอาบต่อ
ไม่นานนักร่างสูงก็เดินออกมาพร้อมผ้าขนหนูพัน่ล่าง ชายหนุ่มเดินไปที่ตู้เสื้อผ้าเพื่อแต่งตัวนอน ฟิวที่เห็นดังนั้นเก็บหนังสือลง ลุกไปหยิบผ้าขนหนูของตัวเองแล้วเข้าไปอาบบ้าง
ร่างเล็กไม่รู้อารมณ์ของร่างสูงตอนนี้ว่าเป็ยังไง แต่วันนี้เขาไม่อยากโดนรังแกเพราะเหนื่อยมาทั้งวันแล้วเลยแกล้งอาบน้ำให้นานที่สุด เพื่อที่ออกไปจะได้เห็นอีกคนที่อยู่ข้างนอกหลับแล้ว แต่….โชคคงจะไม่เข้าข้างเมื่อฟิวเดินออกมาจากห้องน้ำก็ยังเห็นอีกคนนั่งอ่านหนังสืออยู่ ฟิวถอนหายใจแรงๆ เดินไปแต่งตัวให้เสร็จแล้วย่องขึ้นเตียงอีกฝัง พยายามทำให้เบาที่สุดเพื่อไม่รบกวนคนอ่านหนังสือ แต่ทว่าคนที่อ่านหนังสือนั้นไม่ได้ตั้งใจอ่านหนังสือหรอกแต่อ่านฆ่าเวลารอร่างเล็กต่างหาก
ฌอนเก็บหนังสือลงแล้วหันไปหาฟิวที่นอนหันหลังให้ตอนนี้
“ดูแลแม่ทั้งวัน คืนนี้ไม่คิดจะดูแลผัวตัวเองบ้างหรอ” พูดพร้อมจับฟิวพลิกกลับมาหาตัวเองแล้วขึ้นคร่อม
343
