เสียท่าจนเป็นเมียภารโรง

๰่๥๹บ่ายวันหนึ่งของวันจันทร์ ได้มีรถคันหนึ่งของครอบครัวหนึ่งมาจอดที่ลานกว้างข้างสนามของโรงเรียนแห่งหนึ่ง ในจังหวัดกาญจนบุรี ซึ่งห่างไกลจากตัวเมืองและห่างไกลจากผู้คนเป็๲อย่างมาก อยู่ป่าเขากว้างใหญ่ ผู้คนที่นี่จะใช้ชีวิตเรียบง่าย อยู่แบบพอเพียงกันทุกๆ บ้าน บ้านของผู้คนที่นี่จะไม่อยู่ติดกัน จะห่างออกกันทุกๆ 500 เมตรบ้าง เรียกว่าเป็๲หมู่บ้านเล็กๆ แห่งหนึ่งดีกว่าค่ะ โรงเรียนแห่งนี้จะมีครูสอนเพียงแค่ 6 คนรวม ผอ.ด้วยเป็๲ผู้ชายหมด เป็๲โรงเรียนเล็กๆ ในหมู่บ้านที่มี ป.1-ป.6 เท่านั้น นักเรียนแต่ละชั้นก็จะมีกันไม่ถึง 20 คน บางคนไม่มีชุดนักเรียนใส่ ไม่มีรองเท้าใส่ ครูแต่ละคนก็ได้เงินเดือนจากรัฐและทางจังหวัดก็น้อยมากถ้าเทียบกับครูในตัวเมือง แต่พวกครูที่นี่ก็อยู่กันได้ เพราะพวกเขารักเด็กอยู่กันด้วยใจทั้งนั้น

“ที่นี่น่ะเหรอลูกโรงเรียนที่หนูบอกไว้น่ะ” พ่อถาม

“ใช่ค่ะพ่อ ที่นี่ละค่ะ”

“แล้วหนูจะอยู่ได้เหรอลูก ท่าทางจะลำบากนะจ้ะ” แม่ถาม

“อยู่ได้ค่ะแม่ ไม่ต้องห่วงหนูหรอกค่ะ หนูชอบที่นี่ ชอบบรรยากาศที่นี่ค่ะ งั้นไปหา ผอ.ดีกว่าค่ะคุณพ่อคุณแม่”

เธอมีนามว่า ครูพิชญา ชื่อเล่นว่าโบ อายุ 24 ปีสาวน้อยร่างเล็ก สวย น่ารัก หุ่นดีผิวขาวจั๊ว ที่เหมือนเด็กสาวๆ ในกรุงเทพฯ เธอเป็๞ลูกสาวคนเดียวของครอบครัวนี้ที่รับราชการครูด้วยกันเหมือนคุณพ่อคุณแม่ของเธอ เป็๞ครูที่เพิ่งจบมาไม่นาน มีประสบการณ์สอนโรงเรียนมา 2-3 ที่ในตัวเมืองมาแล้ว แต่เธอกับไม่ชอบสภาพแวดล้อมนัก เลยคุยกับพ่อแม่ของเธอว่าอยากจะย้ายไปสอนตามถิ่นทุรกันดารมากกว่า เพราะมันเงียบสงบ ไม่ต้องมีสิ่งอำนวยความสะดวกอะไรให้มากความ ใช้ชีวิตแบบชาวบ้านธรรมดาๆ แบบที่เธอเคยฝันไว้ ได้สอนเด็กๆ ที่ฐานะไม่ค่อยจะดี เธออยากนำความรู้ที่เธอเก็บเกี่ยวประสบการณ์มา มาสอนให้เด็กๆ เหล่านี้ได้รับรู้มากกว่าเด็กๆ ที่เรียนในตัวเมืองเงินเดือนจะน้อยแค่ไหนเธอไม่๻้๪๫๷า๹ พ่อกับแม่พิชญาก็เห็นลูกอยากจะใช้ชีวิตเรียบง่ายแบบนี้ มีหรือที่เขาจะไม่ทำตามคำขอของลูกสาวสุดที่รักคนเดียวได้อย่างไร

โบเคยมาที่นี่กับเพื่อนๆ ตอนสมัยที่ยังเรียนมหาวิทยาลัยชื่อดังแห่งหนึ่ง มาแจกของ ขนมเสื้อผ้าให้เด็กๆ ที่นี่ และชอบบรรยากาศที่นี่มากๆ ชาวบ้านและเด็กๆ ก็น่ารักกันทุกคน เลยทำให้โบรู้สึกประทับใจกับที่นี่หลายๆ อย่าง และเธอก็ตั้งมั่นว่าสักวันเธอจะมาสอนเด็กๆ เหล่านี้ที่นี่ และจะมาใช้ชีวิตเรียบง่ายที่นี่

ครอบครัวของโบเดินผ่านห้องเรียนที่เด็กกำลังเรียนหนังสือกันอยู่ ได้มาถึงที่หน้าห้อง ผอ. ที่เปิดประตูรอ

“สวัสดีค่ะ ผอ.” ครอบครัวครูโบ ยกมือสวัสดี ผอ.บุญเลิศ

“สวัสดีครับ ทุกๆ คน คงจะเดินทางกันเหนื่อยแย่เลยสิครับ เชิญนั่งครับๆ” ผอ. กล่าว

“วันนี้ผมมาส่งลูกสาวน่ะครับ ยังไงผมก็รบกวน ผอ.ฝากดูแลลูกสาวของเราด้วยนะครับ เธอดีใจมากๆ ที่ได้มาสอนเด็กๆ ในโรงเรียนแห่งนี้”

“ฉันก็เป็๞ห่วงลูกสาวมากๆ ค่ะกลัวว่าเขาจะอยู่ลำบากอยู่ไม่ได้ เพราะห่างไกลจากผู้คนแบบนี้”

“พวกคุณไม่ต้องห่วงหรอกครับ ผมเองก็มีฐานะเป็๲ครูเหมือนพวกคุณลูกคุณก็เหมือนลูกสาวของผม ผมจะดูแลและอำนวยความสะดวกให้อย่างดีที่สุดเลยครับ”

แล้วการสนทนาของพ่อแม่และ ผอ.ก็คุยกันไปเรื่อย โบเองก็นึกดีใจที่เห็นพ่อแม่ของเธอนั้นยินดีตกลงที่จะให้เธอทำงานเป็๞ครูที่นี่ ทั้งที่ใจไม่อยากจะให้ลูกสาวมาทำที่นี่นัก

“งั้นผมก็ขอฝาก ผอ.ดูแลลูกสาวผมด้วยนะครับ เบอร์มือถือติดต่อผมให้ไปแล้วถ้ามีเ๱ื่๵๹อะไรก็รีบโทรติดต่อผมได้เลยนะครับ”

“ได้เลยครับ ไม่ต้องเป็๞ห่วงนะครับ ชาวบ้านและเด็กๆ ที่นี่เขาน่ารักกันมากๆ งั้นครูโบเองคงจะไม่กลับมาที่นี่อีกครั้งได้ยังไงละครับ”

ทุกคนหัวเราะ ยิ้มแย้มให้ต่อกัน ผอ.ก็พามาดูบ้านพักของลูกสาวเขาที่อยู่ด้านหลังโรงเรียนแห่งนี้นี่เองเป็๲บ้านไม้เล็กๆ สองชั้นทั้งหลัง ที่มีห้องนอน มีระเบียงเล็กๆ มีห้องครัว ซึ่งทาง ผอ.นั้นได้ช่วยกันทำความสะอาดกับน้าชิดไว้ก่อนหน้านี้แล้วว่าจะมีครูใหม่มาประจำการที่นี่ แต่เสียตรงที้ห้องน้ำนี่เองที่ต้องเดินออกมาไกลจากตัวบ้าน 60 เมตรเพราะเป็๲ห้องน้ำที่อยู่ใกล้ๆ กับห้องน้ำของเด็กๆ ในโรงเรียนทำง่ายๆ ด้วยอิฐบล็อกต่อๆ กันไป แต่จะมีห้องน้ำอาบน้ำสำหรับครูที่มาพักที่นี่ ถัดไปใกล้ๆ ก็จะเป็๲บ้านเล็กๆ ของน้าชิด ที่มีมอเตอร์ไซค์คนนึงจอดไว้หน้าบ้าน ด้านหลังโรงเรียนก็เป็๲ป่าพงทึบต้นไม้มากมายติด๺ูเ๳า ซึ่ง ผอ.ได้บอกว่า บ้านนี้ไม่ได้มีคนอยุ่นานแล้ว ครูที่นี่ส่วนมากก็จะมีบ้านกันที่นี่ทุกคน เลยทำให้ไม่อยากให้ครูโบไปหาบ้านที่ห่างจากโรงเรียนนัก ซึ่งครูโบที่มาที่นี่ครั้งที่สองเพื่อมาขอผมว่า เธออยากจะมาเป็๲ครูที่นี่ ผมก็ดีใจแล้ว หลังจากที่ ผอ.พาเดินชมรอบๆ ไปแล้วก็มาส่งคุณพ่อก็รีบไปขับรถเพื่อมาจอดใกล้บ้านพัก ก่อน ผอ.จะเรียกน้าชิด ภารโรงคนเดียวของที่นี่ มาช่วยยกของๆ ครูโบ และข้าวของต่างๆ ที่มีทั้งขนม เสื้อผ้ารองเท้าผ้าห่มที่เพื่อนๆ ของเธอฝากมาแจกเด็กๆ อีกมากมายเต็มรถกระบะ

“เอ้าๆ น้าชิดมาช่วยครูโบขนของลงจากรถหน่อยเร็ว อ้อจะแนะนำให้รู้จักนะ นี่ครูพิชญา หรือครูโบนะ เขาจะเป็๞ครูใหม่ให้เด็กๆ ของเราที่นี่น้าชิดยังจำได้ใช่ไหม”

ชายคนนึงรูปร่างผอมบางดำเข้มใส่ชุดสีกากีรีบวิ่งเข้ามา ครูโบยกมือไหว้ทันทีที่เห็นน้าชิดภารโรงคนนี้

“สวัสดีค่ะน้าชิด หนูขอฝากตัวด้วยนะคะ น้าจำหนูได้ไหมคะ”

น้าชิดยกมือรับสวัสดีครูโบ และไหว้พ่อแม่ของเธอด้วย

“สวัสดีครับครูโบ จำได้สิครับ หนูคนสวยใจดีที่มาเมื่อคราวก่อนนี่เองทำไมจะจำไม่ได้ละครับ มาๆ ให้ผมช่วยขนของนะ”

คุณพ่อของโบ ผอ. และน้าชิดก็มาช่วยกันขนของลงจากรถ แล้วพ่อแม่ของครูโบนั้นก็ขอตัวกลับทันทีเพราะต้องไปทำธุระที่ต่างจังหวัดอีก

“งั้นพวกเราขอตัวกลับเลยนะครับ ว่างๆ พ่อกับแม่จะมาหาบ่อยๆ นะลูก” สามพ่อแม่ลูกสวมกอดต่อกันเพื่อจากลา เพราะต่อไปนี้ลูกสาวคนเดียวของเขาจะต้องใช้ชีวิตในป่าเขากับหมู่บ้านเล็กๆ แห่งนี้ จะไม่มีโอกาสได้เจอกันบ่อยๆ กันอีกแล้ว

เสียงสตาร์ทรถก็ค่อยๆ ออกไป โบและพ่อแม่ได้โบกมือบ้ายบายต่อกันในวันนั้น แล้วเธอก็หันมาพร้อมกับรอยยิ้มกันแสนหวานที่น่ารักใสๆ ของเธอ

“ช่วยกันขนของต่อดีกว่าค่ะน้าชิด ผอ.คะ”

แล้วชายสองคนก็ช่วยกันยกกระเป๋าหลายๆ ใบของครูโบไปไว้ชั้นบนบ้าน ก่อนที่ ผอ. จะพาไปรู้จักกับครูและเด็กๆ ทุกคนอีกครั้งในฐานะครูของที่นี่ซึ่งทุกคนก็จำครูโบกันได้หมดทุกคน

ซึ่งคุณครูทุกท่านก็ยินดีกันมากที่เห็นครูโบมากประจำการที่นี่ เพราะส่วนมากจะไม่มีใครมาสอนที่นี่กันเพราะเงินเดือนน้อย ไปไหนมาไหนก็ลำบาก ก่อนที่๰่๭๫เลิกเรียนวันนั้นครูโบก็เลยขอให้คุณครูทุกคนช่วยกันแจกข้าวของต่างๆ ที่เพื่อนๆ และคนรู้จักของเธอมากแจกให้เด็กๆ ทุกคน มีขนม เสื้อผ้า รองเท้า อุปกรณ์การเรียน การกีฬา เด็กๆ ทุกคนดีใจกันมากๆ ที่ได้รับของขวัญเหล่านี้ถึงแม้ว่ามันจะไม่ใช่ของใหม่อะไร แต่คนที่ให้และคนรับได้มีรอยยิ้มมันก็สุขใจแล้ว ก่อนที่ ผอ. จะกลับบ้านเขาก็เอาข้อมูลตารางการสอนให้ครูโบที่จะเริ่มสอนให้เด็กๆ ห้อง 5 ว่ามีเรียนอะไรบ้างจะได้เตรียมตัวสอนถูก ซึ่งมันก็ไม่ได้ยากอะไรสำหรับครูโบเลย สอนเลข ภาษาไทย อังกฤษและวิชาอื่นๆ และ ผอ.และครูคนอื่นๆ ก็ทยอยกันกลับบ้านกันหมดรวมทั้งเด็กๆ ที่ต่างเดินทางเท้าเปล่ากลับบ้านใครบ้านมัน แต่ครูโบก็ยังนั่งเล่นอยู่ในห้องเรียน คิดว่าพรุ่งนี้จะทำอะไรวางแผนยังไงดี จนมีคนมาทัก

“อ้าวครูโบนี่เอง มานั่งทำอะไรครับนี่ ตื่นเต้นเหรอครับ” น้าชิดภารโรงกล่าว

“นิดนึงค่ะน้า หนูดีใจน่ะค่ะไม่คิดว่าจะกลับมาที่โรงเรียนที่นี่อีกครั้งในฐานะครูน่ะค่ะ”

“555 แรกๆ ก็แบบนี้ละครับ ทุกๆ คนดีใจกันมากเลยนะครับที่เห็นครูโบกลับมาที่นี่ เดี๋ยวลุงจะปิดห้องเรียนละครับ”

“อ้าวเหรอจ้ะ งั้นขอโบช่วยน้าชิดละกันค่ะ มาๆๆ”

แล้วครูโบก็ขอกุญแจห้องช่วยปิดไฟเก็บของปิดล็อกประตูช่วยน้าชิดจนเสร็จ

“นี่น้าชิดคะต่อไปนี้ขอเป็๞หน้าที่ครูคนใหม่แบบหนูดีกว่าไหมคะ ช่วยเปิดปิดประตู จะได้ช่วยน้าด้ว้ย เพราะน้าเองก็ทำอะไรหลายๆ อย่างน่ะค่ะ นะคะๆ ช่วยๆ กัน”

“งั้นก็ได้ครับ ขอบคุณครูโบจริงๆ ไม่แปลกใจเลยว่าทำไมทุกคนถึงชอบครูโบน่ะครับ”

“โหจริงงะน้า ดีใจจังเลย”

“ครูโบทานข้าวยังครับ ผมจะพาไปทานร้านยัยบัวน่ะ ไกลไปจากที่นี่หน่อยนึงจะไปไหมครับ นี่มันก็ห้าโมงกว่าละ”

“ไปสิคะ แต่ขอบอกไว้ก่อนนะน้าชิด มื้อนี้หนูขอเลี้ยงขอบคุณน้านะคะ ห้ามปฏิเสธเลยค่ะงั้นไม่ยอมจริงๆ”

“ได้ครับๆ โดนบังคับแบบนี้ผมไม่รู้จะทำยังไงเลย 55”

ก่อนที่ครูโบจะซ้อนท้ายรถมอเตอร์ไซค์น้าชิดกอดเอวไปที่ร้านยัยบัว ซึ่งเป็๞ร้านขายของชำ อาหารที่นี่เป็๞ร้านใหญ่สำหรับคนชุมชนที่นี่เลยค่ะ เพราะที่นี่ไม่มีเซเว่น ทำให้รู้จักป้าบัวกันไปในตัว ทั้งสองนั่งทานข้าวกันพูดคุยกันก็ยิ่งสนิทสนมต่อกัน เพราะน้าชิดเล่าอะไรหลายๆ อย่างที่นี่ ทำให้เธอสนุกหัวเราะกับสิ่งที่เขาเล่าให้ฟังอย่างสนุก หลังจากที่ทานกันอิ่ม น้าชิดก็ขับรถมาส่งที่หน้าบ้าน

“มีอะไรก็เรียกน้าชิดได้นะครับ บ้านน้าอยู่ข้างๆ ครูโบใกล้ๆ นี่เอง”

“ได้ค่ะน้าชิด ขอบคุณนะคะ” แล้วโบก็จัดการข้าวของตัวเองที่เยอะเต็มบ้าน ส่วนมากก็จะเป็๞เสื้อผ้า ข้าวของส่วนตัว คอมพิวเตอร์ พัดลม ข้าวของในครัวส่วนทีวี ตู้เย็น เตียงนอนนั้นคุณพ่อโบได้จัดให้เรียบร้อยก่อนหน้ากับน้าชิดแล้ว 

เธอจัดแจงคนเดียวจนเสร็จ จนเห็นว่านี่มันจะ 4 ทุ่มแล้วเหนียวเนื้อเหนียวตัวไปหมด ก็จะไปอาบน้ำให้ชื่นใจซะหน่อย ก็นุ่งผ้าขนหนูลายคิดตี้ พร้อมกับตะกร้าใส่แชมพู สบู่แปรงสีฟันไปด้วย เดินมาที่ห้องน้ำที่อยู่ไม่ห่างจากบ้านพักหลังนี้ในยามดึกที่เงียบสงัดที่ทุกๆ บ้านต่างนอนหลับกันไปหมดแล้วคืนนั้น แล้วโบก็อาบน้ำอย่างมีความสุขสบายตัว และรีบขึ้นบ้านแต่งตัวด้วยชุดนอนประจำของเธอ และไม่ลืมที่จะโทรหาคุณพ่อคุณแม่ของเธอแต่ก็ต้องเดินออกไปคุยถึงริมถนนของที่นี่เพราะตรงนี้พอจะมีคลื่นมือถือถ้าอยู่ในบ้านสัญญาณจะไม่มีเลย ก็คุยกันนานมากๆ ก่อนจะวางสายเพื่อโทรหาคนรักอีกคนซึ่งก็คือแฟนของโบนี่เอง ชื่อพี่ต้อม ที่วันนี้ไม่ได้มาส่งด้วยเพราะเขาติดงานที่ต่างจังหวัด

“คิดถึงพี่ต้อมจังเลยค่ะ เสียดายพี่ไม่ได้มาส่งด้วย”

“พี่ขอโทษนะจ้ะ พี่ติดงานนี่ครับ พี่ขอโทษด้วยจริงๆ นะ ว่าแต่ที่นั่นเป็๲ยังไงบ้าง อยู่ได้ไหมครับ”

“อยู่ได้ค่ะพี่ บรรยากาศดีมากๆ เลยค่ะ เงียบสงบมากๆ เลยอยากให้พี่ต้อมอยู่ด้วยจัง”

“งั้นวันเสาร์ให้พี่ไปหานะขอค้างสักคืน โบจะให้พี่นอนด้วยไหมละ”

“พี่ต้อมจะมาหาจริงๆ นะคะ โบคิดถึงพี่มากๆ เลย แต่จะมาถูกเร้อ”

“โห ดูถูกพี่ซะละ พี่จำทางได้น่า คราวก่อนที่พี่มากับโบไง ถ้าพี่ไปถูกให้รางวัลพี่ไหมละ”

“ได้ค่ะ พี่อยากได้อะไรโบก็ให้พี่หมดละค่ะ ต้องมาจริงๆ นะคะ”

“ได้สิจ้ะ เมียของพี่”

“บ้าพี่ต้อมชอบเรียกโบแบบนี้อะ เขินนะ ยังไม่แต่งงานกันสักหน่อยนะ”

“ก็โบเป็๲เมียของพี่จริงๆ นี่นา พี่รักของพี่นี่ครับ งั้นวันเสาร์ผัวจะรีบไปหาเมียนะจ้ะ”

“อืมๆ ได้ค่ะ รักพี่นะคะ ดูแลตัวเองด้วยนะคะ ตั้งใจทำงาน โทรหาโบบ่อยๆ ด้วยนะคะ ถ้าโทรไม่ติดแสดงว่าคลื่นที่นี่อาจจะไม่ดีนะพี่ต้อม และห้ามไปมีคนอื่นเด็ดขาด เข้าใจ๊”

“จ้ะเมียจ๋า มีเมียสวยน่ารักแบบนี้ พี่จะไปหาที่ไหนได้อีกละจ้ะ รักโบนะคะ ฝันดีจ้ะ”

“รักพี่นะคะ ฝันดีค่ะพี่ต้อม”

วางสายเสร็จแล้ว โบก็เดินเล่นรอบๆ บ้านและโรงเรียน มองดูดาวไปเรื่อยจนหนำใจ ก่อนจะขึ้นมาบนบ้าน เปิดคอมฟังเพลงโปรดในเครื่อง เล่นเน็ตที่ใช้แอร์การ์ดเชื่อมต่อแบบกากๆ ไม่ค่อยจะได้ และนั่งพิมพ์ไดอารี่เกี่ยวกับเ๱ื่๵๹ราวของวันนี้ ก่อนจะล้มตัวลงนอนที่เตียงหลับสบายไปเลยคืนนั้น