ลลินได้แต่ฝืนยิ้มจืดๆเพราะรู้ว่าตัวเองกำลังโกหกแม่แต่จะให้เธอบอกความจริงกับแม่ไปเธอก็คงทำไม่ได้
“แล้วได้หรือเปล่าล่ะ ของที่แม่ให้ไปซื้อ”
“ได้จ๊ะ”
ลลินบอกพร้อมกับยื่นของที่ซื้อมาให้กับแม่ก่อนที่จะเดินเลี่ยงเข้าห้องไป เมื่อเข้าไปอยู่ในห้องแล้วเธอก็ทรุดลงนั่งด้วยความสับสนในใจ นี่เธอจะทำอย่างไรกับเื่ที่เกิดขึ้นดีเธอนึกอยากจะร้องไห้ แต่ก็ร้องไม่ออก เพราะเธอเป็คนที่ร้องไห้ยากมากมาั้แ่เด็กแล้ว ซึ่งเวลานี้มันยิ่งทำให้เธอรู้สึกอึดอัดในหัวใจจนแทบจะะเิทีเดียว
๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐
“เฮ้ย นายแสงเมียแกไปไหนว่ะ”
นายสุรินทร์วิ่งออกกำลังกายผ่านมาทางบ้านของนายแสงแล้วก็เอ่ยเรียกถาม
“อยู่ในครัวครับท่านไม่ทราบท่านมีธุระอะไรจะใช้นางลีมันหรือครับ”
“คุณหญิงเขาสั่งมาบอกให้ไปหาหน่อย”
“ครับๆเดี๋ยวผมเข้าไปตามให้”
ว่าแล้วนายแสงก็ลุกจากระเบียงเดินเข้าไปในครัวพอดีกันนั้นเองก็มีใครอีกคนหนึ่งมาหานายแสงอีกพอนายแสงเดินออกมาจากครัวพร้อมกับนางลีก็รีบยกมือไหว้คนผู้นั้นทันที
“สวัสดีครับครูนิพนธ์ มีธุระอะไรหรือเปล่าครับ”
“ผมผ่านมาธุระแถวนี้ พอดีนึกขึ้นได้ว่าลลินต้องไปโรงเรียนวันนี้ก็เลยแวะมารับไปพร้อมกัน ลลินจะได้ไม่ต้องเปลืองค่ารถ”
ครูนิพนธ์ซึ่งเป็ครูสอนลลินมาั้แ่ชั้นประถมและหาทางส่งเสริมจนลลินมีโอกาสได้เข้าไปเรียนต่อในเมืองบอกกับนายแสง
“อ้าว นางลี ไปกันหรือยังละเรา”
นายพลสุรินทร์ชวนหญิงรับใช้เมื่อเห็นว่าไม่ได้มีเื่อะไรที่เกี่ยวกับตน
“ไปสิคะท่าน”
นางลีกล่าวก่อนเดินตามเ้านายไป
“ใครหรือครับนายแสง”
ครูนิพนธ์อดถามไม่ได้เมื่อมองตามหลังชายสูงวัยที่มีท่าทางภูมิฐานนั้นไป
“อ๋อ นายจ้างผมเองครับ ท่านเป็เ้าของสวนที่ผมเฝ้าอยู่นี้”
นายแสงบอก
“เหรอครับ ผมพึ่งได้เจอท่านเป็ครั้งแรก”
“เข้ามานั่งในบ้านก่อนไหมครับครู ลลินคงกำลังเตรียมตัวอยู่”
“ไม่ละครับนายแสง ผมต้องรีบไป”
“งั้นผมจะไปเร่งลลินให้นะครับ”
กล่าวจบนายแสงก็ทำท่าจะเดินเข้าไปในบ้านแต่ก็พอดีกับที่ลลินได้หิ้วกระเป๋าออกมา ตอนนี้เธอเป็นักศึกษาปีหนึ่งของสถาบันราชภัฏประจำจังหวัดอยู่
“เรียบร้อยแล้วคะครู”
ลลินบอก
“งั้นก็ไปกันเลยน่ะ ผมไปนะครับนายแสง”
ตอนท้ายครูนิพนธ์หันไปกล่าวกับนายแสงลลินจึงได้ยกมือไหว้ลาผู้เป็พ่อ
“ลลินไปนะจ๊ะพ่อ”
“ตั้งใจเรียนนะลูก”
นายแสงบอกพร้อมกับยกมือลูบศรีษะของลูกสาวเบาๆก่อนที่เธอจะเดินตามหลังครูนิพนธ์ไปขึ้นรถยนต์ที่จอดไว้ตรงทางเข้าไร่
๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐
ลลินต้องไปพักอยู่ที่บ้านของครูนิพนธ์ที่อยู่ในเมืองเพื่อให้สะดวกในการเดินทางไปเรียนหนังสือ จะกลับบ้านก็ใน่วันหยุดยาวๆเท่านั้น ที่บ้านของครูนิพนธ์อาศัยอยู่กับภรรยาคือครูสายสุดาที่สอนอยู่ที่โรงเรียนใกล้ๆบ้าน และครูสายสุดาก็รักลลินเช่นกัน เพราะลลินเป็เด็กขยันตั้งใจเรียนชอบช่วยเหลืองานในบ้านและไม่เคยออกไปเที่ยวเตร่ที่ไหนตามลำพังนอกจากไปกับผู้ใหญ่ในบ้านเท่านั้น และในเย็นวันนี้ที่ครูสายสุดาพึ่งกลับจากการสอนก็เห็นใครคนหนึ่งเดินมาด้อมๆมองๆอยู่ที่หน้าประตูรั้วจึงได้เข้าไปถามด้วยความแปลกใจ
“มาหาใครคะคุณ”
“เอ่อ ผมมาหาลลินครับ”
ตะวันที่มาในชุดนักเรียนนายร้อยรีบบอก
2K
![ผู้ชายของเจ้าพ่อ 3+4 [Flowers of Satan+หวานใจเจ้าพ่อ]-จบแล้ว](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1575679667_44905505.webp)
