เจ็ดวันผ่านไปอย่างต่อเนื่องเจียงจืออวี๋และไป๋ฉางเซิงยังคงทำกิจวัตรเดิมเหมือนวันแรก
ตอนเช้าออกนอกเมืองไปล่าสัตว์อสูรพอพระอาทิตย์ตกดินก็กลับเข้าเมือง
พื้นที่ใกล้กับเมืองผู้ฝึกยุทธ์มักจะไม่ค่อยมีสัตว์อสูรชุกชุมนักและแทบไม่มีสัตว์อสูรประเภทที่ให้ชิ้นส่วนมูลค่าสูงโผล่มาให้เห็น
แต่มันก็แลกมาด้วยความมั่นคงและปลอดภัย
ยิ่งมีไป๋ฉางเซิงอยู่ด้วยจุดแข็งทั้งสองอย่างนี้ก็ยิ่งเพิ่มขึ้นทวีคูณ
เกือบทุกวันพวกเขาจะมีรายได้ประมาณแปดพันถึงหนึ่งหมื่นเหรียญพันธมิตรซึ่งถือว่าเป็เงินเข้ากระเป๋าที่น่าประทับใจมากทีเดียว
โดยเฉพาะเจียงจืออวี๋ตอนนี้ยาพลังเืที่เก็บไว้ในแหวนมิติมีมากกว่ายี่สิบเม็ดแล้วเพียงพอสำหรับการฝึกฝนของเธอไปได้อีกถึงสองเดือน
“อยู่ต่ออีกไม่กี่วันก็คงต้องกลับแล้วล่ะ”
“เหลือเวลาอีกแค่สองสัปดาห์ก่อนจะถึงวันสอบเข้ามหาวิทยาลัยสายต่อสู้ ต้องกลับไปเตรียมตัวให้ดีหน่อย”
เจียงจืออวี๋พึมพำเบาๆขณะย่างเนื้อ
หลังจากเข้ามาในทุ่งร้างเธอก็ไม่มีใครให้คุยด้วยเลย มีเพียงไป๋ฉางเซิงที่อยู่เคียงข้างแต่น่าเสียดายที่เขาพูดไม่ได้
ตามระดับพลังที่เพิ่มขึ้นเสี่ยวไป๋ก็เริ่มมีสติปัญญาเฉลียวฉลาดมากขึ้นเรื่อยๆเดี๋ยวนี้ถึงขั้นจะกินเนื้อก็ต้องกินแบบย่างสุกเท่านั้น
เจียงจืออวี๋ปรายตามองไป๋ฉางเซิงที่นอนี้เีอยู่ข้างๆเ้าตัวนี้ในสายตามีแต่ความปรารถนาต่อเนื้อย่าง ขาดอีกนิดเดียวคงน้ำลายสอออกมาแล้ว
แต่แล้วในจังหวะที่เขากำลังเหม่อไป๋ฉางเซิงกลับชูคอขึ้นอย่างกะทันหัน พร้อมกับหันมองไปทางด้านข้าง
แววตาที่เคยเกียจคร้านในตอนแรกตอนนี้กลับเต็มไปด้วยความระแวดระวัง
จากการร่วมสู้เคียงบ่าเคียงไหล่กันมานานเจียงจืออวี๋ย่อมรู้จักไป๋ฉางเซิงดีพอ
การที่เขามีท่าทีเปลี่ยนไปกะทันหันแบบนี้แสดงว่าต้องมีสถานการณ์บางอย่างเกิดขึ้นแน่
เธอมองตามทิศทางที่ไป๋ฉางเซิงจ้องไปเห็นเพียงเงาร่างตะคุ่มอยู่ไกลๆ แต่เพียงแค่สิบกว่าวินาทีเงาดำนั้นก็พุ่งเข้ามาในระยะสามถึงสี่ร้อยเมตรจากพวกเขาแล้ว
“ทีมผู้ฝึกยุทธ์งั้นเหรอ?”
เจียงจืออวี๋ขมวดคิ้วเล็กน้อยตอนนี้คิดจะเลี่ยงก็ไม่ทันแล้ว อีกฝ่ายขับรถมาความเร็วไม่ใช่สิ่งที่พวกเธอจะวิ่งหนีได้ทันเลย
ในทุ่งร้างการพบเจอทีมผู้ฝึกยุทธ์ไม่ใช่เื่แปลกโดยเฉพาะในระยะที่ไม่ได้ห่างจากเมืองผู้ฝึกยุทธ์มากนัก
หลายวันที่ผ่านมาเธอและไป๋ฉางเซิงเจอทีมผู้ฝึกยุทธ์มาไม่ต่ำกว่าเจ็ดแปดกลุ่มแล้ว
เพียงแต่ครั้งนี้ดูเหมือนทีมนี้จะมุ่งหน้าตรงมาหาพวกเขาโดยเฉพาะ
ระยะทางสามสี่ร้อยเมตรใช้เวลาเพียงครึ่งนาทีเท่านั้น
“เอี๊ยด...”
เสียงเหยียบเบรกดังสนั่นรถหุ้มเกราะสีดำคันหนึ่งพาฝุ่นฟุ้งกระจายมาจอดนิ่งสนิทตรงหน้าเจียงจืออวี๋และไป๋ฉางเซิง
จากนั้นก็เห็นชายห้าคนเดินลงมาจากรถทุกคนล้วนทำผมสีทอง
รอยสักยุ่งเหยิงเต็มตัวบ่งบอกได้ทันทีว่าทั้งห้าคนนี้ไม่ใช่เยาวชนผู้ประพฤติดีแน่นอน
โดยเฉพาะชายที่เป็หัวหน้าที่ลงมาจากที่นั่งข้างคนขับเขาใส่เสื้อกล้ามสีขาวกางเกงลายพราง ในมือถือดาบซามูไรทรงเพรียวยาวหนึ่งเล่ม
แม้ไม่อยากจะยอมรับแต่แม้แต่ไป๋ฉางเซิงยังััได้ถึงแรงสั่นะเืของพลังเืที่หนาแน่นจากคนทั้งห้า
ยอดฝีมืออย่างน้อยสำหรับเขาในตอนนี้ คนพวกนี้ถือเป็ยอดฝีมืออย่างแท้จริง
“แม่หนู มาทำอะไรตัวคนเดียวที่นี่จ๊ะ? แถมยังพกงูเกล็ดขาวมาด้วยตัวหนึ่งแน่ะ”
“ไม่รู้เหรอว่าที่นี่คือทุ่งร้าง? มันอันตรายมากนะ”
ชายหนุ่มที่เป็หัวหน้ากวาดสายตามองเจียงจืออวี๋ั้แ่หัวจรดเท้ามุมปากยกยิ้มอย่างห้ามไม่อยู่ ก่อนจะเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงยียวน“ให้พี่ชายช่วยปกป้องไหมจ๊ะ?”
เดิมทีเจียงจืออวี๋ก็รู้สึกรำคาญอยู่แล้วพอได้ยินแบบนั้น คิ้วของเธอก็ยิ่งขมวดปมหนักกว่าเดิม
“ไม่เป็ไรค่ะ ผู้ใหญ่ในครอบครัวมีธุระเลยกลับเข้าเมืองไปเติมเสบียงเดี๋ยวท่านก็มาแล้ว”
“เื่ความปลอดภัยของฉัน ไม่รบกวนพวกคุณต้องเป็ห่วงหรอกค่ะ”
หากเป็ทีมผู้ฝึกยุทธ์กลุ่มอื่นพอได้ยินคำนี้ก็คงล้มเลิกความตั้งใจไปแล้ว
ทว่าเห็นได้ชัดว่าคนกลุ่มนี้ไม่ใช่ทีมผู้ฝึกยุทธ์ธรรมดา
“แหมๆๆ สวยขนาดนี้ แต่ทำไมถึงโกหกเก่งจังเลยล่ะ?”
“เช้าตรู่ขนาดนี้เนี่ยนะ กลับเมืองไปเติมเสบียง?”
“แถมทำไมต้องทิ้งหนูไว้คนเดียวที่นี่ ไม่พาไปเติมเสบียงด้วยกันล่ะจ๊ะ?”
“โกหกมันไม่ดีนะจ๊ะแม่หนู”
“เพื่อเป็การลงโทษที่หนูหลอกลุง เอ้ย พี่ชายที่ตั้งใจอยากจะช่วยจริงๆ...”
เคร้ง!เสียงชักดาบดังขึ้น คมดาบยาวชี้ตรงมาที่เจียงจืออวี๋จากระยะไกล
“แหวนมิติ ส่งมันมาซะ”
เจียงจืออวี๋ขมวดคิ้วแน่นเพียงััได้ถึงความเคลื่อนไหวทางจิตเพียงเล็กน้อย ไป๋ฉางเซิงก็ััถึงความผิดปกติได้ทันที
แต่ยังไม่ทันที่เขาและเจียงจืออวี๋จะขยับตัวแรงกดดันพลังเืที่แข็งแกร่งจนถึงขีดสุดก็พุ่งเข้าใส่พวกเขาอย่างรุนแรง
เพียงพริบตาไป๋ฉางเซิงรู้สึกเหมือนมีูเาสูงกดทับร่างเอาไว้แม้แต่การเคลื่อนไหวก็กลายเป็เชื่องช้าลงไปมาก
“แม่หนู เชื่อพี่เถอะ ส่งแหวนมิติมาแต่โดยดี”
“พี่ชายอยากได้แค่ทรัพย์ ไม่ได้อยากได้ชีวิต”
ผลตอบแทนใน่หลายวันที่ผ่านมาแม้จะไม่มหาศาลแต่ก็ไม่น้อยเลย
เหรียญพันธมิตรทั้งหมดถูกเจียงจืออวี๋เปลี่ยนเป็ยาพลังเืและตอนนี้พวกมันก็ถูกเก็บไว้ในแหวนมิติ
หากส่งแหวนมิติให้ไปก็เท่ากับว่าเธอและไป๋ฉางเซิงต้องเหนื่อยฟรีมาตลอดแปดวัน
ยาพลังเืยี่สิบเม็ดมูลค่าถึงสี่หมื่นเหรียญพันธมิตร!
ตัวเลขนี้เป็สิ่งที่เจียงจืออวี๋ยอมรับไม่ได้แน่นอน
แต่ถ้าไม่ส่งให้...
“ถ้าฉันกับเสี่ยวไป๋ร่วมมือกันก็น่าจะพอฝืนสู้กับผู้ฝึกยุทธ์ระดับสองได้หนึ่งคน”
“แต่ฝั่งตรงข้ามมีผู้ฝึกยุทธ์ระดับสองถึงสี่คน และระดับสามอีกหนึ่งคน!”
เจียงจืออวี๋สูดหายใจเข้าลึกยิ่งอยู่ในสถานการณ์แบบนี้ อารมณ์ของเธอก็ยิ่งมั่นคง
“สาม...”
ขณะที่หัวหน้ากลุ่มคนนั้นเริ่มนับถอยหลังวินาทีต่อมา ไป๋ฉางเซิงรู้สึกตาพร่าไปวูบหนึ่ง จากนั้นก็มีคมดาบพาดลงบนตัวเขา
“พี่ไม่เกี่ยงหรอกนะที่จะให้หนูเห็นเื จะได้รู้ว่าพวกพี่กล้าลงมือจริงๆหรือเปล่า”
“แต่แม่หนูสวยขนาดนี้พี่ทำใจแตะต้องไม่ลงหรอกงั้นคงต้องขอใช้สัตว์เลี้ยงิญญาของหนูเป็ตัวเซ่นดาบแทนแล้วกัน”
“โอ๊ะโอ นี่มันงูเกล็ดขาวที่กลายพันธุ์รอบสองนี่นา?”
“ถ้าฆ่าทิ้ง เกล็ดงูนี่คงแลกเงินได้ไม่น้อยเลย”
“แถมได้ยินมาว่างูเกล็ดขาวที่กลายพันธุ์รอบสองเนื้อรสชาติหวานอร่อยถือว่าเลี้ยงข้าวดีๆ พวกพี่น้องในทีมสักมื้อแล้วกัน”
“สอง!”
ถ้าเป็ไปได้ไป๋ฉางเซิงอยากจะด่าออกมาสักสองสามประโยค
แหวนมิติอยู่ที่ตัวเจียงจืออวี๋พวกแกเอาดาบมาพาดคอฉันมันหมายความว่ายังไงวะ?
ทว่าเห็นได้ชัดว่าไป๋ฉางเซิงด่าออกมาไม่ได้และไม่มีใครสนใจความรู้สึกของเขาด้วย
ยิ่งไปกว่านั้นฝ่ายตรงข้ามแค่ส่งคนมาคนเดียว ก็ทำให้เขาไม่สามารถแม้แต่จะหลบเลี่ยงได้เลยเพียงแค่จุดนี้ก็พิสูจน์แล้วว่าระดับพลังของคนกลุ่มนี้ไม่ใช่สิ่งที่เขาและเจียงจืออวี๋จะต่อต้านได้
ทำยังไงดี?
ไป๋ฉางเซิงไม่ลังเลแม้แต่น้อยเรียกหน้าต่างสถานะขึ้นมาแล้วอัปเกรดเกราะศิลาคุ้มกายขึ้นมาหนึ่งระดับทันที
[หักแต้มวิวัฒนาการ 54 แต้มระดับของสาขาสายวิวัฒนาการเกราะศิลาคุ้มกายเพิ่มขึ้นเป็ Lv.3]
[แต้มวิวัฒนาการที่ต้องใช้ในการอัปเกรดเกราะศิลาคุ้มกายครั้งต่อไป: 162]
เดิมทีแต้มวิวัฒนาการเหล่านี้ไป๋ฉางเซิงกะจะเก็บไว้ใช้สำหรับการวิวัฒนาการครั้งที่สี่แต่ตอนนี้เมื่อต้องเผชิญกับแรงกดดันระหว่างความเป็และความตายเขาไม่มีเวลามาสนเื่นั้นอีกแล้ว
เกราะศิลาคุ้มกายระดับสามน่าจะช่วยให้เขาทนรับคมดาบได้เพิ่มอีกไม่กี่แผล และด้วยพิษที่เสริมอยู่การจะทลายเกราะป้องกันของอีกฝ่ายคงไม่ใช่ปัญหาใหญ่นัก
แต่ถึงอย่างนั้นความห่างชั้นของพลังระหว่างทั้งสองฝ่ายก็ดูเหมือนจะยังไม่สามารถเติมเต็มได้อยู่ดี
ต่อให้เขาจะยอมแลกชีวิตเพื่อจัดการได้หนึ่งคนแต่อีกฝ่ายมีกันถึงห้าคน!
ไป๋ฉางเซิงพยายามคิดหาแผนรับมืออย่างสุดความสามารถ
เพียงแต่ต่อหน้าความแข็งแกร่งที่เหนือกว่าอย่างสิ้นเชิงกลอุบายเล็กน้อยทั้งหลายก็ดูจะไร้พลังไปถนัดตา
“หนึ่ง!”
เมื่อสิ้นเสียงชายที่เป็หัวหน้าก็เชิดหน้าขึ้น ลูกน้องของเขารับรู้ความหมายทันทีดาบยาวที่พาดอยู่บนตัวไป๋ฉางเซิงถูกดึงออกก่อนจะชูขึ้นสูง
คมดาบยาวกำลังจะฟันลงมาในวินาทีถัดไปไป๋ฉางเซิงถึงขั้นเตรียมตัวพร้อมจะสู้ตายเพื่อลากใครสักคนลงนรกไปด้วยกันแล้ว
711
