ลั่วซิงไม่ได้กลับมาอีก เพราะว่ามีเยี่ยนผิงและเยี่ยนเหวินซานค่อยอยู่เป็เพื่อน เยี่ยนชิงหยางมีรอยยิ้มมากขึ้นเรื่อยๆ นาง้ามีความสุขกับรางวัลที่ได้เกิดใหม่ ใช้่เวลาที่ได้อยู่กับพี่ชายและบิดาอย่างทะนุถนอม
เพราะว่า ่เวลาเช่นนี้มันมีไม่มากนัก
เช้าตรู่วันนี้ เยี่ยนเหวินซานอุ้มเยี่ยนชิงหยางขึ้นไปในรถม้า มุ่งหน้าไปเมืองหลงอิ่น
ระหว่างทาง สายตารักใคร่เอ็นดูของเยี่ยนเหวินซานโอบล้อมไปที่เยี่ยนชิงหยาง พลางถอนหายใจ “หยางเอ๋อร์ ทำไมเ้าต้องฝึกเซียน ว่ากันว่าในคนธรรมดาหมื่นคนไม่แน่ว่าจะมีใครมีรากิญญา และต่อให้เ้าเป็หนึ่งในหมื่น เ้ายังเล็กนัก ข้าไม่อาจวางใจ!”
เยี่ยนชิงหยางนิ่งเงียบพิงเยี่ยนเหวินซาน ยกยิ้มบางเบาอยู่ในอ้อมกอดของเขา
ทำไมต้องฝึกเซียนนะหรือ ก็เพราะว่าถ้าไม่ฝึกเซียน นางจะไม่สามารถปกป้องท่านพ่อและท่านพี่ได้!
ใน่ชีวิตที่แล้ว มีคนจับตาดูตระกูลเยี่ยนอยู่โดยตลอด เป็คนของโลกฝึกเซียน ลั่วซิงเป็เพียงตัวช่วยผลักดันเชื้อเพลิง
ดังนั้น นางต้องฝึกเซียนเพื่อให้มีพลังแข็งแกร่งมากพอ
อีกอย่าง นางในชีวิตที่แล้วมีรากิญญาฟ้าธาตุไฟ เป็ผู้มีพร์ในการฝึกฝน ถ้าไม่ได้ฝึกเซียน มันจะไม่ดูสูญเปล่าไปหน่อยหรือ
เยี่ยนชิงหยางหลับตาลง เอนพิงบิดา รอยยิ้มบางๆ พลันปรากฏขึ้นที่มุมปาก
ในชีวิตที่แล้ว ลั่วซิงเป็เพียงผู้ไร้พร์ในการฝึกฝน มีทุนิญญาหนึ่งส่วน แม้แต่เป็ศิษย์รับใช้ยังไม่มีคุณสมบัติ เป็ตนที่อาศัยฐานะของผู้มีพร์ ขอร้องให้ศิษย์พี่พาลั่วซิงเข้าสำนักอย่างยากลำบาก จนได้กลายเป็ศิษย์รับใช้
ในขณะเดียวกัน ยังช่วยลั่วซิงกรุยทางที่ยากลำบาก เหยียบย่ำตนเองก้าวขึ้นไปทีละก้าว จากนั้นแย่งคู่หมั้นของตนเอง ยิ่งไปกว่านั้นยังใส่ร้ายตน จนกระทั่งถูกไล่ล่าจากทั้งโลกฝึกเซียน!
แล้วลั่วซิงในตอนนี้กำลังทำอะไรอยู่เล่า นางไม่มีเงิน เด็กสาวกำพร้าหน้าตาสะสวยคนหนึ่งเร่ร่อนอยู่ภายนอก จะเกิดอะไรขึ้นบ้างก็มิอาจจินตนาการได้...
ท่ามกลางรถม้าที่โอนเอน เยี่ยนชิงหยางนอนพิงบิดา นับั้แ่เกิดใหม่ นี่เป็ครั้งแรกที่นางนอนหลับอย่างสงบ หลับไปจนกระทั่งมาถึงเมืองหลงอิ่นถึงค่อยตื่นขึ้น
“หยางเอ๋อร์ พ่อพาเ้าไปทดสอบรากิญญา” เยี่ยนเหวินซานอุ้มตัวเยี่ยนชิงหยางลง กล่าวอย่างอ่อนโยน
พวกนางจอดรถม้าใกล้จัตุรัสทดสอบรากิญญา เกือบเที่ยงแล้ว มีเด็กมากมายรออยู่ในจัตุรัส การทดสอบรากิญญายังดำเนินอยู่
เมืองนี้เป็เขตแดนของสำนักอวิ๋นหวา ดังนั้น จึงเป็ลูกศิษย์ของสำนักอวิ๋นหวาที่รับผิดชอบในการทดสอบรากิญญา
การทดสอบรากิญญาจัดที่จัตุรัสใจกลางเมือง ตรงกลางสุดของจัตุรัสสร้างแท่นยกสูงขนาดใหญ่เอาไว้แท่นหนึ่ง
ศิษย์สำนักอวิ๋นหวาสิบกว่าคนยืนอยู่บนแท่น พวกเขาสวมเสื้อคลุมสีฟ้าอ่อน บนเสื้อคลุมดูเหมือนจะมองเห็นเส้นแสงไหววูบอยู่เลือนลาง สาบเสื้อ่คอและ่แขนปักด้วยลวดลายเมฆาละเอียดประณีต ต่างสง่างาม ดูเ็าและเย่อหยิ่ง
มีเด็กจำนวนมากในจัตุรัส แต่ไม่มีใครกล้าพูดเสียงดัง เข้าแถวทดสอบทีละคน
เยี่ยนชิงหยางเข้าแถว รอด้วยความอดทน
ชีวิตที่แล้ว ก็เป็ที่นี่ที่ตนเองถูกทดสอบพบรากิญญาฟ้าธาตุไฟ ครานั้นนางเห็นศิษย์สิบกว่าคนของสำนักอวิ๋นหวาผู้เ็าและเย่อหยิ่งต่างดูปีติยินดี พวกเขากรูกันล้อมรอบเข้ามา มองตนเองด้วยสายตาเร่าร้อนและให้เกียรติ
ตอนนั้น นางยังไม่เข้าใจว่ารากิญญาฟ้าธาตุไฟหมายถึงอะไร ใจนตัวโยน แต่ศิษย์พี่หญิงหร่วนเหยียนมากอดนางไว้ ปลอบประโลมอย่างอ่อนโยน
ศิษย์พี่หญิงหร่วนเหยียนเป็คนที่ดีต่อตนเองมากที่สุดในสำนักอวิ๋นหวา ไม่รู้ว่าครั้งนี้นางได้มาที่นี่หรือไม่
เยี่ยนชิงหยางยืนเขย่งเท้าและมองไปข้างหน้า
เห็นว่าถัดจากแท่นทดสอบ ผู้บำเพ็ญเพียรหญิงคนหนึ่งกำลังก้มกระซิบอะไรสักอย่างกับเด็กคนหนึ่งท่าทางอ่อนโยน
หลังจากพูดจบ หญิงสาวยิ้มและเงยหน้าขึ้นมอง
เยี่ยนชิงหยางเห็นหน้านางแล้ว อดไม่ได้ที่จะรู้สึกยินดียิ่ง
เห็นหญิงสาวมีโครงหน้าเรียว ขาวใสดั่งหิมะ ใบหน้านุ่มนวล สีหน้าอ่อนโยน นั่นคือหร่วนเหยียน
เยี่ยนชิงหยางจับแขนเสื้อแน่นด้วยความตื่นเต้น นั่นคือหร่วนเหยียนจริงๆ
ในชีวิตที่แล้ว หร่วนเหยียนถูกตนทำให้ลำบาก สุดท้ายถูกลั่วซิงทำร้ายจนตาย หลังจากที่หร่วนเหยียนตาย ในระยะเวลาอันยาวนานของการฝึกฝนบำเพ็ญเพียร เยี่ยนชิงหยางไม่เคยหยุดเสียใจ ถ้าตนไม่ไว้ใจลั่วซิง หร่วนเหยียนก็ไม่ต้องตาย!
“มาเถอะ ถึงตาเ้าทดสอบแล้ว” ตอนนี้หร่วนเหยียนกวักมือให้เยี่ยนชิงหยางเบาๆ ขัดจังหวะความคิดของนาง
เยี่ยนชิงหยางจ้องมองหร่วนเหยียนไม่วางตา วางมือบนแท่นทดสอบโดยไม่รู้ตัว
แท่นทดสอบรากิญญาเป็กระดานทรงกลม แบ่งออกเป็ห้าช่อง มีห้าคำที่สลักบนขอบด้านนอก ทอง ไม้ น้ำ ไฟ ดิน
วางมือลงไป แท่นทดสอบมีการเปลี่ยนแปลงทันที ในห้าช่อง แต่ละช่องมีสีค่อยๆ ปรากฏขึ้นลางๆ
ทองเป็สีทอง ไม้เป็สีเขียว น้ำเป็สีดำ ไฟเป็สีแดง ดินเป็สีเหลือง
ทั้งห้าสีล้วนปรากฏ แต่ทุกสีต่างเป็เส้นบางๆ คล้ายมีคล้ายไม่มี เจือจางแทบมองไม่เห็น
หร่วนเหยียนก้มลงมอง ขมวดคิ้วมุ่น ลอบถอนหายใจ
ศิษย์ทดสอบข้างๆ พูดขึ้นเสียงดัง “ทอง ไม้ น้ำ ไฟ ดิน รากิญญาทั้งห้ามีทุนิญญา...หนึ่งส่วนทั้งหมด!”
พร้อมกันนั้น ศิษย์ทดสอบก็มองไปยังเยี่ยนชิงหยางอย่างเย่อหยิ่ง พูดกับนางว่า “คุณสมบัติแย่เกินไป ไม่สามารถฝึกฝน ออกไปได้”
เยี่ยนชิงหยางเอาแต่มองไปที่หร่วนเหยียน ไม่ได้สังเกตเห็นผลการทดสอบของตัวเองเลย แต่อย่างไรก็ตาม นางได้ยินมันอย่างชัดเจน “รากิญญาทั้งห้า ทุนิญญาหนึ่งส่วน”
ชั่วขณะนั้น นางพลันสะดุ้งเฮือก หันไปมองศิษย์ทดสอบอย่างสิ้นหวังและตกตะลึง
ศิษย์ทดสอบมองนางอย่างดูถูกเหยียดหยาม ตะคอกออกมา “รีบไปสิ สติเลอะเลือนแล้วหรือไง!”
“เป็ไปได้ยังไง” เยี่ยนชิงหยางพลันได้สติ พูดโพล่งออกไป
ชีวิตที่แล้วของนางชัดเจนว่าเป็รากิญญาฟ้าธาตุไฟ อัจฉริยะในอัจฉริยะ อย่างไรจึงเป็ห้ารากิญญา มีทุนิญญาหนึ่งส่วนไปได้ นี่ไม่ใช่คุณสมบัติของลั่วซิงหรอกหรือ
คุณสมบัติดังกล่าวนั้นเลวร้ายมาก มันเหมือนกับไม่มีรากิญญา ศิษย์รับใช้ทั่วไปของสำนักอวิ๋นหวายังมีคุณสมบัติที่ดีกว่า
“ข้า้าทดสอบใหม่!” เยี่ยนชิงหยางสีหน้าซีดเผือด กล่าวด้วยเสียงอันดัง
“ทดสอบอีกครั้งอย่างนั้นเหรอ เ้าคิดว่าเ้าเป็ใคร ไปซะ!” ศิษย์ทดสอบะโเสียงดังแขนเสื้อสะบัด
เยี่ยนชิงหยางล้มกระเด็นไปอย่างรวดเร็ว แต่หร่วนเหยียนรีบจับนางไว้
“สาวน้อย แท่นทดสอบของพวกเราไม่มีทางผิดพลาด เ้าควรรีบกลับบ้านไปเสีย” หร่วนเหยียนพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน
เยี่ยนชิงหยางสับสน นางรู้ว่าทุนิญญาหนึ่งส่วนมันหมายความว่าอย่างไร คุณสมบัติเช่นนี้ไม่ต้องพูดถึงการบรรลุระดับก่อฐาน[1] กลัวว่าระดับฝึกปราณ[2]ขั้นสามก็คงไม่อาจทะลวงได้
เป็ไปไม่ได้ที่สำนักอวิ๋นหวาจะเก็บเศษสวะเช่นนี้ไว้ ไม่เพียงแต่สำนักอวิ๋นหวา สำนักไหนก็ไม่รับทั้งนั้น
เยี่ยนชิงหยางจิตใจสับสนวุ่นวาย ตื่นตระหนกใทำอะไรไม่ถูก ถ้าหากว่านางไม่ได้เข้ารับการฝึกฝน จะสามารถปกป้องบิดาและพี่ชายได้อย่างไรกัน
ไม่สามารถปกป้องบิดาและพี่ชายได้ ให้โศกนาฏกรรมในชีวิตที่แล้วเกิดขึ้นอีกครั้ง อย่างนั้นแล้วการเกิดใหม่ของตนจะมีประโยชน์อะไร
“ศิษย์พี่หญิงหร่วนเหยียน ได้โปรดเถอะ ให้ข้ากลับไปที่สำนักกับท่าน แม้ว่าจะเป็ศิษย์รับใช้ก็ไม่เกี่ยง” เยี่ยนชิงหยางจับแขนของหร่วนเหยียน เหมือนเป็การจับฟางเส้นสุดท้ายที่สามารถช่วยชีวิต ขอร้องอย่างขมขื่น
หร่วนเหยียนถอนหายใจ นางเห็นเยี่ยนชิงหยางแต่งตัวดี ก็รู้ว่ามาจากครอบครัวที่ดี แต่เนื่องจากคุณสมบัติไม่ดี จึงยังไม่สมควรเข้าสู่โลกของการฝึกเซียนที่โหดร้ายได้ นางก้มลงไปพูดเบาๆ “สาวน้อย ฟังข้านะ เ้ากลับบ้านไปเสียเถอะ”
่เวลานั้น เยี่ยนเหวินซานรีบรุดเข้ามา กล่าวขอโทษแก่หร่วนเหยียน ดึงเยี่ยนชิงหยางที่ตื่นตระหนกขึ้น แล้วรีบพาออกไป
**ติดตามตอนต่อไปก่อนใครได้ที่ https://www.readawrite.com/a/c054af1f144fd2b59ae896f52d0f6c37
[1] ระดับจู้จี ระดับขั้นในการฝึกเซียน
[2] ระดับเลี่ยนชี่ ระดับขั้นในการฝึกเซียน
116K
![พันธะรักนักเชิดหุ่น [นิยายแปล]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1710874383_2152656.webp)
