ย้อนอดีตมามีครอบครัวที่อบอุน ยุค70

        เย่วซินเดินออกมาได้สักพัก มองซ้ายมองขวา เมื่อไม่เห็นใครจึงได้เอาจักรยานออกมาจากมิติ ตอนแรกเธอคิดที่จะเอารถมอเตอร์ไซด์ออกมา แต่กลัวคนผิดสังเกตเพราะยังออกมาไม่ไกลจากหมู่บ้านเท่าไหร่ รอที่ปลอดภัยกว่านี้ค่อยเปลี่ยนเป็นรถมอเตอร์ไซด์

        จากที่เปลี่ยนรถสองรอบแล้ว เมื่อถึงที่หมายเธอเข้าไปในซอยเล็กๆ เพื่อเอารถเก็บไว้ในมิติ จากนั้นเธอเดินตรงดิ่งมาที่ซอยทางเข้าตลาดมืด จากความทรงจำ เธอเคยมาที่นี่ 2-3 ครั้ง เธอหยิบผ้าปิดปากกับหมวกแก๊ปจากมิติออกมาใช้เพราะเธอต้องการปกปิดใบหน้า เมื่อมาถึงทางเข้า เย่วซินได้บอดรหัสผ่านกับผู้ชายที่เฝ้าประตู ชายทั้งสองคนได้ฟังรหัสผ่านที่ถูกต้องจึงได้ให้เธอเข้ามาข้างใน

        เย่วซินตื่นตาตื่นใจมากเธอหันมองรอบๆ  ในตลาดมืดของที่นี่ไม่ต่างจากตลาดในภพที่เธอจากมา มีทั้งร้านค้าที่ขายอย่างเปิดเผย บางคนที่ไม่มีร้าน ก็ปูผ้าขายตามทางเดิน

        เมื่อมองไปรอบๆ ก็ได้พบกับเป้าหมายแรกของวันนี้ เป็นหญิงมีอายุ ดูเธอเหมือนกำลังมองหาอะไรสักอย่าง เย่วซินจึงเดินเข้าไปแล้วถามคุณป้าคนนั้น

        “สวัสดีค่ะคุณป้าหาอะไรอยู่รึปล่าวคะ”

        “ป้ากำลังมองหาเนื้อหมูกับวัตถุดิบหลายอย่างอยู่นะจ๊ะ ป้ายังหาไม่เจอเลย วันนี้ที่บ้านเจ้านายป้ามีงานเลี้ยงด้วยนะซิ ถ้าไม่ได้วัตถุดิบกลับไปแย่เลย”

        “ฉันมีของที่ป้าต้องการนะค่ะ ป้าต้องการเยอะไหม”

        “หลายอย่างเลยจ๊ะ แต่ป้าขอดูก่อนได้ไหม จะได้บอกว่าต้องการเท่าไหร่”

        “ได้ค่ะคุณป้ารอฉันที่นี่สักครู่นะคะ”

        จากนั้นเย่วซินทำทีเดินเข้าไปทางด้านซอยข้างๆ เธอหยิบเอาเนื้อสัตว์ออกมาจากมิติ ใส่ตะกร้า มีทั้ง สามชั้น เนื้อหมูชั้นดี ขาหมู ผักกาดขาวหัวใหญ่ และผลไม้อีก 2-3 ชนิด จึงได้เดินกลับมาหาคุณป้าที่รออยู่

        “มาแล้วค่ะ คุณป้าดูก่อนนะคะว่าได้ไหม ถูกใจคุณป้าหรือปล่าว” เย่วซินเปิดผ้าที่คลุมตะกร้าให้ดูของที่อยู่ข้างใน

        “ถูกใจมากเลยจ๊ะ เนื้อทั้งหมดเป็นของชั้นดีมากเลย”

        “หนูขายยังไงจ๊ะ ป้าเอาเนื้อหมู 5 ชั่ง สามชั้น5 ชั่ง”

        “เนื้อหมูอย่างดีชั่งละ 8 หยวน สามชั้นชั่งละ 10 หยวนค่ะคุณป้า”

        เมื่อป้าท่านนี้รู้ราคาก็ไม่ได้รู้สึกว่าแพง เพราะในตลาดมือแห่งนี้ราคาจะสูงกว่าสหกรณ์อยู่แล้วและที่สำคัญไม่ต้องใช้คูปองในการซื้อของ เธอจึงได้สั่งในสิ่งที่เธอต้องการรวมไปถึงผลไม้อีก 2 อย่างที่เย่วซินเอามาให้เธอดู

        “ได้แล้วค่ะ ทั้งหมด 160 หยวน ส่วนขนมนี่ฉันแถมให้คุณป้านะคะ ให้เอาลองไปชิมดู ฉันทำเอง” เย่วซินใส่ขนมเพิ่มไปให้ เธอต้องการที่จะให้ป้าคนนี้ลองชิม ถ้าอร่อยป้าท่านนี้คงจะมาซื้อกับเธออีกแน่

        “ขอบใจมากจ๊ะ หนูนี่ใจดีมากเลย หนูมาขายตลอดไหม ป้าจะได้ตรงมาหาหนูเลย ของของหนูคุณภาพดีจริงๆ”

        “เดี๋ยวอาทิตย์หน้าฉันจะมาอีกค่ะ ถ้าคุณป้าต้องการอะไรฉันสามารถหาให้ได้นะคะ ขอบคุณที่อุดหนุนฉันวันนี้”

        เมื่อกล่าวคำลากับคุณป้าแล้ว เธอจึงได้เดินหาลูกค้าไปเรื่อย ๆ จนต้อนนี้เธอสามารถขายของได้เงิน 1,650 หยวน เย่วซินถือว่าวันนี้เป็นการเปิดการขายที่ดีมากสำหรับเธอ แต่พอเธอกำลังจะเดินออกจากตลาดมือก็เห็นร้านที่ขายสินค้าจำพวกผ้าห่ม และ สินค้าเบ็ดเตล็ด ของชิ้นเล็กไปจนถึงของชิ้นใหญ่ เธอเห็นผู้ชายที่ยืนขายของที่หน้าร้านเลยเดินเข้าไปสอบถาม

        “สวัสดีค่ะคุณน้าเจ้าของร้าน”

        “สวัสดี ต้องการสินค้าตัวไหนรึปล่าว ถ้าที่ร้านไม่มีเธอสามารถสั่งได้นะ ร้านเราหาให้ได้”

        “คือฉันจะมาเสนอสินค้านะคะ ไม่ทราบว่าคุณน้าพอจะมีเวลาคุยกับฉันไหม ฉันชื่อ เย่วซินค่ะ”

        “ได้ซิ เข้ามาในร้านก่อน น้าชื่อเฉินหรวนเป็นเจ้าของร้านนี้ และมีอีกหลายร้านในตลาดมืดที่เป็นของน้า”

        เย่วซินได้ยื่นแฟ้มที่เธอทำไว้เพื่อรวมรวมสินค้าที่มี และที่พอจะขายได้ให้กับน้าเฉินหรวน พอเฉินหรวนเห็นสิ่งของที่เธอยื่นให้ก็ตาลุกวาวและมองหน้าเธอเป็นคำถาม

        “คุณน้าไม่ต้องสงสัยหรอกค่ะ ฉันไม่ใช่เจ้าหน้าที่ แต่ฉันมีคนรู้จักที่สามารถหามาให้ได้เท่านั้นเองคะ ส่วนฉันเป็นคนกลางที่มาเสนอขายให้เท่านั้น”

        “เธอกล้ามากเลยนะเนี่ย ที่เดินมาเสนอขายโดยไม่กลัวอะไรเลย”

        เฉินหรวนพูดด้วยรอยยิ้ม เขานึกเอ็นดูเธอขึ้นมา จากที่เขามองเธอน่าจะอายุไม่เกิน16-17 ปี คิดว่าแก่กว่าลูกสาวของเขาน่าจะปีสองปี แต่กลับกล้าบ้าบิ่นเข้ามาในตลาดมือเดินมาเสนอสินค้าให้เขาแบบนี้

        “แล้วเธอสามารถหาของได้ครั้งละเท่าไหร่ ราคาตามที่เขียนมาในรูปพวกนี้เลยไหม”

        “ใช่ค่ะถ้าไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง ราคาก็จะตามนี้เลยค่ะ ส่วนจำนวนนั้นคุณน้าลองสั่งมาดูก่อนไหมว่าเป็นที่ต้องการของผู้คนรึปล่าว”

        “ได้ซิ ครั้งนี้น้าขอสั่งจักรยานมาสัก 5 คันดูก่อน อย่างอื่นน้าขอดูอีกที ว่ามีใครต้องการไหม น้าอยากเห็นผ้านวมถุงนี้ไม่รู้ว่ามันจะหนาและผืนใหญ่ขนาดไหน นี่ก็ใกล้จะเข้าหน้าหนาวแล้ว”

        “ถ้างั้นคุณน้ารอแป๊บนะ ฉันขอเดินไปหยิบของก่อน” จากนั้นเธอเดินออกมาเพื่อมาหยิบของในมิติ

        “ได้แล้วค่ะคุณน้า นี่ผ้านวม เห็นไม่ใหญ่แต่พอแกะถุงออก ห่มได้สองคนเลยนะ แถมอบอุ่นมากด้วย”

เฉินหรวนแกะถุงออกตามที่เย่วซินแนะนำ พอแกะออกจากถุงทำให้เขาอุทานทันที

        “เย่วซิน นี่พอแกะออกมามันขยายใหญ่และนุ่มมากแถมหนาด้วย อย่างนี้เป็นที่ต้องการของทุกคนแน่นอน เธอมีของเยอะไหมหากน้าจะสั่งพร้อมจักรยาน”

        “ได้ค่ะ น้าเฉินหรวนสั่งมาได้เลย ถ้าเยอะฉันจะมาส่งให้ 2 รอบ แต่ถ้ามาส่งที่นี่เลยจะไม่มีคนสงสัยแน่เหรอค่ะน้า”

        “เอาอย่างนี้ก็แล้วกัน ไปส่งที่โกดังเก็บของด้านหลัง ถัดจากซอยที่จะเข้ามาที่ตลาดมืดนี้ไป 2 ซอย เธอสะดวกไหม หรือจะให้น้าไปรับที่ไหนก็บอกมาได้เลย”

        “ถ้าอย่างนั้นฉันไปส่งให้ที่โกดังนะคะน้า ส่วนนี่เป็นสบู่ มีตอนนี้ แค่ 2 กลิ่น น้าเฉินหรวนลองเอาไปใช้ดูนะคะ และก็นี่เป็นแชมพูสระผมกับครีมนวด ให้น้าไว้ลองใช้เหมือนกัน”

        “เย่วซินเธอนี่เก่งนะนี่ พูดว่าเอามาให้ใช้นี่มีอะไรแอบแฝงรึปล่าว” เฉินหรวนหัวเราะกับความเจ้าเล่ห์ของเด็กสาว มีหรือเขาจะไม่รู้ว่าที่พูดว่าเอามาให้ใช้นั้นเป็นการเสนอขายเขาทางอ้อมของเธอ

        “โถ่ น้าเฉินหรวนอย่ามาใส่ร้านฉันนะ ฉันออกจะใสซื่อบริสุทธิ์ขนาดนี้” เย่วซินทำหน้าตาใสซื่อขณะพูด เธอรู้สึกว่าน้าเฉินหรวนเป็นคนดีคนหนึ่ง เธอจึงกล้าที่จะพูดคุยแบบสนิทสนม

        “เหอะ ใส่ซื่อตายละ ไม่งั้นคงไม่กล้าเดินโต้งๆ มาคุยกับน้าแน่ๆ เอาเป็นว่าวันที่มาส่งของเอาแชมพูกับครีมนวดมาอย่างละ 50 ขวดก่อนนะ ส่วนสบู่เอามาอย่างละ 100 ก้อน แล้วจะมาส่งของได้วันไหน”

        “วันอาทิตย์หน้า น้าเฉินหรวนสะดวกรึปล่าวค่ะ เพราะฉันมาขายอาหารที่นี่ด้วย จะได้ไม่เสียเที่ยว”

        “ได้ซิตามสะดวกเลย มาคิดเงินก่อนว่าเท่าไหร่ น้าจะได้จัดการให้”

        “ได้ค่ะน้า แต่ไม่ต้องจ่ายหมดนะ จ่ายแค่มัดจำพอค่ะ”

        “รายการที่น้าเฉินหรวนสั่ง สบู่รวม 200 ก้อนก้อนละ3 หยวน เป็นเงิน 600 หยวน แชมพูขวดละ 4 หยวน 50 ขวดเป็นเงิน 200 หยวน ครีมนวดกับแชมพูราคาเท่านั้น 50 ขวด เป็นเงิน 200 หยวน ผ้าห่มนวมผืนละ 120 หยวน 100 ผืน เป็นเงิน 12,000 หยวน จักยาน 200 หยวน 5 คัน เป็นเงิน 1,000 หยวน รวมเป็นเงินทั้งหมด 14,000 หยวนถ้วนถ้วนค่ะ น้าเฉินหรวน” เฉินหรวนนั้นเกิดอาการนิ่งค้างไปแล้วตั้งแต่เธอทวนรายการพร้อมทั้งบวกยอดเงินทั้งหมด เด็กอะไรคิดเลขเร็วมาก

        “น้าเฉินหรวนจ่ายมัดจำมาก่อน 4,000 หยวนนะคะ ที่เหลือค่อยจ่ายวันที่ฉันเอาของมาส่ง” เฉินหรวนจึงเปิดลิ้นชักหยิบเงินออกมานับส่งให้เย่วซินตามจำนวนที่เธอแจ้งมา นับเงินครบตามจำนวนจึงส่งให้กับเย่วซิน

        “นี่เงินมัดจำ 4,000 หยวน”

        “ขอบคุณมากค่ะ” เย่วซินหยิบเงินจากเฉินหรวนเอามาใส่กระเป๋าทันที

        “ไม่นับก่อนรึไง” เฉินหรวนถามเมื่อเห็นว่าเย่วซินเอาเงินใส่กระเป๋าไม่แม้แต่จะนับเงิน

        “ไม่ต้องนับหรอก ฉันเชื่อว่าน้าเฉินหรวนไม่โกงฉันแน่” เย่วซินยิ้มตอบ

        “ฉันกลับก่อนนะคะน้าเฉินหรวน นี่ค่ะขนมฉันทำเองลองชิมดู ส่วน 2 กล่องนี้ให้พี่ๆ พนักงานในร้านน้าเฉินหรวนแบ่งกันกิน”

        “อืม ขอบใจนะ แล้วเจอกัน”

        “แล้วเจอกันใหม่ค่ะคุณน้าเฉินหรวน”

        หลังจากนั้นเย่วซินเธอรีบกลับมาที่บ้านเหลือเวลาไม่ถึงสองชั่วโมงแล้ว สำหรับอาหารเที่ยงของพี่ใหญ่กับพี่ซีห่าวสุดดวงใจของเธอ เธอไม่รีรอรีบเอารถมอเตอร์ไซด์ออกมาจากมิติ แล้วรีบกลับบ้านทันที เมื่อมาถึงทางเข้าหมู่บ้าน เธอเป็นจากรถมอเตอร์ไซด์เป็นรถจักรยานทันที และเตรียมของมาใส่ไว้ในตะกร้าหน้ารถจักรยาน ทำทีเป็นว่ามีของที่ซื้อมาจากในอำเภอมา แล้วเธอได้ปั่นจักรยานเข้าไปในหมู่บ้านทันที

*****ขอบคุณที่ติดตามค่ะ*****