หลังจบงานประมูลแล้ว ทั้งสี่คนก็กลับไปที่รถ แพรพราวสั่งให้คนขับรถนำของขวัญมาให้น้องสาวทันที ที่ถูกทวงถาม
" หลับตาก่อน … สุขสันต์วันเกิดนะวา " ทันทีที่มือเรียวของแพรวาัันุ่มลื่น ในใจเต้นรัวไม่เป็จังหวะ เมื่อลืมตาขึ้นมาก็พบกับสิ่งที่เธอคาดไม่ถึง น้ำตาพลันไหลอาบแก้มนวล ยังคงเป็พี่สาวคนนี้ที่รู้ถึงความ้าของเธอทุกอย่าง
" ฮึก ฮื่อๆๆๆๆ พี่พราว ฮื่อๆๆๆ "
" พอๆ ไม่ต้องร้อง แล้วคราวนี้เลี้ยงให้ดีนะ อย่าให้หายไปอีก " แพรพราวเอ่ยย้ำกับน้องสาว เพราะนี่คือสัตว์เลี้ยงที่เธอซื้อให้น้องสาวตัวที่สองแล้ว ตัวแรกก็คือสุนัขพันธุ์นี้ ต่างที่ตัวนั้นมีสามสี แต่ตัวนี้ สีขาวล้วน และมันก็วิ่งหายออกจากบ้านไปโดยที่ไม่มีใครตามเจอ
" ขอบคุณนะคะ วาจะเลี้ยงเขาให้ดีที่สุด " เธอเอ่ยบอกพี่สาว ก่อนจะเข้าไปกอดและหอมแก้มของพี่สาวด้วยความดีใจ จากนั้นจึงตกลงกันว่าจะกลับไปเจอกันที่บ้าน เพื่อที่จะกลับไปกินอาหารมื้อพิเศษด้วยกัน
" กลับบ้านกันเ้าไวท์ ลุงบุญแวะรับยัยฟ้าด้วยนะคะ " แพรวาเอ่ยบอกกับคนขับรถและตั้งชื่อให้ลูกสุนัขตัวนี้ว่า ไวท์ ตามสีของมัน
รถยนต์มาจอดที่ริมถนนแล้ว ซึ่งที่ตรงนี้คือหน้าร้านของฟ้าใสเพื่อนสนิทของเธอเอง เมื่อจอดรถแล้ว แพรวาก็อุ้มเ้าไวท์ไปเรียกเพื่อน แต่เพราะไม่ระวัง เ้าไวท์จึงหลุดมือและวิ่งออกไปที่ถนน แพรวาใมากจึงวิ่งตามเ้าไวท์ไปทันที โดยไม่ทันมองรถยนต์ที่วิ่งมาด้วยความเร็ว ทั้งเธอและเ้าไวท์ถูกรถคันนั้นพุงชนอย่างแรง จนร่างบางกระเด็นไปติดกับต้นไม้ที่อยู่ตรงเกาะกลางถนน สิ้นใจไป …
อึก … เจ็บจัง เมื่อกี้ฉันถูกรถชนงั้นหรอ ร่างบางนึกถึงเหตุการณ์ก่อนหน้านี้ แต่เธอไม่ทันได้คิดอะไรก็รู้สึกว่าตนเองถูกบางอย่างดึงเข้าอย่างรุนแรง
กรี๊ดดดดด !
กว่าจะรู้ตัวก็ตอนที่ร่างของเธอกระแทกกับพื้นอย่างจัง เธอได้พบกับดินแดนที่กว้างใหญ่สุดลูกหูลูกตา พื้นที่แห่งนี้เต็มไปด้วยป่าที่อุดมสมบูรณ์เต็มไปด้วย ต้นหญ้า และดอกไม้นานาพันธุ์
ร่างบางชะงักกับภาพตรงหน้า เธอสูดอาการจนเต็มปอด เมื่อสังเกตุดีๆจึงเห็นว่า สุดสายตาของเธอดูเหมือนจะมีทะเลสาปที่กว้างใหญ่อยู่ที่นั่นด้วย
' คงไม่ได้ทะลุมิติแบบนิยายนะ ' แพรวาบ่นออกมา ในใจรู้สึกกังวล เพราะหากเป็จริงอย่างที่เธอคิดละก็ … ตาย มีแต่ตายเท่านั้น
" ไม่ถึงขนาดนั้นหรอก แม่นาง " เทพกาลเวลาเอ่ยขึ้น พร้อมกับมาปรากฎตัวตรงหน้าของแพรวา และตามด้วยเทพโอสถ ผู้เป็สหาย
" ท่าน คงไม่ใช่เทพ ใช่ไหมคะ " แพรวาเอ่ยถาม
" ใช่ พวกข้าเป็เทพ และข้าคือเทพกาลเวลา ส่วนตาแก่นี่เทพโอสถ "
" ห๊าาาา … อกอีแป้นจะแตก ตายแน่ๆคราวนี้ทะลุมิติมาจริงๆด้วย ยัยวาเอ้ย ตายแน่ๆๆ " แพรวาร้องออกมาอย่างเคร่งเครียด
ส่วนเทพทั้งสองก็ยืนมองท่าทางและการกระทำของร่างบางตรงหน้าอย่างนิ่งเงียบ ไม่เอ่ยขัดใดๆ
" ทำใจเถอะแม่นาง เอาล่ะพวกเราไม่มีเวลาแล้ว " เทพกาลเวลาเอ่ยบอก
" แต่ว่า … ท่านส่งฉันกลับไปไม่ได้หรอคะ "
" ไม่ได้ " เทพทั้งสองเอ่ยออกมาพร้อมกัน
" ฮื่อๆๆๆๆ " แพรวาร้องไห้ออกมาเสียงดัง จนเทพทั้งสองต้องยกมือขึ้นปิดหูตนเอง พร้อมทั้งเอ่ยบอกกับเธอด้วยว่า
" แม่นางเ้ายังมีคนสำคัญที่รออยู่นะ " ได้ผล แพรวาเงียบกริบไม่มีแม้แต่เสียงร้องอะไรเล็ดลอดออกมาจากริมฝีปากของเธออีกเลย
" ท่านหมายถึงใครคะ หรือว่า … " ในใจของเธอนึกถึงเนื้อคู่ขึ้นมาทันที เนื่องจากเธออายุ 25ปีเต็มแล้ว ยังไม่เคยมีแฟนหรือคนรักมาก่อนสักคนเดียว
" เป็เช่นนั้น "
" แล้วเขา …" เธอออยากจะเอ่ยถามถึงเนื้อคู่ที่ว่านั้นแต่ถูกเทพกาลเวลาเอ่ยขัดเสียก่อน ส่วนเทพโอสถก็เพียงแค่ยืนฟังเงียบๆ
" ข้าบอกเ้าไม่ได้หรอกนะแม่นาง เมื่อเ้าพบเขาเ้าจะสามารถรับรู้ได้เอง "
" อ้าว " ร่างบางอุทานออกมา ก่อนจะมองไปรอบๆตัว เธอคิดว่าถ้าได้อยู่ในที่นี้ตลอดไปก็คงจะดี
" เ้าชอบมิตินี้งั้นรึ "
" ค่ะ ฉันชอบที่นี่ ชอบมากโดยเฉพาะดอกไม้พวกนั้น แล้วก็ทะเลสาปตรงโน้นน่ะค่ะ "
" หืม ทะเลสาปงั้นหรอ " เทพกาลเวลาเอ่ยถามด้วยความฉงน เพราะไม่คิดว่าร่างบางตรงหน้าจะสามารถมองเห็นที่แห่งนั้นได้
" ไม่ใช่หรอคะ "
" ถูกต้องแล้ว เพียงแต่ว่า ทะเลสาปที่เ้าเห็นนั้นเป็สถานที่ศักดิ์สิทธิยิ่งนัก ผู้ที่จะมองเห็นหรือััได้นั้นไม่เคยมีมาก่อน "
โฮกกกก กรอด … ทันทีที่เทพกาลเวลาเอ่ยจบก็ปรากฎร่างของเสือขาวขนาดใหญ่ที่ทำเอาแพรวาถึงกับหน้าถอดสีด้วยความกลัว
" เ้ากลัวข้างั้นหรือ มนุษย์ตัวน้อย " และเขาคือาาแห่งสัตว์เทพ ซึ่งลำตัวของเขาท่อนบนคือั ท่อนล่างคือเสือขาว เพียงแค่ได้ยินเสียงคำรามของเขา ก็แทบจะทำให้ผู้ที่ได้ยินนั้นแก้วหูแตกได้แล้ว
" ใครบ้างจะไม่กลัว " แพรวาบ่นออกมาเบาๆเพราะกลัวว่า สัตว์ตรงหน้าจะได้ยิน
" ท่านเทพทั้งสอง ไม่ได้พบกันนาน สบายดีหรือ "
" พวกเราสบายดี ท่านไป๋หลง " เทพกาลเวลาเอ่ยตอบพร้อมกับก้มหัวให้อีกฝ่ายเล็กน้อย
" สตรีนางนี้สินะ ที่มาจากแดนไกล "
" ถูกต้องแล้ว และนางก็รับรู้ถึงการมีอยู่ของทะเลสาปของท่านด้วย "
" ไม่เลวๆ เช่นนั้นนางคงจะเป็ คู่ของเขาแน่แล้ว " ไป๋หลงเอ่ยบอก พลางจ้องมองร่างบางที่ยืนหลบหลังเทพโอสถ
" เช่นนั้นก็มอบมิตินี้ให้แก่นางไปเถิด เทพกาลเวลา " ไป๋หลงเอ่ยบอกก่อนจะหายวับไปโดยไม่ได้เอ่ยคำใดออกมาอีก
1K
