ทะลุมิติไปเป็นชายาฮ่องเต้ทรราช ขนสมบัติชาติหนีไปสร้างแคว้นใหม่ [จบ]

        ชั่วขณะที่บุรุษวัยกลางคนรับแท่งไม้ไผ่ไปหมาป่าที่เหลืออีกสองตัวก็พุ่งไปทางหยวนซิว

        หยวนซิวถือดาบอยู่ในมือ เขาไม่ได้ตื่นตระหนกแต่อย่างใดสายตาจับจ้องไปที่การเคลื่อนไหวของหมาป่าอย่างใกล้ชิด

        ส่วนเหยียนต้ากับสามพี่น้องสกุลหูที่ยืนอยู่ข้างเขาต่างก็กัดฟันพวกเขาจับแท่งไม้ไผ่ในมือแน่นจนแทบจะมีน้ำหยดออกมา

        “บรู๊ว—”

        หมาป่าสองตัวยืนขนาบซ้ายขวาราวกับสาบานว่าจะกำจัดมนุษย์ที่ฆ่าพี่น้องของมันให้ได้ส่วนด้านหลังของพวกมันมีหมาป่าอีกหกตัวพุ่งออกมา แล้ววิ่งตรงไปยังฝูงชนที่กำลังวุ่นวาย

        หยวนซิวหยิบแท่งไม้ไผ่ขึ้นมาก่อนจะขว้างไปยังหมาป่าตัวที่ใหญ่ที่สุด

        หมาป่าตัวนั้นพุ่งออกมาเป็นตัวแรกและกัดหลิวเหว่ยจนตายเห็นได้ชัดว่ามันคือจ่าฝูง หากฆ่าจ่าฝูงได้ ฝูงหมาป่าก็จะขาดผู้นำมนุษย์ก็จะมีโอกาสรอด

        แต่พละกำลังของจ่าฝูงนั้นแข็งแกร่งยิ่งนักมันเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วจนสามารถหลบการโจมตีอย่างเต็มกำลังของหยวนซิวได้ปลายแหลมของแท่งไม้ไผ่เพียงบาดขาหลังของมันเท่านั้น

        จ่าฝูงเซถลาไปครู่หนึ่งแล้วจึงเปลี่ยนทิศทางพุ่งเข้าหาหยวนซิวอีกครา

        บางทีอาจเป็นการสื่อสารทางจิตวิญญาณระหว่างผู้ที่เป็นราชาราวกับทั้งสองฝ่ายมีข้อตกลงว่าจะต้องต่อสู้จนกว่าจะตายตกกันไปข้างหนึ่ง

        หยวนซิวเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วเขาขว้างแท่งไม้ไผ่อีกแท่งออกไป

        จ่าฝูงเบี่ยงตัวหลบแท่งไม้ไผ่จึงปักเข้าที่ท้องของมัน ทำให้มันกลิ้งไปกับพื้น การโจมตีชะงักไปชั่วขณะมันหรี่ตาลงพลางจ้องมองหยวนซิว

        ในขณะนั้นเอง เหยียนต้ากับสามพี่น้องสกุลหูก็ถูกหมาป่าอีกสองตัวดึงดูดความสนใจไป

        ต้นขาของหูซานถ่งได้รับบาดเจ็บกลิ่นคาวเลือดกระตุ้นสัญชาตญาณดิบของทั้งสองฝ่าย

        ด้านหลิวขุยนำผู้คุมต่อสู้กับหมาป่าหกตัวโดยมีกองไฟกั้นกลางทั้งสองฝ่ายต่างหยั่งเชิงกันอย่างระมัดระวัง แม้ว่าหลิวขุยจะต้องการกำลังเสริมเป็นอย่างยิ่งแต่ในบรรดานักโทษกลับไม่มีผู้ใดยื่นมือเข้าช่วยเลย

        หลิวขุยได้แต่สบถด่าอยู่ในใจ

        เขาเป็นผู้คุม จริงอยู่ที่เขาต้องรับมือกับสถานการณ์วิกฤติให้ได้แต่ไหนเลยพวกเขาเพียงไม่กี่คนจะรับมือกับฝูงหมาป่าได้!

        ในช่วงเวลาที่ตึงเครียดนี้จ่าฝูงก็ส่งเสียงหอนเพื่อออกคำสั่ง

        หมาป่าทั้งหกตัวที่กำลังเผชิญหน้ากับพวกหลิวขุยจู่ๆ ก็เปลี่ยนทิศทางพุ่งตรงไปล้อมหยวนซิวเอาไว้

        เห็นได้ชัดว่าเป้าหมายการโจมตีของฝูงหมาป่าได้เปลี่ยนไปแล้ว!

        หลิวขุยถอนหายใจอย่างโล่งอกเขามองไปทางหยวนซิวแวบหนึ่ง ขณะเดียวกันก็สั่งให้ลูกน้องถอยกลับอย่างเงียบๆ

        หากการเสียสละคนเพียงไม่กี่คนสามารถช่วยชีวิตคนส่วนใหญ่ได้เขาย่อมทำเช่นนั้นอย่างไม่ลังเล

        หมาป่าแปดตัวล้อมเป็นวงกลมจับจ้องคนห้าคนที่อยู่ใต้ต้นไม้อย่างไม่ละสายตา

        ขาของเหยียนต้ากับสามพี่น้องสกุลหูสั่นเทาแต่พวกเขาก็ไม่ได้วิ่งหนี ยังคงยืนอยู่ตรงหน้าหยวนซิวอย่างเงียบงัน

        บุรุษวัยกลางคนที่อยู่นอกวงล้อมกลืนน้ำลายลงคอทำได้เพียงกำแท่งไม้ไผ่ในมือแน่นอย่างเงียบๆ

        เมื่อครู่หยวนซิวช่วยชีวิตเขาเอาไว้ทว่าเขาไม่มีความสามารถอะไรมาก คิดเพียงว่ารอให้ฝูงหมาป่าโจมตีแล้วค่อยฟาดแท่งไม้ไผ่ใส่จากด้านหลังเมื่อคิดได้ดังนั้นเขาก็หันไปมองภรรยากับลูกที่อยู่บนต้นไม้เห็นเพียงภรรยากำลังปิดตาเด็กทั้งสองคนเอาไว้ นางร้องไห้พลางพยักหน้าให้เขา

        “บรู๊ว”

        จ่าฝูงออกคำสั่งให้โจมตี

        ในเวลาเดียวกันไหสุราหลายใบก็ถูกโยนลงมาจากด้านบนมันแตกกระจายเต็มพื้นบริเวณหน้าฝูงหมาป่า

        ฝูงหมาป่างุนงง การโจมตีชะงักไปชั่วขณะ

        “ฟู่—”

        จากนั้นท่อนไม้ติดไฟก็ถูกโยนลงมาเกิดเป็นกองไฟบนพื้นในชั่วพริบตา

        กำแพงไฟลุกโหมมันคั่นกลางระหว่างมนุษย์กับหมาป่า

        ฝูงหมาป่าก้าวถอยหลังอย่างพร้อมเพียงพวกมันหวาดกลัวแต่ยังคงจ้องมองกำแพงไฟอย่างไม่ยอมแพ้

        “บรู๊ว—”

        จ่าฝูงส่งเสียงร้องดังกึกก้องแต่เสียงคำรามตอนท้ายกลับขาดหาย

        หมาป่าที่เหลือพลันชะงักงัน แล้วหันไปมองจ่าฝูงพร้อมกัน

        จ่าฝูงเองก็ชะงักไปเช่นกัน

        หัวของมันโคลงเคลงไปมาฝีเท้าซวนเซกะทันหัน สายตาเลื่อนลอย สภาพเช่นนี้ทำเอาทั้งคนทั้งหมาป่าต่างตะลึงงัน

        “บุกเข้าไปสิเจ้าพวกเศษสวะทั้งหลาย! เอาแต่ยืนดูอยู่ได้ จะรอเป็นอาหารให้หมาป่ากินหรืออย่างไร?”

        เสียงที่เต็มไปด้วยพลังแต่ไพเราะเสนาะหูของสตรีผู้หนึ่งดังขึ้นเหนือศีรษะของทุกคน

        พวกหลินเฉิงจางจำได้ว่าเป็นเสียงของหลินเสวี่ยจู๋

        พวกเขาพยายามมองหาต้นตอของเสียงสุดท้ายก็พบว่าหลินเสวี่ยจู๋กำลังนั่งยองๆ อยู่บนต้นไม้ด้านหลังหยวนซิว นางตะโกนบอกกับคนที่อยู่ด้านล่าง

        “พวกเจ้าอย่าคิดว่าส่งสามีของข้าออกไปตายแล้วตนเองจะปลอดภัยหมาป่าเป็นสัตว์ที่อดทนมาก พวกมันจะนั่งรอพวกเจ้าอยู่ใต้ต้นไม้หากไม่ฆ่าพวกมันให้ตาย พวกเจ้าก็จะได้กลายเป็นศพแห้งอยู่บนต้นไม้ หรือไม่ก็ต้องลงไปให้หมาป่ากัดตายพวกเจ้าตัดสินใจเอาเองว่าจะร่วมมือกันฆ่าพวกมันหรือจะรอให้พวกมันมาฆ่าพวกเจ้าทีละคน!”

        เมื่อได้ยินดังนั้นทุกคนต่างก็จินตนาการตาม

        ทางเลือกแรกคือเป็นศพที่แห้งตายอยู่บนต้นไม้ทางเลือกที่สองคือเป็นศพที่อาบไปด้วยเลือด

        การตายแบบไหนสบายกว่ากัน? ชวนให้ลำบากใจเสียจริงๆ

        หลินเสวี่ยจู๋พูดจบนางก็โยนไหสุราอีกหลายใบเข้าไปในกองไฟความสนใจของทุกคนต่างอยู่ที่นาง ทันใดนั้นก็มีเงาหนึ่งพุ่งผ่านไป

        ฉัวะ!หัวของจ่าฝูงถูกตัดขาด

        ลู่โม่ทำสำเร็จในการโจมตีเดียวเขากลิ้งตัวไปกับพื้น ก่อนจะแทงดาบเข้าไปในท้องของหมาป่าอีกตัวหนึ่งจากนั้นเขาก็กระโจนไปข้างหน้าแล้วผ่าท้องหมาป่าตัวนั้น ไส้ที่ส่งกลิ่นเหม็นคาวไหลออกมากองเต็มพื้น

        เขาก้าวข้ามกำแพงไฟเพื่อไปยืนขวางหน้าหยวนซิวเอาไว้จากนั้นก็เงยหน้าสบตากับหลินเสวี่ยจู๋ที่อยู่บนต้นไม้

        “พี่สะใภ้เหตุใดพวกมันถึงยังไม่โจมตีสักทีขอรับ?” ลู่โม่ถาม

        “คงจะอีกไม่นานแล้วเจ้าดูอาการของหมาป่าตัวเมื่อครู่สิ เห็นได้ชัดว่ามันกำลังงุนงงอยู่” หลินเสวี่ยจู๋ตอบ

        เหยียนต้ากับสามพี่น้องสกุลหูฟังแล้วไม่เข้าใจมีเพียงหยวนซิวเท่านั้นที่กระจ่างแจ้ง

        หลินเสวี่ยจู๋นำยาสลบที่นางชอบใช้เป็นที่สุดออกมาใช้อีกคราแล้ว

        เรียกได้ว่าวิธีการเดิมแต่เป้าหมายต่างกัน

        “บรู๊ว—”

        จ่าฝูงตัวใหม่ส่งเสียงร้อง

        ส่วนหมาป่าที่เหลือตั้งท่าจะกระโจนอย่างพร้อมเพรียง

        “บุก!”

        บุรุษวัยกลางคนตะโกนลั่น เขากำแท่งไม้ไผ่ไว้แน่นแล้วพุ่งเข้าใส่หมาป่าตัวหนึ่ง

        เมื่อได้ยินเขาตะโกน เหล่าบุรุษที่อยู่บริเวณนั้นก็พากันถือแท่งไม้ไผ่พุ่งเข้าใส่ฝูงหมาป่าพวกเขาไม่ต้องการเลือกว่าจะตายแบบใดพวกเขาต้องการมีชีวิตรอดและปกป้องครอบครัวของตนเองให้ได้!

        ทุกคนช่วยกันเข้าไปทุบตีบ้างแทงบ้าง เรียกได้ว่าโจมตีฝูงหมาป่าแบบไม่ยั้ง สถานการณ์ดูเหมือนจะค่อยๆพลิกผัน พวกเขาค้นพบว่า แม้ว่าหมาป่าจะมีพละกำลังที่แข็งแกร่งแต่เมื่อต้องเผชิญกับการโจมตีจากทุกทิศทุกทางก็ยากที่จะต้านทานได้

        ฝูงหมาป่าถึงกับมึนงงเมื่อต้องเผชิญกับเหตุการณ์เช่นนี้

        ลู่โม่พุ่งเข้าไปในฝูงหมาป่าเขาฟันดาบลงไป สังหารหมาป่าไปได้หนึ่งตัว

        ต่อมาหลิวขุยก็พาลูกน้องพุ่งเข้ามาแล้วใช้ดาบฟันหมาป่าอย่างไม่เลือกหน้า

        เมื่อหมาป่าตัวสุดท้ายล้มลงสถานการณ์ก็ยังคงวุ่นวายอยู่ ทุกคนต่อสู้กันอีกครู่ใหญ่กว่าทุกอย่างจะยุติลง

        พวกเขาต่างก็หมดแรงแขนอ่อนล้า พวกเขาพากันหอบหายใจ ร่างกายของทุกคนที่เข้าร่วมต่อสู้ต่างก็เปรอะเปื้อนไปด้วยโคลนและเลือด

        พวกเขามองฝูงหมาป่าที่นอนตายอยู่บนพื้น พลางรู้สึกไม่อยากจะเชื่อสายตาไปชั่วขณะ

        “พวกเรารอดแล้วหรือ?” จู่ๆ ก็มีคนถามขึ้น

        ทุกคนได้ยินเช่นนั้นก็ราวกับตื่นจากความฝัน

        พวกเขารอดแล้วพวกเขารอดชีวิตมาได้จริงๆ!

        ฝูงชนที่เงียบสงบไปเมื่อครู่กลับมาโกลาหลอีกคราทุกคนต่างวิ่งพล่าน บอกเล่าความจริงที่ทุกคนล้วนรู้ดี นั่นคือพวกเขารอดชีวิตแล้ว!

        ท่ามกลางความยินดีหลินเสวี่ยจู๋ไถลตัวลงจากต้นไม้ด้วยท่าทางสงบนิ่ง แล้วพูดกับลู่โม่ “ตรวจสอบสักหน่อยว่าพวกมันตายสนิทแล้วหรือยัง”

        หากในขณะที่ทุกคนกำลังเฉลิมฉลองให้กับการรอดชีวิตจู่ๆ กลับมีหมาป่าตัวหนึ่งลุกขึ้นมาอีกครา สถานการณ์คงจะครึกครื้นน่าดู

        เมื่อลู่โม่ได้ยินเช่นนั้นก็ใช้มีดแทงซ้ำไปที่หมาป่าแต่ละตัวก่อนจะเดินกลับมาด้วยความโล่งใจ

        .............................