บทที่ 24กาลเวลาพิสูจน์คน 6 (งานเทศกาลประจำปี 2)
หลังเจียอี้ออกมาจากร้านตัดชุดของเสี่ยวถงเขาตรงกลับไปยังบ้านพักทันที และเนื่องด้วยเป็ยามราตรี จึงไม่มีคนกล่าวทักทายเขาให้เสียเวลาเหมือนตอนเดินมาร้านเสี่ยวถง
“ดึกเพียงนี้ นางหลับไปรึยัง”เจียอี้พึมพำ สายตาเหม่อมองท้องนภาไร้ดาราประดับ สองเท้าก้าวเดินไม่หยุดพัก แม้มีคนเมากล่าวทักยังไม่หันมอง
่ขณะเจียอี้เหม่อมองท้องฟ้าไปพักหนึ่งเสียงมารพลันดังขึ้นในจิตใจของเขา
‘นายท่านให้ข้าน้อยไปจัดการสังหารพวกมันรึไม่ขอรับ’
หลังเจียอี้ได้ยินเสียงมารดังขึ้นในจิตใจเขาถอนหายใจคราหนึ่ง แล้วบอกมารไป
“ไม่ต้องรีบร้อนรอพวกมันลงมือ ถึงเวลานั้น..เ้าไปฆ่าล้างสังหารพวกมันก็ยังไม่สาย”
‘ขอรับนายท่านข้าน้อยจะตั้งตารอคอย’ มารตอบเจียอี้ด้วยความปีติยินดีมันรู้สึกซาบซึ้งต่อความเมตตาของเจียอี้ ที่แบ่งปันเหยื่อเลิศรสให้แก่มัน
เมื่อรับรู้ว่ามีคนคิดร้ายลอบติดตามมาเจียอี้เลือกเดินเข้าไปในซอยเปลี่ยวไร้ผู้คนซอยหนึ่ง เพื่อให้คนที่ลอบติดตามมาเผยตัว
นี่ไม่ใช่ว่าเจียอี้ไม่สามารถรับรู้ถึงตัวตนพวกมันได้เขาเพียงไม่อยากเร่งรีบลงมือ เพราะในเมืองสุ่ยมีนักลอบสังหารมากล้นซึ่งเขาไม่เคยตกเป็เป้าหมายมาก่อน
“ข้าเดินมาในซอยเปลี่ยวยามราตรีเช่นนี้มิใช่ว่าพวกเ้าสี่คนต้องเผยตัวแล้วมิใช่รึ” เจียอี้เอ่ยขึ้นอย่างผ่อนคลายหลังเขาเดินมาหยุดอยู่ใจกลางซอยเปลี่ยว
ทันใดนั้นคนสวมชุดคลุมดำปกปิดหน้าตาสี่คน ได้ล้อมกรอบเจียอี้ไว้ ในมือพวกมันแต่ละคน ต่างมีกระบี่ยาวสีเงินแวววาวคนละหนึ่งเล่ม
“โอ้! ระดับปราณแท้สี่คนเชียว พวกเ้ามาหาข้ามีเื่อะไรล่ะ”ท่าทางผ่อนคลายไร้กังวลของเจียอี้ คนสวมชุดคลุมดำทั้งสี่ ดูมีท่าทางระมัดระวังไม่น้อยพวกมันมองหน้ากันไปมา สุดท้ายต่างพยักหน้าให้กันคนละครั้ง
“ฆ่า” คนสวมชุดคลุมดำปกปิดหน้าตาคนหนึ่งกล่าวเสียงเบาแฝงจิตสังหารพร้อมลงมือ ฉับพลันอีกสามคนก็ลงมือตาม
“จุ๊จุ๊ ช่างไร้มารยาทเสียจริง”เจียอี้ส่ายหน้า ก่อนดวงตาสีเขียวมรกตของเขาจะเผยจิตสังหารมากล้น ถึงขั้นสะกดข่มคนทั้งสี่ให้หยุดนิ่งกลางอากาศ
“กลืนกินพวกมันเสีย”เจียอี้สั่งมารด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ เสี้ยวพริบตารอยสักหมาป่าสีดำทมิฬบนแขนขวาเขาพลันเลือนหายรอบกายคนสวมชุดคลุมดำทั้งสี่ต่างมีหมอกสีดำทมิฬครอบคลุม
ไม่เกิดสิบอึดใจ คนสวมชุดคลุมดำทั้งสี่ต่างหายไปอย่างไร้ร่องรอยไม่เหลือกระดูก หรือชุดทิ้งเอาไว้ ซ้ำบนแขนขวาเจียอี้ยังกลับมามีรอยสักหมาป่าสีดำทมิฬดังเดิม
“พวกมันมาหาข้ามีเป้าหมายอะไร”เจียอี้เอ่ยถามมาร พลางหันหลังเดินออกจากซอยเปลี่ยว
‘เรียนนายท่าน พวกสมควรตายเ่าั้มัน้าปล้นชิงสมบัติท่านขอรับ’
“เฮอะ! ข่าวที่ข้าเอาสมบัติไปขาย คงถึงหูพวกผู้ฝึกตนแล้วหลังจากนี้ไปคงมีคนโลภมาไม่น้อย” เจียอี้ส่ายหน้าพร้อมสลายจิตสังหาร กลับมาเป็ดังคนธรรมดาเช่นเดิมแต่ไม่วายกล่าวสั่งมารในใจ
‘เ้ามารหากเกิดเื่เช่นนี้อีก เ้ารีบไปฆ่าล้างสังหารพวกมันให้สิ้นอย่าให้พวกมันได้รบกวนข้าเป็อันขาด’
‘ข้าน้อยรับบัญชาขอรับ’
.
.
ผ่านไปหนึ่งชั่วโมง
หลังเจียอี้ออกมาจากซอยเปลี่ยวเขาก็กลับมาถึงบ้านพัก
เมื่อมาถึงเจียอี้เคาะประตู‘ก๊อก ก๊อก ก๊อก’ สามครั้งตามปกติก่อนเปิดประตูเข้าไปด้านใน
หลังเปิดประตูเจียอี้เห็นในบ้านยังมีแสงไฟส่องสว่างเขาไม่ได้ใส่ใจและเดินเข้าไปในบ้านพลางปิดประตูลง
พอเข้ามาในบ้านเจียอี้เดินไปยังโต๊ะอาหาร แล้วนำชุดฮั่นฝูสีเขียวอ่อนปักลายอสรพิษสำหรับสตรีวางไว้ ก่อนเลื่อนสายตามองไปยังเตียงนอน
“อ่ะ..พี่ลี่ยังไม่นอน?” เจียอี้ถามขึ้น เพราะเห็นลี่ลี่จ้องมองเขาอยู่ ไม่ต้องเดาก็รู้ว่านางมองเขาั้แ่เดินเข้ามาในบ้าน
“ข้านอนไม่หลับ”น้ำเสียงลี่ลี่ฟังดูงัวเงีย คล้ายพึ่งตื่นนอน เจียอี้จึงถามนางไปตามตรง
“น้ำเสียงพี่ลี่ฟังดูงัวเงียเป็ข้าทำเสียงดังให้พี่ตื่นรึเปล่า”
“ไม่..เ้าไม่ได้ทำให้ข้าตื่นข้านอนไม่หลับจริงๆ”
ได้ยินลี่ลี่บอกว่านอนไม่หลับความรู้สึกระคนสงสัยจึงบังเกิดในใจ “เหตุใดพี่ลี่นอนไม่หลับเล่าปกติข้าเห็นพี่หลับเสมอ หรือว่าพี่มีเื่ไม่สบายใจ?”
“...”ลี่ลี่นิ่งเงียบไป เพราะคำกล่าวของเจียอี้กระทบเข้าจิตใจนาง มันเป็ความจริงที่ว่านางมีเื่ไม่สบายใจ
เจียอี้เห็นลี่ลี่นิ่งเงียบไปครู่หนึ่งอีกทั้งดวงตานางยังสั่นไหว เขาเลือกเปลี่ยนเื่ทันที
“พี่ลี่พรุ่งนี้เป็งานเทศกาลประจำปี ชุดฮั่นฝูตัวนี้ข้าสั่งตัดพิเศษ เพื่อให้พี่ใส่ไปงาน ข้าขอบอกว่าชุดฮั่นฝูชุดนี้ยอดเยี่ยมยิ่งกว่าชุดในแหวนมิติที่ข้าเคยมอบให้พี่ไปตอนงานวันเกิดเสียอีก”
“อะ..อืม” ลี่ลี่ตอบสั้นๆเหมือนไม่ได้ฟังเจียอี้จึงเดินไปที่เตียง แล้วนั่งลงข้างนาง
“พี่ลี่..ฟังที่ข้าบอกอยู่ไหม?”
“อ่ะ อ่า ข้าฟังอยู่ในแหวนมิติมีอะไร....?” ลี่ลี่พึมพำคล้ายยังไม่รู้ตัวแต่ไม่ทันไรนางก็สะดุ้ง
เจียอี้เห็นลี่ลี่เป็เช่นนี้ในใจเขารู้สึกผิด เพราะเขารู้ว่าเื่ที่ลี่ลี่ไม่สบายใจ ย่อมเป็เื่คำกล่าวในยามบ่ายของเขา
‘ข้ารู้สึกผิดต่อเ้าที่เข้าใกล้มากเกินไปเป็ข้าไม่ได้เว้นระยะห่างให้เหมาะสม ถึงอย่างนั้น..ที่เ้าต้องเ็ป...นับว่าเป็เื่ดีเพราะสิ้นสุดวันพรุ่งนี้ เ้าอาจต้องใช้มันทำให้จิตใจเข้มแข็ง’ เจียอี้กล่าวอยู่ในใจ ไม่บอกลี่ลี่
“ไม่มีอะไรมากหรอกพี่ลี่ในแหวนมิติที่ข้ามอบให้พี่ มีชุดสำหรับสตรีสั่งตัดพิเศษอยู่ห้าชุด ส่วนอีกชุดข้าวางไว้บนโต๊ะให้พี่ใส่ไปงานเทศกาลประจำปีพรุ่งนี้กับข้า หากพี่ใส่ไม่เป็..ในแหวนมิติมีแผ่นกระดาษเขียนคำแนะนำอยู่”
ลี่ลี่พยักหน้าหลังฟังเจียอี้กล่าวจบ
เจียอี้เห็นว่าลี่ลี่รับฟังคำกล่าวแล้วเขาจึงลุกขึ้นจากเตียง ไม่คิดไปนอนบนเตียงกับนาง ต่อให้เป็คืนสุดท้ายเขาก็ไม่คิดมิหนำซ้ำเขายังเลือกเดินออกไปจากบ้านพัก
เพียงแต่ก่อนออกไปเขาทิ้งกระดาษสีน้ำข้าวแผ่นหนึ่งไว้ข้างชุดฮั่นฝู
หลังเจียอี้ออกจากบ้านพักไปลี่ลี่พลันลุกจากเตียงวิ่งไปยังประตู หวังกล่าวอะไรบางอย่าง น่าเสียดายพอเปิดประตูกลับไร้เงาผู้คน
ลี่ลี่ยืนนิ่งอยู่หน้าประตูพักใหญ่สุดท้ายแล้วนางไม่ได้คิดตามหาเจียอี้ เพราะนางคิดว่าท่าทางผิดปกติไปจากเดิมของนางวันนี้ทำให้เจียอี้รู้สึกอึดอัด
“ข้าไม่เป็ตัวของตัวเอง..ถึงเพียงนั้น”ลี่ลี่พึมพำ ก่อนปิดประตูบ้าน เพื่อกลับไปนอน
ทว่า! ลี่ลี่กลับหยุดอยู่ตรงโต๊ะ สายตามองชุดฮั่นฝูที่ถูกพับสลับกับแผ่นกระดาษสีน้ำข้าว
หลังมองอยู่พักใหญ่ ในที่สุดนางได้หยิบแผ่นกระดาษสีน้ำข้าวมาเปิดอ่าน
ทันใดนั้นข้อความค่อยๆปรากฏขึ้นบนแผ่นกระดาษสีน้ำข้าว
‘เมื่อพี่ลี่หยิบแผ่นกระดาษมาเปิดอ่าน..
ข้าคงไม่ได้อยู่บ้านพูดคุยกับพี่..เกี่ยวกับงานเทศกาลประจำปีแล้ว
แต่พี่ไม่ต้องกังวลข้าเพียงไปหาห้องพักหลับนอนสักคืน ปล่อยให้พี่อยู่คนเดียวอย่างสบายใจ…
เอาไว้พรุ่งนี้ยามบ่ายค่อยพบกันในงานเทศกาลประจำปี..
หวังว่าพี่จะสวมชุดฮั่นฝูมา’
พอลี่ลี่อ่านจบ นางรีบนำแหวนมิติมาสวมใส่ใช้ลมปราณกระตุ้นเปิดดูสิ่งของด้านในนางจึงเห็นกระดาษสีน้ำข้าวสิบแผ่นเขียนอธิบายเกี่ยวกับชุดฮั่นฝูและชุดกี่เพ้ารวมไปถึงชุดฮั่นฝูสำหรับสตรีสามชุด กับชุดกี่เพ้าสองชุด อยู่ภายในแหวนมิติ
่เวลานั้นเองลี่ลี่ได้นำแผ่นกระดาษออกมาอ่านและลองสวมชุดตามคำแนะในแผ่นกระดาษ
.
.
เหนือบ้านพักลี่ลี่
เจียอี้กำลังนั่งมองแผ่นกระดาษสีน้ำข้าวในมือที่มีข้อความเหมือนกับแผ่นกระดาษสีน้ำข้าวของลี่ลี่ พลางเก็บพู่กันโบราณกับน้ำหมึกวิเศษกลับเข้าสู่แหวนมิติ
“หวังว่าเ้าคงได้อ่าน ข้อความบนแผ่นกระดาษที่ข้าพึ่งเขียนไปนะ..ลี่ลี่”เจียอี้กล่าวพลางเลื่อนสายตาไปมองบ้านพัก เขามองอยู่อย่างนั้นจนลี่ลี่หลับไป
“จักรพรรดิเทวะเช่นเ้าไม่จำเป็นอนแท้ๆ” เจียอี้เลื่อนสายตามองดวงจันทรา พอลมหนาวสายหนึ่งพัดผ่านมาร่างเขาพลันหายไปอย่างไร้ร่องรอย
.
.
เช้าวันต่อมา
ลี่ลี่ตื่นตามปกติเหมือนเช่นทุกวันเพียงแต่วันนี้ข้างกายนางไม่ได้มีเจียอี้อยู่ หากมีใครสักคนเข้าใจความรู้สึกนาง คงต้องเป็คนที่เคยข้ามผ่านอะไรมากมาย
“รู้สึกไม่คุ้นเคย” ลี่ลี่พึมพำฝ่ามือข้างหนึ่งลูบััที่ว่างบนเตียงนอน กว่านางจะลุกขึ้นมาอาบน้ำแต่งตัวเวลาก็ล่วงเลยถึงยามสายเสียแล้ว
ส่วนทางด้านเจียอี้ เขานั่นสวมชุดฮั่นฝูสีดำขลิบขอบชุดสีทองยืนรอลี่ลี่อยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่ ใกล้ทางเข้างานเทศกาลประจำปีพลางครุ่นคิดอะไรเรื่อยเปื่อยฆ่าเวลาระหว่างรอคอย
.
.
ยามบ่าย
นอกเมืองสุ่ย
ใต้ต้นไม้ใหญ่ ใกล้ทางเข้างานเทศกาลประจำปี
เจียอี้มองดูผู้คนเดินเข้างานเทศกาลมาั้แ่เช้าเขาเห็นทั้งครอบครัว คู่รัก เพื่อนพ้องต่างเข้าร่วมงานเทศกาล แต่ไม่เห็นใครมาคนเดียวตามลำพังสักคน
มิหนำซ้ำบรรยากาศแสนสุขดูมีชีวิตชีวาของผู้คน ผสานเข้ากับบรรยากาศอันเป็ธรรมชาติของนอกเมืองอย่างลงตัว มันทำให้เจียอี้นึกย้อนกลับไปในปีนั้นปีที่เขาเดินเที่ยวอย่างโดดเดี่ยวเพียงลำพัง ในงานเทศกาลประจำปีแห่งหนึ่งบนโลก
“ที่นั่นในปีนั้นช่างเหมือนกับที่นี่ในปีนี้ตอนนั้นคงมีเพียงข้าผู้เดียวโดดเดี่ยวอ้างว้าง มาคิดดูแล้วคนอย่างข้าไม่ค่อยเหมาะสมกับสถานที่แบบนี้สักเท่าไหร่..”เจียอี้พึมพำเสียงเบา เสียงของเขาลอยไปตามสายลมอ่อนที่พัดผ่านมาฉับพลันกระแสลมแรงสายหนึ่งก็ถาโถม พัดพาใบไม้แห้งบนพื้นปลิวว่อน แต่เสียงคุ้นหูสายหนึ่งก็ดังขึ้นตามมาในทันใด
“ข้าว่าตอนนี้เ้าไม่โดดเดียวเพราะข้าจะไปกับเ้า”
“พี่ลี่มาแล้ว” เจียอี้เผยรอยยิ้มหลังได้ยินเสียงลี่ลี่เพราะว่าน้ำเสียงของนางไร้ทุกข์ไร้กังวล แตกต่างจากเมื่อวานโดยสิ้นเชิง
“ข้ามาแล้วมาพร้อมกับชุดที่เ้าให้ข้าใส่” ลี่ลี่ในชุดฮั่นฝูสีเขียวอ่อนปักลายอสรพิษเดินเข้ามาหาเจียอี้ด้วยท่าทางสง่างาม
สายตาเจียอี้มองสำรวจลี่ลี่พลางคิดในใจไปว่า ‘ชุดฮั่นฝูช่างเหมาะสมกับนาง ั์ตาสีเหลืออำพันของนางยังงดงามยิ่งในชุดนี้’
“เ้ามองข้านานเกินไปแล้วเจียอี้”ลี่ลี่ส่งเสียงเตือน เจียอี้จึงเลื่อนสายตามามองใบหน้านาง พลางกล่าวชม
“พี่ลี่ช่างสง่างามนัก วันนี้ขอเพียงได้เดินเที่ยวในงานเทศกาลไปกับพี่ข้าก็มีความสุขแล้ว”
“หากเ้ามีความสุขไยจึงรอช้าเล่า” ลี่ลี่ยื่นฝ่ามือขวาไปหาเจียอี้ เจียอี้มองฝ่ามือนางครู่หนึ่งก่อนยื่นมือออกไป
หมับ! ลี่ลี่คว้าจับฝ่ามือเจียอี้ ขณะเจียอี้ไม่ทันตั้งตัว
“มาเถอะ! เราเข้าไปในงานเทศกาลกัน” ลี่ลี่เป็ฝ่ายชักชวน ทั้งยังเริ่มก้าวเดินเจียอี้จึงเผยรอยยิ้มพร้อมเดินไปกับนาง
ภาพของเจียอี้กับลี่ลี่ในชุดฮั่นฝูกำลังเดินคู่กันเข้ามาในงานเทศกาลประจำปี ประกอบกับใบไม้แห้งในอากาศที่ถูกสายลมพัดพาดึงดูดความสนใจจากคนที่มาร่วมงานหลายคน
เพราะไม่ใช่แค่ชุดที่งดงามแปลกตาเจียอี้ยังหล่อเหลา ลี่ลี่ก็งดงาม ผนวกกับบรรยากาศ ช่างเป็ภาพหาชมได้ยากยิ่งราวกับเทพเซียนคู่หนึ่งกำลังเดินเล่นบนโลกมนุษย์
3K
