บทที่ 11
คนน่ารังเกียจ (รีไรท์)
เมื่อมีคนร้องขอความช่วยเหลือ หยางเซียวเล่อจึงหันไปมอง และเห็นว่าหลี่เหิงล้มลงกับพื้น ชีวิตของเขาตกอยู่ในความเสี่ยง
ในขณะนี้ เขาไม่ได้คิดเกี่ยวกับบุญคุณความแค้นอะไร เขารีบพุ่งออกไปพร้อมจอบ และตีหมูป่าที่หน้าผาก ด้วยโอกาสนี้ เขาและฉินหลงดึงหลี่เหิงขึ้น และวิ่งลงมาจากูเา
เกิดเหตุการณ์บางอย่างขึ้นโดยไม่คาดคิด หลี่เหิงสกัดขาของหยางเซียวเล่อ ทำให้เขาสะดุดล้มลงพร้อมกับ
สุนัขของหยางเซียวเล่อ
เนื่องจากเหตุการณ์นี้เกิดขึ้นอย่างกะทันหัน และสถานการณ์ตึงเครียดมาก ความสนใจของหลี่ซีซีนั้นจึงอยู่ที่หมูป่า ดังนั้นเธอจึงไม่เห็นฉากนี้ มีเพียงหยางเซียวเล่อและหลี่เหิงเท่านั้นที่รู้
“หลี่เหิง ! ฉันช่วยนายไว้ แต่นายมาทำร้ายฉัน !” หยางเซียวเล่อะเิอารมณ์ความโกรธ แต่เมื่อเขาเงยหน้าขึ้น เขาพบว่าทั้งฉินหลงและหลี่เหิงนั้นหายตัวไปแล้ว มีเพียงหลี่ซีซีเพียงคนเดียวที่กำลังหวาดกลัว ! และเผชิญหน้ากับหมูป่า !
หลี่ซีซีงุนงงมาก เมื่อเธอมองไปรอบ ๆ และไม่พบทั้งฉินหลงและหลี่เหิง เธออดไม่ได้ที่จะสับสนว่าเกิดอะไรขึ้น !
พวกเขาวิ่งหนีไปแล้ว ? วิ่งหนีไปโดยไม่รอเธอ ?
……
"ฮึ่ม" ดูเหมือนว่า หมูป่านั้นจะหงุดหงิดกับจอบของ หยางเซียวเล่อ มันตั้งท่าเตรียมจะจู่โจม ดวงตาสีดำคู่หนึ่ง จ้องไปที่หยางเซียวเล่อไม่วางตา !
"แย่แล้ว !" หยินเทียนหลางรู้สึกเ็าในใจ รีบวิ่งไปที่หมูป่าแล้วพยายามเบี่ยงเบนความสนใจของมัน เพื่อซื้อเวลาให้กับ หยางเซียวเล่อ ไว้ใช้หลบหนี
มันมีสัญญารับใช้กับหยางเซียวเล่อ ถ้าหยางเซียวเล่อตาย มันก็ไม่สามารถมีชีวิตอยู่ได้ ตรงกันข้าม หากมันตายลงไป หยางเซียวเล่อยังสามารถเรียกมันออกมาได้ใหม่ได้หลายวิธี
ดังนั้นร่างกายของหยางเซียวเล่อนั้นสำคัญมาก มันต้องปกป้องไว้ด้วยชีวิต
หมูป่าหันไปด้านข้าง เพื่อเผชิญหน้ากับหยินเทียนหลางที่ขวางทางอยู่ มันใช้ร่างกายที่หยาบกร้านและิัแข็ง ๆ พุ่งเข้าชนกับหยินเทียนหลาง จนกระเด็นออกไปหลายเมตรและตกลงไปในป่าทึบ
หยินเทียนหลางใช้กรงเล็บที่แหลมคมของมัน ตะปบไปที่หนังของหมูป่า แต่มันกลับหลงเหลือเพียงรอยขีดข่วนจาง ๆ เล็กน้อย
“บัดซบ ! หากข้าฟื้นกำลังได้หนึ่งในสิบละก็ มันก็เพียงพอแล้วที่จะฉีกอวัยวะภายในของสัตว์ร้ายอย่างเ้าด้วยกรงเล็บ เดียว !”
หมูป่าจ้องมองเป็เวลานาน มันพุ่งไปหาหยางเซียวเล่ออย่างดุเดือดพร้อมเขี้ยวที่แหลมคม เมื่อเห็นว่าไม่มีทางหลีกเลี่ยงได้ หยางเซียวเล่อจึงจับจอบที่พื้นแน่นขนัด และวางแผนจะที่ทุบลงไปที่ศีรษะของหมูป่าอย่างดุเดือด !
“ฮึ่ม !”
"อ้า !" หนึ่งคนและสัตว์ตัวหนึ่งะโพร้อมกัน หัวใจของหยางเซียวเล่อจมดิ่งลง จากนั้นเขาก็ประหลาดใจ เพราะเขานั้นไม่รู้สึกเ็ปมากนัก
เมื่อเขามองลงไป และพบว่าหัวโต ๆ ของหมูป่าชนกับร่างกายของเขา เขี้ยวของหมูป่าเสียบเข้าไปในกางเกงของเขาและเจาะทะลุเป็รูใหญ่ กางเกงของหยางเซียวเล่อขาดรุ่งริ่ง แต่ผิวของเขากลับไม่เป็อะไร ?
ร่างกายแข็งแกร่งขั้นเทพ !
“หืม ! ฉันหนังเหนียวขนาดนี้เลยเหรอ ?” หยางเซียวเล่อมีความสุขอยู่ในใจลึก ๆ จากนั้นมือที่จับจอบก็มีความมั่นใจมากขึ้น เขาเล็งไปที่ดวงตาสีดำของหมูป่า แล้วตีอย่างแรง ในเมื่อแกทำร้ายฉันไม่ได้ ทำไมฉันต้องกลัวแกด้วยล่ะ ?
แต่ทว่าหมูป่านั้น รู้สถานการณ์ของตนเองดี เมื่อรู้ว่าตนเองทำร้ายหยางเซียวเล่อไม่ได้ มันจึงมองหาเหยื่อรายใหม่ทันที ในเวลาเดียวกัน ดวงตาของมันค่อย ๆ ขยับไปที่หลี่ซีซี ซึ่งกำลังตื่นตระหนก
“ไม่ ซีซี รีบขึ้นไปบนต้นไม้ !” หยางเซียวเล่อมีแผนการในใจ เขาชี้ไปที่ต้นไม้ข้าง ๆ เขา แล้วะโไปที่หลี่ซีซี เธอเข้าใจทันที แต่เธอไม่สามารถปีนต้นไม้ได้ เธอล้มเหลวในการปีนต้นไม้ถึงสองครั้ง
หยางเซียวเล่อรู้สึกกังวลใจ จึงคว้าหลี่ซีซีขึ้นมาให้เธอนั่งบนไหล่ของเขา
หยางเซียวเล่อที่เสริมความแข็งแกร่งของร่างกายมาแล้ว ทำให้เขาแข็งแรงอย่างมาก หลี่ซีซีเป็เหมือนเด็กในอ้อมแขนของเขา และไม่มีความรู้สึกหนักแม้แต่น้อย
เมื่อนั่งบนไหล่ของหยางเซียวเล่อ เธอรู้สึกว่ามีมือใหญ่กำลังกุมสะโพกของเธอ ทันใดนั้นหลี่ซีซีก็หน้าแดง จน หยางเซียวเล่อรีบพูดว่า “เธอตะลึงอะไร รีบปีนขึ้นไปเร็วเข้า !”
ทันใดนั้น หมูป่าก็คว้าโอกาสเพื่อเข้าชนทั้งคู่อีกครั้ง หยางเซียวเล่อที่กำลังร้อนรุ่มด้วยความวิตกกังวล หากเขาไม่หลีกเลี่ยง เขาจะถูกโจมตีทันที
แม้ว่าเขาจะมีร่างกายแข็งแกร่ง หนังเหนียวแค่ไหน ใครจะรู้ว่า บางทีหมูป่าอาจจะเล็งพลาดไป จนเขาอดไม่ได้ที่จะรู้สึกว่างเปล่าในใจ
แต่ถ้าเขาหลีกเลี่ยงเช่นนี้ หลี่ซีซีจะต้องร่วงลงมา ในเวลานั้น หลี่ซีซีจะถูกโจมตี เธอเป็ผู้หญิงบอบบาง เธอจะตายแน่นอน หากโดนหมูป่าที่โตเต็มวัยทำร้าย !
เขาหลบไม่ได้ ! หยางเซียวเล่อกัดฟันและพร้อมที่จะต่อต้านการโจมตีของหมูป่าด้วยมือเปล่า !
หลี่ซีซีตะลึงและรีบกล่าวว่า "วิ่ง วิ่ง ! มันกำลังจะ มาแล้ว !"
“ถ้าฉันหนี เธอจะทำยังไง”
คำพูดสั้น ๆ ทำให้หลี่ซีซีเกือบจะร้องไห้ ความอบอุ่นในหัวใจของเธอนั้นหลั่งไหลออกมา เมื่อเทียบกับฉินหลงและ หลี่เหิงแล้ว หยางเซียวเล่อนั้นแข็งแกร่งกว่าพวกเขาหลายแสน เท่า !
เมื่อไม่มีเวลาเร่งรีบ ทันใดนั้น เงาสีขาวก็พุ่งออกมาจากท้องฟ้า และกระแทกท้องหมูป่า
หมูป่าสามารถกระแทกเอวของหยางเซียวเล่อได้อย่างแม่นยำ แต่มันถูกเงาสีขาวฟาดเข้าใส่ ทำให้ขาหลังของมันลื่น ร่างกายของมันพุ่งชนเป้าพลาดไป หยางเซียวเล่อเบี่ยงเอวของเขาเพื่อหลบการโจมตีนี้
หมูป่านั้นกระแทกเข้ากับต้นไม้อย่างแรง ฟันของมันเจาะเข้าไปในต้นไม้จนจมเขี้ยว สะบัดก็ไม่หลุด
หลังจากการกระแทก หมูป่าดูเหมือนจะหมดสติไปเล็กน้อย ร่างกายของมันช้าลงเล็กน้อย
่เวลานี้แหละ ! ใช้ประโยชน์จากความเจ็บป่วยของศัตรูเพื่อฆ่ามัน !
หยางเซียวเล่อฉวยโอกาสนี้รวบรวมกำลังกับ หยินเทียนหลาง แทงจอบเข้าไปที่ดวงตาของหมูป่า ในเวลาเดียวกัน
ถึงิัมันจะแข็งแกร่ง แต่ดวงตาล่ะ ? มีเสียงคร่ำครวญในป่าลึก เสียงคำรามอันน่าเศร้า ทำให้ผู้คนรู้สึกหวาดผวา
หมูป่าที่ตาบอดไม่มีพละกำลังดั่งเหมือนเดิม เนื่องจากมันมองไม่เห็นอีกต่อไป มันหมุนไปมาอยู่กับที่
บางครั้งก็ชนต้นไม้ ทั้งหยินเทียนหลางและหยางเซียวเล่อติดตามมันไป เพื่อมองหาโอกาส หลังจากเวลาผ่านไปนานกว่าสิบนาที พวกเขาก็ฆ่าหมูป่าได้ในที่สุด
"เดี๋ยวก่อนสิ !"
“เร็วเข้า ๆ ! หยางเซียวเล่อ นายอย่าพึ่งเป็อะไรไปนะ !”
“ ฉันผิดเอง ! ฉันไม่ควรปล่อยให้หยางเซียวเล่อต่อสู้กับหมูป่าเลย ฉันควรรีบพาพวกเราออกไปพร้อมกัน !”
“อย่าพูดอย่างนั้น หยางเซียวเล่อไม่ฟังเขาเลย เขาอยากจะแสดงท่าทางดี ๆ ต่อหน้าสาวสวย !”
……
หลังจากฆ่าหมูป่าได้แล้ว หยางเซียวเล่อและหลี่ซีซีกำลังนั่งบนก้อนหินเพื่อพักผ่อน หลังจากตกตะลึงไปชั่วขณะหนึ่ง
ในเวลานี้พวกเขาได้ยินเสียงของฉินหลงและหลี่เหิง ในระยะไกล ๆ ชายสองคนเงยหน้าขึ้น เขาเห็นร่างหนึ่งอยู่ในป่า เมื่อเดินผ่านมายังที่เดิมก็พบว่าเป็หมูป่า
ฉินหลงและหลี่เหิงที่หลบหนีลงไปก่อน ได้พบกับชาวบ้านที่ขึ้นไปบนูเา ดังนั้นพวกเขาจึงพาพวกเขามาช่วยดูสถานการณ์
ในมุมมองของพวกเขา หยางเซียวเล่อและหลี่ซีซีนั้นโชคไม่ดี แม้ว่าหมูป่าจะไม่สามารถฆ่าพวกเขาได้ แต่น่าจะถูกกระแทกจนตกจากเนินเขาอย่างแน่นอน พวกเขาจะอยู่รอดในเวลานั้นได้อย่างไร ?
แต่เมื่อเห็นเหตุการณ์ตรงหน้า ทุกคนก็ตกตะลึง
พวกเขามองเห็นหมูป่าสีดำปกคลุมไปด้วยเื ซึ่งนอนอยู่ข้างหลังหยางเซียวเล่อ ร่างกายของหยางเซียวเล่อ และขนสีขาวของหยินเทียนหลางก็เต็มไปด้วยเื
หมูป่าตายอย่างอนาถ โดยทั่วไปแล้วจะมีเืออกทั่วร่าง แต่ร่างกายของมันไม่มีาแร้ายแรง มีแต่าแเล็ก ๆ นับร้อย ทั้งเล็กและใหญ่ รวมกัน !
นี่คือฝีมืุ์ ? หลี่ซีซีมองดูทั้งสองคนด้วยความรังเกียจ หันกลับมาแล้วเช็ดเืบนใบหน้าของหยางเซียวเล่อ ด้วยข้อมือของเธอ และถามเบา ๆ "ยังเจ็บอยู่หรือเปล่า ?"
2K
