ตลอดระยะเวลาเดินทางขึ้นเขาที่เป็ที่อยู่ของสัตว์อสูรร้ายกระทิงคลั่งขนแดง อันเป็เป้าหมายสำคัญที่จะต้องสังหารก่อนกลับ เด็กหนุ่มเนี่ยฟงยังคงล่าสัตว์อสูรเพื่อทดสอบมีดสั้นและเก็บสมุนไพรไปตลอดทาง ่เวลากลางคืนหลังจากทานเนื้อย่างเสร็จ เด็กหนุ่มก็ขึ้นไปนอนบนต้นไม้สูง แต่ในบางครั้งก็ต้องเจอกับพวกสัตว์อสูรจำพวกงู แน่นอนว่ากว่ามันจะเข้าถึงตัวก็ต้องถูกเกราะสายฟ้าจากอักขระศักดิ์สิทธิ์เสียก่อน ผ่านไปอีกสี่วันในที่สุดเด็กหนุ่มเนี่ยฟงก็มาถึง ที่โล่งกว้างทุ่งหญ้าเขียวขจีสวยงาม มีเขาล้อมรอบ ทันทีที่เด็กหนุ่มเดินเหยียบเข้าไปในทุ่งหญ้า เสียงร้องคำรามของสัตว์อสูรก็ดังขึ้น
ชั่วน้ำเดือด เสียงย่ำเท้าดังลั่นออกมาจากป่า สัตว์อสูรกระทิงคลั่งขนแดง รูปร่างใหญ่โตล่ำสันเกือบสองจั้ง ขาเท้าทั้งสี่ดำประดุจใส่ถุงเท้าหน้าผากเป็โหนกสีเหลืองอ่อน เขาบนศีรษะยาวถึงหกศอก ดวงตาสีแดงก่ำจ้องมองผู้เหยียบย่ำในพื้นที่ มันค่อยๆย่างเท้าเข้ามา
เสียงหัวใจเต้นดังจนได้ยินชัด ความตื่นเต้น ความกลัว พุ่งเข้ามา ร่างกายสั่นสะท้าน เพียงแต่ว่าใบหน้านั้นแสยะยิ้มอย่างเ้าเล่ห์ ไม่ถึงสองลมหายใจ อาการทุกอย่างก็สงบลง มือขวาโบกสะบัดไปทางด้านหน้าอักขระศักดิ์สิทธิ์สีฟ้าก็ปรากฏ แต่ครั้งนี้ต่างออกไปมันมีด้วยกันสองวง เกราะสายฟ้ามีอยู่ด้วยกันสองอัน หมุนวนกันไปมารอบกายของเด็กหนุ่ม ไม่นานก็มีประกายสายฟ้าออกมาจากมีดสั้น เมื่อทุกอย่างพร้อมไม่ต้องเอ่ยสิ่งใด เด็กหนุ่มเนี่ยฟงพุ่งเข้าหาทันที
เปรี้ยง เสียงหน้าผากกระแทกลงไปที่เกราะสายฟ้า ขาทั้งสี่ตอนนี้เ็ปไปหมดเืสีแดงสดไหลตามขา ทุกครั้งเมื่อเด็กหนุ่มพุ่งทะยานเข้าหา เกราะสายฟ้าก็ทำหน้าที่ป้องกันการโจมตีจาก้า ส่วนเด็กหนุ่มใช้มีดสั้นกรีดไปตามขาทั้งสี่ ไม่นานมันก็ใช้ขาหน้าทั้งสองเตะเด็กหนุ่มจากด้านหน้าด้วย บางครั้งก็หันหลังะโเตะจากด้านหลัง เพราะเตรียมการมาแล้วอย่างดีของเด็กหนุ่ม จึงเลือกใช้เกราะสายฟ้าสองอัน คอยรับการโจมตีหมุนเวียนกัน
ไม่นานเสียงหายใจหอบเหนื่อยก็ดังออกมาจากชายหนุ่ม อีกทั้งยังเกือบถูกโจมตีจากกระทิงคลั่งขนแดง เด็กหนุ่มจึงตัดสินใจถอยกลับออกมาจากทุ่งหญ้า เสียงร้องคำรามประดุจผู้ชนะดังออกมาจากทุ่งหญ้า เด็กหนุ่มตัดสินใจหาที่พักสำหรับคืนนี้ ค่อยๆเลาะไปตามสันเขาไม่นานก็พบโพรงไม้ขนาดใหญ่เด็กหนุ่มเดินเข้ามาใกล้ๆก็ยกยิ้ม
“ ท่านลุ่ยกงท่านคิดว่าข้าเจอกับอะไร ”
“ มันเป็แค่วงอักขระศักดิ์สิทธิ์สำหรับป้องกันไม่ให้ผู้อื่นเข้าไปด้านใน ”
“ เช่นนั้นมันต้องมีของมีค่าเป็แน่ท่านลุ่ยกง ”
“ บัดซบเ้าเด็กน้อย ในศีรษะของเ้ามีแต่เื่สมบัติของมีค่ารึ เ้าไปเอานิสัยบัดซบนี้มาจากที่ใด ”
“ ่เวลาที่อยู่ในป่ามรณะ ข้าก็อยู่กับท่านเพียงสองคน แล้วข้าจะเอานิสัยแบบนี้มาจากที่ไหนละ ถ้าไม่ใช่ท่าน ท่านปู่ข้าที่เลี้ยงข้ามาท่านก็ไม่ได้มีนิสัยแบบนี้ ”
“ พอ ”
“ เช่นนั้นเ้าก็เปิดมันออกเถอะ ข้าก็อยากรู้เช่นกันว่าด้านในจะมีอะไร ”
เด็กหนุ่มยกยิ้มอย่างดีใจ โบกสะบัดมือขวาไม่นานก็ปรากฏวงอักขระศักดิ์สิทธิ์สีแดงขึ้น ยืนจ้องมองดูไม่ถึงห้าลมหายใจ ก็โบกสะบัดมือขวาอีกครั้ง ประกายสายฟ้าจากลมปราณก็พุ่งไปที่วงอักขระศักดิ์สิทธิ์ มันค่อยๆเปลี่ยนตัวอักษรแปลกๆด้านในไม่นานมันก็กลายเป็สีฟ้าและจางหายไป เด็กหนุ่มค่อยๆมุดเข้าไปในโพรงไม้ขนาดใหญ่ เมื่อเข้ามาพบว่ามันเชื่อมต่อกับเขาด้านหลัง เป็ทางเข้าถ้ำ มีแสงสว่างส่องลงมาจาก้า ด้านในมีน้ำตกสระน้ำในถ้ำ เด็กหนุ่มค่อยๆเดินสำรวจอยู่นานสุดท้ายก็ไม่พบเจอสิ่งใด
เด็กหนุ่มจึงคิดอาบน้ำ ทันทีที่ลงไปแช่รู้สึกร่างกายผ่อนคลายไม่น้อย ความเหน็ดเหนื่อยจากการต่อสู้ค่อยๆหายไป ไม่นานก็เอนหลังนอนอยู่ในสระน้ำ
12K
