เกิดใหม่ครั้งนี้ขอเป็นสตรีไร้คุณธรรม [จบ]

        กัวซีฉือทราบก่อนที่เยี่ยนเจาเจาจะมาถึงแล้วว่ายอดดวงใจขององค์หญิงจะเดินทางมา

        ท่านแม่ของนางเคยเตือนนางไว้ว่า หากนางต้องการบรรลุเป้าหมายโดยไม่พึ่งความสำเร็จของตระกูลตนเองการหาคนแล้วถวายความภักดีก็เป็นวิธีที่ยอดเยี่ยม

        และเยี่ยนเจาเจาซึ่งตอนนี้ยังเยาว์วัยก็เป็นอีกหนึ่งตัวเลือกที่ดี

        ปัจจุบันเยี่ยนเจาเจาเป็นเพียงธิดาขององค์หญิง บิดาแท้ๆเยี่ยนเหิง ฐานะไม่ได้สูงศักดิ์ ทั้งยังไร้บรรดาศักดิ์ ตัวเยี่ยนเจาเจาก็อายุน้อยแต่องค์หญิงไร้โอรส ทั้งฝ่าบาทยังโปรดปรานนาง วันข้างหน้าเมื่อนางเติบโตย่อมมีอนาคตไกลเป็นแน่

        คนรุ่นถัดมาค่อยๆ เติบโตหากช่วงเวลานี้เลือกนายได้ถูกต้อง การก้าวหน้าในอนาคตอาจไม่ถึงกับราบรื่น แต่อย่างน้อยก็ลดปัญหายุ่งยากไปได้มาก

        จวนเฝินหยางอ๋องมีเพียงบรรดาศักดิ์ ไร้ที่ดินศักดินาก้าวขึ้นมามีวันนี้ได้ก็เพราะกัวกานเอ๋อร์มองออกว่าฝ่าบาทจะได้ครองแผ่นฟ้า จึงจงรักภักดีตั้งแต่ต้นถึงตั้งหลักได้อย่างมั่นคงท่ามกลางคลื่นลมการก้าวขึ้นสู่บัลลังก์ของฮ่องเต้หญิง

        แต่แม้กัวกานเอ๋อร์จะพูดไปมากมายกัวซีฉือยังคงมีความคิดเป็นของตนเอง

        ท่านแม่ถวายความภักดีต่อใครมิอาจเปลี่ยนใจของกัวซีฉือกัวซีฉือตระหนักดีว่าตนเองมีความสามารถแค่ไหน คนที่นางอยากภักดีด้วยต้องเป็นคนมากความสามารถที่นางต้องตานางอยากช่วยปกครอง และต้องเป็นบุคคลที่จะสร้างชื่อไว้บนหน้าประวัติศาสตร์ในภายภาคหน้า

        เยี่ยนเจาเจาอายุน้อยกว่านางมากยังไม่รู้ว่านางเป็นคนเยี่ยงไร นางรู้สึกว่าตนเองคงต้องรอดูไปก่อน

        อย่างไรเสียกัวซีฉือเล่าเรียนอยู่ที่นี่พบเจอเด็กสาวมามากมายแต่มีเด็กสาวน้อยมากที่จะตั้งใจเรียนเพื่อก้าวไปข้างหน้าจริงๆ กัวซีฉือจึงมองเยี่ยนเจาเจาในแง่ลบมากกว่าชื่นชม

        แต่ยามนี้กัวซีฉือพบว่านางคิดผิด

        เยี่ยนเจาเจามีพลังในร่างมากยิ่งกว่าที่นางคิดนางเข้มแข็งทรหด ทั้งยังไม่ยอมแพ้

        เยี่ยนเจาเจาเรียนบทกลอนบทกวีเรียนศิลปะทั้งหกของบุรุษ นอกจากนี้ยังเรียนตำราพิชัยสงคราม ประวัติศาสตร์ภูมิศาสตร์ ลักษณะชัยภูมิ และฉีเหมินตุ้นเจี่ย [1] ตราบใดที่นางสามารถเข้าถึงนางล้วนเรียนอย่างบ้าคลั่ง

        นางเติมเต็มตัวเองโดยไม่คำนึงสิ่งใด ราวกับฟองน้ำแห้งที่ดูดซับน้ำอย่างบ้าระห่ำ

        เพียงเหตุผลนี้ กัวซีฉือก็รู้สึกว่าเหมาะสมแล้วเลือกนางย่อมไม่ผิด

        กัวซีฉือกระจ่างแจ้ง ก็ลงมืออย่างตรงไปตรงมา

        นางขวางเยี่ยนเจาเจาเอาไว้ขณะที่ทั้งสองเรียนอยู่ที่ชั้นเรียนของผู้อาวุโสหยวนมู่แล้วเอ่ยเรียกนาง

        เยี่ยนเจาเจาถือตำราม้วนหนาไว้ในมือแต่ก็ยังหันศีรษะกลับมามองนาง เป็นการให้ความเคารพเต็มเปี่ยม

        ไม่มีใครรู้ว่าทั้งสองพูดคุยกันเรื่องอะไรในบ่ายวันนั้น

        แต่ทุกคนต่างรู้ว่ากัวซีฉือเริ่มพยายามอย่างหนักเพื่อช่วยเยี่ยนเจาเจาเรียนหนังสือถ่ายทอดทุกความรู้ความสามารถในฐานะศิษย์พี่หญิงโดยไม่ปิดบัง

        ด้วยความช่วยเหลือของกัวซีฉือเยี่ยนเจาเจาได้ผลตอบแทนอย่างคุ้มค่า อีกทั้งความสัมพันธ์ยังดีขึ้นแบบก้าวกระโดด

        แท้จริงแล้วเยี่ยนเจาเจาเป็นคนจิตใจเย็นชา เห็นได้ชัดจากที่นางปฏิบัติกับไป๋ฝูฉวีและเฉินเหลียนเอ๋อร์ก่อนหน้านี้นางไม่มีแม้แต่ความเห็นอกเห็นใจขีดเส้นแบ่งระหว่างคนกันเองกับคนอื่นไว้อย่างชัดเจน

        ความจริงที่กัวซีฉือขวางนางวันนั้นไม่ได้พูดเนื้อหาซับซ้อนเช่นที่คนอื่นคิดกัวซีฉือเพียงกล่าวว่าจะช่วยเรื่องการเรียนของนาง

        กัวซีฉือช่วยเยี่ยนเจาเจาจัดปอยผมที่ยุ่งเหยิงจับลูกปัดดอกไม้บนศีรษะนางให้ตรงราวกับเป็นพี่หญิงใหญ่คนหนึ่ง และบอกนางว่าต่อไปจะช่วยนางเรื่องการเล่าเรียนช่วยประหยัดเวลาที่ไม่จำเป็น ยิ่งเร็วยิ่งดี

        ว่ากันตามตรงทุกคนต่างคิดว่านี่เป็นการพบกันอย่างเป็นทางการครั้งแรกระหว่างเยี่ยนเจาเจาและกัวซีฉือแต่ความจริงนั้นไม่ใช่

        นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เยี่ยนเจาเจาเผชิญหน้ากับกัวซีฉืออย่างใกล้ชิดในแง่หนึ่งเยี่ยนเจาเจาและกัวซีฉือคุ้นเคยกันมากแล้ว อย่างไรเสียในชาติก่อนทั้งสองก็ติดต่อกันนับครั้งไม่ถ้วน

        เยี่ยนเจาเจาจะไม่เข้าใจความหมายของกัวซีฉือได้อย่างไร

        ความสามารถในการมองทะลุจิตใจมนุษย์ของนางนั้นน่ากลัวยิ่งนางคุ้นเคยกับกัวซีฉือด้วยแล้วใช้เวลาเพียงสองชั่วอึดใจก็ตระหนักถึงจุดประสงค์ของกัวซีฉือได้ทันที

        กัวซีฉือมองเห็นคุณค่าในตนเอง ความพยายามของตนได้รับการยอมรับจากกัวซีฉือแล้ว

        อย่างไรก็ตามเยี่ยนเจาเจาจำได้ว่าจุดจบของจวิ้นจู่ท่านนี้ในชีวิตก่อนไม่ค่อยดีนักและผลลัพธ์ที่เลวร้ายเช่นนี้ก็มีฝีมือของเยี่ยนเจาเจาด้วยเช่นกัน

        กัวซีฉือมาจากตระกูลทหารแต่กลับเก่งเรื่องการวางกลยุทธ์ในราชสำนักยิ่งนัก หลังเรียนจบจากสถานศึกษาสกุลหยวนก็ก้าวหน้าอย่างรวดเร็วผ่านการสอบขุนนางหญิง

        ในช่วงเวลาที่องค์ฮ่องเต้หญิงสิ้นพระชนม์ปีกของกัวซีฉือก็สมบูรณ์แข็งแรงแล้ว นางไม่ได้ทำตามคำแนะนำของท่านแม่กัวกานเอ๋อร์ ให้เลือกฝั่งองค์ชายรองที่มีโอกาสชนะสูงที่สุดแต่เลือกสวามิภักดิ์ต่อองค์ชายใหญ่แทน

        กัวซีฉือเป็นนักวางกลยุทธ์อย่างแท้จริงทักษะการพลิกแพลงแผนและกลศึกยอดเยี่ยมเกินกว่าจะพรรณนา แต่น่าเสียดายที่เยี่ยนเจาเจาและกัวซีฉืออยู่ฝั่งตรงข้ามกัน

        นี่ก็เป็นหนึ่งในเหตุผลว่าเหตุใดเยี่ยนเจาเจาถึงไม่เข้าพบนางตอนเจอกันครั้งแรกหรือกระทั่งเป็นฝ่ายเข้าไปพบก่อนหลังจากนั้น

        ไม่ใช่ใจเกิดความแค้นเพราะอยู่คนละฝั่งแต่เป็นเพราะกัวซีฉือตายอย่างอ้อมๆ ในเงื้อมมือของเยี่ยนเจาเจา เยี่ยนเจาเจาจึงได้รู้สึกผิด

        นางมิกล้า นางละอายใจ

        กัวซีฉือภักดีต่อองค์ชายใหญ่ แต่เยี่ยนเจาเจาอยู่ฝ่ายเดียวกับองค์ชายห้าเหลียงอิน

        เยี่ยนเจาเจาและกัวซีฉือชิงไหวชิงพริบกันอย่างกล้าได้กล้าเสียมาหลายปี

        กัวซีฉือเป็นขุนพลใช้การได้ดีที่สุดคนหนึ่งภายใต้อาณัติขององค์ชายใหญ่แต่สุดท้ายก็เป็นเยี่ยนเจาเจาที่อาศัยช่วงเวลา สถานที่ที่เอื้ออำนวย และแรงสามัคคีกำจัดกัวซีฉือไปจากข้างกายองค์ชายใหญ่

        เยี่ยนเจาเจาไม่ใช่คนดีไม่ว่าจะในชาติก่อนหรือชาติถัดมา มือนางเปื้อนโลหิตของผู้คนมากมายรวมไปถึงโลหิตของกัวซีฉือด้วย

        ตอนที่กัวซีฉือตายเยี่ยนเจาเจาไม่ไปยืนยันการตายของนางเป็นครั้งแรกแม้จะมีคนนับไม่ถ้วนตายด้วยน้ำมือนางแต่การตายของกัวซีฉือทำให้นางเจ็บปวดถึงที่สุด

        พวกนางทั้งสองเป็นคู่ต่อสู้กันแต่เยี่ยนเจาเจากลับชื่นชมกัวซีฉือยิ่งนัก ถึงขั้นอยากคบหากับกัวซีฉือเป็นสหาย

        แต่ในสถานการณ์ตอนนั้นพวกนางทั้งคู่ต่างไร้ทางเลือกจุดยืนแตกต่างกันตั้งแต่แรก ถูกลิขิตมาให้มิอาจเป็นสหายกันได้

        อย่างไรเสียท่ามกลางความเป็นและความตายสองกษัตริย์มิอาจอยู่ร่วม

        ทว่าตอนที่กัวซีฉือตาย กลับให้คนนำคำพูดหนึ่งมามอบแก่เยี่ยนเจาเจา

        นางกล่าวว่าพบคนรู้ใจ ดื่มกันพันจอกยังว่าน้อยนางรู้สึกยินดีที่ชีวิตนี้ได้พบคู่ปรับเช่นเยี่ยนเจาเจา หากโลกหลังความตายมีจริงก็หวังว่าชาติหน้าจะไม่ต้องมาเป็นศัตรูกับเยี่ยนเจาเจาอีก

        ประโยคนี้เยี่ยนเจาเจาจำได้ขึ้นใจเนิ่นนานไม่ลืมจวบจนวันนี้

        เยี่ยนเจาเจาเลื่อมใสกัวซีฉือ ไม่เพียงเพราะความปราดเปรื่องของกัวซีฉือนำความประหลาดใจมาให้นางยังเป็นเพราะเยี่ยนเจาเจารู้สึกผิด และเพราะความใจกว้างของกัวซีฉือด้วย

        นางตายในเงื้อมมือศัตรูเก่าของตนเองกลับไม่อาฆาตแค้นเยี่ยนเจาเจาจากเรื่องนี้ หากเป็นเยี่ยนเจาเจานางถามใจตนเองดูแล้ว นางทำไม่ได้หรอก

        ยุคสมัยแห่งการต่อสู้แย่งชิงความงามของกัวซีฉือมิอาจลบเลือนไปจากความคิดของเยี่ยนเจาเจา

        แม้กัวซีฉือได้ตายไปแล้ว แต่เยี่ยนเจาเจารู้ว่าแท้จริงเป็นตนที่พ่ายแพ้ศึกนั้นในท้ายที่สุดแพ้ให้กับจิตใจอันยิ่งใหญ่ของกัวซีฉือ

        ความคิดมากมายทั้งในอดีตและปัจจุบันสะท้อนก้องอยู่ในหัวจนเยี่ยนเจาเจาอดหรี่ตาลงมิได้

        ใบหน้าของกัวซีฉือตอนนี้ไม่แตกต่างกับในอนาคตมากนักนางเหมือนกับกัวซีฉือที่เยี่ยนเจาเจารู้จักเมื่อชีวิตก่อน มั่นใจในตนเองน้ำใจกว้างขวาง ไร้วี่แววของความคลุมเครือ

        นางกระตือรือร้นราวกับดอกกุหลาบที่เบ่งบานไม่ปกปิดความรู้สึกชอบพอและยอมรับเลย

        เยี่ยนเจาเจาเลยอาจหาญคาดเดาว่า ชีวิตนี้นางคงเลือกตนเองแล้ว

        คบหากับจวิ้นจู่ที่วันข้างหน้าต้องมีอำนาจบารมีอย่างแน่นอนย่อมไม่เสียหายยิ่งเยี่ยนเจาเจาทราบดีถึงความสามารถและความภักดีของกัวซีฉือ มีกัวซีฉืออยู่ข้างกายเยี่ยนเจาเจาจะสามารถปกป้องท่านแม่และท่านป้าได้ดียิ่งขึ้น

        ยิ่งกว่านั้นเยี่ยนเจาเจามีทั้งความรู้สึกชื่นชมและละอายใจเจือปนกันต่อกัวซีฉือคราวนี้กัวซีฉือเข้าถวายความจงรักภักดีก่อนจึงเป็นเรื่องน่าดีใจและแปลกใจสำหรับเยี่ยนเจาเจา

        นางไม่รู้ว่าเหตุใดดวงตาถึงได้ร้อนผ่าวอาจเพราะความเสียใจตลอดสองชาติตีตื้นขึ้นมากะทันหันจนเยี่ยนเจาเจายากจะควบคุมตนเอง

        นางวางม้วนตำราในมือไว้ด้านข้างแล้วโผตัวเข้าสู่อ้อมแขนของกัวซีฉือ น้ำตาคลอหน่วยตา ทว่าเปี่ยมไปด้วยความยินดี

        กัวซีฉืออายุมากกว่านางเกือบครึ่งรอบเป็นพี่หญิงใหญ่แล้ว

        กัวซีฉือค่อนข้างประหลาดใจกับความใกล้ชิดและออดอ้อนฉับพลันของเยี่ยนเจาเจาแต่นางไม่รังเกียจแม้แต่น้อย

        นางเติบโตมาอย่างโดดเดี่ยว ไร้พี่น้อง ไม่เคยสัมผัสประสบการณ์ของการมีคนตามเกาะแกะรอบตัวเห็นเพื่อนร่วมชั้นเล่าความสัมพันธ์อันสนิทสนมระหว่างพี่น้องของตนเองอันที่จริงกัวซีฉือไม่เข้าใจสักนิด

        จู่ๆ เยี่ยนเจาเจาก็กระโจนเข้าใส่อ้อมแขนนางกอดเอวนางแน่น ทำเอาหัวใจนางอ่อนยวบ

        ความรู้สึกของการมีน้องสาวเป็นเช่นนี้นี่เอง

        อ่อนหวานนุ่มนวลราวกับช่องว่างในหัวใจถูกเติมเต็ม

        สาวน้อยยังเยาว์วัย วันหน้าค่อยๆ สอนกันไปก็ได้

        บอบบางเล็กน้อยก็ไม่เป็นไร นางจะคอยช่วยเหลือเอง

        เยี่ยนเจาเจาเองก็ไม่มีพี่สาว และความรักความเอ็นดูของพี่สาวก็แตกต่างกับพี่ชาย

        กัวซีฉือวางตัวเป็น แข็งนอกอ่อนในเหมาะกับนิสัยของเยี่ยนเจาเจา ทำให้ในใจนางเปี่ยมไปด้วยความสุข

        ด้วยเหตุนี้ความสัมพันธ์ระหว่างเยี่ยนเจาเจาและกัวซีฉือจึงดีขึ้นอย่างเห็นได้ชัดเสมือนสหาย แต่ก็เหมือนพี่หญิงน้องหญิงกันมากกว่า

        ทั้งสองเล่าเรียนอย่างหนักเป็นคนบ้าเรียนไม่สนสิ่งใด จนนักเรียนหญิงคนอื่นในสถานศึกษาที่ตั้งใจเรียนถูกกระตุ้นให้พยายามยิ่งขึ้นไปด้วย

        ส่วนพวกที่ไม่ชอบเรียนเช่นเฉินเหลียนเอ๋อร์ก็ยังคงสุกเอาเผากินไปวันๆ

        และคนที่ในใจริษยาก็ทนไม่ไหว พูดจาแปลกประหลาดว่ากัวซีฉือกำลังประจบเยี่ยนเจาเจา

        ไม่คิดบ้างเล่าว่าฐานะของกัวซีฉือเป็นอย่างไร?

        หมิ่นเหยียนจวิ้นจู่ผู้ไม่เป็นสองรองใครในต้าซีมีบรรดาศักดิ์ของเฝินหยางอ๋องแขวนอยู่บนศีรษะกัวซีฉือต้องประจบเยี่ยนเจาเจาด้วยหรือ?

        ช่างเป็นข่าวลือที่ไร้สาระสิ้นดี

        แต่เยี่ยนเจาเจาไม่สนใจข่าวลือเหล่านี้กัวซีฉือก็ยิ่งไม่ใส่ใจ

        ช่วงนี้กัวซีฉือกำลังหลงใหลการดูแลและสอนสั่งน้องหญิงไม่มีเวลาว่างมาคุยเรื่องไร้สาระกับปีศาจอย่างไป๋ฝูฉวีและเฉินเหลียนเอ๋อร์

        วสันตฤดูผันผ่าน สารทฤดูย่างกรายกาลเวลาผ่านไปเพียงพริบตาจนไล่ตามไม่ทัน ไม่ช้าผลอิงเถา [2] พลันแดงฉานกล้วยน้ำว้าพลันเขียวอร่าม

        หนึ่งปีผ่านไปอย่างรวดเร็ว เยี่ยนเจาเจาแทบจะลืมวันเกิดของตนเองไปแล้ว

        นางทำข้อสอบอย่างคล่องแคล่วว่องไวเตรียมพร้อมกลับเมืองซูโจวในช่วงปีใหม่นี้พร้อมกับเจินเจินอ้ายอ้ายและหนานหมิงเหอที่ไม่ได้พบหน้ามาสักพักหนึ่งแล้ว

        ความจริงมีนักเรียนมากมายในสถานศึกษาสกุลหยวนที่ไม่ได้กลับบ้านไปฉลองปีใหม่

        นักเรียนส่วนใหญ่ล้วนมาจากทั่วแคว้นเส้นทางกลับบ้านยาวไกลเกินไป เดินทางไปกลับย่อมเหน็ดเหนื่อยและเสียเวลาตนเองพร่ำลำบากร่ำเรียนมามิใช่เพื่อสร้างความก้าวหน้าและแทนคุณชาติบ้านเมืองหรอกหรือแม้จะหวงแหนช่วงเวลาครอบครัวพร้อมหน้าเพียงใด สุดท้ายก็ต้องยอมตัดใจ

        แต่เยี่ยนเจาเจาและคนอื่นๆ อยากกลับไป

        อาจเพราะบรรยากาศช่วงฉลองปีใหม่คราวก่อน ทำให้ผู้อาวุโสหยวนมู่รู้สึกสุขใจหรืออาจเป็นเพราะผู้อาวุโสหยวนมู่รู้สึกไม่เหมาะสม ที่จะปล่อยแก้วตาดวงใจขององค์หญิงฉลองปีใหม่ในสถานศึกษาจึงเอ่ยปากให้เยี่ยนเจาเจาและคนอื่นกลับซูโจวไปฉลองปีใหม่พร้อมกัน

        เยี่ยนเจาเจาไม่อยากแยกจากกับกัวซีฉือแต่กัวซีฉือเองต้องกลับไปยังเฝินหยางในช่วงปีใหม่เช่นกัน จวนอ๋องของนางใหญ่โตว่างเปล่ามีท่านแม่อยู่เพียงคนเดียว หากกัวซีฉือไม่กลับไปย่อมไม่เข้าท่านัก

        ทั้งสองต่างอาลัยอาวรณ์ที่จะแยกจากกันทำเอาหนานหมิงเหอข้างๆ เม้มริมฝีปากแน่น

        นี่ช่างแย่นัก วันข้างหน้าตนไม่เพียงต้องป้องกันเด็กหนุ่มไม่มีตามาขุดผักกาดน้อยของเขาแต่ยังต้องป้องกันจากเหล่าวีรสตรีพวกนี้ด้วยเช่นนั้นหรือ?

        กัวซีฉือยังไม่ทราบตัวตนที่แท้จริงของหนานหมิงเหอคิดเพียงว่าหนานหมิงเหอก็คือหนานหมิงเหอเครือญาติที่เข้าเรียนมาพร้อมกันกับเยี่ยนเจาเจา จึงเรียกเขาว่าคุณชาย และกำชับเขาให้ดูแลเยี่ยนเจาเจาในช่วงปีใหม่นี้ให้ดี

        หนานหมิงเหอผู้ได้รับคำกำชับแปลกประหลาดเกิดความรู้สึกสับสน

        น้องสาวตน ยังต้องให้กัวซีฉือมาสั่งอีกหรือ?

        แต่ก็ทำอันใดไม่ได้เยี่ยนเจาเจาแสดงออกชัดเจนว่าชอบกัวซีฉือ และไม่ใช่ชอบธรรมดาด้วย บนใบหน้าเปี่ยมไปด้วยความรักใคร่เมื่อไร้ทางเลือกจึงทำได้เพียงกลืนเสียงลงไป

        กัวซีฉือควบม้าจากไปเยี่ยนเจาเจากับหนานหมิงเหอก็ลงจากเขาไปรับหงซิ่วและหลานเล่อที่สำนักอวี้เต๋อตรงเชิงเขา

        ทั้งคู่เติบโตขึ้นมากสายตาที่มองเยี่ยนเจาเจาและหนานหมิงเหอกลับยังเหมือนเดิม แต่ในสายตาของหงซิ่วและหลานเล่อคุณหนูและคุณชายเปลี่ยนไปมากแล้ว

        หลังปีใหม่เด็กสาวจะอายุสิบสองปีแล้วเยี่ยนเจาเจาตัวสูงขึ้นเล็กน้อย ใบหน้าก็ดูโตเป็นสาวขึ้นแต่ลักยิ้มน่ารักบนสองข้างแก้มยังเป็นเช่นเดิม

        เยี่ยนเจาเจาผอมลง แต่มีกำลังวังชาเต็มเปี่ยม

        ความสูงของเด็กหนุ่มเริ่มคงที่แล้วรูปลักษณ์ภายนอกไม่ได้เปลี่ยนไปนัก เพียงบรรยากาศรอบกายดูนิ่งขึ้นมาก

        สิ่งเดียวที่ไม่แปรเปลี่ยนคือความรักของหนานหมิงเหอที่มีต่อเยี่ยนเจาเจา

        หนานหมิงเหอจะจับจูงมือเจาเจาไปทุกที่ที่เขาไปหลานเล่อมิได้กังวล แต่หงซิ่วกลับเห็นร่องรอยบางอย่างแล้ว

        ฐานะของคนทั้งสองนั้นไม่ชัดเจนไม่ใช่ทั้งพี่ชายน้องสาว แต่ก็เป็นพี่ชายและน้องสาวหากแนบชิดกันเช่นนี้ต่อไปเรื่อยๆ เมื่อคุณหนูเติบใหญ่จนรู้ความ ควรจะทำเช่นไร?

        แต่หงซิ่วผู้น่าสงสารไม่มีโอกาสเอ่ยคำนั้นออกมานางได้รับสายตาแฝงนัยจากหนานหมิงเหอผู้เป็นเจ้านายเก่าของตน จึงทำได้เพียงมองเยี่ยนเจาเจากับหนานหมิงเหอ“ตัวติดกันเป็นตังเม” ตาปริบๆ อย่างพูดอะไรไม่ได้

        กลับมาถึงจวนสกุลหยวนในซูโจว จวนสกุลหยวนที่ไม่เห็นมานานนับปีไม่เปลี่ยนไปแม้แต่น้อยเยี่ยนเจาเจาและหนานหมิงเหอยังคงอยู่ด้วยกันที่ลานเรือนเดิม

        เจินเจินกับอ้ายอ้ายยังเป็นผู้รับผิดชอบเรื่องทั่วไปของจวนสกุลหยวนตามปกติแม้เด็กสาวทั้งสองจะไม่ได้เรียนกับผู้อาวุโสหยวนมู่แต่กลับเติบโตเป็นผู้ใหญ่ขึ้นมาก ควบคุมดูแลส่วนกลางได้ค่อนข้างชำนาญทีเดียว

        ความจริงก่อนหน้านี้เยี่ยนเจาเจากังวลว่า เจินเจินกับอ้ายอ้ายจะรู้สึกหนักใจเพราะตนได้รับเลือกให้เป็นลูกศิษย์สายตรงของผู้อาวุโสหยวนมู่หรือเปล่าแต่เด็กสาวทั้งสองก็ยังคงเป็นผู้ติดตามตัวน้อยเหมือนเดิม

        จากความรู้สึกของเจินเจินแม้เยี่ยนเจาเจาจะยุ่งมากจนแทบไม่ได้พูดคุยฉันพี่น้องกับพวกนาง แต่“แม้นางจะไม่ได้อยู่ในการประลอง แต่ตำนานของนางยังอยู่ในลานประลอง [3]” เจินเจินและอ้ายอ้ายมักได้ยินผลงานของเยี่ยนเจาเจาอยู่บ่อยครั้งนอกจากตกใจและอิจฉาก็คือฮึกเหิม

        เจินเจินและอ้ายอ้ายรู้ความสามารถของเยี่ยนเจาเจาพวกนางไม่อยากโดนเยี่ยนเจาเจาทิ้งไว้ข้างหลัง จึงพยายามเล่าเรียนอย่างหนักมาตลอดหนึ่งปี

        การบ้านของเยี่ยนเจาเจาหนักหน่วงเหมือนเดิมแม้จะกลับจวนมาเพื่อเตรียมฉลองปีใหม่ความจริงต้องนำตำราและการบ้านกลับมาที่จวนมากมาย

        ชีวิตของนางและหนานหมิงเหอเคร่งครัดมากขึ้นหลังจากผ่านหนึ่งปีในสถานศึกษามาตื่นเช้ามาวิ่งออกกำลังกายรอบลานเรือนเล็กสองรอบทุกวันจากนั้นก็เริ่มอ่านตำราตั้งแต่เช้า

        อาหารเช้าเริ่มหลังอ่านตำราช่วงเช้าเสร็จก่อนท่องจำ คัดอักษรและเขียนบทความต่อ งีบหลับเป็นเวลาสั้นๆช่วงอาหารกลางวันก็ทำการบ้านอีกครั้ง ทั้งยังต้องส่งบทความหนึ่งเรื่อง แล้วไปเดินเล่นหลังอาคารค่ำจากนั้นค่อยฝึกศิลปะทั้งหกของบุรุษ วนเวียนวุ่นวายเช่นนี้ไปเรื่อยๆ

        เจินเจินและอ้ายอ้ายไม่รู้ว่าทั้งสองคนยุ่งเช่นนี้แต่หลังจากเห็นพฤติกรรมที่เข้มงวดกวดขันตนเองของพวกเขาก็สะดุ้งและเรียกเยี่ยนเจาเจาและหนานหมิงเหอออกไปเที่ยวเล่นโดยไม่สนข้ออ้างใดๆ

        เป็นความจริงที่ไม่มีสิ่งใดดีไปกว่าการทำงานและพักผ่อนอย่างสมดุลกันเยี่ยนเจาเจากับหนานหมิงเหอล้วนเห็นด้วย จึงวางแผนจะออกไปทานอาหารข้างนอกที่หอเทียนเซียงในวันก่อนวันส่งท้ายปีเก่า

        ประจวบเหมาะกับที่ผู้อาวุโสหยวนมู่ถูกเพื่อนร่วมงานเก่าของตนเชิญออกไปข้างนอกด้วยเหล่าเด็กๆ จึงสามารถออกไปเที่ยวเล่นได้ตามอำเภอใจ

        ---------------------------------------------------------

        เชิงอรรถ

        [1] ฉีเหมินตุ้นเจี่ย หมายถึงหนึ่งในสุดยอดวิชาลึกลับของจีน เป็นวิชาวางกลยุทธ์เพื่อวางแผน เจรจาต่อรองหรือเหตุการณ์ต่างๆบุคคลทั่วไปจะเคยได้ยินว่าขงเบ้งใช้วิชาฉีเหมินตุ้นเจี่ยในเหตุการณ์หลายครั้ง เช่นค่ายกล 8 ทิศ ศึกผาแดงเรียกลมเรียกฝน ฯลฯ

        [2] อิงเถา หมายถึง เชอร์รี่

        [3] แม้จะไม่ได้อยู่ในการประลอง แต่ตำนานยังอยู่ในลานประลองหมายถึง การบรรยายชื่นชมการกระทำของคน แม้ตัวจะไม่ได้อยู่ในที่สาธารณะแต่เรื่องราวยังเป็นที่กล่าวขาน