บทที่ 16
ถังซุนจอมอวดเบ่ง
ถังหลี่มี่มาถึงบ่อนพนันปลากัดที่ใหญ่ที่สุดของเกาะมู่ต่าวพร้อมรถเข็นหกคัน “รออยู่ตรงนี้ก่อนนะเ้าคะ”
นางบอกบ่าวที่จ้างมาเข็นรถก่อนจะเดินเข้าไปในบ่อน เสียงโหวกเหวกดังออกมาถึงด้านนอก นางไม่เข้าใจว่าปลากัดกัน มันน่าตื่นเต้นถึงเพียงนั้นเชียวหรือ?
แม่นางน้อยเดินเข้าบ่อนไปเพียงลำพัง นางคิดว่าการตามหาคนตัวโตเช่นอาหวังไม่ใช่เื่ยาก แต่เมื่อเข้าไปด้านใน ผู้คนแน่นขนัดจนหายใจไม่ออก กลิ่นบุรุษตีกันตลบอบอวล มีแต่กลิ่นไม่พึงประสงค์ นางพยายามทำตัวเล็กลีบเขย่งปลายเท้าให้สูงที่สุด แต่ก็ยังมองอะไรไม่เห็น
ด้านเสี่ยวหวัง ตอนนี้กำลังกอดขอบสังเวียนชมปลานักสู้กัดกันอย่างดุเดือดในตู้กระจกขนาดใหญ่ ในมือของเขาถือตั๋วพนันหนึ่งใบ “แทงตัวไหนดีนะ!”
“ใต้เท้า แทงตัวสีดำซิขอรับ เราได้มันมาจากทะเลใต้ ราคาตัวละหมื่นตำลึงเลยนะขอรับ!” มีบ่าวของบ่อนคอยยุแยงให้แทงตัวนั้นที ตัวนี้ที เสี่ยวหวังแอบเบ้ปาก คิดว่าบุรุษสุดหล่ออย่างเขาเบาปัญญานักหรือไร?
เห็น ๆ อยู่ว่าบ่าวพวกนี้กำลังหลอกให้เขาไขว้เขว!
เสี่ยวหวังคิดได้เช่นนั้นก็ยิ้มอย่างเหนือกว่า ก่อนจะเลือกแทงตัวสีแดง ปลาคู่แข่งของตัวสีดำ ที่กำลังกัดกันอีนุงตุงนัง ครั้งนี้เขาทุ่มเงินไปถึงหนึ่งร้อยตำลึง!
ปลากัดั์สีแดงเหนือกว่าอย่างเห็นได้ชัด มันแหวกว่ายคล่องแคล่ว หลอกล่อให้คู่ต่อสู้ว่ายตามจนเหนื่อย ก่อนจะจู่โจมกัดเข้าที่ลำตัวของปลากัดั์สีดำ เืสีแดงฟุ้งกระจาย ย้อมน้ำใสกลายเป็สีแดง ทำให้ผีพนันทั้งหลายมองไม่เห็นว่าปลาสองตัวใครได้เปรียบเสียเปรียบ
“หงหยู[1]ต้องชนะอยู่แล้ว เมื่อครู่ข้าเห็นเต็มสองตาว่ามันกัด สือหยู[2]!” ผีพนันเริ่มร้อนใจ กลัวความโกลาหลใต้น้ำจะทำให้บ่อนปลาเล่นไม่ซื่อ คิดโกงพวกเขาเหล่านักพนัน หงหยูคือปลากัดสีแดง นักพนันส่วนใหญ่เลือกแทงฝั่งมัน เพราะขนาดตัวที่เล็กปราดเปรียว ทำให้ได้เปรียบคู่ต่อสู้ที่ตัวใหญ่เทอะทะ
“ใช่ ๆ สือหยูถูกกัดเืสาด ข้าว่าตอนนี้รอศพสือหยูลอยขึ้นมาดีกว่า ข้าแทงไปสามตำลึง! ขอรับเงินนี้ไปซื้อข้าวให้ลูกข้าก็แล้วกัน” นักพนันต่างมั่นใจว่าปลาสีแดงเป็ฝ่ายชนะ เพราะภาพสุดท้ายที่เห็นคือมันกำลังได้เปรียบ
เสี่ยวหวังยิ้มจนตาปิด ลงเงินไปหนึ่งร้อยตำลึง ต้องได้กำไรหนึ่งร้อยตำลึง นี่มันศรหนึ่งดอกเหยี่ยวหนึ่งคู่[3]ชัด ๆ “โชคดีจริง ๆ ที่ข้าฉลาด!”
บ่าวคนเดิมยังคงยืนอยู่ข้างเสี่ยวหวัง เพราะเสี่ยวหวังใช้เงินสดเล่นพนันครั้งละหนึ่งร้อยตำลึง ถือเป็ลูกค้ารายใหญ่ของบ่อนพนัน ต้องมีบ่าวคอยชักจูงให้ติดกับพนัน ใบหน้าใสสื่อปรากฏรอยยิ้มชั่วร้าย
เหล่านักพนันต่างเป่าปากดีใจ กระหายในชัยชนะครั้งนี้ ภายในตู้ปลาตอนนี้น้ำยังไม่สงบนิ่ง คาดว่าปลาสองตัวยังสู้กันอยู่ ทันใดนั้นแสงสีแดงปลิวลอยออกมาจากในตู้ปลา แล้วตกลงสู่พื้นด้านหน้านักพนันทั้งหลาย
‘ตุบ!’
ปลาแดงหัวขาดถูกเหวี่ยงออกมา เสียงเอะอะเมื่อครู่หยุดลงในทันที มือที่ถือใบพนันของทุกคนสั่นระริก “หมดกัน เสบียงอาหารของครอบครัวข้า!”
“พวกเ้าโกง! บ่อนพนันนี้โกงพวกเราแน่! พี่น้อง! พวกเรากำลังถูกบ่อนนี้รังแก!”
เสียงโวยวายเริ่มกลับมาอีกครั้ง และครานี้ดังกว่าเดิม นักพนันส่วนใหญ่เป็ชาวบ้านธรรมดา บางคนนำเงินซื้อเสบียงของครอบครัวทั้งเดือนมาเสี่ยง หวังเพียงได้เงินสบายมาอีกเท่าตัวหนึ่ง บางคนติดเงินพนันจำนวนมหาศาล ทำงานทั้งชีวิตยังมิรู้จะหาเงินมาคืนครบทั้งต้นทั้งดอกหรือไม่
ถังซุนเป็หนึ่งในนั้น “โถ่เว้ย! เหตุใดจึงเป็เช่นนี้ไปได้? เห็นอยู่เต็มตาว่าเรากำลังจะได้เงินไอ้บ่อนบ้านี่มาอยู่แล้ว เสียครั้งแล้วครั้งเล่า ข้าลืมไปแล้ว ว่าเราชนะครั้งสุดท้ายเมื่อไร!”
บุตรชายคนเล็กของบ้านสกุลถังกล่าวอย่างไม่สบอารมณ์ ตอนนี้เป็เวลาเรียน แต่เข้าแอบหลบหนีออกจากสำนักศึกษาเกือบทุกวัน เพื่อมาบ่อนพนัน มิใช่แค่บ่อนพนันปลา ถังซุนเป็แขกประจำของทุกบ่อนบนเกาะมู่ต่าว!
แน่นอนว่าบุตรชายคนเล็กย่อมต้องได้รับเงินทั้งหมดของบ้านเพื่อเล่าเรียน แต่เงินทั้งหมดที่บ้านสกุลถังหามาให้ มันไม่พอให้เขาผลาญในบ่อนพนัน ถังซุนจึงหาช่องทางทำเงินง่าย ๆ ภายในบ่อน
ดวงตากลิ้งกลอกของถังซุนมองหาเหยื่อ เป้าหมายคือคนที่มีบ่าวของบ่อนพนันอยู่ข้างกาย เพราะนั่นหมายความว่าคนผู้นั้นมีเงิน! ถังซุนเห็นชายร่างอ้วนในชุดผ้าแพรสีฟ้า สวมรองเท้าหนังวัวแบบที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อน มองอย่างไรก็เป็พวกพ่อค้าร่ำรวย มิหนำซ้ำยังมาคนเดียว ดูสภาพแล้วไร้หนทางสู้ เป็ตัวเลือกที่ดียิ่ง!
ถังซุนในชุดบัณฑิตเดินยืดอกเข้าไปหา ในมือมีมีดสั้นสภาพเก่าเขรอะหนึ่งเล่ม เมื่อเดินถึงตัวเ้าอ้วนเป้าหมายแล้ว เขาใช้มือข้างหนึ่งกอดคออย่างสนิทชิดเชื้อ แล้วกระซิบข้างหูว่า “นี่! เ้าอ้วน ส่งเงินของเ้ามาซะ! มิเช่นนั้นจะเจ็บตัวมิใช่น้อย!”
เสี่ยวหวังกำลังเจ็บใจกับการตายของปลาแดง ใบหน้าอวบค่อย ๆ หันมองผู้กล้าหาเื่ตาย “เมื่อครู่เ้าเรียกผู้ใดว่าเ้าอ้วน?”
“ฮ่า ๆ เ้าอ้วนสมองกลวง! แหกตาดูรอบ ๆ ซิ มีผู้ใดหนักเกินหน้าเกินตาเ้าบ้าง!? ฮ่า!” ถังซุนหัวเราะสะใจ ไม่วายหยิกแก้มอวบของเสี่ยวหวังด้วยความมันเขี้ยว
ริมฝีปากกระจิริดของเสี่ยวหวังค่อย ๆ เผยรอยยิ้มออกมา มันเป็รอยยิ้มที่ทำให้คนเห็นเย็นะเื ขนลุกทั่วทั้งร่าง
ถังซุนเริ่มรู้สึกหวาดกลัว แต่เชื่อไม่ลงจริง ๆ ว่าเ้าอ้วนนี่จะสู้ตนเองได้ “มองหน้ามีปัญหากระไร!?”
“คุณชาย ใจเย็นก่อนนะขอรับ!” บ่าวผู้ดูแลเสี่ยวหวังพยายามแก้สถานการณ์ เขารู้จักเ้าถังซุนดี ชายผู้ชอบวางท่าเป็นักเลง ข่มเหงแขกที่มาบ่อนพนันอยู่บ่อยครั้ง เหตุที่ไม่มีใครจัดการจอมอวดเบ่งนี่เสียที เพราะถังซุนเป็สหายบุตรชายคนโตของนายอำเภอ
นักพนันคนอื่น ๆ ต่างมองดูด้วยความสนใจ ดูปลากัดกันแล้ว ยังได้ดูคนกัดกันอีก ช่างคุ้มค่าเสียจริง!
มืออวบอ้วนยกขึ้นจับมือของถังซุน จากนั้นหักมันเป็สองท่อนต่อหน้าผู้คนมากมาย
“อ๊ากกก!” ถังซุนถูกหักกระดูกแขนเป็สองท่อน ความเ็ปนี้อธิบายเป็คำพูดไม่ได้ แขนซ้ายห้อยต่องแต่งราวกับคนไร้เรี่ยวแรง ถังซุนพยายามขยับมัน แต่ได้รับเพียงความเ็ปทุกครั้งที่ออกแรง แขนซ้ายขยับไม่ได้อีกต่อไป! “เ้า! เ้าทำอะไรข้า!? เ้าอ้วนสารเลว!”
“หักแขนไง! ข้างเดียวเ้ายังไม่รู้ งั้นให้ข้าหักแขนเ้าอีกข้างดีหรือไม่!?” เสี่ยวหวังยกมือปัดไหล่ตนเองที่ถูกถังซุนแตะต้อง “ศพเมื่อครู่ก็เรียกข้าว่าเ้าอ้วน…”
“แกเป็ใคร!? ฆาตกรหลบหนี!? มันเป็ฆาตกรหลบหนี! ทุกคนช่วยกันจับเร็ว! เ้าอ้วนนี่ต้องเป็นักโทษหลบหนีแน่นอน” แผนการข่มขู่เอาเงินไม่ได้ผล ถังซุนใช้แผนสองคือการใส่ร้ายป้ายสี
“ใครกล้าก็เข้ามา คราวนี้ข้าจะไม่หักแขนแล้ว… หักคอเลยดีกว่า จะได้ไม่ต้องทนฟังพวกเ้าพล่ามเื่ไร้สาระ” เสี่ยวหวังกล่าวจบก็ใช้ฝ่ามือเคลือบพลังลมปราณซัดเข้าที่ท้องของถังซุนสุดแรง
ถังซุนไม่ทันตั้งตัว ถูกฝ่ามือซัดจนกระเด็นไปชนตู้ปลาแตกละเอียด!
ร่างในชุดบัณฑิตถูกกระจกบาดจนเกิดแผลยับเยินทั้งตัว เืคนเืปลาผสมกันจนไม่รู้เป็เืของอะไร หลงจู๊ของบ่อนรีบวิ่งมาดูเหตุการณ์
เสี่ยวหวังหมดสนุกพอดี เห็นหลงจู๊วิ่งหน้าตั้งพาหมอมาดูอาการเ้าเด็กอวดดีคนนั้น เขาจึงยัดตั๋วเงินจำนวนสองร้อยตำลึงให้หลงจู๊ไปจัดการเื่วุ่นวายนี้ต่อ
หลงจู๊เป็คนรู้ความ แค่เห็นเงินก็รู้ว่าต้องจัดการอย่างไร สายตาของนักพนันเป็ร้อยมองตรงมาที่เสี่ยวหวังเป็ตาเดียว พร้อมกระซิบกระซาบ
“ข้าว่า… ฝีมือเก่งกาจ ทำอะไรไม่เกรงฟ้ากลัวดินเช่นนี้ เกรงว่าคนผู้นี้จะเป็โจรสลัด!”
“โจรสลัด? ใช่ว่าข้าไม่เคยเห็น คนผู้นี้วรยุทธ์สูงส่งเกินไป โจรสลัดในบ่อนนี้มีตั้งหลายคน ข้ายังไม่เคยพบใครใจกล้า แม้แต่สหายบุตรชายนายอำเภออย่างเ้าถังซุนยังกล้าหักแขนเป็สองท่อน ต่อหน้าผู้คนมากมายเช่นนี้!”
“โจรสลัดมีหลายระดับ ท่านนี้อาจเป็ระดับค่าหัวแสนตำลึง จึงเก่งกาจกว่าพวกปลายแถวที่เราเคยเห็น!”
“จริงรึ? ผู้ใดมีสมุดค่าหัวโจรสลัดบ้าง!? ข้าอยากลองหาดู ว่าบุรุษผู้นั้นมีนามว่าอะไร มิแน่ วันใดข้าอาจขอเป็ศิษย์”
“ข้ามี ๆ” หนึ่งในบรรดานักพนันชูมือที่ถือสมุดค่าหัวโจรสลัด พวกเขารีบเปิดดู เริ่มหน้าที่มีค่าหัวหนึ่งแสนตำลึงขึ้นไป เปิดอยู่นานก็ยังไม่เจอภาพวาดที่คล้ายคุณชายท่านนั้น “สหายทั้งหลาย ข้าว่าคุณชายท่านนั้นอาจจะไม่ใช่โจรสลัด เขาอาจเป็ผู้ฝึกตนจากยุทธภพก็ได้นะขอรับ”
“ข้าเห็นด้วย พวกเราเปิดมาครึ่งวัน จนถึงผู้ที่มีค่าหัวห้าแสนตำลึงแล้วนะ ต่อจากหน้านี้จะมีแต่พวกโจรสลัดที่แม้แต่กองทัพเรือของแต่ละแคว้นยังมิกล้ายุ่ง เป็ไปมิได้หรอก เพราะคุณชายท่านนั้นมาคนเดียว!” โจรสลัดที่ยิ่งใหญ่ขนาดนั้นต้องมาเป็กลุ่มมิใช่หรือ? ยิ่งกลุ่มใหญ่ยิ่งมีอิทธิพล
หลายคนเริ่มถอดใจหา แยกย้ายกันไปชมปลากัดต่อ ตอนนี้ความวุ่นวายที่ถังซุนก่อ ถูกจัดการอย่างรวดเร็ว จนบ่อนกลับคืนสู่สภาพปกติ
ตาเฒ่าบางคนยังไม่ถอดใจ มือเหี่ยวย่นเปิดต่อหน้าแล้วหน้าเล่า ยังไม่พบใครหน้าคลาย จนกระทั่ง…
กวน เสี่ยว หวัง
ฉายา ผู้พิฆาตพลังลมปราณ
หัวหน้าพลเรือรบที่สองกองโจรสลัดหลงเฟย…
ค่าหัว เจ็ดแสนตำลึง!
“์! ตาเฒ่าจาง เ้าลองดูภาพนี้! ข้าว่าคล้ายคุณชายท่านนั้นหลายส่วนนัก”
“ไหน!” เฒ่าจางคว้าสมุดค่าหัวมาดูใกล้ ๆ “ไอ้หยา! นะ นี่มันจอมพลของกลุ่มโจรสลัดหลงเฟย! มือซ้ายหน้ากากปีศาจ! ความสามารถคือทำลายพลังปราณของผู้ฝึกยุทธ ผู้ที่ถูกกวนเสี่ยวหวังทำลายลมปราณจะไม่สามารถใช้พลังได้อีกต่อไป ลมปราณหายไปจนสิ้น เป็เพียงคนไร้ประโยชน์! ตายแน่! เ้าถังซุนผู้นั้นต้องตายแน่ ๆ”
สองผู้เฒ่าแย่งสมุดกันไปมา เพื่อดูให้แน่ใจอีกหลายครั้ง ก่อนจะะโพร้อมเพรียงกัน “ข้าหาเจอแล้ว!”
กล่าวจบ ฝูงชนที่กำลังดูปลากัดแห่มาล้อมรอบตัวสองผู้เฒ่าอีกครั้ง “จริงหรือขอรับ!? คุณชายท่านนั้นมีค่าหัวกี่หมื่นตำลึงกัน เมื่อครู่เราเริ่มเปิดหน้าที่มีค่าหัวหลักแสน สงสัยค่าหัวคุณชายผู้นั้นจะไม่ถึง”
“ใช่ ๆ พวกเราคงมองคุณชายท่านนั้นสูงส่งเกินไป” คนอ้วนเช่นนั้นจะมีค่าหัวเป็แสนตำลึง!? บ้าไปกันใหญ่แล้ว!
“พวกเ้าดูด้วยตาตนเองเถิด” สองผู้เฒ่ากล่าวเพียงเท่านั้น แล้วส่งสมุดค่าหัวให้คนอื่น ๆ ดู
“หน่วย สิบ ร้อย พัน หมื่น… แสน! เจ็ดแสน! บ่อนแห่งนี้ต้อนรับโจรสลัดค่าหัวเจ็ดแสน! มิหนำซ้ำยังเป็จอมพลเรือของกลุ่มโจรสลัดหน้ากากปีศาจ! แย่แล้ว เมื่อครู่ข้าเผลอล่วงเกินท่านกวนเสี่ยวหวังหรือไม่!”
หลายคนได้ยินเช่นนั้นก็เริ่มคิดตาม วันนี้ตนเองทำสิ่งใดขัดหูขัดตาท่านจอมพลกวนเสี่ยวหวังหรือไม่
คนผู้เดียวที่ล่วงเกินอย่างอุกอาจ เห็นจะมีเพียง… เ้าคนโง่เขลาถังซุน!
เสี่ยวหวังตั้งใจจะไปลองเล่นบ่อนอื่น ตอนที่กำลังจะเดินออกมา แขนเสื้อของเขาถูกดึงจากทางด้านหลัง “ยังมิเข็ดหลาบอีกรึ!”
ท่านจอมพลแห่งกองทัพเรือที่สองขมวดคิ้วขัดใจ เขาคิดว่าเ้าพวกเด็กไม่กลัวตายตามมาหาเื่อีก
“ท่านอาหวัง ข้าซื้อของให้ท่านเสร็จเรียบร้อยแล้วเ้าค่ะ อยู่บนรถเข็นด้านหน้า แล้วนี่เงินทอนเ้าค่ะ” ถังหลี่มี่เดินหาท่านอาหวังพักใหญ่ นางได้ยินเสียงดังสนั่นเหมือนแก้วแตก ตั้งใจจะเดินไปดูว่าเกิดอะไรขึ้น แต่จนใจที่ร่างกายบอบบาง ไม่อาจแทรกฝ่าร่างใหญ่โตของบุรุษ
ราว์เป็ใจ จู่ ๆ ผู้คนก็แหวกทาง นางไม่รู้ว่าเกิดเหตุอันใดขึ้น ทันใดนั้นท่านอาหวังก็เดินออกมา นางจึงวิ่งตามเขามาถึงหน้าประตู
ใบหน้าหงิกงอของเสี่ยวหวัง เปลี่ยนเป็ยิ้มแป้นแล้นในฉับพลัน ดวงตาตี่โค้งรี แก้มสองข้างเบียดกันจนแทบจะปริแตก “แม่นางน้อย! เ้าซื้อเสบียงเสร็จแล้วหรือ!? เหตุใดจึงว่องไวนัก”
เสี่ยวหวังเห็นใบรายการที่ต้องซื้อแล้วนึกท้อใจ ไม่คิดเลยว่าแม่นางน้อยผู้นี้จะจัดการมันเสร็จสิ้นแล้ว เสี่ยวหวังยังเล่นพนันไม่หนำใจเลยด้วยซ้ำ คงต้องรีบกลับไปเอาหน้ากับนายน้อยก่อน แต่สาเหตุหลักมิใช่อื่นใด ตั๋วเงินที่ได้มาร่อยหรอ ต้องไปขอนายน้อยอีกรอบ!
“ท่านอาหวัง ข้าชำนาญเส้นทาง รู้จักร้านค้าบนเกาะแห่งนี้ดีเ้าค่ะ” ถังหลี่มี่ยื่นตัวเงินหนึ่งร้อยยี่สิบตำลึงส่งให้
เสี่ยวหวังโบกมือหย่อย ๆ “มิต้องคืน ๆ เงินนี้เป็ค่าเหนื่อยของเ้า รับเอาไว้เถิด รถที่จอดอยู่ตรงนั้นใช่หรือไม่? ข้าจะให้พวกเขาขนขึ้นบนเรือ” เสี่ยวหวังชี้ไปที่รถเข็นหลายคันที่จอดเรียงรายอยู่ด้านหน้าบ่อน
“ใช่เ้าค่ะ” ถังหลี่มี่รู้สึกตื่นเต้นที่ได้ยินคำว่าเรือ “ท่านอาหวัง พวกท่านมีเรือด้วยหรือเ้าคะ?”
เสี่ยวหวังยืดอกหน้าเชิด “แม่นางน้อย! มิใช่แค่มีเรือ พวกข้ามีเรือขนาดใหญ่นับร้อยลำ!”
“นับร้อยลำ!?” ถังหลี่มี่แทบยืนไม่อยู่ นางจิกเท้าลงบนรองเท้าฟางสาน ไม่ให้แข้งขาอ่อนทรุดลงกับพื้น
นายน้อยผู้นั้น… ร่ำรวยจนนางจินตนาการไม่ออก
“ฮึ! เพียงแค่เรือไม่กี่ลำ มีอันใดให้เ้าใกัน” คนไม่อยากโอ้อวดยิ้มอย่างได้ใจ ไม่วายเล่ารายละเอียดต่อ “เรือของข้ามียี่สิบลำ มีทั้งเรือใหญ่จุสินค้าได้มาก เรือเล็กที่แล่นได้เร็วที่สุด ภัตตาคารลอยน้ำข้าก็มีนะ!”
[1] ปลาสีแดง
[2] ปลาสีดำ
[3] ยิงปืนนัดเดียวได้นกสองตัว
3K
