บทที่ 2 เธอไปแล้ว
เมื่อหลงถิงเซินอาบน้ำเสร็จก็ออกไปเลย
กู้จือซีนั่งอยู่ข้างเตียงคนเดียวมาเป็เวลานานแสนนานถึงค่อยๆ เคลื่อนลำตัวที่เ็ปคลุมเสื้อคลุมและลงมาชั้นล่าง
สัญญาหย่าหนึ่งฉบับวางเด่นอยู่บนโต๊ะน้ำชาที่สะอาดสะอ้าน
กู้จือซีหยิบสัญญานั้นขึ้นมา มีเช็คเงินจำนวนยี่สิบห้าล้านปลิวลอยลงมาในเวลาเดียวกันแล้วหล่นลงบนโต๊ะน้ำชาที่สะอาดสะอ้านอย่างเงียบๆ
กู้จือซีมองดูเช็คเงิน และยิ้มขึ้นมาอย่างเศร้าใจ
เธอบังคับให้ตัวเองอ่านทุกตัวอักษรบนสัญญาหย่าให้หมด
ข้อกำหนดของสัญญา หลังจากที่หย่าร้างกู้จือซีห้ามพูดเื่ที่เธอกับหลงถิงเซินเคยมีความสัมพันธ์กันมาก่อนกับคนนอกและห้ามรั้งหลงถิงเซิน ห้ามไปรบกวน.....
สัญญาฉบับนี้ กู้จือซีอ่านหนึ่งชั่วโมง
ควรจะจบสิ้นกันสักที เธอคิด ความสัมพันธ์ทางธุรกิจระหว่างพวกเขาควรจะจบสิ้นกันไปตั้งนานแล้ว
กู้จือซีหยิบปากกาขึ้นมา พร้อมเซ็นชื่อของตัวเองข้างๆชื่อของหลงถิงเซิน หลังจากหยุดนิ่งไปไม่กี่วินาที เธอก็หยิบปากกาขึ้นมาอีกรอบและขีดฆ่าจำนวนเงินทรัพย์สินบ้านที่ชดเชยนั้นออก
หลงถิงเซินทำอะไรใจกว้าง สี่ปีที่เธออยู่กับเขามานับไปนับมาได้รับเงินสดราวๆ ยี่สิบล้านกว่าๆ และยังมีห้องๆ หนึ่งก็เพียงพอแล้ว
หลังจากที่เซ็นชื่อเสร็จ กู้จือซีก็นำเช็คหนีบข้างในใบสัญญาแล้วเริ่มเขียนข้อความสุดท้ายส่งให้หลงถิงเซิน
“ฉันเซ็นสัญญาการหย่าแล้วนะคะ วางอยู่ในห้องรับแขกคุณให้เลขามารับไปก็ได้ ขอบคุณที่คุณดูแลฉันในปีที่ผ่านมานี้ ถ้าไม่มีคุณอาการป่วยของน้องสาวฉันก็คงจะ...”
ปลายนิ้วหยุดลง กู้จือซีก็นำบรรทัดสุดท้ายนั้นลบออกเหลือไว้แค่ประโยคเดียว “ขอบคุณที่คุณดูแลฉันในปีที่ผ่านมานี้”
หลงถิงเซินตอบกลับมาอย่างเร็ว “อืม จากนี้ไปอย่าส่งข้อความมาอีก”
การตัดสินใจที่เด็ดขาด นั่นคือวิธีการของเขา
กู้จือซียิ้มตรมทุกข์ขึ้นมาและปิดเครื่องกักเก็บความรู้สึกรักในใจที่เก็บไว้ จากนั้นก็ลุกขึ้นเก็บข้าวของ
ก่อนที่จะออกไปจากคฤหาสน์ กู้จือซีหันหน้ากลับมามองครั้งหนึ่ง
ภายในห้องรับแขกเธอได้จัดเก็บอย่างสะอาดสะอ้านเปิดโล่งสดชื่นไม่มีกลิ่นของบุหรี่อยู่สักนิด คล้ายกับปีนั้นที่เธอมา
ทุกอย่างกลับสู่ที่เดิม
กู้จือซีหลับตาที่ปวดของเธอ ปิดประตูแล้วออกไป
หลังจากหนึ่งอาทิตย์ คฤหาสน์หลังนี้ถึงจะถูกคนเคาะขึ้นอีกครั้ง
คนที่มาคือเลขาส่วนตัวของหลงถิงเซินชื่อหลี่หลินเขามาเอาใบสัญญาการหย่า
แต่เขาเคาะประตูหลายครั้ง ก็ไม่มีใครมาเปิด
หลี่หลินมีความประหลาดใจ กู้จือซีไม่มีงานทำสามร้อยหกสิบห้าวันในหนึ่งปี นอกจากจะไปเยี่ยมน้องสาวที่โรงพยาบาลแล้วนั้น ปกติแล้วเธอก็จะอยู่ที่บ้านรอหลงถิงเซินกลับมาถึงแม้จะหย่ากันแล้วแต่บ้านหลังนี้ก็ยกให้เธอแล้ว ทำไมตอนนี้ถึงไม่อยู่?
ไปโรงพยาบาลหรือ?แต่ว่าน้องสาวของเธอออกจากโรงพยาบาลแล้วไม่ใช่หรือ?
หลี่หลินไม่มีวิธีอื่น จึงโทรหากู้จือซี
“ขอโทษค่ะ หมายเลขที่ท่านเรียกเป็หมายเลขว่าง”
หลี่หลินชะงักไปจากนั้นก็ยิ้มขึ้นอย่างเสียดสีผู้หญิงคนนี้นี่เ็าจริงๆ พอหย่าร้างปุ๊บ จู่ๆ ก็เปลี่ยนแม้กระทั่งเบอร์โทรศัพท์อดทนรอไม่ได้ในการลบล้างความสัมพันธ์ขนาดนี้เลยหรือ?
ในเมื่อเคาะประตูไม่มีคนเปิด หลี่หลินจึงเรียกคนไขประตูมาทำการงัดประตูใหญ่ของคฤหาสน์ออก
ภายในบ้านสะอาดสะอ้านว่างเปล่า ไม่เพียงแค่ไม่มีเงาของกู้จือซีแม้กระทั่งสิ่งของทุกอย่างที่เกี่ยวพันกับกู้จือซีก็หายไปหมด คล้ายกับผู้หญิงที่ต่ำต้อยและสวยงามคนนั้นไม่เคยปรากฏตัวอย่างนั้น
หลี่หลินมองไปรอบๆ ห้อง ก็รู้สึกว่าผู้หญิงคนนี้เ็ามากยิ่งขึ้นหย่าร้างกัน นำเงินไปแล้วก็หายตัวไป ไม่มีความรู้สึกใดๆ เลย
ใบสัญญาการหย่าวางอยู่บนโต๊ะน้ำชาเงียบๆ
หลี่หลินหยิบขึ้นมา พร้อมตรวจสอบลายเซ็นด้วยความถนัด
เมื่อพลิกไปยังหน้าสุดท้าย ทันใดนั้นเขาก็อึ้งไปเมื่อมองเห็นใบเช็คที่ปิดอยู่ไม่ขยับและยังมีเส้นขีดฆ่าตัวเลขจำนวนเงินบรรทัดนั้น
ผู้หญิงคนนี้ เลือกที่จะออกไปตัวเปล่า
383
