“ฉันว่าแผนการส่งเสบียงให้ว่าที่สามีทุกวันไม่เห็นจะได้ผลเลย”
เนตรสุดาวางจานข้าวที่เพิ่งซื้อมาลงบนโต๊ะในโรงอาหารที่เหล่าบรรดาเพื่อนรักนั่งอยู่ก่อนหน้านี้แล้ว
“เชื่อฉันสิ ฉันใคร แมวน้ำเชียวนะโว้ย! อีกไม่นานก็สำเร็จ ทำไปทุก ๆ วันนั่นแหละ ว่าแต่ตอนแกมาโรงเรียนใครเป็คนเอาเสบียงไปส่งว่าที่สามีของแกวะ”
“นั่นไง เดินมาโน้นแล้ว”
หญิงสาวบุ้ยปากไปทางชายหนุ่มที่ดูโดดเด่นกว่าใครบอดี้การด์ประจำตัวคุณชายอนาวิล เดินเข้ามาอย่างเท่ สาว ๆทั้งนักเรียนอาจารย์ต่างมองเหลียวหลังกันเป็ตาเดียว แม้จะดูเป็คนนิ่ง ๆไม่ค่อยพูด ขี้เก๊กคล้าย ๆเ้านายแต่สิ่งที่ต่างกันราวฟ้ากับดินคือจิตใจที่ดูจะโอบอ้อมอารีกว่าเพียงเนตรสุดาขอร้องให้เขาเป็คนมารับอาหารให้คุณชายเทพบุตรของเธอชายหนุ่มมาดเข้มก็รับปากเป็ธุระให้ทันที เพราะเขารู้ดีว่า หญิงสาวผู้นี้คือธิดาของผู้มีพระคุณในตระกูลพิพัฒน์พัชระไม่มีทางที่จะปองร้ายคุณชายอนาวิลอย่างแน่นอนแม้เขาจะรู้ดีว่าเ้านายเขาไม่เคยแตะอาหารที่เด็กสาวคนนี้ทำให้เลยสักครั้งแต่ชายหนุ่มก็เลือกที่จะปิดบังเช่นนี้ต่อไป เพราะรู้ถึงความตั้งใจที่คน ๆหนึ่งจะทำเพื่อใครอีกคนหนึ่งอย่างแน่วแน่
“ขอบคุณนะคะพี่”
เขารับกล่องข้าวจากหญิงสาวและเดินจากไปทันทีโดยไม่ทันได้พูดจาอะไรสักคำน้ำตาลตื่นเต้นกับลุคขรึมของชายหนุ่มหน้าหล่อแทบจะะโเข้าหาเนตรสุดาด้วยความสนใจพลางเขย่าแขนเพื่อนรัก แก้มแดงระเรื่อขึ้นมา
“แก ๆ ๆ ๆ หล่อมาก”
“ แหม! ไม่ะโขี่คอไอ้เนตรไปเลยล่ะตื่นเต้นซะขนาดนั้น ” แมวน้ำเคี้ยวข้าวพูดตุ้ย ๆ
“เขาชื่ออะไรนะแก” น้ำตาลถามอีกครั้ง
“กรวิก”
กรวิก! เธอกัดปากตัวเองไว้พลางยิ้มกรุ่มกริ่ม เด็กสาวท่องชื่อนี้ไว้ในใจ
การสอบปลายภาคเรียนจบลงอีกไม่กี่วันเธอก็จบการศึกษาแล้ว ทางโรงเรียนจัดกิจกรรมทัศนศึกษา และปัจฉิมนิเทศนักเรียนมัธยมศึกษาปีที่หกที่ รีสอร์ทเขาใหญ่ทาร์โก้ เพียงแค่ชื่อที่พักเนตรสุดาก็หูผึ่ง เพราะรู้ดีว่าเป็ของตระกูลพิพัฒน์พัชระที่มีว่าที่สามีของเธอเป็เ้าของ และถ้าโชคดีเธออาจจะได้พบกับเขา ณที่นั่นก็เป็ได้
เมื่อถึงวันเดินทาง รถประจำทางปรับอากาศห้าคันเคลื่อนตัวเข้ามาจอดในรีสอร์ทหรูบรรดานักเรียนชายหญิงต่างขนสัมภาระเข้าที่พักพอมีเวลาพักผ่อนตามอัธยาศัยสองชั่วโมงก่อนจะดำเนินกิจกรรมใน่ค่ำต่อ เมื่อเนตรสุดาจัดแจงกับข้าวของเรียบร้อยเธอก็เดินเล่นเตร็ดเตร่อย่างสบายอารมณ์คนเดียวเพราะแมวน้ำและน้ำตาลไปว่ายน้ำเล่นในสระน้ำของรีสอร์ทส่วนเธอได้แค่บ่นอุบเพราะเป็วันนั้นของเดือนพอดี เห็นหลังของบุรุษร่างสูงไว ๆเนตรสุดาฉีกยิ้มอย่างดีใจ คุณชายของเธออยู่ใกล้กันแค่นี้ หญิงสาวค่อย ๆ ย่องเข้าไปด้านหลังของเขาซึ่งคุณชายกำลังง่วนอยู่กับการคุยโทรศัพท์
“ครับท่านพ่อ.....ตอนนี้ผมอยู่รีสอร์ทแล้วครับ......ทำไมผมจะต้องไปคอยเทคแคร์ยัยเด็กนรกนั่นด้วยครับ” คุณชายคิ้วขมวดหลังได้ยินปลายสายตำหนิผ่านทางโทรศัพท์
“ครับ ๆ ๆเอาเป็ว่าท่านพ่อไม่ต้องห่วงนะครับ ผมจะดูแลเธออย่างดีแล้วกัน”
คุณชายอนาวิลถอนหายใจหลังกดวางโทรศัพท์ อยู่ ๆ ก็รู้สึกเสียวสันหลังวาบ ๆ จึงหันหลังไป เด็กสาวโผล่พรวดอยู่ตรงหน้าคุณชายแทบผงะจนร้องเสียงหลงออกมาด้วยความใ เนตรสุดายื่นหน้ายิ้มแป้นแล้นใส่เขาอยู่
“เธอ!!!ออกไปห่างหน่อยได้ไหม” เขาค่อย ๆ ใช้มือดันหน้าเด็กสาวให้ออกห่าง
“พี่ชายอ้นมายืนทำอะไรตรงนี้คะ”
“ไม่ใช่ธุระอะไรของเธอ แล้วนี่ มาอยู่ทำไมตรงนี้ นี่มันจะค่ำมืดแล้วนะไปไป๊!” เขาโบกมือเชิงไล่หล่อนซะงั้น ชายหนุ่มเดินหนีแต่หญิงสาวกลับเดินตามอย่างอารมณ์ดี
ยังจะเดินตามมาอีก !!!
คุณชายเบรกเท้ากะทันหันทำให้หน้าของเธอชนกับแผ่นหลังกว้างของเขา
“โอ๊ย!!! หยุดก็ไม่บอก” เนตรสุดาลูบหน้าผากตัวเองด้วยความเจ็บ
“ ไป๊!”
เขาพูดเบา ๆพร้อมโบกมือไล่ หญิงสาวคิดจะเดินตามอีกเขาชะงักฝีเท้าพร้อมกับชี้นิ้วเป็การสั่งห้าม
“ยังอีก!! อย่าตามมานะ!!” พูดจบเขาก็เดินไปจากตรงนั้น
“ไปก็ได้ !!!!”
เนตรสุดาย่นจมูกผิดหวัง เดินลัดเลาะไปตามสวนหย่อมของทาง รีสอร์ท ในเวลานี้ไม่มีใครมาเดินเล่นกันเพราะตะวันเริ่มลับขอบฟ้ามีเพียงแสงสลัวจากโคมไฟริมทางที่ตั้งไว้เป็แนวตามจุดต่าง ๆ เด็กสาวคว้าโทรศัพท์คู่ใจได้ก็กดเล่นเกมฆ่าเวลารอเพื่อนสาวครั้งนี้เธอต้องเล่นชนะและขึ้นแท่นอันดับหนึ่งในเกมยอดฮิตให้ได้
เสียงชายปริศนากำลังพูดคุยกับใครบางคนในโทรศัพท์ดังขึ้นและเขาคงไม่รู้ว่ามีเธอนั่งอยู่หลังพุ่มไม้นั่น เนตรสุดาไม่ได้สนใจนักหากทว่าสิ่งที่อยู่บทสนทนามีชื่อของคุณชายอนาวิล
“ ผมเตรียมรถตู้ไว้หลังรีสอร์ท คืนนี้คุณหลอกให้คุณชายอนาวิลมาขึ้นรถให้ได้ ไปดูที่ดินที่จะทำรีสอร์ท มันเป็ป่ารกร้างที่เหลือผมจัดการเอง”
เนตรสุดาเงี่ยหูฟังอย่างตั้งใจ ใช่! เธอฟังไม่ผิดมันจะลวงพี่ชายอ้นของเธอไปฆ่า เด็กสาวกดปิดเกมทันที ใจเต้นระทึก มือบางเย็นเฉียบนั่งนิ่งแทบกั้นหายใจ
ทำยังไงดี! เธอจะบอกคุณชายอนาวิลอย่างไร เบอร์โทรศัพท์ก็ไม่มี ไลน์ก็ไม่มี
หนทางเดียวเธอจะต้องไปดักรอเขา แต่! แต่! ที่ไหนล่ะ เพิ่งเจอกันเมื่อครู่เผลอแป๊บเดียวคุณชายสุดหล่อของเธอก็หายเข้ากลีบเมฆไปซะงั้น
เธอโทรศัพท์หาเพื่อนๆ แต่เ้ากรรม ไม่มีใครรับเลยสักคน
“ส่งข้อความเข้ากลุ่มสามสาวไง” นึกขึ้นได้ก็รีบพิมพ์ทันทีแต่ทว่าผ่านไปหลายนาทีแล้วก็ไม่มีใครอ่านเลยสักคน
โทรไม่รับ ไลน์ไม่อ่าน!
เอาโทรศัพท์ปาหัวหมากันไหมพวกแก!!!
“อีกยี่สิบนาทีอาจารย์เรียกรวมแล้ว ทำไงดี”
“ รปภ.! ใช่! ต้องไปบอกรปภ.ให้ดักรถคันนี้ไว้”
เนตรสุดาบอกตัวเอง เธอกำลังจะวิ่งไปหารปภ.ที่อยู่ข้างหน้า แต่คุณชายอนาวิลพร้อมกับชายฉกรรจ์อีกสองคนเดินออกมาพวกเขากำลังเดินไปขึ้นรถที่จอดด้านหลัง
ไม่ทันแล้ว! เด็กสาวจึงต้องเปลี่ยนแผน เลี้ยวกลับไปทางด้านหลัง รีสอร์ทแทน มีรถตู้จอดติดเครื่องทิ้งเอาไว้ โชคดีที่คนขับ และที่สำคัญมันไม่ ได้ล็อค
“น่าจะเป็คันนี้แหละ เอาวะเป็ไงเป็กัน”
เธอค่อย ๆ เปิดประตูรถขึ้นไปหลบอยู่หลังเก้าอี้ผู้โดยสารแถวหลังสุด อย่างน้อยเธอก็น่าจะช่วยอะไรได้บ้าง
เวลาผ่านไปเพียงไม่กี่นาทีเสียงเปิดประตูรถดังขึ้น พร้อมกับเสียงสนทนาของบุรุษ
“ ชายอ้นไปดูที่ดินกับชาวบ้านในพื้นที่สองคนนี้ก่อนนะ เดี๋ยวลุงรอเอกสารแล้วจะขับรถตามไป”
“ครับคุณอา”
เธอจำเสียงได้แม่นยำ
พี่ชายอ้น!
จะรู้ตัวไหมเนี่ยว่าถูกปองร้ายอยู่หัวใจของเธอเต้นระส่ำไม่เป็จังหวะ แทบจะออกมาเต้นอยู่ข้างนอกอยู่แล้ว
รถเคลื่อนไปได้ระยะหนึ่งพอรู้ได้ว่าออกมานอกเขตรีสอร์ท เพราะตลอดระยะทางค่อนข้างมืดไม่เห็นไฟสักดวงหญิงสาวถอนหายใจเบา ๆอยากรู้มากว่าชายที่นั่งอยู่ข้างกันกับคุณชายอ้นหลอกลวงเด็กหัวนอกอย่างเขาแบบไหนถึงเชื่อและยอมออกมากับเขาเวลามืดค่ำแบบนี้ ในมือของเธอกำโทรศัพท์ไว้แน่นคอยพิมพ์ข้อความบอกเพื่อนตลอดทางหวังว่าใครสักคนจะกดอ่านโดยที่เธอก็พอจะเข้าใจว่าขณะนี้เพื่อน ๆ น่าจะกำลังทำกิจกรรมเปิดใจของนักเรียนมัธยมศึกษาปีที่หกอยู่ รถตู้แล่นไปได้สักพักสัญญาณอินเตอร์เน็ตก็หายไป
นี่มันเข้าป่าหรืออย่างไร!
ไม่นานนักรถก็จอดนิ่งสนิท
ใช่! ที่นี่คือป่า
“ที่ดินตรงนี้ครับคุณชาย รอสักครู่เดี๋ยวเ้าของก็เดินทางมาถึงแล้ว รถเขาเสียครับเขาเลยมาเวลานี้ และเขาก็อยู่ได้แค่วันนี้เท่านั้นไม่งั้นเราก็มาดูกันพรุ่งนี้ก็ได้ครับ”
“ไม่เป็ไรครับ”
“ เราออกไปดูบรรยากาศรอบข้างก่อนดีไหมครับคุณชาย”
ชายที่กล่าวอ้างว่าคือชาวบ้านในพื้นที่นั้นนำหน้าคุณชายอนาวิลพาเดินดูรอบๆ ที่ดิน ชายหนุ่มขมวดคิ้วเข้าหากันเมื่อเห็นพื้นที่ในบริเวณนั้นมันเป็ผืนดินรกร้างมากกว่า อีกทั้งยังไร้บ้านเรือนของชาวบ้าน คุณชายมองไปรอบๆบริเวณ เส้นทางที่พามาสู่ที่ดินผืนนี้ เป็ที่ราบพอจะให้รถวิ่งได้เท่านั้น
มันไม่ใช่ถนน! แต่มันเป็เส้นทางเข้าป่า!
ชายหนุ่มรู้สึกเอะใจเริ่มััสิ่งผิดปกติบางอย่างในแววตาของชายทั้งคู่ต้องมีอะไรไม่ชอบมาพากลอย่างแน่นอน
“ที่ดินตรงนี้ไม่สมควรเอามาทำเป็ที่พัก” ดูจะเป็ข้ออ้างพอที่จะให้เขาขอกลับ
“ทำไมล่ะ ที่นี่แหละเหมาะสมที่สุดแล้ว” พวกมันยิ้มอย่างมีเลศนัย
“เหมาะยังไงครับ”
เขาขมวดคิ้วชายฉกรรจ์ที่อยู่ข้างหลังอีกคนกระชับไม้ในมือง้างสุดแขนพร้อมกับฟาดไปที่ศีรษะคุณชายอนาวิลอย่างเต็มแรง
ผัวะ!!!!
โอ๊ย!
ความชาแผ่ซ่านไปทั่วศีรษะโลกหมุนคว้าง แรงกระทบเมื่อครู่นี้ทำให้ชายหนุ่มล้มลง ััได้ว่ามีน้ำเหนียว ๆสีแดงไหลชุ่มศีรษะของเขา ไอ้โจรสองคนนั้นคว้าไม้ขึ้นมาอีกครั้ง
“เหมาะจะฝังศพแกไง”
“แก!”
คุณชายพยายามจะลุกแต่กลับลุกไม่ขึ้นพวกมันฟาดไปที่ลำตัวคุณชายอย่างแรง
ผัวะ!!
โอ๊ย!
เนตรสุดาเปิดและปิดรถอย่างเบามือ ก้าวเท้าแต่ละก้าวด้วยความระมัดระวังใช้พุ่มไม้เป็ที่กำบัง พอจะมองเห็นว่าที่สามีกำลังจะถูกพวกนั้นทำร้ายซ้ำอีกเธอจะต้องทำอะไรสักอย่างก่อนที่มันจะฆ่าคุณชายของเธอ
“ทำยังไงดี โทรศัพท์ก็ไม่มีสัญญาณทำไมมันเหมือนในละครเลยวะ ทำไงดีเนี่ย โอ๊ย!!”
หญิงสาวนึกขึ้นได้เธอเคยถ่ายคลิปตอนแก๊งสามสาวแสดงบทบาทสมมุติในวิชาพุทธศาสนาไว้
ใช่!! เปิดเลยสิรออะไร!
“ฉันทำอะไรให้พวกแกทำไมต้องมาฆ่ากัน”
คุณชายอนาวิลเอ่ยอย่างอ่อนแรง ไม่มีใครตอบ เขาพยายามยันตัวเองให้ลุกขึ้นทว่าเรี่ยวแรงที่มีกลับหายไปโดยสิ้นเชิงเมื่อถูกไม้หน้าสามของไอ้โจรร้ายนั่นฟาดเต็มแรงไปถึงสองครั้งและพวกมันก็กำลังง้างไม้ขึ้นสุดมือหวังฟาดอีกครั้งให้ชายตรงหน้าดับคาที่
“ตายซะ!”
ยังไม่ทันจะฟาดเสียงแหลมของผู้หญิงคนหนึ่งดังก้องป่า
“หยุดการกระทำของพวกเ้าซะ! ข้าคือพญามัจจุราชบาปกรรมที่เ้ากระทำต่อเพื่อนมนุษย์ด้วยกัน ช่างหยาบช้าและเลวสิ้นดี!”
“เสียงใครวะ!” ชายแปลกหน้าทั้งสองชะงัก มองหน้ากันเลิกลั่ก
“ เสียงดังมาจากทางโน้น!”
“ผะ ผีเหรอพี่”
“มึงอย่าพูดสิวะ กูยิ่งกลัว ๆ อยู่ ”
“แต่มันอาจจะเป็ใครมาแกล้งหลอกพวกเราอยู่ก็ได้นะเดี๋ยวผมจะเข้าไปดู”
โจรคนอายุน้อยกว่าชะเง้อคอมองแบบกล้า ๆ กลัว ๆเนตรสุดายิ่งรีบเพิ่มเสียงในคลิปให้ดังกระหึ่มขึ้นไปอีก
“พวกเ้ารู้หรือไม่ ขุมนรกที่ข้าดูแลคอยต้อนรับพวกเ้าอยู่ โดยเฉพาะนรกขุมสุดท้าย”
ได้ผล !! ทำเอาโจรคนนั้นชะงักเลี้ยวกลับมาตั้งหลักใหม่
“ ผมไม่ไหวว่ะพี่น่ากลัวเกินไป”
“กูก็ไม่อยู่แล้วกูกลัว! ”
“เดี๋ยวดิพี่เอาไงดีกับไอ้นี่”
“เปรตและอสูรกายทั้งหลายจงไปเถิด ไปเอาิญญาชั่วร้ายของพวกมันมาลงโทษ ข้าจักให้เหล่ายมบาลฉีกเนื้อพวกมันเป็ชิ้นๆแล้วโยนให้เหล่าสัตว์เดรัจฉานในนรกไปกินบัดเดี๋ยวนี้”
“กูไม่รู้กูไปล่ะ” คนเป็รุ่นพี่ขนลุกซู่ วิ่งเผ่นแนบขึ้นรถไปก่อน
“อ้าว!รอผมด้วยสิพี่” มันวิ่งตาม พอขึ้นรถได้ก็สตาร์ทเครื่องและเหยียบคันเร่งมิดเท้าหนีไปอย่างรวดเร็ว
เสียงเครื่องยนต์ของรถตู้ค่อยๆ ห่างออกไปทุกที พร้อมกับเสียงหญิงปริศนาน่ากลัวเมื่อครู่ก็หายไปด้วยคุณชายอนาวิลนอนแผ่กับพื้นหญ้าอย่างยากลำบาก หยิบโทรศัพท์นของตัวเองขึ้นมาต่อให้มันรุ่นใหม่แค่ไหนหรือแพงแค่ไหนหากไร้สัญญาณ มันก็ไม่ต่างอะไรกับก้อนหินก้อนหนึ่งที่ไม่มีความหมายอะไร พร้อมโยนทิ้งได้ตลอดเวลา ชายหนุ่มหายใจแ่เบาพลิกตัวอย่างยากลำบาก ความชาเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็ความเจ็บและปวดร้าวาแฉกรรจ์ที่ศีรษะน้ำเหนียว ๆ สีแดงและกลิ่นคาวเืคละคลุ้งทำให้เขาเข้าใจสภาพของตัวเองในขณะนี้ว่าคงไม่มีปัญญาเคลื่อนตัวไปไหนได้ทั้งสิ้นเขาอาจจะต้องหมดลมหายใจอยู่ที่นี่ดีแค่ไหนที่ก่อนตายจะได้ชมความงามของศิลปะบนฟากฟ้าอันมืดมิดที่ทำให้แสงดาวเด่นสง่ากว่าใครทุกอย่างพร่ามัวไปหมด แต่เงาของใครบางคนชะโงกมองเขา หรือนั่นจะเป็นางไม้ยิ่งเพ่งมอง ภาพนั้นยิ่งชัดเจน เด็กนรก!
เจ็บมากไหมพี่ชายคนดี
โอ๋ โอ๋ โอ๋น้องคนนี้ จะช่วยเป่า
ใครกันนะทำร้ายที่รักของเรา
ไม่เป็ไรนะ......เดี๋ยวเค้า...จะปลอบเอง
2K
