บทที่ 24
หว่านเบ็ดหวังตกปลาใหญ่*
(*หว่านเบ็ดหวังตกปลาใหญ่ = วางแผนระยะยาวโดยไม่รีบหวังผล เพื่อให้ได้รับประโยชน์ที่มากยิ่งขึ้น)
อวี้ซินหรานไม่เข้าใจถ้อยคำเ่าั้ นางเงยหน้ามอง อวี้ซีหยวนพร้อมเอ่ยถาม “พี่สาว เหตุใดเขาถึงกล่าวว่าท่านไม่ใช่คุณหนูสามเล่าเ้าคะ?”
อวี้ซีหยวนขดริมฝีปาก ก่อนเอ่ยตอบนางด้วยเสียงแ่เบา “เพราะเราสองคนต่างหลบหนีออกมาจากจวนหลังนั้นแล้ว ดังนั้นข้าจึงไม่ใช่คุณหนูสาม และซินหรานเองก็ไม่ใช่คุณหนูสี่อีกต่อไป!”
ครั้นเอ่ยถึงการหลบหนีออกมาจากจวนท่านทัพ อวี้ซินหรานก็เผยรอยยิ้มอย่างมีความสุขออกมาอีกครั้ง
ใช่ พวกนางออกมาจากนรกแห่งนั้นแล้ว!
ในอนาคตจะไม่มีใครลากนางให้ออกไปซักผ้าที่ลำธารน้ำแข็งใน่ฤดูหนาวไม่ต้องตื่นขึ้นมาแล้วคอยมองดูพี่สาวจับไข้สูงโดยที่ไม่อาจซื้อหยูกยามารักษา วันข้างหน้านางจะคอยติดตามพี่สาวเพื่ออยู่ด้วยกันอย่างมีความสุขตลอดไป
ฉางอี้เหลือบมองรูปลักษณ์อันไร้เดียงสาซึ่งเปี่ยมไปด้วยความสุขของอวี้ซินหราน ไม่สามารถอธิบายเป็คำพูดได้อย่างตรงไปตรงมา
ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าพลันดังขึ้นจากด้านนอก ฉางอี้จึงจำเป็ต้องกำบังกายอยู่กลางอากาศอีกครั้ง ไม่อาจกล่าวคำใดได้อีก
อวี้ซีหยวนมองไปทางประตู ความหวาดระแวงที่ก่อตัวขึ้นคลายลงในทันทีที่นางเห็นชายชรา
ร่องรอยแปลกประหลาดปรากฏอยู่บนใบหน้าของชายชรา เขาก็เช็ดเหงื่อออกด้วยผ้าเช็ดหน้า ก่อนจะเดินไปหา อวี้ซีหยวน นั่งลง แล้วกล่าวด้วยเสียงต่ำ “ข้าต้องขอโทษแม่นางด้วย ไม่รู้ว่านายท่านหอฮ่วนเยวี่ยของเราหายไปไหนกันหมด ข้าไม่พบใครเลย”
“อย่างไรก็ตาม เราควรพูดคุยเกี่ยวกับเื่ของยาอายุวัฒนะกันหน่อยดีหรือไม่?”
อวี้ซีหยวนเลิกคิ้ว “หืม? ยังมีสิ่งใดต้องสนทนากันอีก?”
นางยอมติดตามเขาขึ้นมาชั้นบนเพราะชายชราบอกว่าเขาอยากให้นางพบหน้านายท่านแห่งหอฮ่วนเยวี่ยเสียก่อน แต่ในเมื่อไม่มีใครอยู่ที่นี่ เช่นนั้นยังมีสิ่งใดให้ต้องพูดคุยกันอีก?
ชายชรากล่าวว่า “การที่แม่นางสามารถบอกคุณสมบัติของยาอายุวัฒนะหายากเ่าั้ได้อย่างชัดเจน เห็นทีแม่นางจะต้องเป็นักเล่นแร่แปรธาตุอย่างแน่นอน! ถึงอย่างไรยาอายุวัฒนะเ่าั้ก็เป็สิ่งที่นายท่านเพียรพยายามอย่างยิ่งให้ได้มันมา หากเขารู้เข้าว่าแม่นางกวาดพวกมันไปจนเกลี้ยงแล้วละก็...”
“ข้าไม่ได้ฉ้อโกง ไม่ได้ขโมยแต่อย่างใด ที่ได้รับมาก็เป็เพราะกฎที่พวกท่านระบุไว้ จะโทษข้าได้อย่างไรกัน?”
อวี้ซีหยวนนึกโกรธเคืองเล็กน้อย
หากพวกมันเป็สิ่งล้ำค่าทางจิตใจสำหรับนายท่านของเขาจริง เช่นนั้นไม่ควรนำมันออกมาแต่แรกจึงจะถูก
หรือว่า... จะให้เปลี่ยนเป็สิ่งอื่นก็ย่อมได้!
ดวงตาของอวี้ซีหยวนเปล่งประกายทันใด
“ถึงแม้ยาอายุวัฒนะเหล่านี้จะไม่ใช่สิ่งที่ข้า้าอย่างแท้จริง แต่ข้าก็สามารถซื้อมันมาโดยไม่ต้องใช้หินิญญาแลกเปลี่ยน ไม่ทราบว่าท่านผู้ชราเคยได้ยินวลีที่ว่า ‘มีของถูกไม่รีบคว้าไว้ก็เป็ไข่ตะพาบ*’ หรือไม่?”
(*มีของถูกไม่รีบคว้าไว้ก็เป็ไข่ตะพาบ = หมายความว่า เมื่อเจอของถูกหรือของฟรี ใครไม่รีบฉกฉวยไว้ก็โง่มาก)
อวี้ซีหยวนคิดว่าหากตนเปรยประโยคดังกล่าวออกไป เป็ไปไม่ได้ที่ชายชราจะไม่ติดกับดัก!
เป็ไปตามที่นางคาดการณ์ไว้
ชายชราเงยหน้าขึ้น ดูเหมือนเขามองเห็นโอกาสที่จะพลิกสถานการณ์ได้ จึงเสนอขึ้นทันทีว่า “แม่นางได้รับมันมาด้วยความสามารถ ข้าคงไม่เรียกร้องคืน จริงสิ ข้าอนุญาตให้แม่นางสามารถนำอายุวัฒนะหายากภายในร้านไปได้ครึ่งหนึ่ง ส่วนอีกครึ่งที่เหลือข้าขอเป็ผู้ตัดสินใจ บนตู้ธรรมดาเ้าสามารถเลือกสิ่งใดก็ได้ตามปรารถนา...” ตราบใดที่เ้าไม่นำพวกมันออกไปทั้งหมด!
ชายชราตระหนักดีถึงความล้ำค่าของยาอายุวัฒนะหายาก เมื่อเปรียบเทียบกับยาอายุวัฒนะทั่วไปภายในตู้ธรรมดาแล้ว ยาอายุวัฒนะหายากหนึ่งชนิดมีค่าเหนือกว่าน้ำยาอายุวัฒนะอย่างสามัญรวมกันเสียอีก
อย่างไรก็ตาม เป้าหมายสำคัญของหอฮ่วนเยวี่ยคือกิจการซื้อขายยาอายุวัฒนะ หากพวกมันถูกแจกจ่ายออกไปทั้งหมดโดยไม่ได้รับสิ่งแลกเปลี่ยน ย่อมเกิดความสูญเสีย
อวี้ซีหยวนตอบตกลงทันที
นางจดรายชื่อยาอายุวัฒนะที่้าลงในกระดาษซึ่งวางอยู่ข้างกาย ก่อนส่งให้กับชายชรา
ชายชรารับมันมาอ่านด้วยมืออันสั่นเทา ก่อนจะเบิกตากว้างด้วยความประหลาดใจ
“แม่สาวน้อย... สิ่งที่เ้า้ามีเพียงเท่านี้หรอกหรือ?”
อวี้ซีหยวนเลิกคิ้วพลางเอ่ย “โลภมากมักลาภหาย ข้ายัง้ามีมิตรภาพอันดีกับหอฮ่วนเยวี่ยของพวกท่าน”
ชายชราหัวเราะพร้อมลูบเคราตนเอง ท่าทางของเขาดูปีติยินดียิ่ง ก่อนจะตอบกลับในทันที “แม่นางช่างกล้าหาญเสียจริง ในนามของหอฮ่วนเยวี่ย ข้ายินดีผูกมิตรกับเ้า! เช่นนั้น ข้าคงไม่อาจเรียกขานเ้าว่าแม่นางอีกต่อไปใช่หรือไม่?”
อวี้ซีหยวนเข้าใจสิ่งที่เขาหมายถึง จึงเผยรอยยิ้มก่อนจะถอดหมวกเหนือศีรษะออก
ความรวดเร็วนั้นเกินกว่าที่ฉางอี้และอวี้ซินหรานจะไหวตัวทัน พวกเขาไม่อาจห้ามปรามนางได้ทันการณ์
ชายชราคาดว่าอาจได้เห็นใบหน้าอันสวยสดงดงามของหญิงสาว ไม่คาดคิดว่าสตรีผู้สวมหมวกไม้ไผ่สานตรงหน้าจะมีหน้าตาน่าเกลียดประหนึ่งยักษา หนำซ้ำยังมีตุ่มหนองที่ปริแตกกระจายอยู่ทั่วใบหน้า ดูน่ากลัวชวนให้ขยะแขยงเป็อย่างยิ่ง