..เล่ม1 ตอนที่ 2 กลิ่นตุๆของเควสที่แสนวุ่นวาย..
ในวินาทีเดียวกันนั้นเองสมองที่เซลล์กว่าแปดหมื่นสี่พันเซลล์ก็ได้แล่นเร็วจี๋อย่างกับจรวดขององค์การนาซ่า มิคารอสก้มลงมองที่ดาบไม้บนพื้นกับสร้อยคอแห่งโชคที่มีโอกาสเพิ่มการพบเจออีเวนต์พิเศษอันแปลกประหลาด และบางทีผลของเอฟเฟคอาจจะเริ่มทำงานแล้วก็ได้..
“..ไม่ใช่ว่าเ้าตั้งใจที่จะล้มเลิกเส้นทางของนักดาบอันทรงเกียรติหรอกรึ.. ข้าก็แค่เสียดายที่เ้าอุตส่าห์ฝึกฝนจนดาบไม้ของเ้ามีลักษณะจนเป็เช่นนั้น..” NPC ตาลุงหนวดยาวเฟื้อยยังคงกล่าวด้วยสีหน้าที่ผิดหวัง และด้วยรูปประโยคนั้นมันก็ทำให้มิคารอสมั่นใจแล้วว่ามันจะต้องเป็อีเวนต์พิเศษอย่างแน่นอน..
“แฮ่ม!.. ท่านลุง บางทีข้าอาจจะไม่มีพร์ในการเป็นักดาบก็เป็ไปได้ขอรับ.. แต่ถึงอย่างนั้นตัวของข้าก็มิอาจจะตัดใจจากนักดาบไปได้เช่นกัน..” ภูมิกล่าวพลางบีบน้ำตาซึมๆ ก่อนจะตบไปที่ดาบข้างๆตัวราวกับพยายามจะสื่อว่าถึงตัวเองจะใช้ดาบได้ห่วยแตก แต่ก็ยังพกดาบเอาไว้เสมอๆ..
“เ้าคิดเช่นนั้นรึ.. แต่ข้าอยากจะกล่าวอะไรกับเ้าสักอย่างสองอย่างให้ได้รับรู้เอาไว้.. ถึงแม้ว่าจะเป็บุคคลที่มีพร์มาั้แ่เกิดก็ใช้ว่าจะใช้ดาบฟาดฟันได้ดี.. แต่ความสามารถของวิชาดาบนั้นจะประสบผลกับคนที่ทุ่มเททั้งแรงกาย และแรงใจกับมัน.. ดั่งคำที่ว่าพร์หรือจะสู่พรแสวง.. เ้าสามารถแกร่งขึ้นได้มากกว่าผู้ที่มีพร์ หากว่าเ้าแสวงหามัน..” NPC ตาลุงหนวดยาวกล่าว..
“.. ไม่ว่าข้าจะพยายามกับมันมากเท่าใด ความรู้สึกที่เรียกว่าสิ้นหวังก็ปรากฏตรงหน้าอย่างเด่นชัด.. แต่เมื่อข้าได้ยินคำกล่าวจากท่านแล้ว ข้ารู้สึกว่ายังไม่มีความพยายามที่มากพอ ข้าคิดว่าข้าจะเริ่มต้นใหม่กับมันอีกสักครั้ง และครั้งนี้ข้าจะจริงจังมันมากกว่าครั้งไหนๆ ขอบพระคุณท่านลุงที่ช่วยสั่งสอนขอรับ”
มิคารอสกล่าวตอบด้วยภาษาที่ใช้กันในสมัยก่อน ทั้งนี้ก็เพื่อให้ได้รับบรรยากาศ และอารมณ์ร่วมของตัวเกม แม้ว่าในเว็บบอร์ดจะบอกแล้วว่าพวกเราเหล่าผู้เล่นสามารถใช้คำที่ใช้กันอย่างปกติได้ และ AI ของเกมจะเริ่มประมวลผลคำพูดของเราเอง แต่ถ้าทำอย่างนั้นมันก็เหมือนกับการที่เล่นเกมไปอย่างส่งๆเท่านั้น..
‘มันต้องอินกับบทบาท และตัวละครสิ! ถึงจะถูก..’ มิคารอสกล่าวคิดในใจ
“มิเป็อะไร.. หากว่าเ้า้าที่จะเริ่มต้นใหม่กับวิชาดาบ ทำไมเ้าไม่ลองไปฝึกฝนที่ค่ายทหารดูล่ะ บางทีเ้าอาจจะได้ประสบการณ์อื่นๆจากพวกทหารที่ฝึกฝนกันอยู่ก็เป็ไปได้..” NPC ตาลุงหนวดยาวกล่าว..
“..ข้าไม่เคยได้ยินมาก่อนเลยว่ามีสถานที่ฝึกฝนเช่นนั้นมาก่อน.. ขอบคุณท่านลุงสำหรับคำแนะนำในครั้งนี้ขอรับ เพียงแต่ข้ากำลังสงสัยอยู่ว่า..ข้าเป็เพียงแค่คนธรรมดา ไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรเลยกับการทหาร ข้าจะสามารถเข้าไปฝึกฝนในสถานที่เช่นนั้นได้หรือขอรับท่านลุง..” มิคารอสกล่าวถาม..
“เ้าไม่ต้องห่วงไปหรอก เห็นอย่างนี้ข้าก็เป็ถึงหัวหน้าผู้ฝึกสอนของเหล่าอัศวินในเมืองแห่งนี้เช่นนะ ข้าละทิ้งคนที่รักในดาบเช่นเ้ามิได้หรอก.. รับสิ่งนี้ไป! และแสดงมันให้กับทหารที่อยู่หน้าค่ายฝึกเสีย พวกมันจะให้เ้าใช้สนามฝึกของทหารได้.. ว่าแต่ว่า..เ้าชื่อว่าอะไรอย่างนั้นรึ?”
NPC ตาลุงหนวดยาวกล่าวพร้อมกับยื่นบางสิ่งบางอย่างให้กับมิคารอส ซึ่งมันเป็เข็มกลัดที่ดูสวยงาม และประณีต แน่นอนว่าเขาก็รับเอาไว้ก่อนจะถูกถามชื่ออย่างไม่ทันได้ตั้งตัว ในทีแรกเขาเกือบจะเผลอหลุดพูดชื่อของตัวเองว่า ‘ภูมิ’ ไปเสียแล้ว แต่ดีที่ยังนึกใจขึ้นมาได้..
“..ข้ามีชื่อว่า ‘มิคารอส’ ขอรับท่านลุง.. แล้วท่านลุงมีนามให้ข้าเรียกขานหรือไม่อย่างไรขอรับ..” มิคารอสกล่าวตอบ ก่อนจะกล่าวถามกลับอย่างสุภาพเช่นกัน..
“มิคารอสงั้นรึ เป็ชื่อที่ดี.. ส่วนเ้าสามารถเรียกข้าว่า ‘ปีเตอร์’ ก็ได้เ้าหนุ่มมิคารอส.. เอาล่ะ! นี่ก็นานมากแล้วที่เราสนทนากัน เ้าเองก็อย่าได้ละทิ้งหนทางแห่งดาบไปก่อนเสียล่ะ ข้าละไม่อยากจะเห็นจริงๆคนหนุ่มเช่นเ้าที่ท้อแท้กับสิ่งที่ตนรัก.. ถ้างั้นข้าขอตัวก่อน เอาไว้พบกันใหม่เ้าหนุ่มมิคารอส..” NPC ตาลุงหนวดปีเตอร์กล่าวกับมิคารอส ก่อนที่เขาจะเริ่มหันหลังกลับไปอีกทาง ซึ่งมิคารอสเองก็ไม่ขัดอะไร นอกจากนั้นเขายังก้มหัวเคารพลุงแกอย่างสุภาพอีกด้วย..
“..ขอบพระคุณในความช่วยเหลือหลายๆอย่างขอรับท่านลุงปีเตอร์..” มิคารอสกล่าวในขณะที่ก้มศีรษะ ส่วน NPC ลุงปีเตอร์ก็โบกมือจากด้านหลังให้กับเขาอยู่เล็กน้อย และหลังจากที่ลุงปีเตอร์จากไป รอยยิ้มก็ปรากฏขึ้นมาบนหน้าของมิคารอส..
‘หึหึ.. อีเวนต์พิเศษล่ะ ในเว็บบอร์ดไม่เคยมีเลยเื่ที่ให้ผู้เล่นอย่างเราๆไปฝึกกับพวกทหารได้.. โชคกำลังเข้าข้างเราแล้ว ขอบคุณนะเ้าดาบไม้ แล้วก็เ้าสร้อยคอเองก็ด้วยนะ.. งุ้ยยยย” มิคารอสกล่าวพร้อมกับหยิบดาบไม้เก่าๆ และมาลูบมันพร้อมกับสร้อยคอราวกับคนบ้า.. แต่ทว่ามิคารอสกลับไม่รู้ตัวเลยว่าบริเวณที่ห่างไกลออกไปเพียงเล็กน้อย NPC ลุงปีเตอร์ก็ได้หันหลังกลับมามองที่มิคารอสด้วยสายตาที่ยากเกินจะเข้าใจ..
“คิดได้แล้วอย่างงั้นรึ? เ้าหนุ่มผู้นี้มีจิตใจรักในวิชาดาบ.. ไม่แน่ว่าเขาอาจจะกลายเป็ลูกศิษย์คนโปรดของเราก็เป็ไปได้..” NPC ปีเตอร์กล่าวก่อนจะเดินขึ้นรถม้าของตัวเองที่หน้าโบสถ์ และจากไปด้วยรอยยิ้ม..
หลังจากที่มิคารอสจูบกอดลูบคลำเ้าดาบไม้เสมือนลูกรักเสร็จแล้ว เขาก็เดินออกมาจากลานพิธีของโบสถ์ ซึ่งเป็ทั้งจุดเกิดใหม่ และเป็ทั้งสถานที่ที่ใช้วาร์ปกลับเมือง ั้แ่มิคารอสเข้ามาภายในเกมเขาก็เพิ่งจะสังเกตเห็นว่าผู้คนภายในเมืองแห่งนี้ แทบ..ไม่สิ! ไม่มีเหล่าเพลเยอร์เลยสักกะคนเดียว แต่ความสงสัยนั้นก็ได้ดับวูบไป เพราะเขาเพิ่งจะคิดได้ว่าเกมเปิดตัวมาตั้งสองปีแล้ว จะมีใครยังอยู่ที่เกาะเริ่มต้นอยู่อีก..
“ก่อนอื่น.. เราก็ควรจะเดินสำรวจเมืองรอบๆราวกับคนบ้านนอกเข้ากรุงเสียก่อน!.. อื้มๆ อีกอย่างเราจะเดินหาร้านที่จะรับซื้อเ้าเศษขยะทั้งหลายที่เรามีติดตัวมาด้วยเลย..”
มิคารอสกล่าวกับตัวเอง และเขาก็ไม่หลงลืมกับไอเทมไร้ประโยชน์ที่มันอยู่ภายในช่องเก็บของของระบบ ซึ่งเ้าตัวช่องเก็บของนี้ระบบจะมอบเอาไว้ให้กับผู้เล่นทุกคนอย่างฟรีๆเหมือนเกมแนว MMORPG ทั่วๆไป แต่มันก็มีแค่ 20 ช่องเท่านั้น และแต่ละช่องจะเก็บของที่ซ้ำชื่อกันได้เพียงแค่ 10 หน่วยเท่านั้น ถ้า้าจะเพิ่มช่องเก็บของของตัวเอง จากความรู้ตามอินเทอร์เน็ต เขาจะต้องพึ่งพากล่องสุ่มไอเทมระดับสูงของเกมที่ราคามันก็ออกจะแพงหูฉีกนั่นเอง..
มิคารอสค่อยๆเดินภายในเมืองดั่งใจหวังด้วยความชิล เขาดูค่อนข้างตื่นเต้นกับบรรยากาศของเมืองยุคกลางที่หาชมได้ยาก ซึ่งในยุคปัจจุบันที่เต็มไปตึกรามบ้านช่องมันแทบจะเป็ไปไม่ได้เลยที่จะเห็นอะไรสวยงามเช่นนี้ และแล้วมิคารอสก็เดินวนจนครบรอบเมืองหนึ่งรอบ เขาใช้เวลาไปมากกว่า 1 ชั่วโมงเศษๆเลยทีเดียว
“โอเค!.. ร้านค้าไอเทมประเภทอาวุธ และชุดเกราะอยู่ตรงหัวมุมนั้น.. ขายของเสร็จก็ไปเยี่ยมสนามฝึกดาบของทหารต่อกันเลยดีกว่า..” มิคารอสกล่าวพรางเดินมุ่งหน้าตรงไปยังร้านไอเทมอาวุธ และชุดเกราะอย่างเชี่ยวชาญราวกับมาทำธุระกับที่นี่หลายต่อหลายครั้ง เวลานี้แผนที่ของเมืองตั้งอยู่ในหัวของมิคารอสทั้งหมดแล้ว แม้ว่าระบบจะมีระบบแผนที่ของเมืองเพื่ออำนวยความสะดวกแก่ผู้เล่น แต่มิคารอสคิดว่าจำเอาเลยมันจะง่ายกว่า อีกอย่างมันก็จะดูสมจริงกว่าเป็ไหนๆ..
ซึ่งเมื่อเขาเปิดประตูร้านเข้ามาก็พบกับ NPC ผู้ชายคนหนึ่งที่กำลังนั่งหาว และง่วงนอนอยู่..
“โอ้! ลูกค้าล่ะ! ยินดีต้อนรับขอรับคุณลูกค้า.. ไม่ทราบว่า้ารับสินค้าแบบไหน ที่ร้านของเรามีทุกประเภทไม่ว่าจะเป็ดาบ หอก ธนู ชุดเกราะ หรือแม้แต่คทาเวทมนตร์เราก็มีขายขอรับ..” ชาย NPC ที่เพิ่งจะหาวง่วงนอนเมื่อครู่กลับหายไปอย่างไร้ร่องรอย ชายคนนั้นเด้งตัวอย่างเริงร่า เพราะนานทีจะมีลูกค้ามาเสียคนหนึ่ง ซึ่งมันผิดกับเมื่อก่อนหน้านี้เป็อย่างมาก..
“เออ..คือว่า..ข้า้ามาขายสินค้าน่ะ ไม่ได้จะมาเพื่อซื้อ” มิคารอสพูดตอบตามวัตถุประสงค์ที่ตัวเองนั้นมายังสถานที่แห่งนี้ และถึงจะซื้อสินค้าที่มีมากขนาดไหน แต่เงินที่เขามีก็ไม่สามารถแตะต้องพวกมันเลยได้แม้แต่ชิ้นเดียว เมื่อชาย NPC คนนั้นได้ยินสิ่งที่มิคารอสกล่าว เขาก็ถึงหน้าหงอยเศร้าไปเลยทีเดียว..
“เ้ามาขายสินค้าอย่างนั้นสินะ.. แล้วเ้าจะเอาอะไรมาขายกันล่ะ ข้าออกตัวก่อนเลยนะ ่นี้เศรษฐกิจไม่ค่อยจะดี ข้าคงจะให้ราคาที่สูงกับเ้าไม่ได้..” ชาย NPC กล่าวกับเขาพลางเบือนหน้าหนีอย่างไม่ใส่ใจ ก่อนจะถอนหายใจออกมาเป็นัยยะบางอย่างอีกด้วย..
“ช่วยพิจารณารับซื้อสินค้าพวกนี้หน่อยขอรับเฒ่าแก่..”
มิคารอสที่เห็นว่าอารมณ์ของ NPC ตรงหน้าไม่ค่อยจะดี ดังนั้นเขาจึงตัดสินใจกล่าวพูดให้สุภาพที่สุด เขาเห็นมาแล้ว AI ของเกมนี้เป็อะไรที่สุดยอดในด้านของการแสดงอารมณ์ ถ้าเขาทำอะไรบางอย่างให้ NPC คนนี้ไม่พอใจ บางทีอาจจะขายของไม่ได้เลยก็ได้ มิคารอสค่อยๆหยิบไอเทมที่ไม่จำเป็สำหรับการใช้งานออกมาวางตรงหน้าเคาน์เตอร์ทีละชิ้นสองชิ้น ซึ่ง NPC ชายคนดังกล่าวก็หยิบมันขึ้นมาพิจารณาต่อเช่นกัน..
“อาวุธเหล็กระดับ D 1 เล่ม.. ธนูไม้ระดับ E พร้อมกับลูกดอก 10ไม้ 1 ชุด.. หอกไม้ปลายแหลมระดับ F 1 ด้าน.. คทาเวทย์เวทย์ไม้ระดับ D 1 ชิ้น อื้มม อันนี้ถือว่าดีหน่อย ข้าสามารถให้ได้ถึงราคา 1 เหรียญทอง 50 เหรียญเงิน....ฯลฯ.. ” NPC เฒ่าแก่ร้านกล่าวตอบหลังจากประเมินสินค้าให้กับมิคารอส ซึ่งมิคารอสก็ยืนฟัง NPC คนนี้กล่าวอย่างเงียบๆ พร้อมกับคำนวณราคาภายในหัวสมองของเขาไปด้วย..
“เ้ามีของมาขายมากมายเช่นนี้ เ้าสนใจเป็พ่อค้าอย่างนั้นรึ?.. แต่ก็ช่างเ้าเถอะ ก่อนอื่นข้าขอแจ้งราคารับซื้อสินค้าโดยทั่วไปเสียก่อน ในยามปกติข้าจะรับซื้ออาวุธระดับ F ในราคา 50 เหรียญเงิน ระดับ E 80 เหรียญเงิน ระดับD 1 เหรียญทอง ระดับ C ในราคา 2 เหรียญทอง.. ส่วนระดับที่สูงกว่านั้นข้าไม่รับซื้อ.. แต่อย่างที่ข้าได้บอกเ้าไปก่อนหน้านี้ในเื่ของเศรษฐกิจที่ไม่ค่อยจะดีนัก.. ดังนั้นข้าจะรับซื้อในราคาที่ลดหลั่นลงมาอีกร้อยละ 25.. เ้าคงจะไม่มีปัญหาใช่หรือไม่” NPC เฒ่าแก่ร้านกล่าว
“ข้าเข้าใจขอรับ.. เชิญเฒ่าแก่ประเมินราคาสุดท้ายมาได้เลยขอรับ” มิคารอสกล่าว
“อื้มม.. สินค้าที่เ้านำมามีระดับ F 9 ชิ้น ระดับ E 5 ชิ้น ระดับ D 2 ชิ้น.. มันจะรวมเป็จำนวน 10 เหรียญ กับอีก 50 เหรียญเงิน.. แต่มันก็มีไอเทมที่เป็คทาเวทย์ไม้นั้น ข้าจะให้เพิ่มอีก 50 เหรียญเงิน.. ดังนั้นมันจึงรวมเป็เงินจำนวน 11 เหรียญทองพอดี.. หากคิดตามที่เราได้ตกลงกันเมื่อครู่ ราคาสินค้าทั้งหมดของเ้า ข้าสามารถจ่ายให้ได้ที่ 8 เหรียญทอง 25 เหรียญเงิน.. เ้าอยากจะต่อราคาอะไรเพิ่มเติมไม” NPC เฒ่าแก่ร้านกล่าวถึงราคารับซื้อสุดท้ายด้วยสีหน้าไม่สู้ดีนัก ถึงมันจะลดลงมาเยอะแล้วก็ตาม แต่ในยามที่ภาวะเศรษฐกิจในเมืองเป็เช่นนี้มันก็ยากที่จะจ่ายเงินจำนวนนี้ออกไปอยู่ดี..
“อื้มม.. เอาอย่างนี้เป็เช่นไรขอรับ ข้าจะขายพวกมันทั้งหมดเป็เงิน 7 เหรียญทอง เพราะว่าข้าเห็นเฒ่าแก่บ่นเื่เศรษฐกิจไม่ค่อยจะดี อะไรเล็กๆน้อยๆที่สามารถช่วยเหลือกันได้ ข้าก็ยินดี..” มิคารอสกล่าวพร้อมกับรอยยิ้ม และด้วยคำพูดของเขานั้นก็ทำให้ NPC เฒ่าแก่ร้านถึงกับยิ้มรับออกมาเลยทีเดียว..
“โอ้! เ้าช่างเป็ลูกค้าที่แปลกประหลาดยิ่งนัก แต่ข้าก็ชอบนะ.. เอาเป็อย่างที่เ้าบอกก็แล้วกัน” NPC เฒ่าแก่ร้านตอบพร้อมกับเลื่อนมือเก็บสินค้าที่มิคารอสนำมาขาย ก่อนจะเลื่อนลิ้นชักที่อยู่ด้านล่างเคาน์เตอร์เพื่อหยิบเงินจำนวน 7 เหรียญทองอย่างพอดิบพอดีให้กับมิคารอสตามลำดับ..
“..ขอบคุณมากขอรับเฒ่าแก่.. จะเป็อะไรไหมถ้าข้าจะถามถึงเื่เศรษฐกิจที่เฒ่าแก่ว่ามันไม่ค่อยจะดีน่ะขอรับ.. ต้องขออภัยแต่ข้ายังใหม่กับสถานที่แห่งนี้..” มิคารอสกล่าวถามหลังจากเก็บเงินเข้าสู่ระบบเก็บของแล้ว ซึ่งเขาได้กลิ่นตุๆ กลิ่นของสิ่งที่เรียกว่า ‘เควส’ และแถมมันดูเหมือนจะเป็เควสใหญ่เสียด้วย แน่นอนว่าเขาก็ไม่อยากจะพลาดโอกาสงามๆเช่นนี้..
“เฮ้ออ.. จะอะไรเสียอีกเล่า.. เ้าเองก็เป็ ‘เพลเยอร์’ ก็คงจะรู้ดี เมื่อก่อนข้าก็ค้าขายดีอยู่หรอก แต่มันก็ไม่นานนักที่ธุรกิจภายในเมืองแห่งนี้เริ่มจะซบเซาลงมาก มันเป็เพราะว่าพวกเพลเยอร์ที่เก็บเลเวลจนถึงระดับหนึ่งแล้วก็เริ่มออกเดินทางไปยังทวีปใหญ่ทันที ลูกค้าข้าก็เลยไม่มีอย่างที่เ้าเห็น.. เฮ้ออ หากยังเป็เช่นนี้อยู่มีหวังธุรกิจของข้าได้เจ๊งกันพอดีน่ะสิ!..” NPC เฒ่าแก่ร้านกล่าวอย่างเหนื่อยใจพลางถอนหายใจหลายครั้ง..
“เป็เช่นนี้นี่เองหรือขอรับ.. แต่เท่าที่ข้าเดินสำรวจเมืองเมื่อครู่มาก็ใช่ว่าจะไม่มีผู้คนเลยนี่ขอรับ อีกอย่างพวกมอนสเตอร์นอกเมืองก็เป็อันตรายเช่นกัน ร้านอาวุธ และชุดเกราะของท่านน่าจะได้รับผลกระทบน้อยที่สุดแล้วไม่ใช่หรือขอรับ..” มิคารอสเอียงคอสงสัยพร้อมกับกล่าวถาม..
“เฮ้ออ มันก็จริงอย่างที่เ้าว่ามา ธุรกิจของข้าถือว่าได้รับผลกระทบที่น้อยที่สุดแล้ว แต่พวกมอนสเตอร์นอกเมืองนั้นก็ใช่ว่าพวกมันจะโหดเหมือนกับพวกัเสียหน่อย.. สไลม์หน้าเมืองรึ? หึ! แค่ชาวบ้านใช้มีดทำครัวแทงพวกมันก็ตายเสียหมด.. แล้วเ้ายังคิดว่าร้านอาวุธ และชุดเกราะยังจะอยู่ได้อีกรึ?” NPC เฒ่าแก่ร้านกล่าวอย่างเศร้าใจหนักยิ่งกว่าเดิม มันเหมือนกับว่าเื่ที่พวกเขากำลังสนทนากันนั้นมันแทงใจเขาเหลือเกิน..
“อื้มม.. ข้าเข้าใจแล้วขอรับ ถ้ามีพวกมอนสเตอร์โหดมาหน่อย อย่างพวกหมาป่าอะไรพวกนั้นบางครั้ง แต่พวกมันก็คงถูกทหารภายในเมืองจัดการอยู่ดี.. เป็อย่างนี้ก็ลำบากแย่เลยนะขอรับเฒ่าแก่.. ข้าล่ะเห็นใจท่านจริงๆ ถ้าท่านมีอะไรให้ข้าผู้นี้ช่วยเหลือ แม้จะเล็กน้อย..ข้าก็อยากจะช่วยจริงๆขอรับ”
มิคารอสกล่าวกับเฒ่าแก่อย่างหวังผลเป็นัยยะสำคัญ ตามคำแนะนำบนเว็บบอร์ดการกล่าวประโยคเช่นนี้กับ NPC ของเกม เพลเยอร์ก็มักจะได้ ‘เควส’ สำคัญๆจาก NPC คนนั้นหรือถ้าบางทีเควสเ่าั้อาจจะตรงกับเงื่อนไขพิเศษ จนมันพัฒนาเป็ ‘เควสพิเศษ’ หรือ ‘เควสต่อเนื่อง’ ได้เลยในบางกรณี..
ด้วยตัวเกมที่เน้นความสมจริงเป็หลัก เพลเยอร์จะต้องเป็คนเข้าไปพูดคุยกับ NPC เพื่อที่จะรับเควสด้วยตัวเอง ซึ่งมันก็แตกต่างจากเกมอื่นๆที่มีบอร์ดภารกิจกลางเมือง หรือระบบที่จะคอยป้อนภารกิจมาให้ทำ ดังนั้นโลก MF จึงเป็เกมที่ได้รับความนิยมจนมาถึงปัจจุบันนั่นเอง..
“โอ้!.. เ้ายินดีจะช่วยเหลือข้าเช่นนั้นรึ.. ดีเลย! ข้ากำลังหาคนมาช่วยอยู่พอดี.. เ้าสนใจรับเควสจากข้าไปทำหรือไม่? แน่นอนว่าผลตอบแทนข้าสามารถให้เ้าได้มากถึง 10 เหรียญทองเชียวนะ” NPC เฒ่าแก่ร้านกล่าว ซึ่งเมื่อมิคารอสได้ยินอย่างนั้นก็ถึงกับยิ้มหวานๆออกมาเลยทีเดียว ไม่ผิดหวังจริงๆที่เขายอมทำตามสิ่งที่เว็บบอร์ดแนะนำเอาไว้..
“แน่นอนว่าข้ายินดีช่วยเหลือท่านอย่างสุดความสามารถขอรับ..” มิคารอสกล่าวตอบ
“ดีๆ ถ้าอย่างนั้นข้าต้องขอเท้าความถึงความเป็มาเป็ไปก่อน... เมื่อวานตัวของข้ากับภรรยาที่เปิดร้านโพชั่นอยู่ฝั่งตรงกันข้ามได้ปรึกษาหารือเกี่ยวกับการดำรงชีพหลังจากนี้ อย่างที่เ้ารู้ร้านอาวุธ ชุดเกราะ และร้านโพชั่นไม่ค่อยจะมีกำไรจากการค้ามากนัก วิธีที่ข้ากับภรรยาจะอยู่รอดต่อไปได้นั้นก็คือการส่งสินค้าของเราไปขายต่อที่ทวีปใหญ่..” NPC เฒ่าแก่ร้านกล่าวเท้าความ..
“..แต่แม้ว่าเราจะมีสินค้าตัวใหม่ และมันก็ไม่สามารถจะผลิตได้ในทวีปหลัก เพราะวัตถุดิบของมันมีแค่ในเกาะเริ่มต้นแห่งนี้เท่านั้น.. ปัญหาหลักเลยก็คือเ้าวัตถุดิบตัวนั้นนั่นแหละ ส่วนผสมที่สำคัญที่สุดคือต้นหญ้า ‘เมอเดอรีน’ ซึ่งมันจะเติบโตอยู่บริเวณใกล้ๆรังของมอสเตอร์ ‘แมงมุมแม่ม้ายดำ’ อย่างที่รู้ๆกันดีภายในเมือง เ้ามอนสเตอร์ตัวนี้นอกจากมันจะมีพิษที่รุนแรงถึงตายแล้ว มันยังมีลูกหลานอยู่อีกนับพันนับหมื่นตัว แน่นอนว่ามันยากที่จะจัดการมัน แต่เพื่อความอยู่รอดของเราสองสามีภรรยา การกำจัดบอส ‘แมงมุมแม่ม้ายดำ’ และลูกๆของนางเป็สิ่งที่จำเป็.. เ้าจะยินดีรับทำเควสนี้ของข้าหรือไม่?..”
‘..มิคารอสไม่รู้ตัวเลยว่าตัวเองนั้นกำลังจะเข้าไปพัวพันกับภารกิจที่แสนจะอันตราย และมันก็เป็เื่ยากที่ตัวของเขาเพียงคนเดียวจะจัดการไหว.. แต่ด้วยสมองอันชาญฉลาดของเขา ไม่มีสิ่งใดที่เป็ไปไม่ได้.. โปรดติดตามตอนต่อไป..’
..หมายเหตุท้ายบท..
- ข้อจำกัดความของ ‘เควส’ หมายถึงคำร้องขอจากใครบางคนจนก่อให้เกิดเป็ภารกิจ ซึ่งภายในเกมจะหมายถึง NPC หรือ Non-Person-Character(ตัวละครที่ไม่ถูกควบคุมโดยผู้เล่น) เป็ผู้ร้องขอให้เพลเยอร์ทำภารกิจตามที่ตนมอบหมาย หรือก็คือการมอบเควส..
- ข้อจำกัดความของ ‘เควสพิเศษ’ หมายถึงคำร้องขอจากใครบางคนจนก่อให้เกิดเป็ภารกิจเฉพาะทาง ซึ่งภายในเกมจะหมายถึงภารกิจพิเศษที่สามารถรับได้เพียงแค่บางคนเท่านั้นที่ตรงกับเงื่อนไขที่ NPC ตัวนั้นถูกตั้งโปรแกรมเอาไว้ ส่วนใหญ่เพลเยอร์ที่ได้รับเควสพิเศษเช่นนี้จะต้องได้รับการยอมรับแล้วส่วนหนึ่งเท่านั้น(ค่าความเชื่อถือของเหล่า NPC)..
- ข้อจำกัดความของ ‘ค่าความเชื่อถือของเหล่า NPC’ หมายถึงความเชื่อใจที่เหล่า NPC มีให้กับเพลเยอร์ ซึ่งจะนับ และมีผลเป็รายบุคคลเท่านั้น ค่าความเชื่อถือจะเกิดขึ้นเมื่อเพลเยอร์พูดคุยกับ NPC หรือทำกิจกรรมบางอย่าง(ภารกิจ) เพื่อให้ NPC ยอมรับ..
- ข้อจำกัดความของ ‘อีเวนต์’ หมายถึงการเข้าร่วมกิจกรรมบางอย่างของผู้คนจำนวนหนึ่ง และเป็ที่รู้กันโดยทั่วไป ซึ่งภายในเกมจะหมายถึงการเข้าร่วมอีเวนต์ปราบบอสัน้ำแข็งเป็ต้น..
- ข้อจำกัดความของ ‘อีเวนต์พิเศษ’ หมายถึงการเข้าร่วมกิจกรรมบางอย่างของผู้คนจำนวนหนึ่ง และมีเงื่อนไขแบบพิเศษในการเข้าร่วม ซึ่งภายในเกม ‘อีเวนต์พิเศษ’ จะเกิดขึ้นกับเพียงคนคนเดียว หรือกลุ่มปาร์ตี้เดียวที่ทำเงื่อนไขตรงกับที่ NPC กำหนด..
73
