บทที่ 15
ล้านตำลึงทอง
“คุณหนูกล่าวเกินไป คุณชาย...”
“สตรีในหอโคมแดงที่อยู่ตามตรอกจะ้าสิ่งใดนอกจากทรัพย์สินเงินทองกัน คุณชายจิ้งสูงส่งสง่างามไหนเลยจะทันมารยาสตรีมากเล่ห์”
ซิ่งหลิงที่ไม่ทันได้พูดจบประโยคก็ถูกเสียงของคุณหนูกัวแทรกขึ้นมา จากเดิมทีคิดจะพูดคุยกันโดยประนีประนอมนอบน้อม ใช้มีดในมือเชือดนางโดยไม่แรงมากนัก ทว่าตรองดูจากฝีปากคุณหนูผู้นี้แล้วคงอ่อนข้อไม่ได้ ซิ่งหลิงหลุบตาลงแสร้งพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเศร้าหมอง
“จะว่าไปพอหลุบตาลงมองคุณหนูก็คลับคล้ายคลับคลาจะคุ้นหน้าคุ้นตากันอยู่บ้างจริงๆ แต่ตัวข้าไม่ได้อาศัยอยู่ในแดนเหนือเป็หลัก ตรองดูแล้วท่านคงเป็หนึ่งในบรรดาเหล่าคุณหนูที่เฝ้ารอไมตรีจากคุณชายจิ้งกระมัง”
“อย่าบังอาจให้มันมากนัก!”
น้ำเสียงโกรธเกรี้ยวนี้ไม่ทำให้ซิ่งหลิงเกรงกลัว นางทอดถอนใจอีกหน พูดขึ้นด้วยสีหน้ารวดร้าวเศร้าหมองประหนึ่งบุปผาถูกรังแก
“ความรักยากจะอธิบาย หากท่านมีจิตยึดมั่นหนักแน่นว่าตัวข้าใช้มารยาใกล้ชิดคุณชายเพื่อเงินทอง พูดสิ่งใดไปก็ไร้ประโยชน์ เป็คุณหนูเสียอีกที่ชอบพอคุณชายตรงที่ใด” ซิ่งหลิงยิ้มบางๆ เอียงคอมองคุณหนูกัวที่หน้าซีดไปเล็กน้อย ดวงตาล่อกแล่กหลุกหลิก
“คุณหนูกัวไม่เคยได้พูดคุย ไม่ได้ใกล้ชิดคุณชาย หากมิใช่หูเบาได้ยินเสียงลมแล้วว่าเป็ฝน เห็นสตรีอื่นชอบพอคุณชายก็บังเกิดความชอบพอตามก็คงเป็หน้าตาของคุณชายที่เตะตา หากหลงใหลต่อรูปลักษณ์ภายนอก คำกล่าวที่ต่อว่าข้าเมื่อครู่สมควรย้อนกลับคืนสู่คุณหนูเช่นกัน”
“เพียงสตรีสำส่อนชั้นต่ำไร้หัวนอนปลายเท้า คนเช่นข้าไม่สมควรเฉียดเข้าใกล้ให้กลิ่นเหม็นเน่าติดกาย” คุณหนูกัวเห็นว่าสถานการณ์เริ่มไม่สู้ดีนักเมื่อสตรีเบื้องหน้ากล้าโต้กลับยอกย้อนไร้ซึ่งความตื่นกลัวก็ขยับเท้าคิดหลีกเลี่ยงหนีไป
ไม่ใช่เมิ่งเอินหรูบอกไว้หรือว่าบ่าวอุ่นเตียงของคุณชายจิ้งเป็สตรีแบบบางน่าถนอม...
บอบบางน่าถนอมก็สมควรจะรังแกได้ง่าย สมควรวิ่งปิดหน้าร้องไห้ไปแล้ว มิใช่เช่นนี้!
“แท้จริงแล้วผู้ที่รักชอบคุณชายจิ้งคงมิใช่คุณหนูกัวหรอกกระมัง เกรงว่าจะเป็ผู้อื่นเสียมากกว่า” ซิ่งหลิงขยับกายขวางเส้นทางของคุณหนูกัวที่กำลังจะหนีเอาตัวรอด สีหน้ากรุ่นโกรธและอับอายทำให้ซิ่งหลิงอารมณ์ดีขึ้นมาก นางยื่นหน้าเข้าไปใกล้กดเสียงกระซิบถ้อยคำให้ได้ยินเพียงสองคน
“ตรองดูแล้วาุโเฒ่าบ้านท่านคงคิดอยากจะแต่งกับคุณชายจิ้งเสียจนตัวซีดตัวสั่น รักใคร่จิ้งเส้าหวงมากกว่าคุณหนูเสียอีกกระมัง หากแต่งเองได้ก็คงแต่งเองแล้ว”
การแต่งงานของคนในตระกูลใหญ่ไหนเลยจะพ้นเื่ผลประโยชน์แอบแฝง แต่งงานเพื่อเชื่อมสัมพันธ์ระหว่างสองตระกูลก็มีให้เห็นอยู่ทั่วไป คุณหนูเหล่านี้ไม่ได้รักชอบจิ้งเส้าหวงอะไร ผู้ที่รักใคร่ลึกซึ้งในตัวจิ้งเส้าหวงย่อมเป็าุโในบ้านที่เล็งเห็นผลประโยชน์จากเขา เล็งเห็นประกายเงินทองจากตระกูลจิ้ง ใช้นิ้วหัวแม่เท้าขบคิดดูก็รู้แล้ว!
“จะ เ้า ปากดีนัก ในเมื่อเ้ายอมรับแล้วว่าเข้าหาคุณชายเพราะเงินทอง เช่นนั้นข้าจะให้เงินแล้วจากไปเสีย!” คุณหนูกัวได้ยินแล้วก็ความหวั่นเกรง หลับหูหลับตาะโขึ้นโดยไม่รู้เหนือไม่รู้ใต้ มือกำแน่น ถอยเท้าไปด้านหลังด้วยความประหม่า
“คุณหนูกัวข้าไม่ได้เอ่ยสักคำว่าตัวข้าปรารถนาเงินทองของคุณชายจิ้ง ใส่ความข้าเช่นนี้จะไม่เป็ผลดีต่อตัวท่านนะ” ซิ่งหลิงถอนใจยาวด้วยความกลัดกลุ้ม มองสตรีตรงหน้าด้วยความห่วงใย
“ในเมื่อคุณหนูกัวยื่นข้อเสนอมาให้ หากข้าปฏิเสธไปคุณหนูก็คงไม่หยุดราวีกันโดยง่าย เช่นนี้เป็อย่างไร ในเมื่อคุณหนูยินดีมอบเงินให้ตัวข้าก็ไม่เกรงใจ เงินหนึ่งล้านตำลึงทองแลกกับการที่ข้าจะจากคุณชายจิ้งไปโดยไม่ปริปากแม้แต่ครึ่งคำ”
“ละ ล้านตำลึงทอง!?” น้ำเสียงแหลมสูงย้ำทวนดังว่าเมื่อครู่นั้นหูฝาดไปจนทำให้จำนวนเงินคลาดเคลื่อนไปไกล
“มิใช่คุณหนูกล่าวเอาไว้ว่าคุณชายจิ้งสูงส่งสง่างาม มีจิตเมตตาราวเทพเซียนหรอกหรือ ท่านคงเข้าใจกระมังว่าของล้ำค่าหายากราคาย่อมต้องสูงเป็ธรรมดา”
“จะ เ้าเสียสติไปแล้วหรือ!” เงินล้านตำลึงทองนี้ต่อให้ขายคฤหาสน์ ขายกิจการร้านค้าสกุลกัวทั้งหมดในมือก็ใช่ว่าจะได้เงินถึงล้านตำลึงทอง!
“ข้ายังมีสติครบถ้วนสมบูรณ์ดี ขอเตือนคุณหนูกัวเอาไว้ ข้อเสนอนี้หากข้าก้าวเท้าออกจากร้านค้าแห่งนี้เมื่อใด จำนวนเงินจะไม่หยุดเพียงแค่ล้านตำลึงทองแน่นอน”
“เ้าทำเช่นนี้ก็เพื่อยึดครองคุณชายจิ้งไว้เพียงผู้เดียว!”
ซิ่งหลิงหัวเราะด้วยความขบขันเห็นนางกำหมัดกระทืบเท้า โทสะสตรีเบื้องหน้ากำลังกรุ่นโกรธใหญ่โตโดยไม่เก็บงำอารมณ์ รอยยิ้มก็ยิ่งขยายกว้างมากขึ้น ดวงตาดอกท้อทอประกายวิบวับสนุกสนาน ผงกหัวรับ
“ถูกแล้ว บุรุษที่ดีเช่นคุณชายจิ้งข้าไม่คิดแบ่งปันให้สตรีใด คุณชายจิ้งเป็ของข้าแต่เพียงผู้เดียว หากสตรีอื่นคิดยื้อแย่งก็ตรองดูให้มากหน่อยว่ามีความสามารถมากพอหรือไม่”
“นางชั้นต่ำผู้นี้!”
น้ำเสียงกราดเกรี้ยวดังขึ้นจากทางด้านข้าง หางตาเห็นสาวใช้ที่อยู่ด้านข้างคุณหนูกัวก้าวปราดขึ้นมาพร้อมกับมือเงื้อสูงคิดฟาดลงมา
ซิ่งหลิงขยับใบหน้ามองหาองศาที่สามารถรับฝ่ามือนี้โดยต้องทิ้งรอยมือชัดเจนและต้องลดทอนความแรงลง ขณะที่กำลังจะได้องศาที่งดงาม รอยนิ้วทั้งห้าสามารถประทับติดได้ครบทุกนิ้วเสียงหนึ่งก็ดังขึ้นเสียก่อน
“คิดจะทำอะไร!”
ก่อนที่ฝ่ามือจะฟาดใส่ซิ่งหลิงก็ถูกเซี่ยจี้ที่ปรากฏตัวขึ้นมาอย่างพอดิบพอดีคว้ามือข้างนั้นเอาไว้อย่างแ่า ทั้งยังบีบแน่นจนทำให้สาวใช้ผู้นั้นร้องโอดโอยน้ำตาร่วงเผาะในทันที
เมื่อเซี่ยจี้ปรากฏตัวเหตุการณ์เบื้องหน้าก็พลิกผันคุณหนูกัวรวมถึงสาวใช้ที่มีท่าทางอวดดีกลับแปรเปลี่ยนจากหน้ามือเป็หลังมือ พากันน้ำตาร่วงกราวดุจสร้อยไข่มุกขาดสะบั้น ร้องไห้ดังได้รับความเจ็บช้ำน้ำใจเป็อย่างยิ่ง
เซี่ยจี้สะบัดมือปล่อยข้อมือของสาวใช้ของคุณหนูกัว ใบหน้าคมเข้มมองพวกนางด้วยแววตากรุ่นโกรธ ยิ่งเห็นน้ำตาของพวกนางก็บังเกิดความสะอิดสะเอียนขึ้นมา ในขณะที่ห่วงว่าแม่นางซิ่งจะตกเป็ฝ่ายเพลี่ยงพล้ำเสียที น้ำเสียงเฉียบขาดทรงพลังก็ดังขึ้น
“คุณหนูกัวร่ำไห้ทำไมกันเล่า ตัวข้ายังไม่ทันถูกสาวใช้ของท่านตีเข้าสักหน่อย ร้องไห้ห่วงใยกันเช่นนี้ไม่เร็วเกินไปหรือ หรือแท้จริงแล้วคุณหนูคิดทำให้ผู้อื่นมองข้าเป็นางมารร้าย ข้ารู้ว่าที่นี่ไม่ได้มีเพียงข้าและพวกท่าน เมื่อเกิดมาเป็คนแล้วย่อมมีคุณธรรมในใจ ข้ารู้ว่าพวกท่านที่อยู่ในที่แห่งนี้แยกแยะเขียวแดงดำขาวได้ชัดเจน รู้ว่าสิ่งใดผิดสิ่งใดถูกก็ว่าไปตามครรลอง อย่าได้หลงไปกับความสนุกสนานชั่วครู่จนทำให้จิตใจอันดีงามต้องมัวหมอง” ซิ่งหลิงเงยหน้าส่งยิ้มบางๆ สบตากับสตรีทุกนางที่อยู่ในระยะสายตาที่ซิ่งหลิงสามารถมองเห็น ประเมินมองสถานการณ์ที่ไม่สู้ดีจึงเดินมุ่งหน้าเข้าหาลูกจ้างที่ประจำดูแลร้านค้า ก้มหน้าลงพูดด้วยความลำบากใจ
“ขออภัยด้วยที่ทำให้ร้านวุ่นวาย ทำให้เ้าลำบากใจแล้ว”
“มะ ไม่เป็ไรเ้าค่ะ!”
ซิ่งหลิงถอนใจยาว ส่งสายตาให้อี้ฉุนส่งมอบถุงแดงใบเล็กให้เป็สินน้ำใจ แล้วจึงเยื้องย่างจากไปด้วยความสุขุมเยือกเย็น
“แม่นางซิ่งท่านไม่ได้รับาเ็ใช่หรือไม่ขอรับ” เซี่ยจี้รั้งถามก่อนที่จะให้นางเข้าไปในรถม้า
“ไม่เจ็บอะไร” ซิ่งหลิงส่ายหัวเล็กน้อย มองดวงตาที่เต็มไปด้วยความห่วงใยร้อนใจของเซี่ยจี้ก็ยกยิ้มบางๆ เย้าแหย่ให้เขาคลายความกังวล
“จริงๆ ต้องถูกตีสักหนจึงจะได้กำไร”
“แม่นางท่านพูดอะไร! ถูกตีจะได้กำไรอย่างไร!”
ซิ่งหลิงหัวเราะอย่างไม่อาจอดกลั้นเมื่อเห็นสีหน้าแตกตื่นใของเซี่ยจี้ อมยิ้มเมื่อเห็นสีหน้าประหนึ่งเห็นผีของเขา ยกชายกระโปรงเข้าไปในรถม้าโดยมีอี้ฉุนติดตาม
อี้ฉุนลอบมองผู้เป็นายที่กำลังหันหน้ามองความคึกคักผ่านทางหน้าต่างบานเล็ก แม้จะมองเห็นเพียงแค่ซีกหน้าครึ่งหนึ่งทว่าความงดงามก็ไม่ได้ลดทอน ยิ่งนางทอดสายตาเหม่อมองเงียบๆ เช่นนี้ยิ่งขับเน้นกลิ่นอายคล้ายนางเซียนผู้เงียบขรึม ไม่ครั่นคร้ามสรรพสิ่ง ไร้เศษธุลีดินแปดเปื้อน
“หน้าตาสามส่วน กิริยาวาจาเจ็ดส่วน หากข้าไม่เปิดปากพูดขึ้นคงดีกว่าใช่หรือไม่” ซิ่งหลิงพูดด้วยรอยยิ้ม ดวงตายังคงมองด้านนอกรถม้าที่กำลังเคลื่อนไปตามเส้นถนนเพื่อกลับไปยังคฤหาสน์ ในใจนึกเสียดายที่เซี่ยจี้โผล่ออกมาเร็วเกินไป หากนางรับลูกตบนั้นไว้ได้ เจ็บตัวครั้งเดียวแต่แลกผลประโยชน์กลับมาได้มากมาย!
“ข้าน้อยไม่กล้า” อี้ฉุนแย้งเสียงแ่ ก้มหน้างุดกลัวว่าซิ่งหลิงจะเข้าใจผิด
“ไม่ใช่มีเพียงเ้าที่คิด” ซิ่งหลิงหัวเราะเบาๆ โบกไม้โบกมือไม่ใส่ใจ ไร้การถือตัวเลยแม้แต่น้อย
พอรู้บ้างว่าอี้ฉุนผู้นี้ไม่ได้ยินดีรับใช้ตัวนางมากนัก เพียงแค่ทำตามหน้าที่ไม่ได้มีใจภักดีเท่ากับถังน่า ไม่ว่าอี้ฉุนจะชอบนางหรือไม่ แต่เมื่อเป็สาวใช้ก็มีหน้าที่ที่ต้องปฏิบัติตาม ซึ่งอี้ฉุนทำได้ดี ไม่มีข้อใดให้ตำหนิ วางตัวได้ดีสมกับเป็สาวใช้ในตระกูลใหญ่
เวลานี้ในใจของอี้ฉุนรู้สึกสับสนไม่น้อย เดิมทีนางคิดว่าแม่นางซิ่งหลิงจะเป็ฝ่ายไปตบตีผู้อื่นจนเกิดสถานการณ์อีนุงตุงนังสร้างความเสื่อมเสียหรือตกเป็ที่ขบขัน แต่เหตุการณ์เมื่อครู่ที่ได้เฝ้ามองอย่างใกล้ชิดจึงทำให้อี้ฉุนมองเห็นในมุมที่ต่างออกไป
แม่นางซิ่งหลิงไม่ใช่คนใจร้อนวู่วามดังที่คิดเอาไว้ ทั้งยังรับมือกับสถานการณ์ตรงหน้าได้เป็อย่างดี ไม่พลาดท่าเสียทีทั้งสร้างความหวั่นเกรงไล่ต้อนผู้อื่นเสียจนสติกระเจิง แววตาที่มองคุณหนูกัวแสดงถึงผู้ที่อยู่เหนือกว่า ผู้ที่สูงส่งกว่าออกมาอย่างชัดเจน
ไม่หวั่นเกรง ไม่หวาดกลัว ไม่ยอมเเพ้…
331
