ภาคที่ 2 GAMES START ตอนที่20 เลยเถิด
4 ตุลาคม พ.ศ.2575
" ฉันชักจะเบื่อเนื้อสัตว์กับผลไม้แล้วสิอยากกินข้าวไม่ก็ขนมปังมั้ง " เซนทำหน้าเซ็งเดินเตะฝุ่นอยู่บนถนนรุกรัง
" เื่มากจริง ๆ เลยอยากกินนักก็ปลูกข้าวเองซะเลยสิ "แม้คานะจะตะคอกใส่เซนแต่ดูสีหน้าเธอแล้วก็คงจะอยากเหมือนกัน
" เราเดินตามถนนมาหลายวันแล้วนะยังไม่เห็นวี่แววบ้านสักหลังเลย " เซนเหม่อมองฟ้าเดินแบบไม่ดูทาง
" เล่นไอ้นั่นอีกไหม ?" คานะกับเซนสบตากันครู่หนึ่งก่อนจะยิ้มออกมาเซนวิ่งนำหน้าไปไกลหลายสิบเมตร
" จัดมาเลย ! "เมื่อคานะได้ยินเสียงเรียกจากเซนเธอก็หยิบมีดขึ้นมาสร้างบอลน้ำขว้างไปข้างหน้าสุดแรงสูงเหนือหัวเซนขึ้นไปเทียบได้กับตึกสูงสามชั้น
" ขว้างขนาดนี้ให้ใครรับเนี่ย? " เซนย่อตัวลงออกแรงถีบตัวเองะโขึ้นไปคว้าลูกบอลน้ำได้ทันพอดีลงพื้นเสียงดังเขาเสียหลักล้มหงายหลังก่อนที่จะดีดตัวลุกขึ้นมาใหม่
" ว่าแต่ทำไมฉันถึงจับบอลน้ำแบบนี้ได้ล่ะ? มันเหมือนจับลูกบอลแข็ง ๆ อยู่เลย "
" หลังจากสร้างบอลน้ำเสร็จฉันก็ร่ายมานาแบบแข็งตัวคล้ายๆ กับโล่มานาคลุมไว้อีกที "เซนขว้างกลับมาหาคานะตรงตัวพอดีเธอสามารถรับได้แบบสบาย ๆขณะที่เซนก็เดินถอยหลังไปเรื่อย ๆ หันมามองพวกเธอตลอด
" คราวนี้ของจริงแล้วนะไปเก็บมาให้ทันล่ะ " คานะเอี้ยวตัวมาข้างหลังง้างแขนแล้วขว้างบอลน้ำออกไปไกลเป็ร้อยเมตรเซนสับขาวิ่งสุดฝีเท้าแล้วะโรับบอลน้ำไว้ได้แต่ก็ร่วงลงพื้นกลิ้งไปหลายตลบ
" งั้นเธอลองรับบ้างละกัน" เซนแสยะยิ้มอย่างชั่วร้ายง้างแขนออกแรงขว้างบอลน้ำสุดแรงหวังจะให้เธอไปเก็บไกลๆ บ้าง บอลน้ำที่กำลังจะพุ่งผ่านไปก็ได้หยุดเสียก่อนและกลับมาที่มือของคานะ
" ขี้โกง !ไม่วิ่งซะบ้างเดี๋ยวก็อ้วนหรอก " เซนะโเสียงดังด้วยความโมโหคานะบีบบอลน้ำในมือแตกจ้องหน้าเซนจนเขาสะดุ้ง
" ข-ขอโทษครับ "เซนวิ่งหน้าตั้งไปไม่หยุด ขณะที่คานะวิ่งตามหลังแยกเขี้ยวใส่อยากจะต่อยสักที
" พวกเขาวิ่งหายไปอีกแล้ว" สเตล่าถอนหายใจเดินตีคู่กับซึฮากิมาเรื่อย ๆ โดยมีปุยกระโดตามหลังมาด้วย
" เดี๋ยวก็คงไปนอนกองกันอยู่ที่ไหนสักที่แหละ" แม้เขาจะทำหน้านิ่งแต่รู้สึกถึงรอยยิ้มเล็ก ๆ ที่อยู่บนใบหน้าได้
" ดูเหมือนเธอจะใช้เวทโดยไม่ร่ายได้แล้วสินะ"
" อืม...ไม่น่าเชื่อเลยว่าฉันจะทำได้" เธอถือมีดไว้ในมือสร้างลมหมุนเล็ก ๆขึ้นมาเหนือฝ่ามือมองดูอย่างภาคภูมิใจยิ้มไม่หุบ
เป็เวลานานกว่าครึ่งชั่วโมงกว่าจะได้เห็นพวกเซนอีกครั้งพวกเขานั่งพับเพียบก้มหน้าอย่างเรียบร้อยต่อหน้าหญิงสาวและชายหนุ่มที่กำลังบ่นพึมพำอะไรสักอย่างอยู่
" เพราะพวกนายเลยที่ทำให้รถเราพังที่นี้จะขนของยังไงล่ะเนี่ย ? "
" เกิดอะไรขึ้นยังงั้นเหรอครับ? " ซึฮากิพูดด้วยเสียงที่นุ่มนวลฟังดูเป็ห่วง
" ก็พวกเนี่ยน่ะสิ !วิ่งมาชนรถม้าเราพังเลย " เธอพูดด้วยความโกรธเกรี้ยวคิ้วขมวด
" ใจเย็น ๆ ก่อนนะครับขอผมดูรถม้าของพวกคุณได้ไหม ? " พวกเขาสองคนยืนกอดอกชี้ไปทางรถม้าที่ล้อและบางส่วนแตกหักจนขยับไปไหนไม่ได้
" มีแต่รถใช่ไหมครับที่เสียหาย? " ซึฮากิเดินดูรอบ ๆ อย่างระมัดระวัง
" ก็ใช่เรากำลังจะออกมาล่าสัตว์เลยยังไม่มีของใส่ไว้ข้างใน "
" เดี๋ยวผมซ่อมรถให้นะครับแล้วก็เพื่อเป็การไถ่โทษเอาพวกเขาสองคนไปช่วยล่าสัตว์เลยก็ได้ครับ "ชายหญิงสองคนยังไม่เชื่อคำพูดของซึฮากิระวังตัวเองอยู่ตลอด
" เอาจริงเหรอกิ "สเตล่ายืนอยู่ไม่ห่างมองดูซึฮากิ
" นายซ่อมได้จริง ๆ ใช่ไหม ?" ชายหนุ่มเดินตรงเข้ามาหาซึฮากิ
" ระหว่างที่ผมซ่อมพวกคุณก็เข้าไปล่าสัตว์เลยก็ได้นะครับกลับมาก็น่าจะเสร็จพอดี " ซึฮากิใช้นิ้วมือวัดขนาดล้อและส่วนประกอบอื่น ๆ
" แต่นี่มันก็ไกลจากทางเข้าป่าอยู่นะถ้าจะให้แบกสัตว์ที่ล่าได้มามันก็คงจะลำบากน่าดู "เธอเดินตามหลังชายหนุ่มเข้ามาพูดคุยกับซึฮากิ
" พวกเขาสองคนสามารถแบกของให้พวกคุณได้สบายๆ เลยครับ ใช้พวกเขาได้เลยโทษฐานที่ทำข้าวของเสียหาย "
" ก็ได้ ๆนายก็ดูไม่เหมือนโจรหรืออะไรพวกนั้นสักเท่าไหร่นะพูดจาดูเป็มิตรดี "พวกเขาพาเซนกับคานะเดินเข้าไปในป่าพร้อมกับอาวุธ
" กิทำไมนายถึงซ่อมเ้านี่เป็ล่ะ? " สเตล่านั่งขัดสมาธิอยู่ไม่ไกลคอยมองดูซึฮากิทำงาน
" ถ้าเธอเป็พวกชอบอ่าน...เธอก็จะรู้เยอะเองแหละแถมรถม้าแบบนี้ก็เป็ไม้ไม่ได้ซ่อมยากอะไรวัสดุก็หาได้จากต้นไม้พวกนี้ " ซึฮากิเดินไปที่ต้นไม้ใหญ่ข้างทาง
" แล้วนายจะทำยังไงให้มันเป็ล้อล่ะ? " พูดไม่ทันขาดคำซึฮากิก็ใช้มีดสั้นพร้อมกับเวทลมตวัดมือเป็วงกลมตัดต้นไม้ออกมา
" ก็แบบนี้ไง "ต้นไม้ใหญ่ล้มลงตรงหน้าจนพื้นะเื ซึฮากิค่อย ๆวัดและตัดส่วนประกอบรถทีละชิ้นสร้างพวกมันขึ้นมาอย่างประณีตเท่าที่จะทำได้
จนกระทั่งฟ้าเริ่มเย็นซึฮากิก็ได้ซ่อมรถจนกลับมาเป็เหมือนเดิมหรืออาจจะดีกว่าด้วยซ้ำทันทีที่ชายหญิงกลับมาก็ใที่ทำได้ดีกว่าที่คิดไว้
เซนและคานะแบกสัตว์ที่ล่าได้ขนขึ้นรถทันทีที่มาถึงรู้สึกโล่งเมื่อได้เอาของพวกนั้นออก
" เสร็จแล้วใช่ไหม ?" เซนพูดเบา ๆ ด้วยความเหนื่อยล้า
" สัตว์ที่หามาได้ก็มากกว่าปกติด้วยพวกนายเก่งกันจริง ๆ เลยนะ ถ้าไม่ว่าอะไรเย็นนี้มากินข้าวที่บ้านของเราสักมื้อไหม ?" เธอเริ่มผ่อนคลายจากความระแวงยิ้มแย้มพูดจาไพเราะสมเป็สภาพสตรี
" ข้าวเหรอ ? "เซนกับคานะน้ำลายไหลจ้องตากันเป็ประกาย แต่ซึฮากิดูจะคิดหนัก
" เถอะน่านายซ่อมรถให้เราแล้วแถมมันดูดีกว่าก่อนหน้านี้อีกนะ "ชายหนุ่มจับไหล่ทั้งสองข้างของซึฮากิ คะยั้นคะยอพูดอย่างกับสนิทกัน
" งั้นก็ตามนั้นครับ " พวกเขาจะล่อเราไปให้พวกทหารหรือเปล่า
ซึฮากิและเพื่อน ๆ เดินตามหลังรถม้า และเมื่อฟ้ามืดพวกเขาก็จุดไฟที่ตะเกียงส่องนำทางไปที่บ้านหลังหนึ่งที่อยู่ติดกับพื้นนากว้างหลายร้อยไร่
" พี่ไอรีน "เด็กตัวเล็กตัวน้อยหลายคนยืนอยู่หน้าบ้าน พวกเธอยิ้มกว้างะโโลดเต้นดูมีความสุข
" พี่กลับมาแล้ววันนี้มีเนื้อให้กินเยอะแยะเลย " เธอลงจากรถม้าย่อตัวลงโอบกอดเด็ก ๆ ไว้
" พวกเธอไปรออย่างในบ้านเลยเดี๋ยวพวกพี่จะไปทำอาหารมาให้ส่วนคนพวกนี้เป็แขกที่จะมากินข้าวร่วมกับเรา "พวกเซนยืนนิ่งเกร็ง ๆ ก่อนจะเดินเข้าไปในบ้าน
เมื่อพวกเขาได้เข้าไปในบ้านที่ทั้งเก่าและเล็กทำจากไม้ทั้งหลังเด็กตัวเล็กสามคนแล้วก็มีคนที่ดูโตขึ้นมาอีกสองคนพวกเขานั่งนิ่งเงียบไม่ต่างอะไรกับพวกเซน
" กระต่าย "หนึ่งในเด็กตัวน้อยเดินเข้ามาจับปุย เธอดูกล้า ๆ กลัว ๆ ยังไม่จับเต็มมือ
" เล่นกับมันได้เลยไม่กัด" เซนอุ้มปุยขึ้นมาลูบขนสีขาวบริสุทธิ์ให้พวกเธอดูก่อนจะยื่นให้ปุยส่งเสียงเล็กแหลมของมันพร้อมทั้งกางปีกออกพร้อมที่จะเล่นกับพวกเธอ
" ฮ่าฮ่าฮ่า "ปุยเอาหัวดันตัวเด็กที่อุ้ม เสียงหัวเราะร่าเริงท่ามกลางความเงียบพวกเด็ก ๆนั่งเล่นกับปุยกันสนุกสนาน
" มาแล้ว ๆ "เสียงจากอีกห้องหนึ่งดังมา ไอรีนยกถาดที่มีหม้อข้าวขนาดใหญ่เข้ามา
" เดี๋ยวผมช่วยนะครับ" เซนลุกขึ้นทันทีที่เห็นเธอยกเข้ามา
" แค่นี้ไม่เป็ไรหรอกจ้ะ"
" พวกเขาเข้ามาบ้านเราถ้าอยู่เฉย ๆ ก็คงเกร็งแหละ "รอยยิ้มอันอ่อนโยนของชายหนุ่มที่ยกกับข้าวทั้งผัดทอดจากเนื้อหมูป่าตามหลังมาติด ๆ
" วันนี้พี่ทำมาเยอะเป็พิเศษเลยเพราะพวกเขาพี่เลยล่าสัตว์มาได้หลายตัวกินได้เป็สัปดาห์เลยนะ "อาหารวางลงบนพื้นกลางห้องนั้น พวกเขานั่งล้อมวงแล้วจับมือคนข้าง ๆ
" ขอบคุณข้าวปลาอาหารที่พระเ้าได้ประทานให้..."พวกซึฮากิก็จับมือเหมือนกันเพียงแต่ไม่ได้พูดอะไร พวกเขาและเด็ก ๆต่างก็ท่องบทอวยพรหรืออะไรสักอย่างอยู่พักหนึ่ง
" เอาล่ะ กินได้ ! "หลังจากไอรีนตักข้าวแบ่งใส่จานให้ทุกคนเซนและคานะไม่รอช้ายัดข้าวเข้าปากเคี้ยวอย่างเอร็ดอร่อยรู้สึกมีความสุขอ้าปากค้างกันเลยทีเดียว
" พวกนายดูเหมือนจะชอบนะงั้นกินเยอะ ๆ เลย ฮ่าฮ่าฮ่า " ชายหนุ่มยิ้มหัวเราะอย่างมีความสุขเด็กคนหนึ่งแบ่งอาหารให้กับปุยที่อยู่ข้าง ๆ กินด้วย
เวลาผ่านไปกว่าสิบนาที
" อ๊า...สุดยอด "หลังจากกินจนอิ่มคานะกับเซนก็ทิ้งตัวลงนอนหัวเกือบจะชนกัน
" แค่สัปดาห์เดียวก็รู้สึกเหมือนขาดมันไปเป็ปีเลย"
" เซนกับคานะดูเข้ากันดีนะเวลาเป็เื่กิน" สเตล่ากระซิบคุยกับซึฮากิที่นั่งนิ่งเงียบมานาน
" คงเป็ความสุขที่หาได้ง่ายที่สุดแล้วมั้ง" ซึฮากิมองไปรอบ ๆ ระมัดระวังตัวตลอดเวลา
" ตอนนี้ก็ดึกมากแล้วพวกนายก็นอนที่นี่สักคืนแล้วกัน " ชายหนุ่มเอาผ้ามาให้พวกเซนทำเป็ที่นอนหลังจากที่เก็บข้าวของเรียบร้อยแล้ว
" ฉันขอนอนข้างนอกนะ "ซึฮากิเดินออกจากบ้านไปไม่รอใครทั้งนั้น
" เดี๋ยวสิข้างนอกมันหนาวนะ"แม้ชายหนุ่มจะพยายามจะยื้อแล้วก็ตามแต่ซึฮากิก็เพียงแค่โบกมือให้และนอนลงบนพื้นหญ้าที่เอียงลาดชันลงไปใช้ตัวเองนอนทับให้มันเรียบไป
" เขาไม่เป็ไรแน่นอนครับพวกเธอนอนข้างในไปเนี่ยแหละเดี๋ยวฉันจะไปอยู่กับกิ " เซนพูดไปก็ยิ้มไป
" งั้นก็แล้วแต่พวกนายแล้วกัน"
5 ตุลาคม พ.ศ.2575
เมื่อรุ่งเช้าไอรีนและชายหนุ่มปลุกพวกเด็กๆ ที่ยังงัวเงียอยากนอนต่อ
" เฮ้ ! พวกนายยังอยู่ดีไหม? " ชายหนุ่มเปิดประตูออกมาะโเรียก
" สบาย ๆ "เซนยกมือที่กำไว้ชูนิ้วโป้งขึ้น แต่หน้าตาหมองคล้ำเหมือนยังไม่ได้นอน
" กินายนอนไปได้ยังไงเนี่ย ?ปกติแล้วจะก่อกองไฟไว้ถึงได้นอนสบาย " เซนกระซิบกับซึฮากิสองคน
" อะไร ทำไมนายนอนไม่ได้ล่ะ" ตอบกลับหน้าตาเฉย
" ขอโทษที่ถามละกัน- "ขณะที่เซนกำลังลุกขึ้นยืนซึฮากิดึงตัวเขาลงมา
" มีอะไร ?"
" เงียบก่อน "พวกเขาเงยหน้ามองตรงประตูบ้านที่มีชายชายฉกรรจ์หลายคนยืนอยู่
" โรแกน !เมื่อไหร่นายจะคืนเงิน พวกนายติดฉันมานานแล้วถ้าไม่คืนก็เอาเด็กพวกนั้นมาแทนก็ได้ "ชายวัยกลางคนเคาะประตูะโเสียงดัง จนโรแกนเปิดประตูออกมา
" เอ่อ...พี่เอาเป็่เก็บเกี่ยวได้ไหมครับ? ถ้าเป็ตอนนั้นผมคืนให้ได้แน่นอน "มือที่ผสานกันยกขึ้นในระดับสายตาเสียงที่อ่อนนุ่มกับท่าทางที่นอบน้อม
" นายแค่ให้เด็ก ๆสักคนสองคนมาค้ำหนี้ไว้ก่อนก็พอแล้ว "
" โถ่พี่พวกเขายังเด็กกันอยู่เลย ทำงานพวกนั้นไม่ได้หรอก "โรแกนเถียงขาดใจจนไอรีนออกมาเหมือนกัน
" อะไรกัน เด็ก ๆ นี่สิดีพวกเขายิ่งชอบอะไรแบบนี้อยู่ เอาเถอะน่าเอมม่ากับทากะก็ได้พวกเธอก็โตระดับหนึ่งแล้ว" ชายคนนั้นพยายามจะเดินเข้าไปในบ้านโรแกนกับไอรีนพยายามขวางแล้วแต่สายตาดุดันจากคนที่เดินตามหลังอีกหลายคนจ้องเข้ามาจนพวกเขาหลีกทางให้
" มามะ หลาน ๆตัวน้อย...มากับลุงนะ "เสียงออดอ้อนอ่อนหวานพร้อมทั้งหยิบลูกอมจากกระเป๋าเสื้อออกมาด้วย พวกเด็ก ๆ เกาะกลุ่มกันอยู่มุมห้องด้วยความสั่นกลัวสเตล่ากับคานะยืนบังพวกเธอไว้จ้องหน้าชายคนนั้นตาไม่กะพริบ
" แล้ว...พวกเธอเป็ใคร ?" จากเสียงที่อ่อนหวานเป็เสียงที่แข็งกระด้างและหยาบ
" เป็ใครไม่สำคัญฉันได้ยินหมดแล้วพวกนายจะทำอะไรเด็ก ๆ " สเตล่าและคานะยืนหยัดชักมีดออกมาขู่
" ก็แค่จะพาไปทำงานเฉย ๆไม่ได้ทำอะไรไม่ดีสักหน่อย "กลุ่มชายชายฉกรรจ์ประจันหน้ากับพวกเธอในบ้านหลังเล็ก ๆ
" พวกเขาเข้าไปนานแล้วนะพวกคานะจะเอาอยู่เหรอ ? " เซนคันแข็งคันขาอยากวิ่งเข้าไปเต็มกลืนแล้ว
" คานะเลเวลหกส่วนสเตล่าเองก็เลเวลห้าแล้วพวกที่เข้าไปเลเวลแค่สามกับสี่เองรับมือได้สบาย ๆ "ซึฮากินอนมองท้องฟ้าสบายใจ
" ถ้าเป็งั้นก็ค่อยสบายใจหน่อย" เซนล้มตัวลงนอนข้าง ๆ ซึฮากิ
" ถ้าไม่อยากให้พาเด็กไปพวกเธอสองคนก็มาทำงานแทนสิ " เขากวักมือมองมาด้วยแววตาจิต ๆ ดูไม่ปลอดภัย
" เดี๋ยวสิ คือเราอย่าสู้กันเลยมีแต่เจ็บตัวเปล่าๆ คุยกันดี ๆ เถอะ " โรแกนแทรกเข้ามาตรงกลางระหว่างพวกเขา
" ว่ามา "คานะยังคงถือมีดไว้ระมัดระวังตัวไม่หยุด
นานเป็สิบนาทีที่เงียบสนิทและยังไม่มีใครออกมา
" งั้นเอาตามนั้นถ้าพวกเธอทำงานได้ดีไม่ใช่แค่ช่วยค้ำหนี้อย่างเดียวแต่พวกเธอก็จะมีเงินใช้ด้วย" ชายคนนั้นยิ้มหัวเราะอย่างร่าเริงเดินออกมาพร้อมกับคานะและสเตล่า
" กลับไปที่เมืองกันเร็วนี่ก็พึ่งสาย ๆ กว่าจะมืดก็มีเวลาเตรียมตัวอยู่ "กลุ่มชายฉกรรจ์ขึ้นรถม้าที่จอดอยู่โดยมีคานะและสเตล่าขึ้นไปด้วย
" เดี๋ยวก่อน ! "เซนะโเสียงดังลั่น
" พวกเธอจะไปไหนกัน ?"
" เราไปทำงานช่วยค้ำหนี้ให้พวกเขาน่ะ" คานะส่งยิ้มอ่อนตอบกลับมา
" งานเหรอ !ให้ฉันกับกิไปทำดีกว่า พวกเราใช้ทำอะไรก็ได้นะ "เซนดึงตัวซึฮากิขึ้นมากอดไหล่ข้าง ๆ กัน
" โอ้ ! นาย... "ชายคนนั้นลงจากรถเมื่อได้เห็นใบหน้าของเซนก็เผลออุทานขึ้นมา
" สุดยอด ! ไร้ที่ติตอนนี้คนอื่นอาจไม่เห็นความเปล่งประกายของนายแต่ฉันเห็นผมที่รุงรังยาวปกคลุมทั่วหัวซกมกไม่ต่างกับหนวดเครา " เขาลูบใบหน้าของเซนปัดผมเสยผมจับโน่นนี่ไปทั่ว
" เอ่อ...ถ้าพวกผมไปแทนคานะกับสเตล่าสองคนนั้นได้ไหมครับ? "
" แน่นอน ของดีแบบนี้ถ้าได้เจียระไนนิดเดียวก็ทำเงินได้เยอะแล้ว" เขาจูงมือเซนขึ้นไปบนรถ เซนเองก็จูงมือซึฮากิตามมาด้วย
" โชคดีนะพวกนาย "คานะกับคนที่เหลือยืนโบกมือลายิ้มหน้าเจื่อนแปลก ๆ
เซนกับซึฮากินั่งตรงกลางระหว่างชายฉกรรจ์ตัวใหญ่ที่นั่งเบียดเสียดเหนื่อยไหลใส่กันเป็เวลาเกือบชั่วโมงตลอดเส้นทางที่มีบ้านเล็กบ้านน้อยตั้งอยู่ใกล้ ๆ กับไร่นาและบ้านเรือนก็เริ่มมีมากขึ้นเรื่อย ๆ จนรถม้าไปจอดอยู่ที่หนึ่ง
" รอตรวจคนเข้าเมืองก่อนแต่ฉันรู้จักกับยามทุกคนพวกเขาปล่อยเราผ่านสบาย ๆ ฮ่าฮ่าฮ่า " มีทั้งรถม้าม้าที่มีคนขี่อย่างเดียวหรือแค่คนเดินเท้าต่อแถวเข้าเมืองที่มีทหารยามยืนตรวจอยู่
" ว่าไงพวกคืนนี้อย่าลืมมาอุดหนุนล่ะ "เขาชะโงกออกไปคุยกับยามคนหนึ่งอย่างสนิทสนมยิ้มหัวเราะกันรถม้าก็ผ่านต่อไปได้ทันที
พวกเซนมองออกไปนอกหน้าต่างผ่านกล้ามอกที่แทบจะบังวิสัยทัศน์หมดของชายฉกรรจ์ บ้านเมืองที่เรียงรายกันเป็แถบๆ เป็ระเบียบบ้างเละเทะบ้าง
" พวกนายคงจะเคยมาที่นี่ครั้งแรกสินะเมืองนี่ชื่อว่า โรโซ มีผู้คนที่อาศัยอยู่เป็หมื่น ๆ คนเลยนะทั้งค้าขายหรือแม้แต่กิลด์ก็เฟื่องฟูมาก ๆ เลย "
" เอ่อ...งานของพวกเราคือ ?"
" ก่อนที่จะพูดเื่นั้นฉันจะพาพวกนายไปตัดผมเสริมหล่อเสียก่อนทั้งผมทั้งหนวดเครามันยาวอย่างกับพวกคนป่าอย่างไงอย่างงั้นเลย "พวกเขาจอดที่ร้านแห่งหนึ่งชายฉกรรจ์ขยับตัวออกจากรถทำให้พวกเซนรู้สึกโล่งอย่างที่ไม่เคยเป็มาก่อนชายคนนั้นนำเข้าไปในร้านตัดผมตรงหน้าที่มีผู้ชายคนหนึ่งนั่งอ่านหนังสือพิมพ์อยู่
" ฉันพามาสองคนผู้ชายทั้งคู่เอาให้เนี้ยบเลยนะ "เขานั่งลงที่เก้าอี้ยิ้มไม่หุบมองดูพวกเซนขึ้นไปนั่งเก้าอี้ตัดผม
" ได้เลยเจ๊เดี๊ยนจะทำสุดฝีมือเลย "ผมที่เหนียวแน่นไม่ได้สระมานานหลายเดือนจนมีทั้งเหาทั้งกลากเกลื้อนขึ้นเต็มหัว
เขาและผู้ช่วยทำงานกันจริงจังเพ่งสมาธิอยู่ตลอดเวลาจนหนึ่งชั่วโมงผ่านไป
" เสร็จแล้ว ว้าว ! "เขาอ้าปากค้างมองดูความหล่อดูมีราศีที่หาได้ยากจากเซนถึงแม้ซึฮากิจะหน้าตาก็พอได้อยู่แต่พวกเขาก็แทบไม่สนใจเลย
" คืนนี้เดี๊ยนต้องไปอุดหนุนแล้วล่ะ ของดีแบบนี้หาไม่ได้ง่าย ๆ เลย "
" ฮ่าฮ่าฮ่า มาให้ได้ล่ะ " เขาตีมือกับช่างตัดผมยิ้มหัวเราะกันสนุกสนานโดยมีชายฉกรรจ์ยืนรออยู่ข้างนอก
" งานอะไรกันแน่วะเนี่ย ?" เซนกระซิบคุยกับซึฮากิขณะที่เดินกลับเข้าไปในรถเสียงเชือกสะบัดจากบังเหียนข้างหน้ารถได้เคลื่อนออกไปช้า ๆตามทางถนนที่ทำจากอิฐบล็อกสีขาว
" ฟราน ! ทางนี้ "ซันนี่โบกไม้โบกมือยิ้มใหญ่ ลากตัวหมีขนาดใหญ่มา
" เยี่ยมเลยเธอล่าสัตว์ได้มากกว่าพวกเขาสองคนรวมกันอีก " ฟรานช่วยเธอลากร่างของหมีมามองไปที่ชาญและซากินั่งซึมมีแค่กระต่ายในมือคนละตัว
" ทำไมการหาสัตว์สักตัวในป่ามันยากเย็นขนาดนี้" เสียงเอื่อยเฉื่อยเหมือนจะหลับของชาญเขามองดูซันนี่กับฟรานด้วยแววตาที่ไร้ชีวิตชีวา
" เราก็ทำแต่ภารกิจล่าสัตว์มาหลายวันแล้วเริ่มรู้สึกเบื่อแล้วสิ "พวกเขากลับไปที่รถม้าที่จ้างไว้ช่วยกันยกหมีขึ้นไปบนรถที่ทำมาสำหรับขนสัตว์ขนาดใหญ่โดยเฉพาะ
" โอ้โฮ ! พวกหนูหามาได้ยังไงเนี่ย ? ปกติแรงค์ F เขาไม่ค่อยล่าอะไรยาก ๆ แบบนี้หรอกนะ "คุณลุงคนคุมบังเหียนอุทานออกมา
" ทำไมงั้นเหรอคะลุง ?หมีสีน้ำตาลก็อยู่ในรายชื่อของสัตว์ที่ล่าได้ของภารกิจไม่ใช่เหรอคะ ?" ฟรานถามด้วยความสงสัย ขณะที่มองออกไปริมทาง
" มันค่อนข้างแข็งแรงแล้วก็ขนย้ายลำบากน่ะป่าที่ใกล้มากที่สุดก็ปาเข้าไปเจ็ดถึงแปดกิโลเมตรแล้ว "
" ก็ถูกของลุงนะคะ "เสียงร้องด้วยความใของซันนี่ เธอจ้องมองไปที่หมาป่าแปลก ๆ ตัวหนึ่งมันร้องหอนดังลั่นไปทั่วป่าก่อนที่ฝูงของมันจะเข้ามาล้อมรถม้าไว้
" อะไรวะเนี่ย ?" ชาญใชักดาบออกมาเตรียมสู้ทันทีเช่นเดียวกับคนอื่น ๆ
" ซากิฝากดูด้านหลังด้วย" พวกเขาลงจากรถแยกไปคนละทาง
" ทำไมพวกมันถึงจะโจมตีเรา" ซันนี่กระวนกระวายแต่ก็ยังยิ้มอยู่
" ถ้ามันจัดการเราได้คงมีอาหารมื้อใหญ่นั่นแหละหมีตัวนั้นรวมพวกเราด้วย" ฟรานหยิบดาบธรรมดาที่ซื้อมาวิ่งเข้าใส่หมาป่าตัวที่อยู่หน้าสุดเธอฟาดดาบลงเฉือนคอของมันอย่างรวดเร็วจนพวกมันตอบสนองไม่ทัน
" โห เห็นแบบนี้ยิ่งต้องฝึกให้มากกว่านี้ " ซันยี่เหลือบมองฟรานขณะที่หมาป่าตัวหนึ่งะโเข้าหาเธอเหนือหัวและอีกตัววิ่งเข้ามาตรงหน้า
" [ Fire Sword ] " ดาบที่ลุกเป็ไฟแทงเข้าไปในปากของหมาป่าตัวบนที่อ้าปากกำลังจะกัดเธอแล้วจึงเหวี่ยงมันลงมาทับพวกมันอีกตัวตรงหน้าพอดีก่อนที่จะเข้าถึงตัว
" ตาฉันบ้าง [ Flame Explosion] " เสียงะเิดังเพลิงที่กระจายเผาพวกหมาป่าตรงหน้าทุกตัวทันทีไฟยังคงลุกโชนขึ้นลามไปยันต้นไม้ใกล้ ๆ
" ไอ้ชาญ ! ไอ้เวรเอ๊ย !ฉันบอกกี่หนแล้วว่าให้คิดก่อนทำ "ซันนี่เอามือเขกหัวชาญไม่หยุดแม้เขาจะนั่งคุกเข่าก้มหน้ายอมรับผิดแล้วก็ตามทันใดนั้นสายน้ำก็พุ่งผ่านไปที่ต้นไม้ต้นนั้นดับไฟได้ทัน
" เลิกทะเลาะกันได้แล้ว" ฟรานยิงเวทน้ำดับไฟจากระยะไกล
" [ Beam ] " เสียงสว่างปาดเข้าไปที่คอของหมาป่าด้วยความรวดเร็วเพียงซากิตวัดดาบที่ถือก็ฆ่าพวกมันได้ง่าย ๆ
" หมาป่าพวกนี้ก็อยู่ในภารกิจด้วยนะเก็บพวกมันไปด้วย " ซากิยกร่างของหมาป่าขึ้นรถทีละตัว
" ใช่ ๆรีบเก็บรีบกลับกันดีกว่าฉันไม่ได้กินอะไรั้แ่เที่ยงละ "เซนยิ้มฝืนมองหน้าซันนี่หวังให้อารมณ์ดีขึ้น
" เฮ้อ...คราวหลังก็คิดให้มันดีๆ หน่อยก่อนจะทำอะไร " เธอกลับไปเก็บซากศพของหมาป่าขึ้นรถ
" ฮ่าฮ่า ครับ ๆ ท่านประธาน" รอยยิ้มและเสียงหัวเราะกวนประสาทยั่วโมโหซันนี่อีกครั้ง เธอสูดหายใจลึก ๆทำเป็ไม่สนใจ
เมื่อพวกเขากลับมาถึงเมืองจำเป็ต้องผ่านด่านตรวจแต่ทันใดที่พวกทหารยามได้เห็นเหรียญของพวกเขาก็ทำวันทยหัตถ์เคารพและให้ผ่านไปได้ทันที
" มีเส้นนี่มันดีจริง ๆฮ่าฮ่าฮ่า " ชาญนอนสบายใจข้าง ๆร่างของหมีและกองเืพวกนั้น
" เท่าที่ดูนี่มันน่าจะเทียบได้กับ่ยุคกลางเริ่มเข้ายุคใหม่ที่มีการพัฒนาของเทคโนโลยีแต่ก็ยังคงเป็ที่ที่มีขุนนางอยู่ ระบบขุนนางพวกนี้นี่แหละทำให้การใช้เส้นสายถือเป็เื่ปกติ "ซากินั่งคิดพูดชัดถ้อยชัดคำ
" นายก็จริงจังไปได้ฉันแค่พูดเล่นเฉย ๆ ไม่ต้องไปสนใจนักหรอก "
เริ่มด้วยกษัตริย์แอสต้าผู้บุกเบิกสร้างประเทศของตนเองกระจายอำนาจหน้าที่ออกไปกลายเป็ขุนนางและขุนนางก็เป็คนจัดการเื่ยิบย่อยในพื้นที่ของตัวเองถึงจะเป็คนละโลกแต่รูปแบบพวกนี้มันก็คล้ายกันเกินไปอย่างกับว่าโลกใบนี้ก็คือโลกของเราในอดีต ซากิเหม่อมองท้องฟ้าหูแทบไม่ฟังใครทั้งนั้น
![ทะลุมิติไปเป็นชายาฮ่องเต้ทรราช ขนสมบัติชาติหนีไปสร้างแคว้นใหม่ [จบ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1737100969_43381964.webp)
671K
![วิศวะร้ายกับยัยคู่หมั้น [อ่านฟรี]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1778701758_50727255.webp)
