เจนเนตรมาชมงานสินค้าโอท็อปที่แถบอีสานจังหวัดขอนแก่น หากมีสินค้าถูกใจ เธอจะช่วยให้ชาวบ้านมีรายได้เพิ่มโดยการเป็ตัวแทนขายส่งออกต่างประเทศสินค้าของไทยมีหลายอย่างน่าสนใจ และเธอคิดว่ากระเป๋าที่ชาวบ้านผลิตขึ้นมาอย่างประณีตน่าจะอัปเกรดราคาได้สูงมากกว่านี้
ที่นี่คือบ้านเกิดของเจนเนตรถึงแม้ว่าจะไม่เคยได้กลับมาเหยียบจังหวัดขอนแก่นอีกเลยหลังเรียนจบมหาวิทยาลัย่นั้นพอดีกับพ่อแม่ของเธอได้ตัดสินใจแยกทางกัน
ทำให้สร้างรอยแผลลึกขึ้นมาในหัวใจของเจนเนตรหากกลับมาเห็นบ้านเกิด ภาพอดีตความทรงจำเดิมๆ ก็จะตามมาหลอกหลอน เธอกลัวความเ็ปเ่าั้
จนกระทั่งชีวิตคู่ของตัวเองล้มเหลวจึงได้เข้าใจการตัดสินใจของพ่อแม่เมื่อตอนนั้นเวลานี้เจนเนตรได้ปลดล็อกความรู้สึกเก่าๆ ที่มีต่อพ่อแม่เรียบร้อยแล้วไม่ได้โกรธเคืองพวกท่านอีก
แม้ว่าได้มาเยือนถิ่นกำเนิดทว่าเจนเนตรก็ไม่คิดจะเข้าไปหาพวกท่านที่บ้านเพราะตอนนี้พ่อแม่ต่างก็มีครอบครัวใหม่เป็ของตัวเองไปเรียบร้อยแล้ว
เจนเนตรจึงจัดว่าตัวเองเป็คนนอกสำหรับครัวของพ่อและแม่ไม่อยากไปรบกวนพวกท่านสักเท่าไร เธอเลือกมาพักที่โรงแรมหรูใจกลางเมืองจังหวัดแทนบ้านพ่ออยู่ทิศตะวันออก ส่วนบ้านของแม่อยู่ทิศตะวันตกของตัวเมืองจังหวัดขอนแก่น
ดูเหมือนท่านทั้งสองจะตัดขาดจากกันด้วยทิศทางของที่อยู่อาศัยด้วยพวกท่านเป็อาจารย์สอนอยู่ที่มหาวิทยาลัยเดียวกัน จึงได้พบหน้ากันแทบทุกวันหากแยกกันอยู่มันจะดีกว่าต้องอยู่ใกล้กัน
ก็นะ…พ่อแม่เลิกรากันแบบไม่ดีสักเท่าไร อยู่ห่างกันอย่างนี้ก็ดีแล้วไม่ต้องอยู่ใกล้ให้ชวนรำคาญใจหรอก
“เอ้านั่นใช่หนูเจนไหม”
สองขาเรียวหยุดเดินก่อนจะหมุนตัวหันกลับไปมองเ้าของเสียงที่เรียกขึ้นพบว่าหญิงวัยกลางคนไม่ใช่ใครที่ไหน หากคือเพื่อนบ้านเรือนเคียงสมัยตอนที่เจนเนตรยังอาศัยอยู่กับพ่อแม่นั่นเอง
“สวัสดีค่ะป้ามะลิ”
“ไหว้พระเถอะลูกป้าไม่เจอหนูมาสิบกว่าปี ไปอยู่ไหนมาล่ะลูก”
“อยู่กรุงเทพฯค่ะ ป้าสบายดีไหมคะ”
เจนเนตรเอ่ยทักทายเพื่อนบ้านสมัยก่อนหญิงวัยกลางคนดูแก่กว่าเมื่อก่อนมากนัก แต่ท่าทางยังดูแข็งแรงตามประสาคนบ้านนอกร่างกายย่อมทนทานอยู่แล้วเพราะชอบออกกำลังด้วยการทำงานไม่อยู่นิ่ง
“สบายดีจ้ะว่าแต่หนูกลับมาเยี่ยมพ่อกับแม่เหรอ”
“เปล่าค่ะหนูมาเที่ยวดูงานสินค้าโอท็อปเท่านั้น”
“เอ้าแล้วทำไมไม่เข้าบ้านไปเยี่ยมพวกท่านล่ะ”
“หนูไม่อยากรบกวนพวกเขาค่ะ”
“รบกวนอะไรล่ะลูกเอ๊ยพวกท่านคงคิดถึงหนูมากนะ”
แม้จะขายบ้านหลังที่อยู่ติดกับบ้านของป้ามะลิหลังจากพ่อแม่หย่ากันทว่าป้ามะลิยังคงถามไถ่ทุกข์สุขของเจนเนตรเสมือนเพื่อนบ้านสนิทเช่นเดิมมันชวนให้รู้สึกอบอุ่นใจอย่างบอกไม่ถูก เธอส่งยิ้มน้อยๆ ให้หญิงวัยกลางคน
“หนูเกรงใจค่ะ”
“โธ่จะเกรงใจทำไม นั่นพ่อแม่ของหนูนะ”
“ว่าแต่ยัยดาสบายดีไหมคะ”
เปลี่ยนเื่ไปถามถึงเพื่อนสาวคนสนิทสมัยเรียนแทนเพราะไม่อยากเอ่ยถึงพ่อแม่ของเจนเนตรมากนัก กลัวป้ามะลิจะซักไซ้นานกว่านี้ทำให้เธอหาข้อแก้ตัวอื่นไม่ได้
จำได้ว่าตอนนั้นดารินกับเพียงฟ้าและเจนเนตรชอบอยู่กลุ่มเดียวกันไปไหนมาไหนด้วยกันบ่อยครั้ง สมัยเรียนนับว่าใช้ชีวิตสนุกที่สุดแล้ว ทว่าหลังจากที่เรียนจบจนกระทั่งเจนเนตรย้ายไปทำงานที่กรุงเทพฯก็ค่อยๆ ห่างเหินจากดารินไป
พอแต่งงานมีครอบครัวก็หยุดการติดต่อจากเพื่อนสาวมาจนถึงตอนนี้จะว่าไปแล้วคิดถึงดารินอยู่เหมือนกัน
“ยัยดามีลูกสองคนแล้วจ้ะ”
“เหรอคะแล้วดายังทำงานที่โรงพยาบาลเดิมอยู่รึเปล่า”
“ยัยดาทำงานที่เดิมแหละจ้ะถ้าหนูว่างก็เข้าไปเยี่ยมเธอที่บ้านสิ เห็นยัยดาบ่นคิดถึงหนูอยู่”
“ได้ค่ะป้ามะลิเอาไว้หนูดูงานเสร็จค่อยแวะไปบ้านป้านะคะ”
“ป้ายินดีต้อนรับเสมอจ้ะลูก”
“ขอบคุณค่ะ”
ดารินคือลูกสาวคนสุดท้องของป้ามะลิหลังจากแต่งงานคงให้สามีมาอยู่ด้วยกันที่บ้านของป้ามะลิกระมังขณะที่กำลังสนทนาอยู่กับป้ามะลินั้นสายตาดันเหลือบไปเห็นคนตัวสูงเข้าพอดี
เขากำลังเดินจ้ำอ้าวมาทางนี้เจนเนตรถึงกับหน้าถอดสีทันที คาดไม่ถึงว่าปกป้องจะแอบตามหญิงสาวมาถึงที่ขอนแก่น
“ป้ามะลิหนูขอไปทำธุระก่อนนะ เอาไว้จะหาเวลาไปเยี่ยมป้าที่บ้านนะคะ”
“จ้ะลูก”
เจนเนตรเอ่ยลาก่อนจะหันหลังแล้วเดินฉับๆออกจากงานสินค้าโอท็อปทันทีหญิงสาวเดินกึ่งวิ่งมาที่รถเช่าของตัวเองโดยไม่หันไปมองด้านหลังไม่รู้ว่าปกป้องยังตามมาอยู่ไหม
ขณะที่กำลังเปิดประตูรถนั้นมือใหญ่ก็คว้าขอบประตูเอาไว้ได้ทันก่อนที่ร่างเล็กจะเข้าไปด้านในตัวรถเจนเนตรหันไปเผชิญหน้ากับปกป้องทั้งที่ไม่อยากสนทนาด้วย
ั้แ่วันนั้นเจนเนตรก็ตัดสินใจบล็อกทุกช่องทางการติดต่อปกป้องเสียสิ้น เพราะไม่อยากยุ่งกับเขาคนมือไวแบบนี้อยู่ด้วยมีแต่จะเปลืองตัวเสียเปล่า
อีกอย่างปกป้องไม่ให้เกียรติเธอ
ทีแรกเจนเนตรนึกว่าปกป้องจะเป็สุภาพบุรุษมากกว่านี้เสียอีกทว่าเธอคิดผิดถนัด ดังนั้นจึงเลือกตัดสัมพันธ์เสียดีกว่าต้องไปยุ่งกับคนเช่นนี้เธอไม่ชอบผู้ชายที่ไม่ให้เกียรติผู้หญิงอย่างเขา
บอกเลยว่าเกลียดเสียด้วยซ้ำ
“รีบไปไหนครับ”
“คุณแอบตามฉันมาเหรอคะ”
“เปล่าผมมาดูงานก่อสร้างของโครงการหมู่บ้านที่นี่ บังเอิญเห็นคุณเข้าเท่านั้นเอง”
“จริงเหรอ”
“ครับว่าแต่โลกนี้ช่างกลมจริงๆ เลยนะ โลกหมุนให้เราสองคนมาเจอกันที่จนได้ ผมดีใจมากนะเนี่ย”หยุดเสียงสักครู่ก่อนจะเอ่ยต่อ “สงสัยเราคงเป็เนื้อคู่กันแน่นอนล่ะ”
เนื้อคู่กับผีน่ะสิ!
1K
![อสูรทลายสวรรค์ [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1637318281_60815496.webp)
