บ่ายวันรุ่งขึ้นหลังจากประชุมเสร็จ ต้วนเค่อจุนก็ควักกระเป๋าตัวเองเลี้ยงไก่ทอดกับน้ำดื่มให้ทุกคนเป็ครั้งแรกในประวัติศาสตร์ เสี่ยวไป๋ที่ทำงานอยู่ที่นี่มาสามปีเต็มถึงกับช็อกจนทำตัวไม่ถูก ส่วนคนในแผนกข้างๆ ต่างพากันซุบซิบหนาหูว่าต้วนเค่อจุนโดนผีสิงหรือเปล่า มีเพียงจางเหวินเซินคนเดียวเท่านั้นที่ได้แต่นั่งจ้องชานมไข่มุกกับไก่ทอดในมือตาค้าง
ที่แท้ต้วนเค่อจุนอยากจะเปลี่ยนแปลงตัวเองจริงๆ งั้นเหรอ
ชานมไข่มุกและไก่ทอดในมือของทุกคนเป็หลักฐานชั้นดีที่แสดงถึงการเปลี่ยนแปลงที่จับต้องได้ของต้วนเค่อจุน พอจางเหวินเซินเงยหน้าขึ้นมอง ผู้ชายคนนี้ก็ยังคงทำหน้าบึ้งตึงไร้รอยยิ้มเหมือนเดิม แถมยังคอยจ้ำจี้จ้ำไชสั่งให้เสี่ยวไป๋แก้ไขรายงานให้สมบูรณ์แบบที่สุด จางเหวินเซินบีบห่อไก่ทอดเบาๆ ก่อนจะกัดลงไปคำหนึ่ง นี่มันเื่จริงใช่ไหมเนี่ย
ระหว่างที่เคี้ยวไก่ทอดตุ้ยๆ เขาก็หลุดหัวเราะหึๆ ออกมาอย่างชั่วร้ายพลางนึกหมายมั่นในใจว่า ในเมื่อการเริ่มต้นมันไปได้สวยขนาดนี้ เขาก็ต้องเดินหน้าเปลี่ยนแปลงต้วนเค่อจุนต่อไป เพื่อสร้างสภาพแวดล้อมการทำงานอันแสนงดงามในฝันให้จงได้
ตกดึก จางเหวินเซินก็กดวิดีโอคอลไปหาต้วนเค่อจุนอีกครั้ง
“วันนี้เป็ยังไงบ้างคะ”
วันนี้เขามาในลุคสาวผมดำยาวสลวยสวมชุดกิโมโน ปล่อยปอยผมให้ลงมาช่วยปกปิด่ไหล่ที่กว้างเกินไป บวกกับเทคนิคการเซ็ตหน้าม้าเพื่อพรางตาให้ใบหน้าดูเล็กกะทัดรัด ตบท้ายด้วยการติดขนตาปลอมหนาเป็ชั้นๆ และกรีดอายแชโดว์สีแดงจนได้ลุคเย่อหยิ่งเ็าอันเป็เสน่ห์เฉพาะตัวที่ไม่มีใครต้านทานได้ของวีวี่
ดูเหมือนต้วนเค่อจุนจะแพ้ทางลุคนี้เข้าอย่างจัง ชายหนุ่มที่อยู่หน้าจอคอมพิวเตอร์อมยิ้มน้อยๆ เขาอยู่ในชุดเสื้อโปโลลำลองเรียบง่ายแต่ดูดี แถมทรงผมยังจัดแต่งมาอย่างพิถีพิถัน เห็นได้ชัดเลยว่าเขาให้ความสำคัญกับ่เวลาวิดีโอคอลคุยกับวีวี่ในแต่ละวันมากแค่ไหน
“การเลี้ยงน้ำชายามบ่ายช่วยทำให้ลูกน้องชอบผมขึ้นมาได้จริงๆ เหรอครับ”
วินาทีนั้นจางเหวินเซินพลันรู้สึกตื่นเต้นขึ้นมาทันที เขาอยากรู้ใจจะขาดว่าต้วนเค่อจุนคิดยังไงกับเื่นี้
“พวกเขาก็ต้องมีความสุขกันมากอยู่แล้วสิคะ”
ต้วนเค่อจุนยักไหล่ “จริงๆ แล้วผมเองก็ไม่รู้เหมือนกันครับ”
จางเหวินเซินเอียงคอปล่อยให้เส้นผมทิ้งตัวลงมาอย่างเป็ธรรมชาติ ส่งสายตาใสซื่อไร้เดียงสาพิฆาตใจไปให้
“เอ๋ ไม่ราบรื่นเหรอคะ”
ต้วนเค่อจุนที่อยู่หน้ากล้องเผยรอยยิ้มขมขื่นออกมา
“มัวแต่ยุ่งอยู่กับงานน่ะครับ เลยไม่มีเวลาไปสนใจว่าพวกเขาจะชอบหรือไม่ชอบ”
นั่นปะไร พวกบ้างานก็ยังเป็พวกบ้างานอยู่วันยันค่ำ
“แต่วีวี่เชื่อว่าพวกเขาต้องชอบแน่ๆ ค่ะ”
นี่คือคำพูดที่มาจากก้นบึ้งของหัวใจจางเหวินเซินเลยทีเดียว เพราะสภาพแวดล้อมการทำงานระดับพรีเมียมอยู่แค่เอื้อมแล้ว
่แรกจางเหวินเซินแสร้งทำเป็ชวนคุยเื่สัพเพเหระไปเรื่อยเปื่อย ชวนคุยจิปาถะั้แ่เื่ที่บ้านมีสมาชิกกี่คน ไปจนถึงเื่ความฝันในวัยเด็ก ซึ่งดูรวมๆ แล้วไม่ต่างจากการคุยไร้สาระ แต่ต้วนเค่อจุนกลับตั้งหน้าตั้งตาตอบคำถามของเขาอย่างจริงจังทุกข้อ
เป็ผู้ชายที่ดีเหมือนกันนะเนี่ย ถ้าหมอนี่เป็เกย์ล่ะก็คงจะฮอตน่าดู
จางเหวินเซินแอบคิดในใจ
“พี่ชายอาร์คคะ หนูขอถามเื่ส่วนตัวมากๆ สักเื่ได้ไหมคะ”
ต้วนเค่อจุนยิ้มน้อยๆ พลางเอ่ย “ไม่มีเื่ไหนที่คุยไม่ได้หรอกครับ”
“พี่เคยมีแฟนมาก่อนไหมคะ”
จางเหวินเซินงัดท่าไม้ตายก้นหีบด้วยการเอียงคอสี่สิบห้าองศาพลางกะพริบตาปริบๆ สไตล์วีวี่ หมายจะเผด็จศึกต้วนเค่อจุนในรอบนี้ให้ได้ เขาสงสัยเหลือเกินว่าผู้ชายคนนี้เคยผ่านการมีคนรักมาบ้างหรือเปล่า
เห็นได้ชัดว่าต้วนเค่อจุนไม่ได้เตรียมใจว่าจะโดนวีวี่ถามคำถามนี้ เขาถึงกับอึ้งไปและเงยหน้าค้างอยู่อย่างนั้นเนิ่นนาน
ส่วนจางเหวินเซินที่อยู่ฝั่งนี้ก็ต้องทนทำท่าทางน่ารักน่าเอ็นดูต่อไปจนตัวเองเริ่มจะรู้สึกขนลุกขึ้นมา ต้วนเค่อจุนถึงได้ค่อยๆ เปิดปากพูดออกมาช้าๆ
"ผม...ก่อนที่เราจะเริ่มวิดีโอคอลกัน ผมน่าจะเคยเกริ่นกับคุณไปเื่หนึ่งแล้วนะ"
“เื่อะไรเหรอคะ”
"ความจริงแล้วผมมีอาการวิตกกังวลทางสังคม (Social Anxiety) นิดหน่อยน่ะครับ"
“เอ๋ จริงเหรอคะ พี่ชายอาร์คหน้าตาก็ออกจะหล่อเหลาขนาดนี้ อย่างน้อยก็ต้องมีผู้หญิงมาคอยตามจีบบ้างสิคะ”
ต้วนเค่อจุนที่อยู่หน้าจอค่อยๆ ลดมือลง เขาใช้นิ้วมือถูไถกันไปมาด้วยความประหลาดใจและรู้สึกประหม่าขัดเขิน หลังจากนิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่งเขาจึงเอ่ย "ก็เหมือนอย่างที่คุณพูดนั่นแหละครับ เคยมีผู้หญิงมาตามจีบอยู่เหมือนกัน แต่ผมรู้สึกกลัว ไม่รู้ว่าจะต้องรับมือและมีปฏิสัมพันธ์กับพวกเธอยังไง"
หา...?
จางเหวินเซินเบิกตาโต ไปไม่เป็ชั่วขณะ
สองข้างแก้มของต้วนเค่อจุนเริ่มขึ้นสีแดงระเรื่อทีละน้อย เขาใช้นิ้วชี้แตะที่ริมฝีปากพลางเอ่ย "จริงๆ แล้ว ผมไม่เคยมีแฟนเลยครับ"
“อะไรนะคะ!”
"ครับ เื่จริง"
ต้วนเค่อจุนใช้สองมือปิดหน้าตัวเองแล้วหงายหัวพิงพนักเก้าอี้ มองเห็นใบหูที่แดงก่ำลามไปจนถึงคอราวกับดอกซากุระที่เบ่งบานอยู่บนต้น
"อายุจนป่านนี้แล้ว ผมยังไม่เคยคุยกับผู้หญิงคนไหนเกินสองประโยคเลยครับ"
สมองของจางเหวินเซินเกิดอาการโอเวอร์โหลดจนค้างไปอีกรอบ ใบหน้าบิดเบี้ยวเหยเกจนลืมไปสนิทว่าตัวเองกำลังสวมบทบาทเป็วีวี่อยู่
ต้วนเค่อจุนละมือลงพลางหลับตาเพื่อสูดหายใจเข้าลึกๆ สองข้างแก้มยังคงแดงแจ๋อยู่ ชายหนุ่มยกมุมปากขึ้นส่งรอยยิ้มบางๆ มาให้จางเหวินเซินที่อยู่หน้าจอ "คุณเป็ผู้หญิงคนแรกเลยนะ ที่ยอมคุยกับผมเยอะขนาดนี้"
ถ้าอย่างนั้นก็หมายความว่า...ถ้าอย่างนั้นก็หมายความว่า...ถ้าอย่างนั้นก็หมายความว่า...
จางเหวินเซินหลุดปากโพล่งออกไปโดยไม่ผ่านสมอง
“ถ้าอย่างนั้นก็หมายความว่า พี่ชายอาร์ค...พี่เป็หนุ่มซิงน่ะสิคะ!”
ต้วนเค่อจุนที่อยู่ฝั่งตรงข้ามถึงกับหน้าตายอึ้งกิมกี่ไปในฉับพลัน ก่อนที่ใบหน้าหล่อเหลานั่นจะะเิความแดงก่ำออกมาจนลามไปทั้งตัวราวกับมะเขือเทศสุก
เวอร์จิ้น...
ต้วนเค่อจุนเนี่ยนะเป็หนุ่มซิง!
"คุณคงจะรู้สึกว่ามันตลกมากเลยใช่ไหมครับ" ต้วนเค่อจุนยกมือขึ้นลูบหน้าตัวเองด้วยความอับอาย ใบหน้าแดงซ่าน ผ่านไปครู่ใหญ่กว่าจะเค้นประโยคนี้ออกมาได้
หนุ่มซิงงั้นเหรอ ล้อกันเล่นใช่ไหมเนี่ย
จางเหวินเซินส่ายหน้าหวืดอย่างลนลาน
“มะ...ไม่หรอกค่ะ ทำไมหนูต้องรู้สึกว่ามันตลกด้วยล่ะคะ”
"ก็มันดูเด๋อด๋าจะตาย" สายตาของต้วนเค่อจุนยังคงหลุกหลิกไม่กล้ามองตรงมาที่จางเหวินเซินอยู่ดี "จริงๆ แล้วผมกลัวการพูดคุยกับผู้หญิงมากเลยละครับ แล้วก็ไม่รู้ว่าจะต้องสนทนากับพวกเธอยังไงดี ที่ผ่านมาใครๆ ก็คิดว่าผมเป็คนเข้าถึงยาก แต่ความจริงแล้วผมแค่ไม่รู้ว่าจะต้องทำตัวยังไงต่างหาก"
การวิดีโอคอลในคืนนั้น ต้วนเค่อจุนเอาแต่ทำหน้าแดงแจ๋ไม่กล้าสบตากับวีวี่ตรงๆ น้ำเสียงยามเอ่ยปากพูดก็ขาดความเยือกเย็นมั่นใจดั่งเช่นยามปกติ ช่างดูแตกต่างจากมาดบอสจอมโหดผู้ไร้ความปรานีของจางเหวินเซินราวฟ้ากับเหว
ส่วนจางเหวินเซินนั้น สมองของเขาโดนดาเมจจากความจริงอันเหลือเชื่อเื่ที่บอสเป็หนุ่มเวอร์จิ้นโจมตีจนิญญาหลุดลอยออกจากร่างไปนานแล้ว ่ครึ่งหลังของการสนทนาเขาจึงได้แต่นั่งทำหน้าเอ๋อเซ่อซ่าจนจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าตัวเองพูดอะไรออกไปบ้าง แม้กระทั่งหลังจากวางสายและปีนขึ้นไปนอนบนเตียงแล้ว เขาก็ยังคงจมดิ่งอยู่กับความช็อกครั้งใหญ่นี้จนนอนไม่หลับไปค่อนคืน
ต้วนเค่อจุนผู้ประสบความสำเร็จในหน้าที่การงาน แถมยังเปี่ยมไปด้วยความมั่นใจและเย่อหยิ่งทระนงตนคนนั้น แท้จริงแล้วกลับอ่อนหัดและหวาดกลัวการพูดคุยกับผู้หญิงถึงขั้นเซ่อซ่าเด๋อด๋าขนาดนี้เลยเชียวเหรอ
"วินเซนต์!" เสี่ยวไป๋ะโเรียกเสียงดังลั่น ทำเอาจางเหวินเซินสะดุ้งโหยงได้สติกลับคืนมา
สายตาทุกคู่ในห้องประชุมต่างพากันจับจ้องมาที่เขาเป็จุดเดียว จางเหวินเซินลอบอุทานในใจว่าฉิบหายแล้ว ทั้งหมดเป็เพราะไอ้บอสหนุ่มซิงคนนั้นแท้ๆ ที่ทำให้เขาไม่มีสมาธิทำงานเลยตลอดทั้งวัน
"ถึงตานายพรีเซนต์แล้ว" เสี่ยวไป๋รีบเอามือทุบพนักเก้าอี้ของเขาเบาๆ ด้วยความร้อนใจ "นายใจลอยไปถึงไหนเนี่ย"
จอมเวทแห่งยุคปัจจุบัน aka บอสแผนกหนุ่มเวอร์จิ้น ต้วนเค่อจุนยืนกอดอกอยู่ตรงหัวโต๊ะประชุม ชายหนุ่มแผ่รังสีอำมหิตเ็าห้ามเข้าใกล้พลางเอ่ยออกมา "ตอนนี้เป็เวลาประชุม รบกวนคุณช่วยตั้งใจหน่อย ถ้าไม่อยากทำงานขนาดนั้นก็ไสหัวออกไปจากห้องประชุมซะ"
จางเหวินเซินขยี้ตาตัวเองเบาๆ เขารู้สึกเหมือนมองเห็นเปลวไฟแห่งความโกรธกำลังลุกโชนอยู่ด้านหลังของต้วนเค่อจุนเลยทีเดียว
"ประชุมเสร็จแล้วตามฉันมาที่ห้องทำงานด้วย" ต้วนเค่อจุนสั่งเสียงเข้ม ใบหน้าบึ้งตึงปั้นปึงตามรูปแบบคำสั่งอันทรงอำนาจที่ปฏิเสธไม่ได้เช่นเคย
ไอ้หนุ่มซิง แกคิดจะทำอะไรฮะ!
แม้ในใจจะแอบด่าทอแบบนั้น จางเหวินเซินก็ทำได้เพียงพยักหน้ารับคำสั่งอย่างนอบน้อมถ่อมตน สมาชิกคนอื่นๆ ต่างพากันส่งสายตาเวทนามาให้ ดูท่าทางคะแนนประเมินผลงานของใครบางคนคงจะโดนหักจนเหลือศูนย์แน่ๆ เสี่ยวไป๋ส่ายหน้าพลางเดาะลิ้นจึ๊ดจ๊าด คล้ายจะบอกว่านายไม่น่าหาเื่ใส่ตัวเลยจริงๆ
จางเหวินเซินถอนหายใจยาวด้วยความรู้สึกหงุดหงิดตัวเอง ่นี้เขาเอาแต่ทุ่มเทแรงกายแรงใจไปกับการสวมบทบาทเป็วีวี่มากเกินไปจนลืมหน้าที่การงานของตัวเองไปเสียสนิท รอบนี้โดนด่าก็สมควรแล้วล่ะ ทำได้เพียงยอมรับชะตากรรมแต่โดยดี
เมื่อการประชุมสิ้นสุดลง จางเหวินเซินก็เดินก้าวเข้าไปในห้องทำงานส่วนตัวของต้วนเค่อจุน ซึ่งเ้าตัวได้มารออยู่ก่อนแล้ว
เสื้อสูทตัวนอกถูกถอดแขวนไว้กับพนักเก้าอี้ ต้วนเค่อจุนยืนหันหลังให้พลางจัดระเบียบกระดุมข้อมือเสื้อเชิ้ตโดยไม่สนใจผู้ที่เพิ่งเดินเข้ามา ไม่รู้ว่าเป็เพราะอะไร จางเหวินเซินถึงได้เผลอกลืนน้ำลายลงคอไปอึกใหญ่ ต้วนเค่อจุนเอื้อมมือไปกดสวิตช์ปิดม่านไฟฟ้าเพื่อบดบังสายตาอันสอดรู้สอดเห็นของคนภายนอก ก่อนจะเอี้ยวตัวหันมาถามเขาว่า "รู้ไหมว่าฉันเรียกนายมาทำไม"
ภาพที่แวบเข้ามาในสมองของจางเหวินเซินในเวลานี้ กลับเป็ใบหน้าอันเขินอายแดงซ่านของต้วนเค่อจุนเมื่อคืนนี้ซะงั้น
อ๊ากกกกก!
จางเหวินเซินกรีดร้องลั่นอยู่ในใจ หัวใจเริ่มเต้นรัวแรงอย่างควบคุมไม่ได้ ทั้งที่รู้ดีแก่ใจว่านี่ไม่ใช่ฉากในหนังผู้ใหญ่ แต่ทำไมสถานการณ์มันถึงชวนให้คิดลึกได้ขนาดนี้กันนะ
ต้วนเค่อจุนขมวดคิ้วมุ่นพลางเอ่ย "นายเป็ใบ้หรือไง"
ใจเย็นไว้ก่อน ตัวเราเอ๊ย! ที่นี่ไม่มีพล็อตเื่แบบหนุ่มซิงปลดล็อกเื่อย่างว่าอะไรทั้งนั้นแหละ!
จางเหวินเซินบังคับตัวเองให้สงบสติอารมณ์ "ผะ...ผมไม่ทราบครับว่าควรจะพูดอะไรดี"
ต้วนเค่อจุนสีหน้าย่ำแย่ถึงขีดสุด ดูเหมือนคนมีความ้าแต่ไม่ได้รับการปลดปล่อย...ไม่ใช่ละ! สีหน้าเหมือนพร้อมจะฆ่าคนได้ตลอดเวลาต่างหาก เส้นเืตรงขมับเต้นตุบๆ "ที่ฉันเรียกนายมา ก็เพื่อจะบอกอะไรบางอย่าง"
คงเป็เื่คะแนนประเมินผลงานแน่ๆ จางเหวินเซินก้มหน้าต่ำไม่กล้าอ้าปากเถียง หวังจะเรียกคะแนนความเห็นใจจากอีกฝ่าย หลังจากเงียบไปอึดใจใหญ่ เขาก็พบว่าบอสไม่มีทีท่าว่าจะพูดต่อ จางเหวินเซินจึงค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมองอย่างหยั่งเชิง แล้วก็พบว่าต้วนเค่อจุนมีท่าทางอึกอักเหมือนอยากจะด่าแต่ก็ต้องฝืนสะกดกลั้นอารมณ์เอาไว้สุดชีวิต ฝืนกลั้นจนใบหน้าหล่อเหลานั่นบิดเบี้ยวผิดรูปไปหมด
หมอนี่กำลังทำบ้าอะไรอยู่เนี่ย...จางเหวินเซินเต็มไปด้วยความงุนงง
ต้วนเค่อจุนกระแอมไอคราหนึ่งก่อนเอ่ย "นายเป็ผู้รับผิดชอบแผนงานนี้ ในฐานะคนดูแล นายต้องเข้าใจสถานการณ์ให้ดี อย่ามัวแต่ทำตัวอยู่นอกกรอบเหมือนคนซื่อบื้อคอยถ่วงแข้งถ่วงขาคนอื่น" ชายหนุ่มชะงักคำพูดไปนิด ราวกับเพิ่งนึกอะไรขึ้นมาได้ เขาขบกรามแน่นอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะฝืนทนต่ออารมณ์โมโหแล้วเปลี่ยนคำพูดใหม่ "เอ่อ...ฉันหมายถึง นายควรจะจริงจังให้มากกว่านี้"
จางเหวินเซินยิ่งทวีความงุนงงหนักเข้าไปใหญ่ เขาหรี่ตาจ้องมองต้วนเค่อจุนเขม็ง หมอนี่คิดจะมาไม้ไหนกันแน่เนี่ย
"เอาเป็ว่า หัดทำตัวให้ฉลาดขึ้นหน่อย" ความอดทนเฮือกสุดท้ายของต้วนเค่อจุนหมดลง ชายหนุ่มขบฟันกรอดพลางเอ่ยใส่จางเหวินเซิน "ความจริงนายเองก็มีความสามารถมาก...มาก...มากอยู่หรอก เพียงแต่ขาดความเอาใจใส่เท่านั้นแหละ เข้าใจหรือยัง"
หา...?
จางเหวินเซินตาแทบถลนออกจากเบ้า
ตะ...ต้วนเค่อจุนกำลังเอ่ยปากชมเขาอยู่เหรอเนี่ย! แต่ว่านี่มันเป็คำชมประเภทไหนกันวะนั่น
จางเหวินเซินตกอยู่ในความสับสนอลหม่าน ทันใดนั้นเขาก็พบว่าต้วนเค่อจุนกลับมาอยู่ในอาการสงบนิ่ง ชายหนุ่มจ้องมองใบหน้าของเขาเงียบๆ จ้องมองอยู่ครู่หนึ่งคล้ายกับยังไม่จุใจ พอนึกอยากจะหรี่ตาพินิจพิเคราะห์ตัวเขาั้แ่หัวจรดเท้า ตบท้ายด้วยการเอ่ยถามขึ้นมาอย่างนึกสงสัย
"นายมีน้องสาวไหม"
จางเหวินเซินรู้สึกเย็นวาบไปถึงขั้วหัวใจ ขนลุกซู่ชันั้แ่หัวจรดเท้า เขารีบส่ายหน้าปฏิเสธรัวๆ ราวกับคนบ้า
ต้วนเค่อจุนถามต่อ "แล้วพวกลูกพี่ลูกน้องที่เป็ผู้หญิงล่ะ มีบ้างไหม"
"หะ...บอสครับ คุณถามเื่พวกนี้ไปทำไมเหรอครับ" จางเหวินเซินตัวสั่นงันงกราวกับลูกนกตกน้ำ เหงื่อกาฬไหลซึมออกมาจากหน้าผากทีละน้อย
ต้วนเค่อจุนพลันได้สติรู้ตัวว่าตัวเองทำเื่เสียกิริยาไป ชายหนุ่มรีบปรับเปลี่ยนสีหน้ากลับมาเป็มาดกวนประสาทตามเดิมทันที ก่อนจะโบกมือไล่ส่ง
"เปล่า ไม่มีอะไร แค่ถามดูเฉยๆ เอาเป็ว่า่นี้ก็หัดระมัดระวังเนื้องานของตัวเองหน่อย อย่าปล่อยให้คนในทีมต้องตามล้างตามเช็ดความสะเพร่าของนายอีก"
พูดจบก็จัดการอัญเชิญจางเหวินเซินออกจากห้องทำงานทันที
จางเหวินเซินเดินออกจากห้องทำงานมาด้วยอาการขวัญหนีดีฝ่อ เสี่ยวไป๋รีบปรี่เข้ามาหาหมายจะเอ่ยปลอบใจสักสองสามประโยค จางเหวินเซินกลับเป็ฝ่ายเอ่ยปากพูดขึ้นมาก่อน "บอสบอกว่าผมมีความสามารถมากครับ แค่อยากให้ตั้งใจทำงานมากกว่านี้หน่อย"
เสี่ยวไป๋อ้าปากค้าง ตาโตเท่าไข่ห่านด้วยความใ "ปะ...เป็ไปได้ยังไง บอสเขาป่วยหรือเปล่าน่ะ นายไม่โดนด่าเลยเหรอ ตอนแรกฉันนึกว่านายเดินเข้าไปในห้องทำงานแล้วจะโดนเขาซัดจนหมอบซะอีกนะเนี่ย"
จางเหวินเซินยังคงอยู่ในอาการเหม่อลอย สมองว่างเปล่าขาวโพลนไปหมด
นี่นับเป็ความเปลี่ยนแปลงอย่างที่สองของต้วนเค่อจุนสินะ
หรือว่า...วีวี่จะสามารถเปลี่ยนแปลงผู้ชายคนนี้ได้จริงๆ
จางเหวินเซินกำหมัดแน่น โดยมีเปลวไฟแห่งความมุ่งมั่นลุกโชนอยู่ด้านหลัง บอสที่แสนดี เพื่อนร่วมงานที่พึ่งพาได้ สภาพแวดล้อมการทำงานอันยอดเยี่ยมไร้ที่ติ กำลังจะเกิดขึ้นจริงกับเขาแล้ว!
ตกกลางคืน จางเหวินเซินกลับมานั่งคิดวางแผนพิมพ์เขียวสู่การสร้างหนทางทำงานอย่างมีความสุขอยู่ที่บ้าน
คำนิยามของคำว่า ‘บอสที่ดี’ ของแต่ละคนย่อมไม่เหมือนกัน ยกตัวอย่างเช่น บางคนคิดว่าบอสที่ดีคือคนที่ไม่เข้ามาจุ้นจ้านกับงานของลูกน้องมากเกินไป ในขณะที่บางคนคิดว่าบอสที่ดีคือคนที่กล้าคิดกล้าทำและเป็ผู้นำทีมได้ดี หากมองในมุมของต้วนเค่อจุน ทัศนคติการทำงานและความเป็มืออาชีพของเขาถือว่าไร้ที่ติอย่างไม่มีข้อกังขา จุดบกพร่องของเขาคือเื่ของการขาดทักษะในการผูกมิตรเข้าสังคมกับคนอื่น การจะเปลี่ยนต้วนเค่อจุนที่มีอาการวิตกกังวลทางสังคมขั้นรุนแรงให้กลายมาเป็บอสที่รักของทุกคน คงนับเป็ภารกิจที่ท้าทายและยากลำบากน่าดู
นอกจากเื่การเลี้ยงน้ำชายามบ่าย กับการเอ่ยปากชมเชยลูกน้องอย่างไม่ตระหนี่ถี่เหนียวแล้ว ยังมีคุณสมบัติอะไรอีกบ้างนะที่บอสระดับพรีเมียมจำเป็ต้องมี
จางเหวินเซินครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะก้มหน้าก้มตาเขียนลงบนสมุดบันทึกอย่างเอาเป็เอาตาย งัดเอาความรู้ความสามารถจากศาสตร์การบริหารจัดการรวมถึงกลยุทธ์การวางแผนที่เคยร่ำเรียนมาตลอดทั้งชีวิตมาประยุกต์ใช้ หลังจากผ่านไปสองชั่วโมงเต็มในการทุ่มเทแรงกายแรงใจ จางเหวินเซินก็เป่าหมึกบนหน้ากระดาษให้แห้ง
ชายหนุ่มส่งยิ้มพิมพ์ใจด้วยความพึงพอใจและภาคภูมิใจในตัวเองเป็ที่สุด ในที่สุดเขาก็เขียนร่างแผนงานเสร็จสมบูรณ์...
‘แผนการปฏิรูปต้วนเค่อจุน’
4K
