ย้อนยุคมาเป็นเถ้าแก่เนี้ยสาวชาวสวน กับ ระบบวิเศษ [แปลจบแล้ว]

        คุณชายหวังผู้นั้นน่าจะรู้จักโจวซู่ซินผ่านโจวซั่ว

        โจวซั่วกับคุณชายหวังเรียนหนังสือที่สำนักศึกษาเดียวกัน และโจวซู่ซินก็มักจะไปสำนักศึกษาเพื่อส่งของให้โจวซั่วบ่อยๆ เวลาผ่านไปคนทั้งสำนักศึกษาจึงรู้ว่าโจวซั่วมีน้องสาวคนงามผู้หนึ่ง นามว่าโจวซู่ซิน

        “ท่านอาซู่ซินเขินแล้วเจ้าค่ะ” ซ่งหยวนหยวนมิรู้ความในใจของโจวซู่ซิน นางเงียบไป มิใช่เพราะเขินเช่นที่หยวนหยวนว่า แต่นางรู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจ หลานสาวของฆาตกรมีสิทธิ์ใดไปแต่งเป็นภรรยาเอกของคุณชายผู้ร่ำรวย

        มิต้องพูดถึงตำแหน่งภรรยาเอก เพียงแค่ตำแหน่งอนุ นางยังมีคุณสมบัติมิพอเลย

        หากเรื่องของท่านปู่มิถูกเปิดโปง อาจจะพอเป็นไปได้บ้าง

        “พี่สะใภ้เล็ก ขายขี้หน้าพวกท่านแล้ว ข้ากับคุณชายหวังยังมิได้หมั้นหมายกัน คนในหมู่บ้านพูดกันไปเองเจ้าค่ะ”

        โจวซู่ซินรู้สึกอึดอัดยิ่งนัก แม่หนูซ่งหยวนหยวนทำเกินไปแล้ว คู่แข่งความรักของนางนั่งอยู่ในรถคันเดียวกัน แต่ยังทำให้นางกลืนมิเข้าคายมิออกต่อหน้าทุกคนอีก จนกระทั่งเวลานี้ พี่จื่อเฉินก็ยังมิปรายตามามองนางแม้แต่หนเดียว ระหว่างนางกับเขาเริ่มห่างเหินกันเช่นนี้ตั้งแต่เมื่อใดกัน

        หากเวลานี้นางยอมแต่งเป็นอนุของพี่จื่อเฉิน เขาก็คงมิยินยอม นางเสียใจจริงๆ ที่ครานั้นนางทิ้งเขาไป！　

        “ข้ามิได้พูดจาเหลวไหล ท่านแม่ของท่านบอกกับทุกคนเอง ว่าคู่หมั้นของท่านคือหวังเหิง ลูกชายเพียงคนเดียวของตระกูลหวัง ท่านแต่งเข้าไปก็จะได้เป็นนายหญิงแล้วเจ้าค่ะ” ซ่งหยวนหยวนพองแก้ม เอ่ยแก้ตัวอย่างมิพอใจ นางมิได้โกหก เรื่องนี้หานซื่อเป็นผู้พูดออกมาจริงๆ

        “ท่านแม่มิได้โกหก โจวซู่ซินหมั้นกับคุณชายหวังแล้ว” โจวซั่วที่นั่งอยู่นอกรถม้าพูดขึ้นมา เขาเข้าเมืองมา เพื่อทำธุระเรื่องของโจวซู่ซิน แต่โจวซู่ซินมิได้มาเพราะเรื่องนี้ นางอยากไปรับงานเย็บปักมาทำ

        จิ่นเซวียนรังเกียจโจวซั่วยิ่งนัก มองแวบเดียวก็รู้ว่าเขาเป็นผู้ชายสารเลว เขามิกลัวชื่อเสียงของน้องสาวตนเองจะเสียหายหรือ？

        ตระกูลหวังเป็นผู้ใด เขาคิดว่าโจวซู่ซินจะเข้าไปหาผลประโยชน์ด้วยได้หรือ？

        โจวซั่วคล้ายพี่ชายเฮงซวยของนางในชาติก่อน เพื่อที่เขาจะได้เข้าไปอยู่ในแวดวงไฮโซ พี่ชายเฮงซวยจึงอยากให้นางแต่งงานกับพ่อม่ายเฒ่า

        “ซู่ซินเอ๋ย เจ้ายอมแต่งไปเถิด คุณชายหวังผู้นั้นตามเกี้ยวเจ้ามานาน ข้าว่าเขาจริงใจกับเจ้ายิ่งนัก”

        “ท่านพี่ ข้าหมั้นกับคุณชายหวังเมื่อใดกัน นี่เป็นเพียงความปรารถนาของเขาฝ่ายเดียว หากท่านยังเป็นพี่ชายของข้า ก็อย่าพูดเรื่องนี้อีกเลยเจ้าค่ะ” โจวซู่ซินโกรธจัด พี่ชายของนางมิช่วยก็แล้วไปเถิด เขายังบังคับให้นางกลายเป็นนังจิ้งจอกในละครอีก

        แม้นางอยากจะแต่งงานกับคนบุญหนักศักดิ์ใหญ่ นางก็มิอยากให้ผู้คนมาดูถูกนาง！

        “อาซั่ว ซู่ซินมิอยากแต่ง เจ้าก็อย่าบังคับนางเลย อีกอย่างด้วยฐานะของตระกูลหวัง พวกเขาจะให้ซู่ซินแต่งเป็นภรรยาเอกได้อย่างไร คงเป็นได้เพียงสาวใช้ข้างห้อง แทนที่นางจะแต่งเป็นสาวใช้ข้างห้องให้คนรวย สู้แต่งเป็นภรรยาเอกของชาวนามิดีกว่าหรือ” ซย่าตงชิงปากคอเราะร้ายยิ่งนัก

        สาวใช้ข้างห้องแย่กว่าอนุเสียอีก นอกจากภรรยาเอกแล้ว สาวใช้ข้างห้องกับอนุจะมิเป็นที่นับหน้าถือตาของผู้คน

        “ถุย เจ้ามันคนเลว พูดแต่เรื่องเลวๆ สาวใช้ข้างห้องที่ใด ภรรยาเอกต่างหากเล่า น้องสาวของข้างดงามเช่นนี้ นางสามารถเข้าวังไปเป็นสนมได้เสียด้วยซ้ำ หากปีนี้มีการคัดเลือก ข้าจะให้นางเข้าวังไปเป็นสนมแน่”

        โจวซั่วถอดความจอมปลอมออก เขาตะคอกใส่ซย่าตงชิง

        พฤติกรรมขายน้องสาว เพื่อความรุ่งโรจน์ของเขา ช่างน่าละอายยิ่งนัก

        “สามี วันนี้ตื่นเช้าเกินไป ข้ารู้สึกง่วงนอนยิ่งนัก” จิ่นเซวียนมิอยากฟังคำพูดไร้สาระของโจวซั่ว นางจึงพิงไหล่ของซ่งจื่อเฉินและหลับตาเพื่อพักสายตา

        “เจ้านอนเช่นนี้มิค่อยสบายนัก เจ้านอนในอ้อมกอดของข้าดีกว่า” ซ่งจื่อเฉินเอื้อมมือไปดึงจิ่นเซวียนเข้ามาสู่อ้อมอกของตนเอง พวกเขาให้พี่น้องตระกูลโจวขึ้นรถมาเพราะอยากให้โจวซู่ซินยอมแพ้ แต่พวกเขามิรู้ว่าโจวซั่วจะน่ารำคาญเช่นนี้

        พี่จื่อเฉิน เมื่อใดท่านจะชำเลืองมองมาที่ข้าบ้าง

        ภายใต้รูปลักษณ์ที่งดงามของโจวซู่ซิน นางเก็บกดความริษยาเอาไว้ นางแค้นที่ซ่งจื่อเฉินไร้เยื่อใยกับนางเช่นนี้ หากซ่งจื่อเฉินยินดีมองนางมากกว่านี้เสียหน่อย นางจะยอมเป็นอนุให้เขา！