ภรรยานายพรานตัวน้อยกับระบบร้านค้ามือสอง [วางจำหน่ายถึงวันที่ 31-10-2569]

แต่เมื่อเดินผ่านแผงขายอาหารหลินหวั่นชิวกลับพบว่าความเป็นจริงไม่ตรงกับสิ่งที่คิดไว้

เจียงหงหย่วนทั้งตัวสูงใหญ่ ทั้งสะพายห่อผ้าใบโตกินพื้นที่มาก

ความจริงดอกไม้ลูกปัดและดอกไม้ผ้าไม่ได้กินพื้นที่มากแต่เพื่อยกระดับสินค้า หลินหวั่นชิวใส่พวกมันลงในกล่องเครื่องประดับด้วยเหตุนี้จึงกินที่มาก

ช่วยไม่ได้ ทั้งคู่ได้แต่เอาของกลับไปเก็บเสียก่อนหลินหวั่นชิวฝากให้ยายสวีช่วยจัดการให้ บอกนางอย่างชัดเจนว่าดอกไม้ลูกปัดขายอย่างไรดอกไม้ผ้าขายอย่างไร ให้นางช่วยส่งไปที่ร้านเครื่องประดับจวี้ฝูและนำเงินกลับมา

ยายสวีไม่ค่อยกล้า เจียงหงป๋อได้ยินดังนั้นจึงเสนอว่าจะไปกับยายสวีด้วยเรื่องนี้ถึงเป็นอันตกลง

ทั้งคู่พากันออกจากบ้านอีกครั้ง

“ท่านไม่เตือนข้าบ้างเลย” หลินหวั่นชิวโยนความผิดกับการตัดสินใจที่ผิดพลาดของตัวเอง

เจียงหงหย่วน “…”

ข้าแค่ฟังตามที่เจ้าว่าก็เท่านั้น

ผลลัพธ์…

เชื่อฟังก็ผิด!

เขาจูงภรรยาตัวน้อยพูดอย่างวางอำนาจว่า “ถ้างั้นต่อไปนี้ทำตามที่ข้าว่า!”

หลินหวั่นชิวพยักหน้า ไม่ได้รู้สึกว่ามีสิ่งใดผิดปกติ

เพียงแต่หลังจากที่ใครบางคนได้ลิ้มลองรสชาติของเนื้อในอนาคต ลิ้มรสซ้ำทุกคืน…ปากเอาแต่พูดว่านางรับปากเองว่าจะเชื่อฟังเขา

ตอนนั้นใครบางคนกลับต้องเสียใจในภายหลัง!

ทั้งคู่เปลี่ยนร้านกินไปสามร้านหลินหวั่นชิวได้กินของที่เลือกพวกนั้นสมใจปรารถนา

เต้าฮวยหอมหวาน ปาท่องโก๋กับน้ำเต้าหู้เกี๊ยวราดน้ำมันพริก นางกินจนพุงป่อง

แต่บุรุษหนุ่มไม่ชอบที่นางกระเพาะเล็กกวาดของที่นางกินเหลือลงท้องตัวเองหมด “กินน้อยอย่างกับแมว เช่นนี้เมื่อไรจะอ้วน” เจียงหงหย่วนกลัดกลุ้ม

หลินหวั่นชิว “…”

เจ้ากำลังขุนข้าเป็นหมูหรือ?

“ไป พวกเราไปทำทะเบียนสมรส” ทำทะเบียนสมรส เข้าสำมะโนครัว ภรรยาตัวน้อยจะได้เป็นภรรยาที่แม้แต่ที่ทำการอำเภอก็ให้การยอมรับ!

มาถึงที่ทำการอำเภอ เจียงหงหย่วนไม่ได้ไปหาผู้ช่วยนายอำเภอแต่ไปหาจู่ปู้ สองฝ่ายต่างก็รู้จักกัน เรื่องนี้จึงเสร็จเร็วเป็นพิเศษ

ก่อนกลับเจียงหงหย่วนยังบอกว่าจะเชิญจู่ปู้ดื่มสุราก่อนปีใหม่

จู่ปู้ตอบตกลงด้วยความยินดี

“ทะเบียนสมรสในสมัยโบราณเป็นเช่นนี้นี่เอง!” หลินหวั่นชิวมองกระดาษประทับตราสีแดงในมือ แอบถอนหายใจหากนำไปขายในเสียนอวี๋น่าจะได้ราคาดี!

นางคิด

“ข้าจะเก็บทะเบียนสมรสไว้เอง!” รอให้ภรรยาตัวน้อยดูจนพอใจ เจียงหงหย่วนก็ยื่นมือมาแย่งทะเบียนสมรสไปพับแล้วเก็บเข้าอกเสื้อ

ขี้งก!

หลินหวั่นชิวทำตาขวางใส่เขา

“พวกเราไปร้านตีเหล็กก่อนเถิด” ไม่รอให้หลินหวั่นชิวส่งเสียง เจียงหงหย่วนพูดขึ้น

“เหตุใดถึงไปร้านตีเหล็ก?” หลินหวั่นชิวถาม

“สั่งลูกธนูกับดาบเหล็กเย็นไว้มีประโยชน์บนภูเขา” เจียงหงหย่วนตอบ

“ควรซื้อของดีจริงๆ นั่นแหละ” ขึ้นเขาล่าสัตว์เป็นการเอาชีวิตไปเสี่ยงอยากให้ผลงานดีก็ต้องลับเครื่องมือให้คม!

เหตุใดนางไม่เคยคิดจะช่วยเขาหาอาวุธจากบนเสียนอวี๋บ้างเลย?

นางถูกบุรุษหนุ่มจูงมือเดินจึงไม่ได้สนใจมองทางความคิดจมอยู่ในเสียนอวี๋

หึ หาเจอจริงด้วย

“หน้าไม้สภาพสมบูรณ์แปดสิบเปอร์เซ็นต์ทำจากสเตนเลสและโลหะเกรดอากาศยาน พกพาสะดวก ระยะยิงไกล ประสิทธิภาพรุนแรงสามารถยิงแบบต่อเนื่อง มีธนูให้ห้าสิบดอก ยอมขายที่ห้าพันสามร้อยแปดสิบหยวนต่อราคาไสหัวไปให้ไกล…”

“กริชเหล็กกล้าสไตล์เดียวกับแรมโบ้สำหรับเอาชีวิตในป่า ของปลอมเกรดท็อป หลายฟังก์ชัน ตัดเหล็กง่ายเหมือนโคลนราคายุติธรรม! ซองหนังวัวสภาพเก้าสิบเปอร์เซ็นต์คู่ควรกับคุณ หนึ่งพันแปดร้อยแปดสิบแปดหยวน ต่อราคาขอให้โสดตลอดชีวิต!”

แพงมาก!

มารดามันเถิด พวกขายของมือสองพวกนี้ยังจะกล้าอวด!

แต่ว่า…

ก็สมควรอวดนั่นแหละ

แพงแค่ไหนนางก็ต้องซื้อ!

หลินหวั่นชิวเชื่อมั่นในระบบของเสียนอวี๋ในเมื่อคนเหล่านี้นำของออกมาขายได้ก็ต้องผ่านการประเมินจากเสียนอวี๋ ไม่ต้องพูดถึงเรื่องราคาอย่างน้อยคำอธิบายถึงสินค้าของพวกเขาก็ไม่มีปัญหาเป็นแน่

กัดฟันซื้อสองอย่างนี้ บัญชีนางเงินร่อยหรอทันที

ดูท่าคงต้องรีบหาของไปขายในเสียนอวี๋เพิ่มอีกมิเช่นนั้น…วันหน้านางคงซื้อของจากเสียนอวี๋อีกไม่ได้เพราะไม่มีเงินเป็นแน่!

เงินหาได้ช้าแต่ใช้ไวจริงๆ

มาถึงร้านตีเหล็กเจียงหงหย่วนไปตรวจรับของที่สั่งไว้ หลินหวั่นชิวมองไปรอบๆ แต่ไม่เห็นจะมีกระไร

นางไม่เข้าใจ

เจียงหงหย่วนจ่ายเงินรับของเสร็จทั้งคู่จึงกลับบ้าน

หลินหวั่นชิวเข้าห้องแล้วปิดประตูนำของสองอย่างที่ซื้อจากเสียนอวี๋ออกมาซื้อกล่องไม้ขนาดพอดีเพิ่มจากเสียนอวี๋อีกสองใบ

ห่อเรียบร้อยแล้วเปิดประตูพิงประตูกวักมือเรียกเจียงหงหย่วน “หย่วนเกอมานี่หน่อย”

หย่วนเกอมานี่หน่อย…

ภรรยาตัวน้อยพิงประตูกวักมือเรียกเขาเช่นนี้ทิวทัศน์นี้ช่าง…

เจียงหงหย่วนต้องกลืนน้ำลายดังอึก

ภรรยาตัวน้อยไม่อยากให้เขาไปเลยจะให้กินเนื้อก่อนไปใช่หรือไม่?

หึหึหึ เขามาแล้ว!

วิ่งเข้าห้องภรรยาตัวน้อยราวกับหมาป่า

ทว่ากลับถูกนางยกกล่องไม้สองใบขึ้นขวาง

“นี่กระไร?” ชายหนุ่มผิดหวังมาก!

“ท่านเปิดดูสิ!” ภรรยาตัวน้อยตาเป็นประกาย ดวงตาหยาดเยิ้มมีแต่เงาของเขาส่องสะท้อน

บุรุษหนุ่มอารมณ์ดีขึ้นมา

เขารับกล่องมาเปิดดูด้วยความสงสัยเห็นวัตถุหน้าตาคล้ายกริชวางราบอยู่ด้านใน

เจียงหงหย่วนหยิบกริชขึ้นมาดู ดึงกริชออกจากปลอกถูกใจตั้งแต่แวบแรกที่เห็น

สีเงินเป็นประกายแวววาว

ด้านหลังมีฟันเลื่อยกับตะขอเจียงหงหย่วนหยิบกริชออกมาเฉือนใส่มุมโต๊ะด้านข้าง มุมโต๊ะถูกตัดออกราวกับเต้าหู้

มุมปากหลินหวั่นชิวกระตุก โต๊ะก็ต้องใช้เงินซื้อนะ!

ฟืนด้านนอกไม่พอให้ตัดหรือไร?

“กริชดี!” เจียงหงหย่วนชมอย่างถูกใจ กริชเล่มนี้ไม่ได้ทำจากเหล็กธรรมดาแต่ทำจากเหล็กกล้า!

นี่ถือว่าหายากสุดๆ!

เหล็กหลอมง่าย เหล็กกล้าหลอมยากจะหลอมจนเป็นเหล็กกล้าที่มีสิ่งเจือปนน้อยขนาดนี้ยิ่งยากเข้าไปใหญ่!

กริชเล่มนี้ถือเป็นสมบัติ!

“ยังมีอีกกล่อง” หลินหวั่นชิวมอบอีกใบให้

เจียงหงหย่วนรีบเสียบกริชเข้ากับสายรัดเอวรับกล่องจากมือหลินหวั่นชิวมาเปิดดู เขาสูดหายใจเข้าดังเฮือก

หน้าไม้ชั้นยอด!

ทำจากเหล็กกล้าเช่นกัน!

เจียงหงหย่วนหยิบหน้าไม้ออกมาแค่พลิกดูไปมาก็รู้ว่าต้องใช้อย่างไร เขานำลูกธนูที่ใช้กับหน้าไม้โดยเฉพาะออกมา(เหมือนตะปู ไม่มีหางขนนก)ใส่ในช่องลูกธนู บรรจุได้ครั้งละห้าดอก!

เจียงหงหย่วนถือหน้าไม้ออกจากห้อง น้ำหนักเหมาะมือใช้งานง่ายมาก

เขาเล็งไปทางกองฟืนที่มุมกำแพงแล้วยิงไก ‘ฟิ้วฟิ้วฟิ้ว…’

ยิงต่อเนื่องติดต่อกันห้าดอก ธนูปักลงบนไม้เจียงหงหย่วนเดินไปเก็บลูกธนูมือเปล่า ทุกดอกปักลงในไม้ลึกสามชุ่น[1]

อาวุธทรงพลัง!

อาวุธวิเศษ!

เจียงหงหย่วนตื่นเต้นจนไม่รู้จะพูดกระไรดี

“หย่วนเกอสุดยอดมากเลย ดึงธนูมือเปล่าได้ด้วย!” หลินหวั่นชิวไปช่วยดึงธนูออกจากไม้แต่ดึงไม่ได้สักนิด

ตามหลักแล้วตอนนี้นางก็แรงเยอะขึ้นเช่นกัน

เห็นอยู่ว่าที่สุดยอดคือหน้าไม้ แต่ในใจและสายตาภรรยาตัวน้อยมีแต่เขาภรรยาตัวน้อยไม่ได้สนใจหน้าไม้ ไม่สนใจกริช สายตานางมีแค่เจียงหงหย่วน!

มีแค่เขา!

หัวใจเจียงหงหย่วนละลาย

เขากอดภรรยาตัวน้อยและจูบนางอย่าลึกซึ้ง