[นิยายแปล] Naughty Queen! ยัยตัวแสบขอเกิดใหม่ มัดใจคุณพ่อซุปตาร์ ★

ไป๋ลู่รู้แก่ใจดีว่าวีรกรรม "ตบหน้ากลางสี่แยก" ของเธอเมื่อครู่ จะต้องก่อให้เกิดมรสุมคาวเลือดดราม่าครั้งใหญ่บนโลกออนไลน์แน่ๆ 

เธอเลยใช้สกิลความเจ้าเล่ห์ระดับตัวแม่ พอเครื่องบินแลนด์ดิ้งปุ๊บก็ยังไม่ยอมเปิดโทรศัพท์เครื่องตัวเองให้พวกลูกไล่โทรมาสวด แต่สั่งให้เสี่ยวต้านเปิดฮอตสปอตให้แทน แล้วเธอก็คว้าไอแพดขึ้นมาท่องอินเทอร์เน็ตหน้าตาเฉย

ยัยตัวแสบเลือกมุดดูเฉพาะเนื้อหาที่เกี่ยวกับตัวเอง แต่ที่แปลกคือพวกคอมเมนต์ที่ชมหรืออวยไส้แตกเนี่ยเธอเมินใส่สนิท แต่ดันจ้องคอมเมนต์ด่าล้วนๆ อย่างกับจะจดลงบัญชีหนังหมา

พี่ฮวาฮวาชำเลืองมองแวบเดียว ความดันเลือดก็แทบพุ่งปรี๊ดขึ้นสมอง รีบเอ่ยปากเตือนด้วยความหวังดี "อย่าไปอ่านมันเลยเสี่ยวลู่ อ่านไปก็รกสมอง ประสาทจะเสียเปล่าๆ"

ไป๋ลู่กระตุกยิ้มบางๆ "รู้เขารู้เรา รบร้อยครั้งชนะร้อยครั้งไงคะพี่"

พี่ฮวาฮวา "......?" อะไรของหล่อนเนี่ย สรุปว่าคู่ต่อสู้ของเธอคือพวกแอนตี้แฟนงั้นเหรอ?

แต่พอเห็นสีหน้าที่ดูผ่อนคลายและท่าทางเกียจคร้านราวกับแมวขี้เกียจของเด็กสาว พี่ฮวาฮวาก็เริ่มใจชื้นขึ้นมาบ้าง การเป็นศิลปินในวงการนี้ หัวใจต้องแข็งแกร่งดั่งเหล็กกล้าและต้องหนาพอๆ กับกำแพงเมืองจีน ถ้าทนรับแรงกระแทกจาก คอมเมนต์ส้นตีนพวกนี้ไม่ได้ ก็คงทำอาชีพนี้ต่อไปไม่ไหวจริงๆ

เสี่ยวต้านบ่นอุบอิบ "เสี่ยวลู่นี่ทำตัวชิลเกินเบอร์ไปแล้วนะ"

พี่ฮวาฮวาฟาดแข้งใส่เขาไปทีนึง "หุบปากไปเลยนะนาย!"

เธอนึกถึงชาติกำเนิดและมรสุมชีวิตที่เสี่ยวลู่ต้องเผชิญมาตลอด เดาได้ไม่ยากเลยว่า การที่เด็กสาวคนหนึ่งจะฝึกฝนจนมีเกราะคุ้มกันกายที่แข็งแกร่งขนาดนี้ได้ เธอต้องแอบกลืนความขมขื่นและน้ำตาลงไปคนเดียวมากแค่ไหนกัน

"เอ๊ะ?" ไป๋ลู่อุทานด้วยความประหลาดใจ จนพี่ฮวาฮวากับเสี่ยวต้านต้องรีบเสนอหน้าเข้ามามุงดู

มันคือบัญชี @สถานีแฟนคลับทางการของไป๋ลู่ ที่ไปกดไลก์โพสต์เวยป๋อของชาวเน็ตคนหนึ่งเข้า ซึ่งบัญชีออฟฟิเชียลนี้อยู่ในความดูแลของไล่เจี่ยนโดยตรง!

——@ฮั่วซุยซานลู่ฟ่าง (ม้าปล่อยตามเขา กวางปล่อยตามป่า) เกลียดไป๋ลู่ที่สุด! เกลียดนิสัยที่เป็นเหมือนพระอาทิตย์ดวงน้อยๆ ของเธอ ที่คอยมอบความอบอุ่นให้ทุกคนรอบข้างแต่กลับไม่รู้จักรักตัวเองเลย เอาแต่เป็นห่วงคนอื่นจนลืมดูตัวเอง ลองนับดูสิ ทุกครั้งที่เธอระเบิดอารมณ์โกรธ ก็ล้วนแต่ทำเพื่อปกป้องคนใกล้ตัวทั้งนั้น เวลาโดนมุ่งร้ายใส่ร้ายป้ายสี เธอรังแต่จะหัวเราะแหะๆ อย่างไม่สะทกสะท้าน ทำไมถึงไม่รู้จักสงสารตัวเองบ้างนะยัยกวางโง่! เธอรู้ตัวบ้างไหมว่าการที่เธอออกโรงปกป้องคนอื่น มันทำให้เธอโดนทัวร์ลงหนักขนาดไหน!

เรื่องที่ไป๋ลู่ลงมือฟาดคนกับอ้าปากด่ากราดนักข่าว ทั้งสองเรื่องนี้ติดฮอตเสิร์ชไปเรียบร้อยแล้ว และพอชาวเน็ตลองคิดตามโพสต์นี้ ก็รู้สึกว่ามันมีเหตุผลจนน้ำตาจะไหลจริงๆ!

เออว่ะ! ที่เธอต้องโมโหฟิวส์ขาด ก็เพราะต้องการปกป้องคนอื่นทั้งนั้นไม่ใช่เหรอ?

ที่ลงมือตบคน ก็เพราะหลิวนาน่าปากหมาไปแช่งปู่ย่าซึ่งเป็นแฟนคลับของเธอ ส่วนที่ด่านักข่าวจนหน้าชา ก็เพราะไอ้เวรนั่นสาดโคลนใส่ลู่อี้ถิงซึ่งเป็นไอดอลที่เธอรักนักรักหนา

แถมตอนที่เฉียวเซียนอี๋โดนรุมทึ้ง เธอก็บ้าดีเดือดถึงขนาดยอมใช้แอคเคานต์หลักไปกดไลก์ซัพพอร์ต ไม่เคยคิดเลยว่าตัวเองจะซวยไปด้วย

คอมเมนต์ส่วนใหญ่เลยพลิกกลับมาสงสารและเอ็นดูเธอแม่กวางโง่คนนี้กันยกใหญ่ ใครทำร้ายเธอ เธอข้ามผ่านได้ แต่ถ้าแตะคนของเธอเมื่อไหร่ ยัยน้องจะกลายร่างเป็นหมาบ้ากำเริบ เกรี้ยวกราดชนิดที่ใครก็หยุดไม่ได้ทันที!

[เหตุผลน่ะฉันเข้าใจและซึ้งมากนะ... แต่ว่าเพื่อน ไอดีของเธอมัน...]

[เชี่ยเอ๊ย ชื่อ 'ฮั่วซุยซานลู่ฟ่าง' นี่มันคืออะไรวะ! พายเรือกันโจ่งแจ้งขนาดนี้เลยเหรอ!]

[ประโยค 'ม้าปล่อยตามเขา กวางปล่อยตามป่า' มาจากบทกวีราชวงศ์ถังเลยนะเว้ย ไอดีนี้ดูแพงและมีการศึกษาจัดๆ!]

[ธงคู่จิ้นฮั่วลู่ชูขึ้นสู่ยอดเสาแล้วจ้า!!!!]

[แต่การที่แอคเคานต์ออฟฟิเชียลแฟนคลับมากดไลก์โพสต์เรือผีแบบนี้ มันจะไม่ออกนอกหน้าไปหน่อยเหรอพี่ชาย!]

#ไป๋ลู่ช่วยสงสารตัวเองหน่อยเถอะ!!#

#ไป๋ลู่สงสารคนอื่น แฟนคลับสงสารไป๋ลู่#

แฮชแท็กพวกนี้พุ่งทะยานติดลมบนฮอตเสิร์ชไปเรียบร้อยแล้ว

...

ตี๋เจียร์เอ๋อร์รีบเก็บโทรศัพท์มือถือลงด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม ซ่อนเร้นความดีความชอบ... ซะที่ไหนล่ะ! เขารีบต่อสายตรงไปทวงรางวัลกับพี่ซุยของเขาทันที

"พี่ซุย ผมฉลาดปะ?"

"อืม"

"งั้นพี่ก็ชมผมให้ชื่นใจหน่อยสิ"

"ทำได้ดีมาก"

คำชมสั้นๆ ทำเอาตี๋เจียร์เอ๋อร์ตัวลอยจนแทบจะทะลุเพดาน 

"ดูเหมือนผมจะพูดแทงใจดำชาวเน็ตเข้าอย่างจังเลยนะพี่ ตอนแรกกะว่าจะทุ่มเงินซื้อโฆษณาช่วยโปรโมตแล้วนะเนี่ย ผลคือไม่ต้องเสียเงินสักบาทเลย ทัวร์ลงถล่มทลายในเชิงบวกเฉย!"

ฮั่วเหยียนฟางที่อยู่ปลายสายหัวเราะในลำคอเบาๆ "อืม ตั้งชื่อไอดีได้ดี"

ตี๋เจียร์เอ๋อร์  ".........?" ที่แท้ชมเพราะชื่อไอดีที่มีชื่อพี่สินะ

"พี่ซุย พี่จ่ายเงินจ้างไอทีแฮ็กระบบเวยป๋อไปเท่าไหร่เนี่ย? ช่างเถอะ ยังไงพี่ก็รวยล้นฟ้าอยู่แล้ว"

ความจริงแล้วไม่ได้เสียสักแดงเดียว พนักงานใหม่ในแผนกไอทีของฮั่วกรุ๊ปแค่ดีดนิ้วก็จัดการระบบหลังบ้านเวยป๋อได้สบายๆ แล้ว

ตี๋เจียร์เอ๋อร์ผู้ชูธงคู่จิ้นฮั่วลู่อย่างสุดแขน เรียกได้ว่าเป็นกัปตันเรือลำนี้พูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง 

"พี่ซุย พี่ต้องตื่นตัวบ้างนะ ตอนนี้เสี่ยวลู่มองราชาจอเงินลู่เป็นแค่ไอดอลก็จริง แต่ใครจะไปรู้ว่าไอ้ซุปตาร์นั่นคิดอะไรอยู่ พี่ต้องรีบทำคะแนนด่วนๆ เลย!"

ฮั่วเหยียนฟาง "......ตกลง"

"พี่จำไว้นะ ต้องโทรไปหาเสี่ยวลู่ทุกวันเพื่อโชว์ความป๋าและความห่วงใย พี่ต้องขยันเอาหน้าไปเสนอให้เธอเห็นบ่อยๆ เธอจะได้ไม่โดนไอดอลบังตาจนมองไม่เห็นพี่... เชี่ยเอ๊ย! ยัยเด็กนี่มันจะชิลเกินไปแล้วนะเนี่ย ดันยังมีอารมณ์มานั่งเล่นเกมหน้าตาเฉย!"

"นายรู้ได้ไง?"

"ก็เพื่อนในวีแชตมันซิงก์กับเกมไงพี่ พอผมล็อกอินก็เห็นเธอกำลังสาดสกิลรัวๆ เลย... เอ้อ พี่ซุยไม่ได้เล่นเกมใช่ปะ? ฟังผมนะ โหลดมาเดี๋ยวนี้! ดาราหลายคู่เค้าก็ สปาร์กกันในเกมนี่แหละพี่!"

"…………"

วางสายปุ๊บ ฮั่วเหยียนฟางก็ยื่นโทรศัพท์ส่งให้คนสนิททันที "ถังสิง โหลดเกมให้ฉันที"

ถังสิง "........." ในใจแอบก่นด่า 

ขนาดวิธีโหลดเกมท่านยังทำไม่เป็น แล้วจะไปสู้รบปรบมือกับใครได้ครับ ท่านประธาน!

ไม่มีใครอยากเล่นเกมกับพวกไก่อ่อนหรอกนะ ต่อให้จะหล่อระดับพ่อเทพบุตรแค่ไหนก็เถอะ! โปรดทราบไว้ด้วย!

※※

หลังจากเข้าไปไล่คิลคนในแคนยอนอย่างเมามันส์จนหนำใจ ไป๋ลู่ก็เริ่มรู้สึกพะอืดพะอม เธอฝืนทนเล่นจนจบตาสุดท้ายก่อนจะกดออกจากเกมไปอย่างรวดเร็ว

ซึ่งมันเป็นจังหวะที่คลาดกับฮั่วเหยียนฟางที่เพิ่งจะมุดหัวเข้าเกมเป็นครั้งแรกพอดีเป๊ะ

ไป๋ลู่ทำท่าขย้อนจะอ้วก "พะอืดพะอมจังเลย..."

พี่ฮวาฮวา "ก็บอกแล้วไงว่านั่งรถห้ามเล่นเกม เธอก็ไม่ยอมฟัง สมน้ำหน้ายัยเด็กดื้อ"

ปากก็ด่าไปงั้นแต่การกระทำกลับนุ่มนวลเหลือเกิน เธอประคองหัวไป๋ลู่ให้มาซบที่ไหล่ตัวเอง "นอนพักสักงีบเถอะ ถึงแล้วเดี๋ยวฉันปลุกเอง"

ไป๋ลู่เบิกตาโพลง "เอาจริงดิพี่?"

รถโยกซ้ายทีขวาทีจนก้นเธอแทบจะแยกออกเป็นแปดแฉกอยู่แล้ว จะให้เธอนอนเนี่ยนะ? สงสัยตอนลงรถก้นเธอคงได้แยกเป็นสิบหกแฉกแหงๆ

ไป๋ลู่นิ่วหน้าแยกเขี้ยวพลางเอามือลูบก้นปอยๆ แต่พอเห็นทีมงานและเหมยเหม่ยที่มารอต้อนรับ เธอก็รีบสลับโหมด ฉีกยิ้มหวานแสนจะว่าง่ายน่าเอ็นดูขึ้นมาทันที

เหมยเหม่ยแนะนำเธอให้รู้จักกับผู้ใหญ่ในพื้นที่ 

"ท่านนี้คือผู้อำนวยการสำนักงานบรรเทาความยากจน ส่วนท่านนี้คือเลขาธิการหมู่บ้าน และท่านนี้คือ..."

ไป๋ลู่เดินตามต้อยๆ คอยเอ่ยทักทายอย่างมีสัมมาคารวะจนใครเห็นก็ต้องเอ็นดู

ก่อนที่เลขาธิการหมู่บ้านจะจับมือกับเธอ เขาพยายามเช็ดมือกับเสื้อผ้าตัวเองอย่างแรง แต่คราบโคลนดำๆ ในซอกเล็บก็ยังไม่ออก เขาแตะมือเธอเบาๆ แล้วรีบชักกลับ "สภาพความเป็นอยู่ที่นี่มันกันดารหน่อยนะ ต้องให้คุณลำบากแล้ว"

ไป๋ลู่ไม่ได้แสดงท่าทีรังเกียจเลยแม้แต่น้อย เธอส่ายหน้ายิ้มๆ 

"ไม่ลำบากเลยค่ะ ถ้าหนูสามารถลงแรงช่วยอะไรได้นิดๆ หน่อยๆ หนูก็ดีใจที่สุดแล้วล่ะค่ะ"

เธอยังชี้ไปที่ถุงกระสอบใบใหญ่ยักษ์ที่เสี่ยวต้านกำลังลากลงมาอย่างทุลักทุเล "เสื้อผ้าพวกนี้ส่วนใหญ่หนูเพิ่งใส่ไปไม่กี่ครั้งเองค่ะ แต่เพราะมาแบบกะทันหันเลยยังไม่ได้ซักทำความสะอาดก่อน ต้องขอโทษด้วยนะคะ"

เลขาธิการหมู่บ้านรีบโบกมือพัลวัน "ไม่เป็นไรครับ! ไม่เป็นไรเลยจริงๆ!"

ไป๋ลู่ "ยังมีพวกเสื้อกันหนาวกับรองเท้าอีกนะคะ แต่มันหนักเกินไปพกมาไม่สะดวก หนูเลยส่งไปรษณีย์ตามมาให้ อีกไม่กี่วันก็น่าจะถึงค่ะ มีทั้งของใช้แล้วสภาพดีกับของใหม่ป้ายแดงด้วยนะคะ เพราะตอนเด็กๆ ที่หนูอยู่ในสถานเลี้ยงเด็กกำพร้า สิ่งที่หนูอยากได้มากที่สุดคือเสื้อผ้าใหม่ หนูก็เลย—"

ยังพูดไม่จบ เลขาธิการหมู่บ้านก็พนมมือขึ้น โค้งคำนับขอบคุณเธอไม่หยุดหย่อน ชาวบ้านที่รู้ข่าวว่ามีดาราดังมาเยือนต่างก็พากันทิ้งงานวิ่งมามุงดู แล้วก็พากันโค้งคำนับขอบคุณเธออย่างบ้าคลั่งจนไป๋ลู่เริ่มทำตัวไม่ถูก

"อุ๊ยๆ ไม่ต้องขอบคุณขนาดนั้นหรอกค่ะ ขอแค่ทุกคนไม่รังเกียจว่าเป็นเสื้อผ้ามือสองของหนูก็พอแล้วล่ะค่ะ!"