ตอนที่ 14 คลื่นใต้น้ำ
“หืม ข้าก็นึกว่าใคร ที่แท้เป็คุณหนูใหญ่นี่เอง มู่เหมียนสาวใช้นางนี้ไม่เชื่อฟัง สั่งสอนนางเป็ข้าที่สั่งการเอง คุณหนูใหญ่นี่คือจะออกหน้าแทนสาวใช้ตัวเองรึ” เสียงสตรีอ่อนหวานซึมซ่านถึงกระดูกดังขึ้นจากเื้ัป๋ายเอ้าเสวี่ย
ป๋ายเอ้าเสวี่ยรู้ว่าตัวการมาถึงแล้ว ตนสร้างเื่ใหญ่โตขนาดนี้ หากตัวการไม่ปรากฏก็ดูจะไม่สมควรเท่าไร
สำหรับซูเชี่ยนเชี่ยนสตรีนางนี้ ป๋ายเอ้าเสวี่ยรู้สึกเลื่อมใสยิ่ง
อยู่ในกลุ่มอนุธรรมดาๆ กลับก้าวเดินมาถึงจุดในวันนี้อย่างไร้สุ้มเสียงได้ บอกชัดว่านางมีความสามารถและมีฝีมือ
สำหรับการชิงดีชิงเด่นพวกนี้ ป๋ายเอ้าเสวี่ยในชาติที่แล้วไม่เห็นค่าดูแคลน และป๋ายเอ้าเสวี่ยในตอนนี้ก็ยังคงไม่เห็นค่าและดูแคลนเหมือนเดิม
“ฮึ ฮึ วันนี้ยากนักที่ซูอี๋เหนียงจะฉลาดสักหน เอ้าเสวี่ยมาออกหน้าให้มู่เหมียนจริงๆ” ป๋ายเอ้าเสวี่ยมองซูเชี่ยนเชี่ยนหน้าตาแย้มยิ้ม
“ไม่ทราบว่ามู่เหมียนทำอะไรผิด ถึงทำให้ซูอี๋เหนียงปฏิบัติกับสาวใช้ข้าเช่นนี้ หรือว่าซูอี๋เหนียงกินอยู่แบบนายหญิงใหญ่มานานจนลืมฐานะตัวเองแล้วหรือ สาวใช้ข้ากลับถูกอนุเล็กๆ คนหนึ่งสั่งสอนโดยไม่ผ่านการยินยอมจากข้าเช่นนี้ นี่ไม่ใช่การตบหน้าข้าหรือ วันนี้เอ้าเสวี่ยมาเอาหน้าตนคืน ถือว่าทำผิดด้วยหรือ” ป๋ายเอ้าเสวี่ยหัวเราะเสแสร้งเบาๆ
ท่าทางสุขุมนิ่งเฉยราวกับคุยเื่ทั่วไปในบ้าน ทว่าวาจาที่เอยกลับขยี้ปมที่เ็ปที่สุดของซูเชี่ยนเชี่ยน
สาวใช้ที่อยู่ในเหตุการณ์พากันมองซูเชี่ยนเชี่ยนอย่างระมัดระวัง กลัวว่าซูเชี่ยนเชี่ยนจะบันดาลโทสะ
ทว่ากลับเห็นซูเชี่ยนเชี่ยนข่มความโกรธไว้ ฝืนยิ้มเอ่ย “คำกล่าวนี้ของคุณหนูใหญ่เอ่ยไม่ถูกต้องแล้ว สาวใช้มู่เหมียนไปขโมยโจ๊กรังนกที่นายท่านมอบให้ข้า เดิมทีข้าอยากจะปล่อยผ่าน ในเมื่อก็เป็คนของคุณหนูใหญ่ แย่งแล้วก็แย่งไป แต่มู่เหมียนนางนี้กลับไม่ยอมรับ แบบนี้ไม่ดียิ่ง มู่เหมียนทำแบบนี้ คนที่ไม่รู้คงคิดว่าคุณหนูใหญ่สั่งสอนไม่ดี ดังนั้นข้าเลยตัดสินใจอบรมมู่เหมียนให้แทน”
“ฮึ ซูอี๋เหนียงกำลังจะบอกว่าข้าอบรมบกพร่องอ้อมๆ รึ มู่เหมียนเป็คนแบบไหนข้ารู้ดี ไม่ได้เหมือนพวกหน้าเนื้อใจเสือ ทำเื่ชั่วช้าแต่ร้องขอความเห็นใจจากคน”
ครุ่นคิด คิดจะแสร้งทำเป็ใจกว้างหรือ วันนี้ก็จะให้เ้าเสียหน้า ไม่เช่นนั้นการละเล่นนี้จะดำเนินต่อไปอย่างไรกัน
ซูเชี่ยนเชี่ยนได้ยินคำกล่าวของป๋ายเอ้าเสวี่ย สีหน้าอดเปลี่ยนสีไม่ได้ นิ้วมือเริ่มซี้ดรางๆ แล้ว ทว่าก็ยังข่มความโกรธเอ่ยขึ้น “คุณหนูใหญ่เข้าใจข้าผิดแล้ว ข้าเพียงแค่หวังดีต่อคุณหนู”
ป๋ายเอ้าเสวี่ยมองท่าทางของซูเชี่ยนเชี่ยน อดชื่นชมในความอดทนของหญิงนางนี้ไม่ได้
ได้แต่ทอดถอนใจ ไม่แปลกที่มารดาป๋ายเอ้าเสวี่ยสู้นางไม่ได้
“เอ้าเสวี่ยควรขอบคุณซูอี๋เหนียงจริงๆ ทว่า ข้าพูดแล้วว่า สาวใช้ข้าต่อให้ทำผิดแล้วก็ต้องเป็ข้าที่ลงมือ คนอื่นไม่คู่ควร อีกอย่างสาวใช้ข้าแต่ไหนแต่ไรมาก็ไม่เคยทำเื่ขโมยของพวกนั้น ข้าหวังว่าซูอี๋เหนียงจะไม่คิดเองเออเอง” ป๋ายเอ้าเสวี่ยมองมู่เหมียนที่ไม่ได้รับความเป็ธรรม เอ่ยขึ้น
ซูเชี่ยนเชี่ยนได้ยินวาจาของป๋ายเอ้าเสวี่ยแล้ว โทสะและความไม่พอใจที่ถูกหักหน้าพุ่งมาถึงจุดสูงสุดแล้ว กำลังคิดจะเอ่ยวาจาแต่กลับถูกมู่เหมียนขัดขึ้นก่อน
“คุณหนู มู่เหมียนไม่ได้ขโมยโจ๊กรังนก ตอนที่คุณหนูพักผ่อนชุ่ยอวี้สาวใช้ฮู...สาวใช้ซูอี๋เหนียงมาบอกข้าว่าห้องครัวมีโจ๊กรังนกเพิ่งทำเสร็จ ยกมาให้คุณหนูกินได้”
“มู่เหมียนคิดดูแล้ว สองวันก่อนคุณหนูเพิ่งตกบ่อน้ำมา ยังไม่ได้บำรุงร่างกายดีๆ ข้าก็เลยไป ใครคาดข้าเพิ่งจะคว้ารังนก ในห้องครัวอยู่ๆ ก็ปรากฏคนขึ้นมากมาย ยังล้อมข้าเอาไว้อีก บอกว่าข้าขโมยโจ๊กรังนกของซูอี๋เหนียง ข้าบอกพวกเขาว่าชุ่ยอวี้ให้ข้ามาเอา แต่ชุ่ยอวี้ไม่ยอมรับว่านางพูดกับข้าว่าให้ไปเอาโจ๊กรังนก คุณหนู มู่เหมียนไม่ได้ขโมยโจ๊กรังนกจริงๆ นะเ้าคะ” มู่เหมียนมองป๋ายเอ้าเสวี่ย แววตาทั้งสองข้างเต็มไปด้วยความเชื่อมั่นและจริงจัง
ป๋ายเอ้าเสวี่ยลูบหัวมู่เหมียนเบาๆ เอ่ย “แต่ไหนแต่ไรมาสาวใช้ข้าไม่เคยโกหก ข้าหวังว่าซูอี๋เหนียงจะเรียกชุ่ยอวี้มาให้ข้าถามดีๆ สักรอบ”
ซูเชี่ยนเชี่ยนคิดไม่ถึงว่าป๋ายเอ้าเสวี่ยจะเปลี่ยนไปมากขนาดนี้ ยังเอาเื่ไม่ปล่อยเพียงเพื่อสาวใช้นางหนึ่ง
ตอนแรกได้ยินคำจากป๋ายซู่เสวี่ยในใจไม่เชื่อเท่าไร คิดอยากจะออกหน้าให้บุตรสาวตน ซูเชี่ยนเชี่ยนถึงได้สร้างละครฉากนี้ขึ้น
แต่ป๋ายเอ้าเสวี่ยก็คือตัวแปรของบทละครนี้ ป๋ายเอ้าเสวี่ยในอดีต บางทีอาจจะยอมสงบเสงี่ยมไม่ถามไม่ไถ่ ทว่าป๋ายเอ้าเสวี่ยในปัจจุบันกลับเป็พวกมีแค้นต้องเอาคืน
“ไปเรียกชุ่ยอวี้ออกมาเถอะ” ซูเชี่ยนเชี่ยนที่รู้ว่ามีศึกใหญ่ต้องรบ สั่งการสาวใช้ข้างกาย ส่วนสาวใช้หลังจากเห็นสายตาของซูเชี่ยนเชี่ยนแล้ว ก็รีบจากไปอย่างรวดเร็ว
ป๋ายเอ้าเสวี่ยยืนมือไพล่หลัง ชุดสีแดงร้อนแรงดุจเปลวเพลิง เห็นชัดว่าเป็ฉากภาพที่สวยสด ทว่าในสายตาของซูเชี่ยนเชี่ยนกลับฉายประกายเยียบเย็นวูบไหว
ไม่นานสาวใช้ที่เพิ่งจากไปก็พาสาวใช้หน้าตาฉลาดคนหนึ่งมา มาอยู่ตรงหน้าป๋ายเอ้าเสวี่ย
“ไม่ทราบว่าคุณหนูใหญ่เรียกชุ่ยอวี้มีเื่อะไรรึ” ชุ่ยอวี้มาถึงตรงหน้าป๋ายเอ้าเสวี่ยแล้วก็ไม่มีความเคารพยำเกรงเลยสักนิด
ชุ่ยอวี้มองข้ามสายตาที่คนรอบบริเวณมองป๋ายเอ้าเสวี่ย รวมถึงศพศีรษะแยกจากตัวที่หน้าประตูเรือน หากว่ามองเห็นอาจจะไม่อวดดีขนาดนี้
“ดูท่าสาวใช้ซูอี๋เหนียงคงมีน้ำยาแค่เพียงนี้ หรือจะพูดว่าเหมือนกันกับซูอี๋เหนียงดี บ่าวสุนัขไม่รู้สูงต่ำแบบนี้ ควรสั่งสอนอย่างไรดีนะ ยังไม่ต้องเอ่ยถึงเื่ที่นางใส่ร้ายมู่เหมียนของข้า” ป๋ายเอ้าเสวี่ยดึงสายตาที่มองชุ่ยอวี้ข้างๆ กลับ หันไปเอ่ยเอาเื่กับซูเชี่ยนเชี่ยน
2K
