ทะลุมิติมาทั้งตระกูลด้วยสกิลเพิ่มพูนความเป็นเศรษฐี 【จบ】

        เดิมทีพวกนางสองแม่ลูกก็แค่พูดเล่นๆเท่านั้น ใครจะคาดคิดว่าท่านหลงจะมาเร็วถึงเพียงนี้

        รุ่งเช้าวันต่อมาธุรกิจอาหารเช้าของทั้งครอบครัวก็ดำเนินไปอย่างคึกคักเนื่องจากมีการเพิ่มเสี่ยวหลงเปาและเจี้ยงเซียงปิ่ง [1]ทำให้ลูกค้าเพิ่มขึ้นกว่าเดิมหลายเท่าแถวยาวเหยียดแทบจะจากหัวถนนจรดท้ายซอย เป็นภาพที่น่าตื่นตาตื่นใจยิ่งนัก

        โดยทั่วไปผู้คนมักมีแนวโน้มที่จะคล้อยตามผู้อื่นเมื่อเห็นที่ไหนมีคนเยอะ ก็มักจะอดไม่ได้ที่จะอยากเข้าไปดูด้วยความอยากรู้อยากเห็นครั้นได้ยินว่าแผงลอยเจ้านี้ขายอาหารรสชาติดีเป็นพิเศษ ราคาก็ไม่แพงเท่าไรในทันทีก็อดไม่ได้ที่จะอยากลองชิมดูบ้าง

        เมื่อเป็นเช่นนี้คนที่ต่อแถวจึงยิ่งมากขึ้นเรื่อยๆ ทำให้ทุกคนยุ่งจนแทบไม่มีเวลาพัก 

        แม้ว่าซูอี้หว่านจะคล่องแคล่วว่องไวเป็นทุนเดิมอยู่แล้วในเวลานี้ก็ยังแทบเอาตัวไม่รอด ยุ่งเสียจนเหงื่อท่วมตัวตั้งแต่เช้าตรู่

        แน่นอนว่าไม่ใช่แค่ธุรกิจที่แผงลอยจะคึกคักเท่านั้นจำนวนรายการสั่งซื้อส่งถึงที่และสั่งจองล่วงหน้าก็ไม่น้อยเช่นกัน โดยพื้นฐานแล้วทุกครั้งที่ส่งออกไปหนึ่งรายการเมื่อกลับมาลูกค้ามักจะเพิ่มรายการสั่งซื้อสำหรับวันรุ่งขึ้นเสมอจากสิ่งนี้ก็สามารถเห็นได้ว่า ลูกค้าพึงพอใจกับบริการส่งถึงที่ของพวกเขาเป็นอย่างมาก

        แม้ซูอี้หว่านจะยุ่งแต่ก็ยุ่งอย่างมีความสุข จึงไม่รู้สึกเหนื่อยเลยแม้แต่น้อย

        ในเวลานี้เองที่ท่านหลงนำพาคนจำนวนหนึ่ง เดินกร่างมาทางนี้อย่างไม่เกรงใจใคร

        เขายืนอยู่ฝั่งตรงข้ามถนนมองมาทางนี้ เห็นคนที่ต่อแถวมากมายถึงเพียงนี้ บนใบหน้าก็เต็มไปด้วยความประหลาดใจก่อนหน้านี้เขาก็เคยได้ยินว่าแผงขายอาหารเช้าของครอบครัวนี้ทำธุรกิจได้ไม่เลวตอนนั้นเขาก็แค่คิดว่า คำว่าธุรกิจไม่เลว ก็คือ วันหนึ่งสามารถทำเงินได้สองสามร้อยอีแปะเท่านั้น

        ในสายตาของหลงเย่ผู้นี้เงินเพียงน้อยนิดเช่นนั้นหาได้มีความหมาย

        แต่ใครจะคาดคิดว่าธุรกิจของพวกเขาจะดีได้ถึงเพียงนี้

        ดูจากท่าทางแล้วบางทีคงจะไม่ใช่แค่สองสามร้อยอีแปะ วันหนึ่งอาจจะได้ถึงสองสามพันอีแปะก็เป็นได้!

        วันหนึ่งได้เงินสองสามตำลึงเงินเดือนหนึ่งก็ได้หลายสิบตำลึง นี่ไม่ใช่จำนวนน้อยๆ เลย

        ก่อนหน้านี้เขาเพิ่งจะถูกท่านอาตำหนิมาเมื่อวานแผนการที่เตรียมไว้อย่างดีก็ถูกทำลายลง พูดถึงเรื่องนี้แล้วตอนนี้อารมณ์เขาคงขุ่นเคืองไม่น้อย จำต้องหาที่ระบายความอัดอั้นตันใจ

        สาวน้อยตระกูลซูคนนี้รูปร่างหน้าตางดงามไม่เลว รูปโฉมเช่นนี้ หาได้ยากยิ่งในเมืองอวิ๋นเฉิงหากตนเองสามารถจับนางมาเล่นสักหน่อย ก็คงจะดีไม่น้อย

        ท่านหลงยืนตระหง่านอยู่ตรงนั้นจ้องมองซูอี้หว่านด้วยสายตานิ่งนาน ครั้นแล้วจึงกลอกนัยน์ตาความคิดบางอย่างก็ผุดขึ้นในสมองแล้วจึงยกเท้าก้าวเดินอย่างโอ่อ่ามุ่งหน้าไปยังแผงลอย

        "เอาล่ะๆๆ จงหลีกทางให้พี่ใหญ่ของพวกเรา!"

        ลูกน้องสองคนของเขาช่างรู้งานเมื่อเห็นแถวยาวเหยียดขวางทางเดินของพวกเขาอยู่ก็เดินไปข้างหน้าผลักผู้คนออกไปด้านข้างอย่างแข็งกร้าวตะโกนเสียงลั่นอย่างองอาจว่า "ท่านหลงมาแล้วจงหลีกทางให้ไว!"

        เมื่อได้ยินคำว่า‘ท่านหลง’" สองคำนี้คนที่ถูกผลักออกไปด้านข้างกะทันหันเหล่านั้น จะกล้าแสดงความไม่พอใจได้อย่างไรรีบหลีกทางให้แต่โดยดี ก้มหน้าต่ำลงไม่กล้าพูดอะไรแม้แต่คำเดียว

        หากมิใช่ว่าอุตส่าห์ต่อแถวจนได้อยู่แถวหน้าครั้นจะเดินจากไปตอนนี้ เวลาที่เสียไปคงสูญเปล่าบัดนี้พวกเขาปรารถนาจะจากไปโดยเร็ว ยิ่งไกลลับสายตาได้ยิ่งดี

        ชื่อเสียงของท่านหลงใครในเมืองอวิ๋นเฉิงจะไม่รู้จักบ้าง?

        นั่นมันตัวอันธพาลโดยแท้แต่เขากลับมีผู้หนุนหลังที่แข็งแกร่งท่านอาหลงจินของเขาเป็นเศรษฐีอันดับหนึ่งของเมืองอวิ๋นเฉิงกิจการในเมืองอวิ๋นเฉิงของเขาก็ไม่ใช่น้อยๆแค่ร้านค้าขนาดเล็กใหญ่ก็มีไม่ต่ำกว่าสิบกว่าร้าน ส่วนที่ดินไร่นาอะไรพวกนั้นยิ่งไม่ต้องพูดถึง

        คนเช่นนี้ชาวบ้านธรรมดาๆ จะกล้าหาเรื่องได้อย่างไร?

        เมื่อเห็นว่าคนเหล่านี้รู้ความเปิดทางให้ตนเองแต่โดยดี สีหน้าของท่านหลงก็ค่อยดีขึ้นมาเล็กน้อยส่งเสียงฮึดฮัดในลำคอ ยกคางขึ้น ก้าวเท้าเดินข้ามฝูงชน ไปยังด้านหน้าแผงลอย

        การเคลื่อนไหวครั้งนี้ซูอี้หว่านเป็นไปไม่ได้ที่จะไม่สังเกตเห็นในเวลานี้นางได้หยุดงานที่กำลังทำอยู่แล้ว มือข้างหนึ่งเท้าอยู่บนเขียงมืออีกข้างกำด้ามทัพพี จ้องมองคนที่เดินเข้ามาอย่างเย็นชาบนใบหน้าเต็มไปด้วยความระแวดระวังและความรังเกียจ

        "สาวน้อยคนงาม พวกเราเจอกันอีกแล้วนะ!" ท่านหลงกลับทำราวกับมองไม่ออกถึงสีหน้าของนางที่มุมปากแต้มไปด้วยรอยยิ้มกรุ้มกริ่ม ดวงตาคู่หนึ่งจ้องมองซูอี้หว่านอย่างลามกแม้กระทั่งจงใจหยุดอยู่ที่หน้าอกนานเป็นพิเศษ

        "เจ้ามองอะไรของเจ้า?" เมื่อเห็นดังนั้นซูอี้โจวก็รีบขวางอยู่ตรงหน้าน้องสาว ขมวดคิ้วแสดงสีหน้าท่าทางระแวดระวัง"เจ้าอยากจะทำอะไร ไม่เห็นหรือไงว่าพวกเรากำลังทำธุรกิจอยู่?"

        "ทำธุรกิจ?" ท่านหลงหัวเราะคิกคักมองแผงลอยของพวกเขาด้วยสายตาเหยียดหยาม มือใหญ่ยื่นออกมาข้างหน้า "มือของสาวน้อยคนงามสวยขนาดนี้ ทำสิ่งเหล่านี้ระวังจะทำให้มือหยาบกร้านไปนะ"

        "ข้าว่า เจ้าตามข้าไปดีกว่า ข้ารับรองว่าเจ้าจะได้กินของอร่อยๆ ดื่มของดีๆเจ้าว่าอย่างไร?"

        ท่านหลงจ้องมองซูอี้หว่านด้วยสายตาหื่นกระหายยิ่งมองก็ยิ่งรู้สึกราวกับมีอะไรมากระตุ้นยั่วเย้าในใจแผนการเดิมที่จะหาเรื่องทุบร้านจึงถูกลืมเลือนไปจนหมดสิ้น

        "ห่วยแตกสิ้นดี" มือของซูอี้หว่านที่กำทัพพีอยู่ยังไม่ได้คลายออกในเวลานี้นางกลับยกทัพพีขึ้นมา ก้าวเท้าหลบออกมาจากด้านหลังซูอี้โจวครึ่งตัว"ถ้าเจ้ายังไม่ไป อย่าหาว่าพวกเราไม่เกรงใจ"

        นางชูทัพพีไว้ข้างหน้าชี้ตรงไปที่คางของท่านหลง ความหมายนั้นชัดเจนยิ่งกว่าอะไร

        "หึ..."

        เมื่อเห็นว่านางไม่เห็นหัวตนแม้แต่น้อยใบหน้าของหลงเย่ก็แข็งกระด้างขึ้นในฉับพลัน "สาวน้อยคนงามถ้าเจ้าไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง ก็อย่าหาว่าหลงเย่คนนี้ไม่เกรงใจแล้วกัน!"

        พูดพลางก็หันไปส่งสัญญาณให้คนสองคนที่อยู่ด้านหลังตนเอง" "พวกเจ้าสองคน ไปสั่งสอนแม่นางน้อยให้รู้สำเหนียกให้มันเห็นว่าข้า หลงเย่มีดีอะไร"

        "ขอรับ"

        พอได้ยินเช่นนั้นสองคนนั้นก็รีบพยักหน้ารับคำทันที ท่าทีนอบน้อมประจบสอพลอจนเกินงามนั้นชวนให้ผู้พบเห็นรู้สึกขยะแขยง

        "พวกเจ้าทั้งสอง หากยังรู้ความ จงรีบกล่าวขออภัยท่านหลงเสียเห็นว่าการค้าของพวกเจ้าไปได้สวย จงแบ่งปันเงินทองให้ท่านหลงได้ร่ำสุราสำราญสักครา"

        หนึ่งในนั้นพูดจบอีกคนก็พูดต่อทันทีว่า "ยามร่ำสุราย่อมต้องมีสาวน้อยปรนนิบัติข้างกายด้วย!"

        ขณะที่พูดก็กวาดสายตาโลภละโมบไปบนใบหน้าของซูอี้หว่านไม่รู้ว่าเขาจะมีโอกาสได้ยุ่งเกี่ยวกับสาวงามเช่นนี้บ้างหรือไม่หากท่านหลงเบื่อหน่ายแล้ว โปรดเมตตาแบ่งปันให้เขาได้เชยชมบ้างก็พอ!!

        ด้วยความคิดนี้เองเขาจึงยิ่งมุ่งมั่น วันนี้เขาจะต้องช่วยท่านหลงสะสางเรื่องนี้ให้ลุล่วงไม่ว่าจะต้องแลกด้วยอะไรก็ตาม เผื่อว่าตนเองยังพอมีโอกาสได้ลืมตาอ้าปาก

        "พวกเจ้าสองคนมันเศษสวะอะไร?" สีหน้าของซูอี้โจวดำมืดไม่อยากจะถนอมน้ำใจอีกต่อไป เดินอ้อมแผงลอยออกมา ไม่พูดจาไร้สาระอะไรอีกยกขาเตะใส่คนทั้งสองทันที การเคลื่อนไหวนั้นไม่ลังเลแม้แต่น้อย

        "อ๊าก!!!"

        นี่คือเสียงร้องอย่างน่าเวทนาของคนทั้งสอง

        "ผัวะ!!!"

        นี่คือเสียงของคนทั้งสองล้มลงกับพื้น

        กลุ่มคนที่อยู่ใกล้เคียงถูกฝุ่นดินที่เกิดจากการปะทะของทั้งสองฟุ้งใส่จนสำลักถอยหนีด้วยความตกใจ พร้อมเสียงไอแห้งๆ ที่ดังระงม ทุกสายตาจับจ้องไปยังท่านหลงคาดหวังจะเห็นบทสรุปของเรื่องราวที่กำลังเกิดขึ้น

        เชิงอรรถ

        [1]เจี้ยงเซียงปิ่ง เป็นอาหารว่างของจีนชนิดหนึ่งที่ได้รับความนิยมโดยเฉพาะในมณฑลหูเป่ย มีลักษณะคล้ายพิซซ่า มีรสชาติเผ็ด หวาน กรอบนอกนุ่มในและมีกลิ่นหอมของซอสที่ใช้