สวาทรักครูศิษย์แอบแซ่บ (อ่านฟรีจนจบ)

 @ทะเลหวานน้ำตาลครีม

 เพลิงนีออนสีขาวนวลในห้องปฏิบัติการเคมี 4-12 สะท้อนกับพื้นกระเบื้องสีเทาจนแทบจะแสบตา นาฬิกาแขวนผนังบอกเวลาห้าโมงครึ่ง อาคารวิทยาศาสตร์เริ่มเงียบลงหลังจากนักศึกษากลุ่มสุดท้ายเก็บของกลับหอพัก

 แคโรลนั่งอยู่ที่โต๊ะประจำอาจารย์มุมห้อง กองรายงานแล็บของนักศึกษาปีก่อนตั้งเป็๲ตั้งสูงเสียดฟ้า ปากกาสีแดงในมือขีดๆ เขียนๆ บนกระดาษอย่างเป็๲จังหวะ แว่นกรอบทองสะท้อนเงาตัวหนังสือกลับหัว

 เธออยู่คนเดียว

 และชอบแบบนั้น

 อย่างน้อยก็จนถึงเมื่อสามนาทีก่อน

 เสียงเคาะประตูสามครั้ง เบาแต่ชัดเจน ตามด้วยการเปิดเข้ามาโดยไม่รอคำอนุญาต

 "อาจารย์ยังอยู่จริงๆ ด้วย"

 แคโรลไม่ต้องเงยหน้าก็รู้ว่าใคร

 "เธอมาทำอะไรที่นี่ ห้องแล็บปิดไป๻ั้๹แ๻่บ่ายสี่แล้ว" เธอถามพลางขีดฆ่าคำตอบผิดของนักศึกษาบางคนด้วยอารมณ์เยือกเย็น

 "หนูมาลงงานกลุ่มค่ะ" แอลลี่เดินเข้ามาพร้อมกระเป๋าสะพายข้าง สวมเสื้อกาวน์ทับชุดนักศึกษาเรียบร้อยราวกับเตรียมตัวมาอย่างดี "กลุ่มที่หนึ่ง หนูอยู่กับธีรพล ณัฐพร มาลินี และอรรถพล"

 "พวกนั้นกลับบ้านกันไปหมดแล้ว"

 "หนูรู้ค่ะ" แอลลี่หยุดยืนตรงข้ามโต๊ะของแคโรล "หนูเลยมาทำคนเดียว"

 แคโรลเงยหน้าขึ้นจากกองรายงาน ดวงตาหลังเลนส์แก้วมองแอลลี่ด้วยสีหน้าที่อ่านยาก

 "เธอจะทำงานกลุ่มห้าคน... คนเดียว"

 "เพื่อนในกลุ่มหนู..." แอลลี่ก้มหน้านิดหนึ่งเหมือนอาย "...เขาบอกว่าหนูเก่งเกินไป ไม่อยากให้หนูช่วย"

 "โกหก"

 "..."

 "พวกนั้นไม่เอาเธอเข้ากลุ่มเพราะเธอเถียงอาจารย์หน้าห้อง" แคโรลพูดโดยไม่เปลี่ยนสีหน้า "เลยคิดว่าเธอมีปัญหา"

 แอลลี่หัวเราะเบาๆ "อาจารย์รู้ด้วยเหรอคะ"

 "ฉันเป็๲อาจารย์มาสิบหกปี" แคโรลวางปากกาลง "รู้ทุกอย่างที่เกิดขึ้นในห้องเรียนโดยไม่ต้องถาม"

 *สิบหกปี...* สมองของแอลลี่ประมวลผล *อายุราชการ FBI ต้องมีอย่างน้อยสิบปีก่อนที่จะถูกส่งมาปลอมตัวแบบนี้ งั้นเธอเข้ารับราชการตอนอายุสามสิบต้นๆ ทำไมยังดูสาว?*

 "หนูขอโทษที่เถียงอาจารย์" แอลลี่โค้งศีรษะเล็กน้อย การโค้งที่ก้มต่ำพอดี ไม่มากไปจนน่าสงสัย "หนูแค่อยากให้ชั้นเรียนสนุกขึ้น"

 "ชั้นเรียนเคมีไม่ใช่สถานที่สำหรับความสนุก" แคโรลตอบ "มันคือสถานที่สำหรับการเรียนรู้"

 "แล้วอาจารย์ไม่เคยสนุกกับการสอนเลยเหรอคะ"

 คำถามนั้นทำให้แคโรลหยุดนิ่งไปหนึ่งวินาที

 *เคย... เมื่อก่อนฉันเคยสนุกกับเคมีจริง ๆ* เธอคิด *ก่อนที่จะรู้ว่ามันถูกใช้ในการผลิตยาบ้า ยาอี ยาไอซ์ และสิ่งเสพติดอีกนับร้อยชนิด*

 "ฉันสนุกกับความเงียบ" แคโรลตอบในที่สุด "ซึ่งเป็๲สิ่งที่เธอไม่เคยให้ฉัน"

 แอลลี่ยิ้มหวาน "หนูจะเงียบให้มากที่สุดค่ะ"

 "ไม่ได้" แคโรลถอนหายใจ "เธอมาอยู่ที่นี่แล้ว เพราะงั้นหยิบอุปกรณ์มาและเริ่มทำแล็บได้เลย"

 "คะ?"

 "งานกลุ่มของเธอ" แคโรลลุกขึ้นเดินไปที่ตู้เก็บสารเคมี "หัวข้อ 'การประยุกต์ใช้สารประกอบอินทรีย์ในชีวิตประจำวัน' ฉันจะสอนให้เธอทำปฏิบัติการพื้นฐานเป็๲การชดเชยที่เพื่อนไม่เอาเธอเข้ากลุ่ม"

 แอลลี่กะพริบตาถี่ๆ "อาจารย์จะสอนหนูตัวต่อตัวเหรอคะ"

 "มันคือหน้าที่ของฉัน" แคโรลเปิดตู้ หยิบขวดสารเคมีออกมาวางบนโต๊ะ "ถึงแม้ว่านักเรียนจะน่ารำคาญแค่ไหน ฉันก็ยังต้องสอน"

 "อาจารย์คิดว่าหนูน่ารำคาญเหรอคะ"

 "เธอถามคำถามที่เธอรู้คำตอบอยู่แล้ว" แคโรลหันมามอง "ฉันก็เลยตอบคำถามที่เธอรู้คำตอบอยู่แล้วเช่นกัน"

 *นังนี่ฉลาดเกินตำแหน่งอาจารย์มหาวิทยาลัยจริงๆ* แอลลี่คิด *หรือว่า FBI ทุกคนจะมีความสามารถในการเหน็บแนมแบบนี้*

 "เอาล่ะ" แคโรลวางบีกเกอร์สามใบเรียงกัน "วันนี้เราจะทำปฏิกิริยาสะพอนิฟิเคชัน การทำสบู่จากน้ำมันพืช"

 "ฟังดูง่ายจังเลยค่ะ"

 "มันง่าย สำหรับคนที่อ่านฉลากก่อนเท" แคโรลชี้ไปที่ขวดโซเดียมไฮดรอกไซด์ "นี่คือด่างแก่ ถ้าเทใส่ตัวเอง เธอจะกลายเป็๲สบู่ก่อนกำหนด"

 แอลลี่พยักหน้าหงึกหงัก "หนูจะระวังค่ะ"

 เธอก้าวเข้ามาใกล้โต๊ะปฏิบัติการ ยืนข้างแคโรลในระยะที่ใกล้กว่าปกติเล็กน้อย ใกล้พอที่ไหล่แทบจะชนกัน

 *ถ้าฉันผลักเธอให้หน้าฟาดบีกเกอร์ตอนที่ด่างกำลังเดือด...* แอลลี่คิด

 "ถ้าเธอผลักฉันให้หน้าฟาดบีกเกอร์ตอนที่ด่างกำลังเดือด" แคโรลพูดโดยไม่หันมามอง "เธอจะต้องเขียนรายงานอุบัติเหตุยาวสิบห้าหน้า"

 แอลลี่ชะงัก

 *นังนี่อ่านใจคนได้หรือไง*

 "หนูไม่ได้คิดอะไรแบบนั้นสักหน่อย" เธอหัวเราะแห้งๆ

 "งั้นก็ดี" แคโรลหันมา สบตาแอลลี่ตรงๆ "เพราะฉันมีประกันชีวิต"

 *...อะไรของเธอน่ะ*

 ---

 สิบนาทีต่อมา

 แอลลี่ยืนหน้าโต๊ะปฏิบัติการ ตวงน้ำมันมะกอกลงในบีกเกอร์ด้วยมือที่สั่นเล็กน้อย ไม่ใช่เพราะตื่นเต้น แต่เพราะสารเคมีในห้องแล็บเริ่มส่งผลต่อระบบทางเดินหายใจที่ไวต่อสิ่งกระตุ้นของเธอ

 *เวรแล้ว... ลืมกินยาแก้แพ้*

 "ต่อไปให้เติมโซเดียมไฮดรอกไซด์ลงในน้ำ ไม่ใช่น้ำมัน" แคโรลยืนกอดอกอยู่ข้างๆ "ระวังอย่าให้กระเด็นใส่หน้า"

 "ค่ะอาจารย์"

 มือของแอลลี่เอื้อมไปหยิบขวดแก้วบนชั้น ข้างหนึ่งเป็๲กรดไฮโดรคลอริก อีกข้างเป็๲สารละลายโซเดียมไฮดรอกไซด์

 ป้ายฉลากทั้งสองขวดคล้ายกัน

 แอลลี่เหลือบตามองแคโรลที่กำลังเช็คโทรศัพท์อยู่หนึ่งวิ

 *นี่เป็๲โอกาสที่จะทำให้เป้าหมายตายโดยดูเหมือนอุบัติเหตุ...*

 แต่จมูกของเธอกระตุกขึ้นมาทันที

 สารระเหยบางอย่างในอากาศ อาจจะเป็๲ตัวทำละลายที่นักศึกษาคนก่อนใช้แล้วลืมปิดฝา กำลังทำให้เยื่อบุจมูกของเธอบวมขึ้นเรื่อยๆ

 *ช่างมัน... ทำงานให้เสร็จก่อน*

 เธอรีบคว้าขวดที่อยู่ใกล้มือที่สุด เทลงไปในบีกเกอร์

 ทันทีที่ของเหลว๼ั๬๶ั๼กับน้ำมัน เสียงฟู่ดังขึ้นพร้อมกับควันสีขาวขุ่นพวยพุ่งออกมาจากปากบีกเกอร์

 "นี่มัน…" แคโรลเงยหน้าขึ้นจากโทรศัพท์

 กลิ่นฉุนจัดจ้านฟุ้งกระจายไปทั่วห้อง

 แอลลี่สำลัก ก้าวถอยหลัง มือปัดป่ายไปโดนบีกเกอร์ที่กำลังเดือดปุดๆ

 "อย่าขยับ!" แคโรลตวาด

 เธอพุ่งตัวเข้ามาคว้าคอเสื้อกาวน์ของแอลลี่ กระชากออกห่างจากโต๊ะปฏิบัติการอย่างรวดเร็ว มืออีกข้างปิดเตาแก๊สและเปิดพัดลมดูดอากาศจนสุดกำลัง

 แอลลี่เซถลาไปชนขอบโต๊ะอีกฝั่ง หน้าของเธอแดงก่ำขึ้นมาอย่างรวดเร็ว ไม่ใช่แดงแบบเขินอาย แต่แดงแบบเส้นเ๣ื๵๪ฝอยขยายตัวจากปฏิกิริยาภูมิแพ้

 "แฮ่ก... แฮ่ก..."

 "เธอเทอะไรลงไป" แคโรลเข้ามาประคองแอลลี่ให้ยืนตรง มองหน้าอย่างพินิจพิเคราะห์

 "หนู... หนูไม่รู้... ฉลากมัน..." แอลลี่พูดติดขัด น้ำตาคลอเบ้าจากอาการแพ้ "หนูคิดว่ามันคือ... น้ำเปล่าผสมความรัก..."

 แคโรลหลับตาลงหนึ่งวินาที สูดหายใจลึก

 "นั่นมันกรดไฮโดรคลอริก ไม่ใช่ยาเสน่หา"

 "..."

 "เธออ่านฉลากก่อนเทไหม"

 แอลลี่ส่ายหน้าหงึกๆ ใบหน้าแดงยิ่งกว่าเดิม มือกุมหน้าอกตัวเอง หายใจเสียงดังวี๊ดๆ

 *โอเค... นี่ไม่ใช่การแกล้ง* แคโรลคิด *เด็กนี่แพ้สารเคมีจริงๆ*

 "มากับฉัน" เธอจับแขนแอลลี่ "เร็ว"

 "ไปไหนคะ..."

 "ห้องพยาบาล"

 ---

 ห้องพยาบาลของคณะวิทยาศาสตร์ตั้งอยู่ที่ชั้นหนึ่งของอาคาร ในเวลานี้มันว่างเปล่าเพราะพยาบาลกลับบ้านไปแล้ว แต่แคโรลมีกุญแจสำรอง เป็๲สิทธิพิเศษของอาจารย์ที่อยู่ดึกเป็๲ประจำ

 เธอเปิดไฟ ดึงแอลลี่เข้าไปบนเตียงตรวจที่มีผ้าปูสีขาวสะอาด

 "นั่งลง"

 แอลลี่ทำตามอย่างว่าง่าย ทรุดตัวลงบนเตียง หน้าของเธอยังแดงระเรื่อ หายใจสั้นและเร็ว

 แคโรลเปิดตู้ยา หยิบขวดแอนตี้ฮีสตามีนชนิดน้ำออกมา เทใส่ช้อนตวง

 "อ้าปาก"

 "อาจารย์จะให้หนูกินยาอะไรคะ" แอลลี่ถามด้วยเสียงแหบพร่า

 "ยาพิษ"

 "..."

 "ล้อเล่น" แคโรลยัดช้อนเข้าปากแอลลี่โดยไม่รอคำตอบ "นี่คือแอนตี้ฮีสตามีน มันจะช่วยลดอาการแพ้ของเธอ"

 แอลลี่กลืนยาลงคอ หน้าบูดเพราะรสขม

 แคโรลหยิบผ้าขนหนูผืนเล็ก ชุบน้ำเย็นจากอ่างล้างมือ บิดพอหมาด แล้วเดินกลับมาที่เตียง

 "เงยหน้า"

 มือที่เช็ดใบหน้าของแอลลี่เบามืออย่างน่าประหลาดใจ ราวกับว่าคนที่กำลังทำอยู่ไม่ใช่คนเดียวกับที่เพิ่งด่านักศึกษาหน้าห้องเมื่อเช้านี้

 "เธอแพ้อะไรบ้าง" แคโรลถามพลางใช้ผ้าเช็ดซับเหงื่อบนหน้าผากของแอลลี่

 "สารระเหย... พวกอะซีโทน... เบนซีน..." แอลลี่ตอบเสียงเบา "และแมลงสาบ"

 "แมลงสาบไม่ใช่สารเคมี"

 "แต่หนูแพ้มัน" แอลลี่เงยหน้าขึ้นมองแคโรล "ตายได้เลยนะคะถ้ามันเดินผ่าน"

 แคโรลเลิกคิ้ว "นัก..." เธอหยุดตัวเองเกือบจะทัน "*เด็ก* ที่จะมาเรียนเคมีแต่แพ้สารเคมี"

 "ก็หนูชอบเคมีนี่คะ" แอลลี่ยิ้มอ่อน "มันสวยงามดี"

 "กรดไฮโดรคลอริกไม่ได้สวยงาม"

 "อาจารย์ก็สวยงาม"

 ความเงียบเข้าปกคลุมห้องพยาบาล

 แคโรลมองแอลลี่

 แอลลี่มองแคโรล

 บนเตียงตรวจ ในห้องสี่เหลี่ยมที่มีกลิ่นแอลกอฮอล์ฆ่าเชื้อจางๆ ใบหน้าของทั้งคู่ห่างกันไม่ถึงฟุต

 *ฆ่าตอนนี้ก็ง่าย* แอลลี่คิด มองลึกเข้าไปในดวงตาสีน้ำตาลเข้มของแคโรล *แค่บีบคอ... หรือหยิบมีดพกที่ซ่อนไว้ในเป้...*

 แต่มือของแคโรลที่กำลังเช็ดแก้มให้เธออุ่นอย่างบอกไม่ถูก

 *แต่สวยแบบนี้... เสียดาย*

 "เธอควรกลับหอพักได้แล้ว" แคโรลพูดในที่สุด วางผ้าขนหนูลงข้างเตียง "อาการไม่ได้รุนแรงอะไร แค่แพ้แบบอ่อนๆ"

 "แล้วงานกลุ่มหนูล่ะคะ"

 "ไว้ทำวันหลัง" แคโรลถอยหลังหนึ่งก้าว "ตอนนี้กลับไปพักก่อน"

 แอลลี่ลุกขึ้นจากเตียงอย่างช้าๆ เก็บกระเป๋าสะพายข้าง

 ขณะที่เธอก้มลงเก็บของ ผมที่ปรกลงมาปรกติปิดหูข้างซ้ายก็เลื่อนเปิดออก

 แคโรลเห็นมัน

 รอยสักเล็กๆ หลังใบหูรูปดาวหกแฉกในวงกลม ขนาดไม่ถึงหนึ่งเ๢๲๻ิเ๬๻๱

 มันคือสัญลักษณ์ของ "Kids Menu" ตามที่ไฟล์ FBI บอกไว้

 "นั่นอะไร" แคโรลถาม

 แอลลี่ชะงัก

 "อะไรเหรอคะ"

 "หลังหูเธอ"

 มือของแอลลี่ยกขึ้นปัดผมปิดหูอย่างรวดเร็ว แต่ช้าไปหนึ่งวินาที

 "รอยสักแฟชั่นค่ะ" เธอตอบด้วยน้ำเสียงที่กลับมาเป็๲ปกติ "ตอนอายุสิบแปดอยากเท่ เลยไปสักร้านถูกๆ แถวสยาม"

 "รูปดาวหกแฉกในวงกลม"

 "..."

 "สัญลักษณ์โบราณของพวกเล่นแร่แปรธาตุ" แคโรลพูดต่อ "เป็๲ต้นกำเนิดของวิชาเคมียุคแรก"

 แอลลี่หัวเราะเบาๆ "อาจารย์รู้ทุกเ๱ื่๵๹เลยนะคะ"

 "มันคือหน้าที่ของฉัน" แคโรลตอบ "ที่จะรู้"

 แอลลี่เดินไปที่ประตูห้องพยาบาล ก่อนจะหันกลับมา

 "ขอบคุณสำหรับยานะคะ"

 "ไม่เป็๲ไร"

 "แล้วก็... ขอโทษที่ทำให้อาจารย์ต้องมาวุ่นวายตอนเย็น"

 "ถ้าเธออ่านฉลากก่อนเท มันจะไม่เกิดขึ้น"

 แอลลี่ยิ้ม เป็๲รอยยิ้มที่แคโรลแยกไม่ออกว่าจริงหรือปลอม

 "พรุ่งนี้หนูมาแล็บใหม่ได้ไหมคะ"

 "ได้" แคโรลตอบ "แต่คราวนี้เธอจะต้องอ่านฉลากทุกขวดก่อนเท ไม่งั้นฉันจะให้เธอดื่มมัน"

 "อาจารย์โหดจัง"

 "เธอชอบแบบนี้ไม่ใช่หรือ"

 คำถามนั้นทำให้แอลลี่หยุดนิ่ง

 เธอมองแคโรลที่ยืนอยู่กลางห้องพยาบาล แสงนีออนจากเพดานสาดลงมาทำให้แว่นตากรอบทองเป็๲ประกาย

 "...อาจจะ" แอลลี่ตอบในที่สุด

 แล้วเดินออกไป

 ---

 สามสิบนาทีต่อมา

 แคโรลกลับมาที่ห้องแล็บเพียงลำพัง

 บีกเกอร์ที่เกิดปฏิกิริยาผิดพลาดถูกเก็บกวาดเรียบร้อยแล้ว พัดลมดูดอากาศยังทำงานเงียบๆ

 เธอเดินไปที่โต๊ะประจำอาจารย์ เปิดลิ้นชักล่างสุดที่ล็อกด้วยรหัส หยิบแฟ้มสีน้ำตาลออกมา

 บนแฟ้มประทับตราสีแดง: **"EYES ONLY — FBI INTERNAL"**

 เปิดแฟ้ม

 หน้าแรก รูปถ่ายของ "Kids Menu" ที่ถ่ายจากกล้องวงจรปิดในบาร์แห่งหนึ่งที่เบอร์ลิน สวมชุดเดรสสีดำ กำลังพูดคุยกับชายวัยกลางคนที่ภายหลังถูกพบเสียชีวิตในโรงแรม

 หน้าสอง รายงานการสืบสวนคดียาเสพติดข้ามชาติที่เกี่ยวข้องกับแก๊งซิลเวอร์ฟ็อกซ์

 ส่วนหน้าสาม ภาพถ่ายจากดาวเทียมของอาคารวิทยาศาสตร์ มหาวิทยาลัยที่เธอกำลังสอนอยู่ มีลูกศรสีแดงชี้ไปที่ห้องแล็บ 4-12

 แคโรลอ่านรายงานเงียบๆ อยู่นาน

 "เด็กนั่น..." เธอพึมพำกับตัวเอง "...ไม่ธรรมดา"

 ปิดแฟ้ม

 เก็บเข้ากระเป๋าหนัง

 ลุกขึ้นเดินไปปิดไฟ

 ห้องแล็บตกอยู่ในความมืด

 ---

 อีกฟากของมหาวิทยาลัย

 ในหอพักนิสิตหญิง ห้อง 721

 แอลลี่นั่งบนเตียงในชุดนอนลายการ์ตูน แปะแผ่นแป้แก้แพ้ที่แก้มซ้าย เปิดโน้ตบุ๊ก

 แอปแชทลับเด้งขึ้นมา

 _"รายงานสถานการณ์"_

 เธอพิมพ์ตอบ: _"เกือบพลาดวันนี้ แต่ควบคุมได้แล้ว"_

 _"เป้าหมาย?"_

 _"ยังไม่จัดการค่ะ"_

 _"ทำไม"_

 แอลลี่หยุดคิด

 มองหน้าจอ

 นึกถึงมือที่เช็ดหน้าให้เธออย่างเบามือ

 _"ติดปัญหานิดหน่อยค่ะ"_

 _"ปัญหา?"_

 _"อาจารย์แก่ๆ คนหนึ่งที่อ่านเกมออกไวเกินไป"_

 _"จัดการมันซะ"_

 _"เดี๋ยวจัดการค่ะ"_

 ปิดแอป

 เอนหลังลงบนหมอน

 "อาจารย์แก่ๆ ที่น่าสนใจเกินกว่าจะฆ่าทิ้งง่ายๆ" เธอกระซิบกับเพดาน "นังนี่ต้องมีอะไรซ่อนไว้มากกว่านี้แน่"

 หลับตาลง

 รอยยิ้มบนใบหน้า