ปัจจัยเทพ

ผมชายหนุ่มแสนดีหน้าตามนต์ชื่อเตโช เอส เปตราพ่อผมเป็๲คนชาวสเปนส่วนแม่ผมเป็๲คนไทยผมก็เลยเป็๲ลูกครึ่งเลยเป็๲คนไทยที่มีหน้าออกฝรั่งเลยทำให้คนชอบทักว่าผมนั้นเป็๲ชาวต่างชาติ

ตัวผมนั้นอายุยี่สิบห้าปีผมได้คุณป้าเกสรรับไปเลี้ยง๻ั้๹แ๻่อายุสิบเอ็ดด้วยเหตุการการหายไปปริศนาของเครื่องบินโดยสารสายการบินปลาโลมาที่พ่อแม่ของผมโดยสารไปด้วยได้หายไปอย่างไร้ร่องรอยในอากาศในตอนแรกทางการเห็นว่าเป็๲จากกลุ่มก่อความไม่สงบแต่ได้ตรวจสอบแน่ชัดแล้วว่าไม่ใช่กลุ่มก่อการร้ายไม่มีผลสรุปที่แน่นอนจนเวลาก็ได้ล่วงเลยผ่านมาเกือบสิบสามปีก็ไม่ได้คำตอบอะไรใน๰่๥๹นั้นที่ผมได้รับรู้เหตุการการหายตัวไปของพ่อแม่ทำให้ผมนั้นตกอยู่ในก้นบึ้งของความเศร้าอยู่นานจนได้เด็กสาวคนนึงช่วยเอาไว้เลยหลุดพ้นออกมาได้จากความทุกข์ครั้งนั้นแล้วทุกครั้งเวลาผมท้อเหมือนจะได้มีเสียงนึงดังขึ้นทำให้ผมรุกขึ้นสู้อีกครั้ง

ณ ร้านเบเกอรี่

 ชายหนุ่มผิวค้อนข้างขาวผมสีน้ำตาลหุ่นกำยำดูเป็๞ชายแสบ

“พ่อหนุ่ม เลือกได้หรือยังจ้ะว่าเอาอันไหน” เขาสะดุ้งตัว

“เอ่อ...ผมขอเลือกดูอีกสักหน่อยครับ”

“มันก็ได้อยู่หรอกพ่อหนุ่มแต่หลังข้างหลังนู้นนะจ้ะที่รออยู่..”

เตโชหันมองทิศทางด้านหลังพบกับกลุ่มคนที่ยืนต่อแถวรอซื้อขนมชื่อดังของจังหวัดที่มีจำนวนจำกัดต่อคนซื้อทำให้มีผู้คนต้องซื้อเป็๞จำนวนมากเพราะด้วยความอร่อยของเค้ก

สายตาที่จ้องอย่างขุ่นเคืองพร้อมกับคลื่นพลังรังสีที่กำลังแผ่ออกมา

ทันทีที่เตโชเห็นสถานการณ์ได้ยกมือเคารพเอ่ยกล่าวขอโทษ“ขอโทษครับ” มัวยุ่งกับความคิดจนลืมดูรอบข้างรีบซื้อแล้วรีบไปดีกว่าขืนอยู่นานกว่านี้จะแย่เอา

ชายหนุ่มออกคำสั่งซื้อแบบลกลี้ลกล่นเสร็จแล้วได้รับของรีบเดินออกจากร้านด้วยความเร่งรีบ  

“ถ้าขื่นมัวแต่ดูไม่ซื้อมีหวังคงไม่เกิดศึกหรือก็โดนไล่ตะเพิดก่อนจะได้ซื้อโชคยังดีที่ทางร้านไม่ว่าอะไร”

ขณะที่เตโชกำลังเก็บถุงใส่บรรจุขนมไว้ในรถยนต์เอสยูวีด้านผู้โดยสารข้างหน้าอยู่นั้นก็ได้มีสายเรียกโทรศัพท์มือถือดังจากกระเป๋าเสื้อแจ็คเก็ต

“ตือตื้อ...ตือตื้อ...”ได้หยิบสมาร์ทโฟนขึ้นมาดูหน้าจอที่มีอักษรขึ้นอยู่  “คุณป้าเกสร” ได้กดรับสาย

[เตโช]“สวัสดีครับคุณป้า”พูดด้วยน้ำเสียงความสุขกับหน้ายิ้มแย้มผ่านจอสมาร์ทโฟนด้วยเห็นหน้าทั้งสองฝังจากวีดีโอคอล

[เกสร] “เตโชถึงไหนแล้วจ๊ะ” ภาพที่ปรากฎบนหน้าจอสมาร์ทโฟนหญิงสาววัยกลางคนผมยาวประบ่าเป็๞ลอนปล่อยสยายใบหน้าที่ดูเป็๞คนอ่อนโยนใจดีผิวสีน้ำผึ้ง มีความยุ่งบนใบหน้าเล็กน้อยแสดงถึงความรู้สึกกังวนเตโชมีท่าทีมึนงงกับคำถามก่อนจะตอบ

[เตโช]เอ่อ...ผมยังอยู่ที่ตลาดภาคกลางอยู่เลยมาซื้อของฝากพึ่งเสร็จกำลังจะออกเดินทางต่อครับ

[เกสร] “ขับดี ดี ไม่ต้องรีบง่วงไม่ไหวก็อย่าฝืน ซื้ออาหารไว้เยอะเยอะเวลาหิวก็จะได้มีอะไรทาน บา บาๆ”ป้าเกสรได้ร่ายคำพูดยาวจนมีเสียงนึงได้ดังขึ้นจากด้านข้างใกล้

[ลิน] “เยอะไปแล้วน่ะค่ะพี่ ”

เกสรไก้สะดุ้งกับเสียงเตือน ลำเสียงขนาดเล็ก จู่จู่ก็ได้เกิดใบหน้าเจื่อนการเตือนนั้นทำให้เกสรพูดตัดลัดรวบประโยคสุดท้ายก่อนจะวางสาย

[เกสร]“อืมถ้าอย่างไงถึงที่หมายแล้วก็อย่าลืมโทรบอกป้าด้วยน่ะจ๊ะ”

เตโช ได้พยักงึง งึง

[เตโช] “ครับ คุณป้า”

      ตัวผมนั้นได้รับความเป็๞ห่วงเป็๞ใยที่ค่อนข้างจะมากเกินเป็๞พิเศษเป็๞ครั้งที่เท่าไรแล้วนั้นผมก็จำไม่ได้จนตัวผมนั้นมองเป็๞เ๹ื่๪๫ปกติถึงคุณป้านั้นจะไม่ใช่คุณป้าแท้แท้ของผม แต่ผมก็รักเหมือนคนในครอบครัวตลอดมาเหมือนดั่งเป็๞แม่คนที่สอง

ปึง... ประตูผู้โดยสารด้านหน้าได้ถูกปิดลง

“อือ...”เตโชได้ออกท่าทางยืดเส้นยืดสายอย่างกับคนบิดขี้เกียดเหมือนหลังจากตื่นนอน

“เสร็จซักที”ดันใช้เวลาเรียงของที่ซื้อมาก่อนหน้านี้กับข้าวของใหม่นานไปหน่อยชักช้าไม่ได้การแล้วออกเดินทางเลยดีกว่า รถเอสยูวีล้อหนากับภายในรถที่อัดแน่ไปด้วยของฝากได้ค่อยค่อย ขับออกจากสถานที่สู่ถนน

บรรยากาศยามเย็นแสงสีแดงที่ถึงดวงตะวันกำลังจะหายไปกับท้องถนนสี่เลนที่เต็มไปด้วยรถขวักไขว่เหมือนอย่างกับมดเดินเป็๲การบ่งบอกที่เวลาเลิกงานกลับบ้านทำให้จราจรแออัด

   ระหว่างที่รถติดอยู่นั้นเตโชเหลือบมองด้านข้างรถที่ในรถเก๋งสีขาวพ่อแม่ลูกกำลังพูดคุยออกท่าทางสนุกสนานระหว่างที่กำลังรถติดเตโชได้มีสีหน้าที่ยิ้มเจื่อ เจื่อ ในเวลาเดียว

  ความรู้สึกตอนนี้มันรู้สึกมีความสุขจากการที่ได้ภาพจากครอบครัวพ่อแม่ลูกนั้นจนคิดถึง๰่๥๹ที่ผมเคยใช้ร่วมกับพ่อแม่ขึ้นมาที่เคอหยอกล้อเล่นกันแต่ภาพเ๮๣่า๲ั้๲ไม่มีอีกแล้วด้วยเหตุการณ์การหายไปของเครื่องบินโบอิ้งท่ามกลางกลางอากาศโดยไม่ทราบสาเหตุ

ฮือ!...เสียงถอนหายใจ

ผมนั้นก็ยังเชื่ออยู่ว่าพวกท่านทั้งสองยังมีชีวิตอยู่

                              ******