โทษที ! พี่มากับระบบ x100

ตอนที่ 110 จงคุกเข่าลงแล้วอ้อนวอนข้า !

ชายวัยกลางคนก็จ้องไปที่เจียงเฉินด้วยท่าทางไม่สบายใจ: “พ่อหนุ่ม ถ้าเจ้ามาที่นี่เพื่อประเมินนักปรุงยา ก็จงนำจดหมายแนะนำตัวออกมาซะ   ”

เจียงเฉินตกตะลึงครู่หนึ่ง: “จดหมายแนะนำตัวคืออะไรรึ?”

“เจ้าไม่รู้แม้กระทั่งกฏของสมาคมนักปรุงยาด้วยซ้ำ แต่กลับกล้าพูดเจ้ามาที่นี่เพื่อประเมินนักปรุงยาหน่ะรึ ?”

"ใครก็ตามที่มายังสมาคมนักปรุงยาแห่งนี้เพื่อประเมินนักปรุงยา คนๆนั้นจะต้องได้รับการรับรองจากนักปรุงยาหรือไม่ก็ต้องมีจดหมายรับรองจากอาจารย์ผู้สอน  "

ทันใดนั้นชายวัยกลางคนก็พูดด้วยความรังเกียจ: "ถ้าเจ้าไม่มีจดหมายแนะนำตัวก็ไสหัวไปพ้นหน้าข้าซะ  "

“ข้าไม่มีจดหมายแนะนำตัว  แต่ข้าที่นี่เพื่อประเมินเป็นนักปรุงยาจริงๆ “

เจียงเฉินขมวดคิ้วเล็กน้อย: "ท่านช่วยพาข้าเข้าไปข้างในได้ไหม จะบอกว่าหยานชิงซวนส่งให้ข้ามาก็ได้ "

“ฮ่าฮ่า...เจ้าหนู หยานชิงซวนเป็นหนึ่งในสามนักปรุงยาระดับ 6 ของอาณาจักรต้าเซี่ยเชียวนะ เจ้ากล้านักที่บอกว่าท่านปรมจารย์หยานแนะนำเจ้ามา เจ้าตลกมากไหมหละ   ”

ทันใดนั้น ชายวัยกลางคนก็เยาะเย้ยอย่างดูถูก

“เจ้าคิดเรื่องไร้สาระเช่นนี้ได้ยังไงเนี่ย?”

ใบหน้าของเจียงเฉินเย็นลง และเขาพูดอย่างหมดความอดทน: "เจ้ามีทางเลือกสองทาง หนึ่งคือให้ข้าเข้าไปขางไหน หรือ สองเรียกใครสักคนออกมา  หยุดทำให้ข้าเสียเวลาได้แล้ว "

“ไอ่หนู สมาคมนักปรุงยาไม่ใช่ที่ที่เจ้าจะมาสร้างปัญหาได้นะ  !”

ใบหน้าของชายวัยกลางคนก็มืดมนและเขาก็ตะโกนใส่เจียงเฉินโดยตรง: "ถ้าไม่อยากเจ็บตัวก็ไสหัวไปซะ มิฉะนั้นอย่าหาว่าข้าไม่เตือน  ”

“เจ้าจะไม่ให้ข้าเข้าไปจริงๆใช่ไหม”

“ข้าขอแนะนำเจ้าว่าอย่าได้ดูถูกคนอื่นดีกว่า!”

“หากเจ้าไม่ให้ข้าเข้าไปเสียตั้งแต่ตอนนี้ อีกสักครู่เจ้าจะต้องคุกเข่าขอร้องให้ข้าเข้าไปอย่างแน่นอน   !”

เจียงเฉินจ้องไปที่ชายวัยกลางคนอย่างเย็นชาและความโกรธก็ประกายในดวงตาของเขา

“เหอะ...เจ้าคิดว่าข้ากลัวเจ้ารึไง ข้าอยากจะรู้นักว่าเจ้าจะทำให้ยังไงให้ข้าคุกเข่าอ้อนวอนเจ้ากัน !”

ชายวัยกลางคนเยาะเย้ย เห็นได้ชัดว่าเขาไม่สนใจคำพูดของเจียงเฉินแม้แต่น้อย

ตัวตนของปรมจารย์หยานชิงซวนนั้นคืออะไร ? ถ้าเด็กคนนี้รู้จักท่านปรมจารย์หยานชิงซวนจริง เขาจะไม่มีตราสัญลักษณ์ของสมาคมนักปรุงยาได้ยังไง  ?

“จะ…อาจารย์เจียง!”

ตอนนี้เอง จู่ๆก็มีเสียงที่ดูค่อนข้างแปลกใจดังมาจากข้างในประตูสมาคมนักปรุงยา  

ในไม่ช้า...

เขาก็เห็นชายวัยกลางคนที่มีตราสัญลักษณ์ของนักปรุงยาระดับ 2 ติดอยู่เดินออกมา 

นักปรุงยาระดับสองคนนี้ไม่ใช่ใครอื่นไกลสำหรับเจียงเฉินหรือชายวัยกลางคนเลย  

เพราะเขาคือจูหมิงหยวนจากศาลาเปาตันนั่นเอง 

เมื่อเห็นการปรากฏตัวของจูหมิงหยวนที่เป็นนักปรุงยาระดับ 2 ชายวัยกลางคนก็เริ่มตกตะลึงและรู้สึกถึงลางสังหรณ์ที่ไม่ดี 

ที่ประตูของสมาคมนักปรุงยา ไม่มีใครอื่นนอกจากเขาและเจียงเฉิน

เป็นไปได้ไหมว่า อาจารย์เจียง ที่จูหมิงหยวนกล่าวถึงเมื่อครู่จะเป็นเด็กหนุ่มที่อยู่ตรงหน้าเขา  ?

“ท่านอาจารย์เจียง ท่านมาทำไมอะไรที่สมาคมนักปรุงยางั้นหรือ?”

ชายวัยกลายคนรู้สึกกังวลเป็นอย่างมากเมื่อเห็นจูหมิงหยวนวิ่งเหยาะๆไปที่เจียงเฉินและพูดด้วยความเคารพ  

เจียงเฉินเหลือบมองชายวัยกลางคนและพูดอย่างเฉยเมย: "ข้าต้องการเข้าไปข้างในเพื่อรับตราของนักปรุงยา แต่กลับถูกเขาขวางไว้ที่หน้าประตู  "

"อะไรกัน?"

เมื่อจูหมิงหยวนได้ยินสิ่งนี้ สายตาของเขาก็จับจ้องไปที่ชายวัยกลางคน

ชิบหายแล้วไง!

เมื่อเห็นฉากนี้ ใบหน้าของชายวัยกลางคนก็ซีดเผือกทันที

ก่อนที่จูหมิงหยวนจะได้พูดอะไร เขาก็คุกเข่าลงต่อหน้าเจียงเฉินทันทีและพูดออกมาด้วยเสียงที่ดัง  

“เจียง...ท่านอาจารย์เจียงขอรับ ข้าผิดไปแล้ว ดวงตาสุนัขของข้าหามีแววไม่ที่มองไม่เห็นเขาไท่ซานเช่นท่าน ข้าผิดไปแล้วขอรับได้โปรดยกโทษให้กับความโง่เขลาของข้าด้วย  !“