ทะลุมิติมาเป็นซูเปอร์เจ่เจ้

แน่นอนว่าถังฉีมองเห็นความไม่เต็มใจในสายตาของน้องชาย ความจริงแล้วนางไม่ได้ต้องการมีดเหล่านั้นคืน

แค่ต้องการจะให้บทเรียนกับพวกเขาเท่านั้น

“ตกลง พวกเราจะไม่ให้คนในหมู่บ้านเห็นเด็ดขาดขอรับ”

ถังเฟิงเอ่ยด้วยสีหน้าเศร้าหมอง เดิมทีเขาตั้งใจจะอวดสิ่งนี้กับถังจี๋

“ดีมาก ในเมื่อครอบครัวของเราไม่มีผู้ใหญ่คอยดูแล เราจะต้องไม่ทำตัวโดดเด่นและปกป้องตัวเองให้ดี อีกไม่นาน ข้าจะซื้อสุนัขมาเฝ้าบ้าน”

ถังฉีเอ่ยด้วยท่าทีจริงจัง ตระหนักถึงสถานการณ์ของพวกเขาในเวลานี้ เป็นไปไม่ได้ที่จะซื้อหาคนรับใช้ด้วยสัญญาผูกพันธะ

และนางก็ไม่ไว้ใจใครให้ดูแลบ้าน

นอกจากนี้ อีกไม่นานนางตั้งใจว่าจะทำเกลือ และจะให้ใครล่วงรู้ความลับนี้ไม่ได้เด็ดขาด

…

นางเสี่ยวฉินกลับไปถึงบ้านและพยายามปลอบประโลมนางฉินให้เย็นลง และทันทีที่แม่สามีหลับ นางก็รีบออกจากบ้านไป

เวลานี้ หลี่ต้ากวงกำลังดื่มชาอยู่ในบ้าน และภรรยาของเขากำลังยุ่งอยู่ในครัว

“พี่หลี่ ท่านอยู่บ้านหรือไม่?”

นางเสี่ยวฉินเดินเข้ามาในบ้านอย่างระมัดระวัง

เมื่อได้ยินเสียงของนาง หลี่ต้ากวงจึงรีบลุกขึ้นและเดินออกมา

“กลางวันแสก ๆ เช่นนี้ เจ้ามาทำไมกัน? พวกเราตกลงว่าจะใช้สัญญาณในการนัดพบกันไม่ใช่หรือ?”

หลี่ต้ากวงเอ่ยขึ้นด้วยสีหน้าขุ่นเคือง ฉวยโอกาสตอนที่ภรรยาของเขายังไม่ออกมา

“ใครมาน่ะ?”

เมื่อได้ยินเสียงผู้หญิงด้านนอก นางโจวที่ยุ่งอยู่กับงานครัวจึงเดินออกมา

“พี่สะใภ้โจว ที่บ้านข้ามีของบางอย่างต้องกำจัด เห็นทีจะต้องให้สามีของท่านช่วย”

นางเสี่ยวฉินไม่เคยสนใจไยดีพี่สะใภ้ผู้นี้มาก่อน ทว่ายามนี้นางไม่ได้วางตัวเหมือนเมื่อก่อน

“โอ้ เจ้าเองหรือ ไปเถอะ ต้ากวง รีบกลับมากินข้าวนะ ข้าวเย็นจะเสร็จแล้ว”

นางโจวไม่ได้นึกสงสัย เพราะถือได้ว่าครอบครัวของตนเองร่ำรวยมั่งคั่ง เป็นธรรมดาที่คนในหมู่บ้านมักจะมาขอความช่วยเหลือ

แม้ว่าหลี่ต้ากวงจะไม่รู้ว่านางเสี่ยวฉินมีธุระอะไร แต่เขาก็ตามนางออกไปอย่างเลี่ยงไม่ได้

เมื่อมาถึงสถานที่รกร้าง หลี่ต้ากวงก็หยิกบั้นท้ายของนางเสี่ยวฉิน

“เหตุใดเจ้าถึงรีบร้อนมาหาข้าในตอนกลางวันเช่นนี้?”

เขาเอ่ยด้วยรอยยิ้มเลศนัย

“อย่ามาทำตัวรุ่มร่าม ที่ข้ามาก็เพราะมีเรื่องสำคัญต้องบอกท่าน”

นางเสี่ยวฉินมีท่าทีจริงจังขึ้นทันที

“หืม?”

หลี่ต้ากวงรู้จักนางเสี่ยวฉินดี และทันทีที่เห็นท่าทางของนาง เขาก็นิ่งเงียบและตั้งใจฟัง

“ข้ารู้สึกอยู่เสมอว่าถังฉีจะต้องรู้อะไรบางอย่างเกี่ยวกับแม่ของนาง เมื่อครู่นางพูดต่อหน้าผู้นำตระกูลว่าต้องการชันสูตรพลิกศพ!”

หลังจากที่นางเสี่ยวฉินพูดจบ นางก็มองชายตรงหน้าด้วยความประหม่า นึกเสียใจที่ตนเองหุนหันพลันแล่น!

“อย่างนั้นหรือ? หากนางเด็กนั่นอยากจะเดินตามรอยแม่ของนางนักละก็ ข้าจะช่วยสงเคราะห์ให้เอง”

หลี่ต้ากวงรู้สึกไม่สบายใจ

“ไม่ได้เด็ดขาด นางพูดเรื่องชันสูตรศพให้ทุกคนได้ยิน หากพวกเราลงมือกับนางเวลานี้ก็เท่ากับร้อนตัว”

นางเสี่ยวฉินไม่ได้กล้าหาญเหมือนที่ผ่านมาแล้ว

นางรู้สึกว่าถังฉีกลายเป็นคนที่น่ากลัวเกินกว่าจะรับมือ จึงไม่กล้าทำอะไรวู่วาม

“บัดซบ เช่นนั้นจะให้ข้าทำอย่างไร? คนก็ตายไปแล้ว หากเจ้าไม่หวาดกลัวจนใช้เข็มพิษละก็ พวกเราคงไม่ตกอยู่ในสถานการณ์เช่นนี้”

หลี่ต้ากวงได้แต่โทษนางเสี่ยวฉิน

“มาพูดตอนนี้จะมีประโยชน์อะไร ที่สำคัญคือพวกเราต้องเอาเข็มพิษออกมาก่อนที่พวกเขาจะลงมือ ทำให้ดูเหมือนหมาป่ามาขุดหลุมศพก็ได้ เช่นนี้ก็ไม่เหลือหลักฐานอะไรแล้ว”

พูดจบ ใบหน้าชั่วร้ายของนางเสี่ยวฉินก็ปรากฏขึ้น

เมื่อผ่านเรื่องนี้ไปได้ นางค่อยจัดการกับเด็กหญิงตัวปัญหา 

“พวกเราต้องวางแผนเรื่องนี้ให้รอบคอบ”

หลี่ต้ากวงลังเลใจ ต่อให้พบว่านางหวังถูกฆ่า แต่ก็ไม่มีหลักฐานที่จะสาวมาถึงตัวเขา

“อืม ข้ารู้ว่านางเด็กนั่นสงสัยข้า หากเกิดเรื่องขึ้นจริง ข้าไม่ปล่อยท่านไปแน่”

เมื่อพูดจบ นางเสี่ยวฉินก็รีบจากไป

จิตสังหารฉายในแววตาหลี่ต้ากวง

หากนางเสี่ยวฉินไม่รีบไปละก็ นางอาจจะพบจุดจบเช่นเดียวกับนางหวังก็เป็นได้

…

ในตอนบ่าย ซินแสผู้มีชื่อเสียงก็มาถึงหมู่บ้านตระกูลถัง

เมื่อถึงเวลาทำอาหารเย็น ชาวบ้านทุกคนในหมู่บ้านต่างก็ได้รู้ว่า ถังฉีตั้งใจจะเปิดโลงมารดาเพื่อทำการชันสูตรพลิกศพ!

หลี่ต้ากวงเฝ้ามองด้วยแววตาเย็นชา เขาเดินสำรวจรอบบ้านหลังเก่า จากนั้นจึงกลับบ้านของตัวเอง

ถังฉีเฝ้าสังเกตการณ์อยู่เงียบ ๆ

พลังงานสีดำลอยอยู่เหนือศีรษะของเขา ทว่าเบาบางกว่านางเสี่ยวฉิน

นางจึงรู้สึกโล่งใจ

…

ตอนเที่ยงคืน หลี่ต้ากวงไปที่สุสานเพียงลำพัง

“ผู้นำตระกูล มีคนอยู่ตรงนั้น ดูเหมือนจะเป็นจริงตามที่ฉีเอ๋อร์พูด คนร้ายเผยตัวออกมาแล้ว”

ถังหม่านกุ้ยเอ่ยเสียงขุ่น

พวกเขาเฝ้าอยู่ตรงนี้มานานแล้ว รอจับคนร้ายให้ได้คาหนังคาเขา

ทว่าเงาร่างที่อยู่ไกล ๆ นั้นเพียงเดินไปรอบ ๆ สักพักก็จากไป

“รออีกหน่อยเถอะ ฉีเอ๋อร์บอกว่าพวกเขาระวังตัวมาก บางทีพวกเขาอาจจะรอจนถึงรุ่งสาง”

ผู้นำตระกูลรู้สึกปวดหลังเล็กน้อยหลังจากนอนอยู่ที่นี่ทั้งคืน

โชคดีที่ใกล้จะถึงฤดูหนาว เวลานี้จึงไม่มียุงมากวนใจ

หลี่ต้ากวงเดินไปรอบ ๆ หลุมศพโดยไม่ทำอะไร

เมื่อใกล้รุ่งสาง มีเงาร่างของคนสองคนแอบย่องออกมาจากหมู่บ้านตระกูลถัง

หลังจากที่ทั้งสองคนพบกัน พวกเขาก็รีบเดินไปที่สุสาน

ไม่นาน พวกเขาก็มาถึงหลุมฝังศพของนางหวัง

ผู้นำตระกูลและคนอื่น ๆ ที่เฝ้าดูเหตุการณ์ทั้งคืนต่างมีกำลังใจขึ้นเมื่อเห็นภาพตรงหน้า!

“ไม่คิดเลยว่าจะเป็นพวกเขา!”

ถังหม่านกุ้ยเห็นเงาร่างทั้งสองและเชื่อคำพูดของถังฉีทันที

หากพวกเขาทำผิดจริง เหตุใดถึงมาทำลายหลักฐานเอาตอนนี้?

“เฮ้อ…หากเจ้าเอาเข็มพิษออกมา พวกเราคงไม่ต้องเจอกับสถานการณ์เช่นนี้”

หลี่ต้ากวงโอดครวญขณะมุ่งหน้าไปยังสุสานทั้ง ๆ ที่รู้สึกสังหรณ์ใจไม่ดี

“เลิกพูดถึงเรื่องนั้นเถอะ หากตอนนั้นท่านไม่รีบร้อน ผู้หญิงคนนั้นคงไม่รู้เรื่องของเรา”

นางเสี่ยวฉินตอบโต้

พวกเขาก็เป็นเช่นนี้ การเถียงกันไปมาทำให้ความกล้าของพวกเขาเพิ่มมากขึ้น 

“หยุดพูดได้แล้ว รีบทำให้เสร็จจะได้รีบกลับ ไม่เช่นนั้น หากพวกชาวบ้านตื่นมาเห็นพวกเราละก็ ไม่รู้จะแก้ตัวอย่างไร”

ขณะที่หลี่ต้ากวงเตรียมขุดหลุมศพ ผู้นำตระกูลและคนอื่น ๆ ก็โผล่ออกมาจากที่ซ่อน

พวกเขาถูกจับตัวไว้ท่ามกลางความตกตะลึง

นางเสี่ยวฉินไม่เคยเผชิญกับการปะทะเช่นนี้มาก่อน นางรู้สึกหวาดกลัวจนควบคุมตัวเองไม่ได้ ทันใดนั้น กลิ่นอันไม่พึงประสงค์ก็คละคลุ้ง

นางรู้ตัวว่าหมดสิ้นหนทางแล้ว

“ผู้นำตระกูล ปล่อยข้านะ ท่านคิดจะปล้นข้าหรือ?”

หลี่ต้ากวงเป็นฝ่ายกล่าวหาพวกเขาก่อน

“หลี่ต้ากวง เจ้าต่างหากที่เป็นโจรไม่ใช่พวกเรา ดึก ๆ ดื่น ๆ ป่านนี้ เจ้าออกมาขุดหลุมทำไม? และเจ้า เสี่ยวฉิน พวกเจ้าเริ่มคบชู้กันตั้งแต่เมื่อไร!?”

ผู้นำตระกูลมองพวกเขาด้วยสายตาเหยียดหยามราวกับมองสิ่งสกปรก

******************************