หนูน้อยผู้สะสมบุญข้ามภพ มาเกิดใหม่พร้อมระบบร้านค้าบุญกุศล

        ตระกูลซ่งและจวนเป่ยกุยอ๋องระดมสรรพกำลังทั้งหมดที่มีเพื่อสืบเสาะหาตัวการใหญ่เบื้องหลังกลุ่มข้ารับใช้ราชวงศ์เฉิง

        ด้วยเครือข่ายข่าวกรองอันกว้างขวางของซ่งจิ้งอัน ผนวกกับกำลังพลทหารใต้บัญชาของซ่งติ้งหย่วนและเป้ยจิ้งหาน ในที่สุดเบาะแสอันกระจัดกระจายก็ถูกปะติดปะต่อเข้าด้วยกันจนปรากฏเป็นรูปธรรม เผยโฉมหน้าผู้นำกลุ่มที่ซ่อนตัวอยู่ในเงามืด

        "ฉีจิ้งจง" ซ่งจิ้งอันเอ่ยชื่อนั้นออกมาด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ สีหน้าเคร่งขรึมจริงจัง "เขาคืออดีตแม่ทัพใหญ่ผู้เกรียงไกรแห่งราชวงศ์เฉิง บุรุษผู้มีความจงรักภักดีอย่างสุดโต่ง ยามที่ราชวงศ์เฉิงล่มสลายลงเมื่อสามสิบปีก่อน เขาอาศัยความเจ้าเล่ห์หลบหนีการกวาดล้างและซ่อนตัวอยู่ในเงามืดมาโดยตลอด คอยรวบรวมขุมกำลังผู้ภักดีที่ยังหลงเหลือเพื่อรอคอยวันที่จะกอบกู้ราชวงศ์เฉิงขึ้นมาอีกครั้ง"

        "และบัดนี้ เมื่อเขารู้แน่ชัดแล้วว่าทายาทสายเลือดสกุลเฉิงคนสุดท้ายอย่างเป่ยกุยอ๋อง ไร้ซึ่งปณิธานที่จะก่อกบฏล้มล้างแผ่นดินปัจจุบัน เขาจึงหันเป้าหมายมาที่อันอันแทน" เป้ยจิ้งหานเอ่ยเสริมขึ้น ดวงตาคู่คมทอประกายเย็นเยียบดุจเกล็ดน้ำค้างแข็ง

        เหยาเหยาซึ่งนั่งฟังอยู่ข้างๆ เริ่มครุ่นคิด

        'ฉีจิ้งจง... คนที่มีความภักดีอย่างบ้าคลั่งและสุดโต่งเช่นนี้น่ากลัวที่สุด เพราะเขาปักใจเชื่ออย่างแรงกล้าว่าสิ่งที่ตนทำคือความถูกต้องอันชอบธรรม เพื่ออุดมการณ์บ้าคลั่งนั้น เขาย่อมไร้ซึ่งความปรานี และพร้อมทำทุกวิถีทางโดยไม่สนวิธีการ... แม้กระทั่งการลักพาตัวเด็กบริสุทธิ์'

        ทว่าวิกฤตในครั้งนี้ไม่ได้จำกัดอยู่เพียงแค่ภัยคุกคามจากกลุ่มกบฏราชวงศ์เฉิงเท่านั้น

        ในเวลาเดียวกัน ราชสำนักต้าเหยียนก็กำลังย่างก้าวเข้าสู่ช่วงเปลี่ยนผ่านครั้งสำคัญ ฮ่องเต้เซียวเฉิงต้าทรงพระชราภาพและมีพระอาการประชวรบ่อยครั้งขึ้น รัชทายาทจิ่งเฉินจึงเริ่มเข้ามามีบทบาทในการบริหารราชการแผ่นดินและว่าราชการแทนมากขึ้น เพื่อเตรียมความพร้อมในการสืบราชสันตติวงศ์

        และในช่วงหัวเลี้ยวหัวต่ออันแสนอ่อนไหวเช่นนี้ ขุนนางบางกลุ่มในราชสำนักก็เริ่มพุ่งเป้าและจับตาดูเป่ยกุยอ๋องด้วยสายตาหวาดระแวง

        "เป่ยกุยอ๋องมีสายเลือดของราชวงศ์เฉิงไหลเวียนอยู่ครึ่งหนึ่ง มิหนำซ้ำในมือยังกุมกำลังทหารชายแดนไว้มหาศาล" ขุนนางผู้หนึ่งกระซิบกระซาบกับพวกพ้องในมุมมืดของท้องพระโรง

        "เวลานี้พวกกลุ่มกบฏราชวงศ์เฉิงเริ่มเคลื่อนไหวอย่างโจ่งแจ้งขึ้นเรื่อยๆ ใครจะรับประกันได้ว่าเป่ยกุยอ๋องไม่ได้แอบสมคบคิดกับพวกมันอยู่เบื้องหลัง? หากฮ่องเต้องค์ใหม่ขึ้นครองราชย์ เป่ยกุยอ๋องผู้นี้อาจกลายเป็นภัยคุกคามที่น่ากลัวที่สุด..."

        กระแสข่าวลืออื้อฉาวเช่นนี้เริ่มแพร่สะพัดไปทั่วราชสำนักอย่างรวดเร็ว ราวกับมีมือที่มองไม่เห็นคอยโหมกระพือ สร้างแรงกดดันอันหนักอึ้งให้แก่เป้ยจิ้งหานอย่างเงียบๆ

        ——————

        ทันทีที่เหยาเหยาทราบเรื่องข่าวลือที่กำลังแพร่สะพัดในราชสำนัก นางก็มองทะลุปรุโปร่งถึงแผนการร้ายของพวกเขาในทันที

        'นี่มันคือแผนการยิงปืนนัดเดียวได้นกสองตัวชัดๆ!' นางวิเคราะห์ในใจอย่างรวดเร็ว 'ด้านหนึ่ง กลุ่มกบฏราชวงศ์เฉิงต้องการลักพาตัวอันอันไปเป็นหุ่นเชิด แต่อีกด้านหนึ่ง พวกมันก็จงใจเคลื่อนไหวให้ราชสำนักเกิดความระแวงว่าพี่หานกำลังสมคบคิดกบฏ... หากเราเดินหมากพลาดเพียงก้าวเดียว ต่อให้ปกป้องอันอันไว้ได้ พี่หานก็อาจถูกราชสำนักตราหน้าว่าเป็นกบฏและถูกกำจัดอยู่ดี'

        'ที่ร้ายกาจที่สุดคือ กลุ่มกบฏนั่นอาจจงใจเปิดเผยร่องรอยการเคลื่อนไหว เพื่อบีบให้ราชสำนักลงมือกับพี่หาน หากเขาถูกราชสำนักบีบคั้นจนไร้ทางออกหรือถูกกำจัด พวกมันก็จะใช้โอกาสนี้ประกาศกร้าวว่า ‘ราชวงศ์ต้าเหยียนฆ่าทายาทสายเลือดราชวงศ์เฉิง’ เพื่อใช้เป็นข้ออ้างอันชอบธรรมในการปลุกระดมผู้คนให้ลุกฮือขึ้นก่อกบฏ!'

        จากนั้นเหยาเหยาจึงถ่ายทอดข้อวิเคราะห์อันเฉียบแหลมนี้ในที่ประชุมครอบครัว ทุกคนที่ได้ฟังต่างมีสีหน้าเคร่งเครียดและตระหนักถึงความรุนแรงของสถานการณ์

        "เหยาเหยาคิดได้ทะลุปรุโปร่งยิ่งนัก" ซ่งจิ้งอันพยักหน้าเห็นด้วย สีหน้าฉายแววกังวลไม่น้อย "ฉีจิ้งจงไม่ได้ต้องการเพียงตัวอันอัน แต่เขากำลังวางแผนทำลายความไว้วางใจระหว่างเป่ยกุยอ๋องกับราชสำนักอย่างย่อยยับ ช่างเป็นอุบายที่อำมหิตและแยบยลยิ่งนัก!"

        "ดังนั้น เราต้องดำเนินแผนการสองทางไปพร้อมกัน" เหยาเหยาเสนอแนะ "หนึ่งคือต้องปกป้องอันอันและพลิกแผ่นดินล่าตัวฉีจิ้งจง สองคือพี่หานต้องแสดงความจงรักภักดีต่อราชสำนัก โดยเฉพาะต่อรัชทายาทจิ่งเฉินผู้ที่จะขึ้นครองราชย์ในภายภาคหน้า เพื่อทลายความระแวงแคลงใจทั้งหมดให้สิ้นซาก"

        เป้ยจิ้งหานเห็นพ้องกับแผนการอันชาญฉลาดของภรรยา เขาจึงตัดสินใจเข้าเฝ้ารัชทายาทจิ่งเฉินด้วยตนเองเพื่อเปิดอกพูดคุยและแสดงความบริสุทธิ์ใจอย่างตรงไปตรงมา

        ภายในตำหนักรัชทายาทอันโอ่อ่า เป้ยจิ้งหานกราบทูลความจริงทั้งหมดอย่างไม่มีปิดบัง ทั้งเรื่องที่กลุ่มกบฏราชวงศ์เฉิงพยายามลักพาตัวอันอัน และเจตนาชั่วร้ายของพวกมันที่จะใช้สายเลือดราชวงศ์เฉิงในตัวบุตรชายของเขาเป็นเครื่องมือในการก่อกบฏ

        "ทูลฝ่าบาท" เป้ยจิ้งหานคุกเข่าประสานมือเอ่ยด้วยน้ำเสียงหนักแน่น "กระหม่อมไม่เคยมีความคิดที่จะกอบกู้ราชวงศ์เฉิง และไม่มีวันสมคบคิดกับกลุ่มกบฏเหล่านั้นอย่างเด็ดขาด ตรงกันข้าม พวกมันคือศัตรูคู่อาฆาตที่หมายเอาชีวิตและเสรีภาพของบุตรชายกระหม่อม กระหม่อมจึงมาที่นี่ เพื่อถวายสัตย์ปฏิญาณว่าจะจงรักภักดีต่อราชวงศ์ต้าเหยียนและต่อใต้ฝ่าพระบาทด้วยชีวิตตราบจนลมหายใจสุดท้าย"

        รัชทายาทจิ่งเฉินมองลึกลงไปในดวงตาของเป้ยจิ้งหานอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะพยักหน้าช้าๆ ด้วยความอบอุ่น "ข้าเชื่อใจเจ้า เป่ยกุยอ๋อง เจ้าได้พิสูจน์ความจงรักภักดีให้ข้าเห็นประจักษ์มานับครั้งไม่ถ้วนแล้ว ทั้งยามร่วมมือกันปราบกบฏอ๋องรอง และยามที่เจ้าเอาชีวิตเข้าแลกในศึกสงครามชายแดน... ข้าจะไม่มีวันหูเบาหลงเชื่อข่าวลือไร้สาระเหล่านั้น และข้าจะยืนเคียงข้างเจ้าเพื่อกวาดล้างกลุ่มกบฏราชวงศ์เฉิงนี้ให้สิ้นซาก"

        เซียวจิ่งเฉินนิ่งเงียบไปชั่วอึดใจ ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความจริงใจและซาบซึ้ง "อันที่จริง ข้าเข้าใจความรู้สึกของเจ้าดี... มนุษย์เรามิอาจเลือกกำเนิดได้ แต่เจ้ากลับเลือกที่จะภักดีต่อแผ่นดินที่เจ้าอาศัยและปกป้อง มากกว่าสายเลือดเก่าก่อนที่ไหลเวียนอยู่ในกาย การตัดสินใจเช่นนี้ต้องใช้ความเด็ดเดี่ยวและจิตใจที่หนักแน่นมั่นคงอย่างที่สุด... เป่ยกุยอ๋อง ยามที่ข้าขึ้นครองราชย์ ข้าหวังใจเป็นอย่างยิ่งว่าจะได้มีขุนนางผู้ซื่อสัตย์และภักดีเช่นเจ้ายืนเคียงข้างข้าเสมอไป"

        เป้ยจิ้งหานน้อมรับคำด้วยความซาบซึ้งใจ "ขอบพระทัยพ่ะย่ะค่ะ"

        ——————

        ด้วยแรงสนับสนุนและความไว้วางใจอย่างเต็มเปี่ยมจากรัชทายาท เป้ยจิ้งหานจึงได้รับมอบอาญาสิทธิ์ในการกวาดล้างกลุ่มกบฏราชวงศ์เฉิงอย่างเป็นทางการ ซึ่งช่วยสลายม่านหมอกแห่งความหวาดระแวงในราชสำนักลงไปจนหมดสิ้น

        'ช่างโชคดีเหลือเกินที่รัชทายาทจิ่งเฉินทรงเป็นผู้เปี่ยมด้วยคุณธรรมและเชื่อมั่นในตัวพี่หาน' เหยาเหยาคิดพลางลอบถอนหายใจด้วยความโล่งอก 'นี่คือผลลัพธ์จากการที่ครอบครัวเราเลือกหนุนหลังรัชทายาทมาตั้งแต่ต้น และความซื่อสัตย์ที่พี่หานเพียรสร้างมาตลอด... มิตรภาพและสายสัมพันธ์อันดีในวันวาน ได้กลายมาเป็นร่มเงาปกป้องเราในยามที่พายุพัดกระหน่ำเช่นวันนี้!'

        ทว่านางรู้ดีว่าสงครามครั้งนี้ยังไม่จบ ตราบใดที่ฉีจิ้งจงยังคงลอยนวลอยู่ อันอันน้อยย่อมไม่มีวันปลอดภัยอย่างแท้จริง

        'ก้าวต่อไปคือการลากคอฉีจิ้งจงออกมา' นางคิดคำนวณในใจ 'แต่จิ้งจอกเฒ่าที่ซ่อนตัวในเงามืดมานานถึงสามสิบปีย่อมไม่ใช่เหยื่อที่จะจับกุมได้ง่ายๆ... ข้าต้องคิดแผนการที่แยบยลเพื่อล่อให้มันยอมเผยตัวออกมาเอง'

        ——————

        ในค่ำคืนอันเงียบสงบ เหยาเหยานั่งครุ่นคิดหาทางจัดการกับฉีจิ้งจงอยู่ข้างเตียงนอนของอันอันที่กำลังหลับใหล

        'ฉีจิ้งจงต้องการตัวอันอันเพราะสายเลือดราชวงศ์เฉิงที่ไหลเวียนอยู่ในกายเขา' นางคิดวิเคราะห์อย่างละเอียด 'ตราบใดที่มันยังเชื่อว่ามีโอกาสชิงตัวอันอันได้สำเร็จ มันย่อมส่งคนมาลอบโจมตีไม่หยุดหย่อน... เช่นนั้น เหตุใดข้าไม่ใช้ความปรารถนาอันบ้าคลั่งของมันมาเป็นเหยื่อล่อเล่า?'

        แผนการหนึ่งค่อยๆ ก่อตัวขึ้นในสมองอันชาญฉลาดของนาง 'หากเราจงใจ ‘เปิดช่องโหว่’ จัดฉากให้ดูเหมือนว่าการคุ้มกันอันอันหละหลวมลง เพื่อล่อให้ฉีจิ้งจงทนไม่ไหวจนต้องลงมือด้วยตัวเอง แล้วเราค่อยตลบหลังจับกุมมันคาหนังคาเขา...'

        'แต่ไม่ได้... การเอาอันอันไปเสี่ยงเป็นเหยื่อล่อมันอันตรายเกินไป' นางรีบส่ายหน้าปฏิเสธความคิดนั้น พลางกระชับอ้อมกอดดึงลูกน้อยเข้ามาแนบชิดด้วยความหวงแหน 'ไม่ ข้าจะไม่มีวันเอาลูกชายสุดที่รักไปเผชิญกับความเสี่ยงแม้เพียงเสี้ยวเล็บเด็ดขาด... ต้องใช้วิธีอื่น ใช้ ‘ตัวปลอม’ หรือ ‘ข้อมูลลวง’ ในการล่อหลอกแทน'

        'จริงด้วย! ข้าคิดออกแล้ว!' ดวงตาคู่สวยเปล่งประกายระยับด้วยความเจ้าเล่ห์ 'เราจะปล่อยข่าวลือลวงออกไปว่า เพื่อความปลอดภัยของอันอัน เราจะแอบส่งตัวเขาไปเลี้ยงดูที่ตำหนักนอกเมืองอันห่างไกล จากนั้นก็จัดตั้งขบวนรถม้าลวงที่ดูเหมือนมีการคุ้มกันอย่างหละหลวม ล่อให้ฉีจิ้งจงนำกำลังเข้าโจมตี ทว่าในขบวนรถม้านั้นจะไม่มีอันอันอยู่จริง มีเพียงกับดักมรณะและกองกำลังยอดฝีมือที่เราเตรียมต้อนรับพวกมันไว้พร้อมสรรพ!'

        เหยาเหยายกยิ้มบางเบาที่มุมปาก ไหวพริบอันเฉียบแหลมที่นางใช้เอาตัวรอดและพลิกชะตาชีวิตมาตั้งแต่เยาว์วัย บัดนี้พร้อมแล้วที่จะถูกนำมาใช้เพื่อปกป้องแก้วตาดวงใจของนาง

        'คอยดูเถอะ ฉีจิ้งจง...' นางคิดในใจด้วยแววตาเด็ดเดี่ยวและเยือกเย็น 'เจ้าบังอาจคิดจะใช้ลูกชายของข้าเป็นเครื่องมือทางการเมือง... แต่เจ้านั่นแหละที่จะต้องเดินเข้าสู่ลานประหารที่ข้าจัดเตรียมไว้ให้ด้วยตัวเอง!'

        เป้ยจิ้งหานที่เพิ่งเดินเข้ามาในห้อง ทันเห็นรอยยิ้มเจ้าเล่ห์แสนซนที่มุมปากของฮูหยิน เขาก็รู้ได้ทันทีว่านางคิดแผนการอันร้ายกาจออกแล้ว "คิดแผนการดีๆ ได้แล้วหรือ"

        "เจ้าค่ะ" เหยาเหยาพยักหน้ารับ ดวงตากลมโตทอประกายระยับด้วยความมั่นใจ "พี่หาน ข้ามีแผนการเด็ดหัวฉีจิ้งจงแล้ว... ทว่าแผนการนี้ต้องอาศัยความร่วมมือจากทุกคน"