“ตื่นแล้วเหรอครับฮันนี่ ผมกำลังจะเอาชุดเข้าไปให้พอดีเลย”
เตชัสเป็ฝ่ายทำลายความเงียบขึ้นก่อน แม้จะรู้ว่าเธอกำลังอยู่ในภวังค์ความใ แต่เขาก็ไม่รู้จะพูดอะไรที่มันดีไปกว่านั้น เพราะไม่เคยมีผู้หญิงคนไหนตื่นมาแล้วยืนหน้าซีดส่งสายตาตื่นใใส่เขาแบบนี้สักคน พอเจอเข้าก็ไปไม่ถูกเหมือนกัน
พลอยชมพูกลืนน้ำลายลงคออย่างฝืดเฝื่อน เธอควรโวยวายตีโพยตีพายหรือควรทำอย่างไร เกิดอะไรขึ้นกับเธอกันแน่ เธอถึงได้มาอยู่ในห้องรโหฐานกับผู้ชายแปลกหน้าคนนี้ได้ แล้วปณิตาไปอยู่เสียที่ไหนกัน
“คุณจะอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนไหม แล้วค่อยมาคุยกัน นี่ครับชุดคุณ”
พลอยชมพูหลุบตาลงมองเดรสสีขาวที่เขายื่นมาตรงหน้าก่อนช้อนสายตาขึ้นมองคนตัวโต เธอว่าเธอสูงโปร่งเกินมาตรฐานหญิงไทยแล้ว แต่เขากลับสูงใหญ่กว่าเธอมากมายนัก ดูเหมือนว่าเธอจะตัวเล็กลงถนัดตาเมื่อเขาเข้ามายืนใกล้ๆ แบบนี้
เตชัสสบลึกเข้าไปในดวงตากวางซึ่งเต็มไปด้วยความสงสัยและหวาดหวั่นนั้น
ให้ตายดับ! เธอทำให้ใจเขาเต้นแรงอีกจนได้ เขาต้องพยายามหักห้ามใจไม่ให้ยกมือขึ้นประคองดวงหน้าหวานนั้น แม้ใจร่ำๆ อยากจะทำอย่างนั้นก็ตาม
พลอยชมพูรู้สึกหน้าร้อนผ่าวเมื่อสบประสานสายตาคมที่ฉายแววประหลาดล้ำ หญิงสาวรู้สึกไม่อาจทานต่อสายตาคู่นั้นได้จึงเลื่อนหลุบหนี เธอช่างทำตัวน่าอายนัก มาอยู่ในที่รโหฐานกับผู้ชายแปลกหน้าโดยไม่รู้ที่มาที่ไปในสภาพแบบนี้แทนที่จะรีบออกไปให้เร็วที่สุดกลับมายืนให้เขาจ้องมองอย่างไม่รู้จักเขินอาย
เตชัสทอดสายตามองตามแผ่นหลังบอบบางที่ผลุบหายเข้าห้องนอนไปหลังจากเ้าหล่อนยื่นมือมาคว้าเสื้อผ้าไปจากเขาโดยไม่ปริปากอะไรสักคำด้วยสายตาอ่อนแสง ไม่รู้ทำไมเขาถึงรู้สึกพึงใจในทุกอิริยาบถของเธอ ไม่ว่ามุมไหนก็ดูน่ามองไปเสียหมด แต่ก็แปลก! สีหน้าแววตาดูตกอกใขนาดนั้น แต่กลับไม่โวยวายสักนิด อย่าว่าแต่เปล่งวาจาพูดคุยกับเขาเลย แม้แต่เสียงอุทานเบาๆ สักนิดยังไม่มี
ขณะที่เตชัสเดินกลับมาโทรสั่งอาหารเช้าพร้อมเครื่องดื่มแล้วย้ายตัวเองไปนั่งทอดอารมณ์ที่โซฟาเปิดโทรทัศน์ดูรายการต่างๆ ไปพลางระหว่างรอเธอออกมาอีกครั้ง ทางด้านในพลอยชมพูก็รีบกดล็อคลงกลอนประตูอย่างแ่าเสร็จแล้วก็รีบวิ่งเข้าห้องน้ำเพื่อเปลี่ยนเสื้อผ้า ขัดใจอยู่บ้างที่ชุดช่างแสนสั้นและล่อแหลม ถ้ารู้ว่าจะต้องมาตกอยู่ในสถานการณ์แบบนี้ เธอจะไม่มีวันสวมชุดนี้ตามคำคะยั้นคะยอของปณิตาเด็ดขาด
เสร็จสรรพก็ออกมายืนคิดหนักตรงหน้าประตูห้องนอน ใจภาวนาขออย่าให้เจอเขาอยู่ในโถงนั่งเล่นนั่น แต่คำภาวนาคงเป็ไปไม่ได้ข้อนี้เธอรู้ แต่เธอจะเผชิญหน้าผู้ชายแปลกหน้าคนนั้นได้อย่างไร แค่เมื่อไม่กี่นาทีก่อนเธอก็แทบจะกลั้นใจตายอยู่แล้ว
เธอจะทำอย่างไรดี รีบย้ายตัวเองออกจากห้องนอนนี่แล้ววิ่งให้เร็วที่สุดออกจากห้องพักนี้ไปซะ จากนั้นก็กลับห้องตัวเอง เช็คเอ้าท์กลับกรุงเทพฯไปเสีย หรือจะทำเหมือนไม่มีอะไร เดินออกไปเผชิญหน้ากับเขาด้วยท่าทีนิ่งๆ จากนั้นก็รีบขอตัวกลับไม่ต้องเปิดโอกาสให้เขาได้เหนี่ยวรั้งเธอไว้หรือพูดคุยอะไรกับเธอ ถ้าเป็แบบนั้น เขาอาจจะไม่ทันตั้งตัวและเธอก็จะออกไปจากที่นี่ได้อย่างปลอดภัย แต่...ถ้าเขาเป็คนไม่ดีล่ะ เธอจะออกจากห้องพักนี่ไปได้อย่างนั้นหรือ?
คิดแล้วพลอยชมพูก็อยากร้องไห้ เธอไม่น่ามาที่นี่เลย ถ้าคุณย่าของเธอรู้เข้าว่าเธอทำเื่น่าอับอายเสื่อมเสียถึงวงศ์ตระกูลแบบนี้ เธอไม่อยากจะคิดเลยว่าจะถูกลงโทษอย่างไร ความผิดครั้งนี้มหันต์นัก พลอยชมพูบอกตัวเองว่าเธอจะจดจำไปจนวันตาย จะไม่ปล่อยให้ความอ่อนแอครอบงำจิตใจจนคิดทำอะไรในแบบที่ส่งผลร้ายต่อตัวเองแบบนี้อีกแล้ว
ทั้งที่รู้ว่าเครื่องดื่มที่ปณิตาคะยั้นคะยอให้ดื่มนั่นมีส่วนผสมของแอลกอฮอล์ที่เธอไม่เคยแตะต้อง แต่เธอก็ยังถลำดื่มด่ำกับความหอมหวานของมัน ผลที่สุดที่นำพาเธอมาอยู่ที่นี่ตรงนี้ก็คงเพราะเธอฤทธิ์ของแอลกอฮอล์นั่นที่ทำให้เธอไม่ได้สติ จะโทษใครก็ไม่ได้เพราะเธอเป็คนตัดสินใจเองที่จะลิ้มลองมัน ปณิตาเองก็คงไม่คิดว่าเธอจะมึนเมามากมายจนไม่รู้เนื้อรู้ตัว ที่โน้มน้าวเชิญชวนให้เธอดื่มกินก็คงเพราะความหวังดีอยากให้เธอรู้สึกดีขึ้นและลืมเลือนเื่ราวรวดร้าวใจนั่น แล้วนี่เพื่อนรักเธอจะเป็อย่างไรบ้างก็ไม่รู้ เกิดอะไรไม่ดีงามขึ้นกับปณิตาบ้างหรือเปล่า
“อย่าเพิ่งคิดอะไรมากมายเลยนะ เราต้องเอาตัวเองออกจากห้องนี้ไปให้ได้ก่อน อย่างอื่นค่อยว่ากัน” พลอยชมพูบอกตัวเองแล้วตัดสินใจเปิดประตูห้องนอนก้าวออกไป หญิงสาวพยายามสูดลมหายใจเข้าลึกๆ แล้วยืดตัวตรงเดินไปยังโถงนั่งเล่น เพียงเห็นเขาหันมามองทั้งที่ยังนั่งอยู่บนโซฟาตัวยาวในโถงนั้น แข้งขาเธอก็พาลสั่นจวนเจียนจะสิ้นไร้เรี่ยวแรงก้าวเดินเสียให้ได้
2K
