เกิดใหม่ชาตินี้ ขอเป็นภรรยาชาวสวนผู้กล้าหาญ (จบแล้ว)

        หลี่ชิงหลิงมองอาหารที่เหลืออยู่ในถ้ำ หันกลับมาพูดกับหลิวจือโม่ว่าทิ้งอาหารไว้ที่นี่ก่อน ไว้กลับบ้านดูสถานการณ์แล้วค่อยว่ากัน

        หลังจากได้ยิน หลิวจือโม่ก็พยักหน้า

        ไม่รู้ว่าตอนนี้สถานการณ์เป็นอย่างไร การจะแบกอาหารจำนวนมากขนาดนี้กลับไปจึงไม่เหมาะนัก

        รับรู้สถานการณ์ที่บ้านแล้วค่อยมาเอาก็ได้

        "ท่านปู่ จะกลับไปกับเราใช่ไหม" เมื่อเห็นหลิวจือโม่พยักหน้าเห็นด้วยกับข้อเสนอ หลี่ชิงหลิงก็หันไปหาชายชรา

        ชายชราตัวคนเดียวและสามารถไปไหนมาไหนได้อิสระ ดังนั้นเขาจึงทำตามคำพูดของหลี่ชิงหลิง กลับไปอยู่กับพวกเขาสักพัก

        เขาอาศัยอยู่กับเด็กเหล่านี้มานานแล้ว จะให้ทิ้งทันทีก็รู้สึกผูกพัน

        กลับไปอยู่กับเด็กๆ สักพัก ใช้เวลากับพวกเขาอีกหน่อยดีกว่า

        หลี่ชิงหลิงฟังแล้วยิ้ม ตอนนี้นางเข้าใจประโยคที่ว่า มีชายชราในครอบครัวเหมือนมีสมบัติล้ำค่าแล้วจริงๆ ขอแค่มีชายชราอยู่ด้วย ก็จะสามารถถามทุกสิ่งที่พวกเขาไม่เข้าใจได้

        หลังจากที่พวกเขาเก็บข้าวของแล้วก็ค่อยๆ ออกเดินทาง

        พวกเขาไม่รีบนัก เดินเกือบสองชั่วยามจึงถึงหมู่บ้านหนิวโถว

        เมื่อพวกหลี่ชิงหลิงเห็นประตูลานที่เปิดอยู่ หัวใจของพวกเขาก็สะดุด ไม่มีคนร้ายอยู่ใช่ไหม?

        "พวกเจ้ารอตรงนี้ ข้าจะไปดูก่อน" หลี่ชิงหลิงขมวดคิ้ว "ถ้าข้างในไม่มีอะไรผิดปกติ ข้าจะเรียก”

        สิ้นเสียง สืออีก็ปรากฏตัวขึ้น บอกทิ้งไว้แค่ "ข้าไปเอง" แล้วหายตัวไป

        หลังจากนั้นไม่นานเขาก็ปรากฏตัวที่ประตูอีกครั้ง "ไม่มีคน เข้ามาได้" หลังพูดจบ เขาก็หายไปเหมือนภูตผีอีกครั้ง

        เด็กๆ ส่งเสียงเชียร์ วิ่งเหยาะๆ เข้าบ้าน

        พวกเขาห่างหายจากบ้านไปหลายเดือน คิดถึงมาก

        ต้าเหอเดินเป็นคนสุดท้าย ก้มหน้าลง ดูใจลอยเล็กน้อย

        กลับมาถึงหมู่บ้านหนิวโถว เขาก็ไม่สามารถอยู่กับพวกเสี่ยวเฟิงได้แล้ว

        หลังจากอยู่กับพวกเขามานาน เขาไม่อยากจากไปเลยจริงๆ

        เขารู้สึกว่าช่วงเวลาที่เขาอาศัยอยู่ในภูเขาซงเป็นช่วงเวลาที่มีความสุขที่สุด

        เขาจะจดจำช่วงเวลานั้นไปตลอดชีวิต

        “ต้าเหอ ทำอะไรอยู่? ทำไมเดินช้าจัง?” หลี่ชิงเฟิงหันกลับมาเห็นต้าเหอรั้งท้ายจึงวิ่งมาถามเสียงดัง

        ต้าเหอเงยหน้าขึ้นมองหลี่ชิงเฟิง มือกำถุงผ้าของเขาแน่น ก่อนจะพูดอย่างลังเล "ตอนนี้เรากลับมาที่หมู่บ้านแล้ว ข้าเกรงว่าข้าจะอยู่กับพวกเจ้าไม่ได้อีก"

        "ทำไมเจ้าอยู่ไม่ได้ ใครไม่ให้เจ้าอยู่กับพวกเรา"

        "คนเลวแพ้แล้ว มันก็ไม่สมเหตุสมผลที่จะอยู่กับพวกเจ้าแล้ว” เขากินอยู่เฉยๆ มาพักใหญ่จนรู้สึกไม่สบายใจมากพอแล้ว

        หลังจากได้ยินคำพูดของเขา เด็กๆ ก็วิ่งกลับมาทีละคนด้วยสีหน้าไม่พอใจและถามเขาเสียงดัง

        “ต้าเหอ เจ้าคิดว่าตอนนี้พวกคนเลวหนีไปแล้ว ปลอดภัยแล้วเลยไม่อยากอยู่กับเราหรือ?”

        ถ้าต้าเหอกล้าผงกหัวตอบว่าใช่ เขาคงถูกเด็กพวกนี้รุมทุบแน่

        ต้าเหอโบกมืออย่างรวดเร็วและพูดว่า ไม่ ไม่ใช่แบบนั้น

        หลี่ชิงเฟิงกล่าวอย่างเย็นชา "ถ้าเช่นนั้นก็บอกมาว่าอะไร” หากไม่ให้เหตุผลที่ดี เขาจะเลิกคบกับอีกฝ่าย

        ต้าเหอตื่นตระหนก เขาไม่อยากเสียเพื่อนเหล่านี้ไปจริงๆ

        "ข้า... ข้าแค่รู้สึกว่าไม่สามารถกินอยู่เฉยๆ ข้ารู้สึกแย่”

        “กินอยู่เฉยๆ เสียที่ไหน เจ้าทำงานตลอด! ใช่ไหม” พวกหลี่ชิงเฟิงปฏิเสธคำพูดของเขา “เจ้าก็แค่อยากตัดสัมพันธ์ ไม่อยากเล่นกับเราแล้ว"

        คำพูดนี้ดูร้ายแรง ต้าเหออยากรีบอธิบาย แต่พอร้อนรนก็เริ่มพูดไม่ได้ใจความ

        สิ่งนี้ทำให้เขาตื่นตระหนกจนเหงื่อเย็นไหลจากหน้าผาก

        หลี่ชิงหลิงและหลิวจือโม่มองหน้ากัน ทั้งคู่ยิ้ม หลิวจือโม่เดินไปตบไหล่ต้าเหอแล้วพูดเสียงอ่อนโยน "ต้าเหอ อยู่กับเราจนกว่าพ่อแม่จะกลับมาเถอะ ไว้พวกเขากลับมาแล้วค่อยคิดว่าจะกลับไปไหม ดีไหม?” " เขารู้ว่าพ่อแม่ของต้าเหอจะไม่ตกลงให้อยู่กับพวกเขาแน่ พวกเขาอยากเรียกใช้ต้าเหอทำงานที่บ้าน!

        ก่อนนั้นก็ค่อยๆ ดูกันไปก่อน หากทำเกินไป เดี๋ยวเขาจะหาทางเอง

        “ถูกต้อง ต้าเหอ ถ้าเจ้าไม่ได้อยู่ที่นี่ ข้าจะสอนวิชาแพทย์ให้อย่างไร” ชายชราเอ่ยกล่อม “อยู่ที่นี่ไปก่อน ไว้พ่อแม่เจ้ากลับมาค่อยว่ากัน!”

        หลังจากได้ยินทั้งสองพูด ต้าเหอคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะพยักหน้า

        ก่อนที่พ่อแม่จะกลับมา เขาจะทะนุถนอมเวลาที่ได้อยู่กับพวกเขา

        "ไปกัน เข้าไปข้างในกันเถอะ" หลี่ชิงเฟิงและเด็กๆ ดึงต้าเหอเข้าไปด้วยรอยยิ้ม แต่เมื่อพวกเขาเข้าไปเห็นสภาพบ้านรก รอยยิ้มบนใบหน้าของพวกเขาก็หายไปทันที

        เห็นได้ชัดว่าบ้านของพวกเขาถูกยกเค้า

        หลี่ชิงหลิงเตรียมใจไว้แล้ว นางเห็นแล้วก็ไม่ได้ตกใจอะไรนัก

        “ทหารหนานเยี่ยนน่าจะเคยเข้ามา” ระหว่างพูดก็ยกเก้าอี้ตัวหนึ่งขึ้น “ไม่เป็นไร ของยังไม่เสียหาย ซักแล้วก็ใช้ได้”

        นางก็แอบรู้สึกโชคดีที่คนพวกนั้นไม่ได้ทำลายทุกอย่างในบ้าน พวกเขาแค่รื้อค้นเฉยๆ

        หลี่ชิงหลิงเหลือบมองเด็กๆ ที่ตกตะลึงเล็กน้อย ตบมือดึงดูดสายตาของพวกเขา จากนั้นพูด "เอาละ เด็กๆ เลิกเศร้าได้แล้ว เก็บของในมือแล้วเริ่มเก็บบ้านกัน”

        เด็ก ๆ กลับมากระตือรือร้นอีกครั้ง พวกเขาวางสัมภาระในมือลง มือและเท้าเริ่มเคลื่อนไหว

        เมื่อเห็นว่าเด็กเหล่านี้ฟื้นคืนพลังแล้ว หลี่ชิงหลิงก็ยิ้ม "ท่านปู่ อยู่กับพวกเขาก่อนนะ ข้าจะไปดูว่าอาหารที่บ้านยังอยู่หรือไม่" หวังว่าอาหารที่ซ่อนอยู่ในห้องใต้ดินจะยังอยู่ หากไม่มีแล้วนางคงเจ็บปวดใจมาก

        ชายชราโบกมือและบอกให้นางไปได้เลย เขาจะเฝ้าดูเด็กๆ เอง

        หลี่ชิงหลิงและหลิวจือโม่ไปที่ครัว ยังคงมีฟืนอยู่ในครัว พวกเขาปล่อยความกังวลได้ครึ่งหนึ่ง

        ทั้งสองค่อยๆ เคลื่อนกองฟืนออกช้าๆ เผยให้เห็นฝาท่อระบายน้ำ

        ทั้งสองร่วมกันเปิดฝาท่อระบายน้ำ หลังจากรอสักพัก หลี่ชิงหลิงจึงลงบันไดไป

        เมื่อเห็นอาหารที่ยังอยู่ นางก็โล่งใจและยิ้ม "ของยังอยู่ครบ" พวกเขาไม่ต้องอดแล้ว

        “เอ๊ะ ห้องใต้ดินนี้ยังมีผักอยู่ คืนนี้มีผักให้กินแล้ว” ดวงตาของหลิวจือโม่เป็นประกายด้วยความประหลาดใจ เขาไม่ได้กินผักมาหลายเดือนแล้วจึงอยากกินมาก

        หลี่ชิงหลิงเอื้อมมือออกไปพลิกดูผักต่างๆ สภาพดีจริงๆ บางทีอาจเป็นเพราะบ้านของพวกเขาอยู่ใกล้ตีนเขา อุณหภูมิในห้องใต้ดินก็ค่อนข้างต่ำเหมือนตู้เย็นตามธรรมชาติ ดังนั้นจึงสามารถเก็บรักษาไว้ได้ดี

        “ช่วงนี้อาหารในภูเขาซงไม่ค่อยดีเลย ไม่มีเนื้อให้กินด้วย ตอนนี้กลับบ้านแล้ว มาฉลองกันเถอะ”

        หลี่ชิงหลิงหยิบเนื้อแดดเดียวและผักหนึ่งกำมือขึ้นมาพูดกับหลิวจือโม่ด้วยรอยยิ้ม

        หลิวจือโม่ตกลงและตอบว่าดี

        ทั้งสองออกมาจากห้องใต้ดินพร้อมข้าว เนื้อ และผัก หลังออกมาก็ปิดฝาและวางฟืนทั้งหมดกลับเข้าที่

        หลังจากเก็บข้าวของแล้ว พวกเขาก็เข้าร่วมกองทัพทำความสะอาดด้วย

        พวกเขาใช้เวลาหนึ่งชั่วยามเต็มในการทำความสะอาดบ้าน

        เมื่อเห็นบ้านที่สะอาดและเป็นระเบียบเรียบร้อย หลี่ชิงหลิงก็รู้สึกสบายใจขึ้นมาก

        “วันนี้พวกเจ้าพักกันให้เต็มที่เถอะ เดี๋ยวพี่ไปทำข้าว คืนนี้จะมีเนื้อกับผักให้กิน”

        เมื่อเด็กๆ ได้ยินว่าไม่ได้มีแค่เนื้อ แต่ยังมีผักก็เบิกตากว้างและน้ำลายสอ

        พวกเขาไม่คาดคิดมาก่อนว่าจะได้กินอาหารอร่อยๆ ทันทีที่กลับถึงบ้าน ซึ่งทำให้พวกเขาตกใจและดีใจมาก

        “ท่านพี่ ข้าจะไปช่วยจุดไฟเอง” หลี่ชิงเฟิงอยากจะกินของอร่อยเสียเดี๋ยวนี้

        หลายเดือนมานี้กินแต่ข้าวขาว หรือไม่ก็โจ๊กจนต่อมรับรสด้านแล้ว

        หลี่ชิงหลิงเอื้อมมือไปลูบหัว ส่ายหัวบอกไม่ต้อง บอกให้ไปพัก ตนกับพี่โม่จะจัดการเอง

        หลี่ชิงเฟิงมองหลิวจือโม่และพยักหน้าอย่างประนีประนอม

        ทั้งสองไปที่ห้องครัว เริ่มแบ่งงานและเคลื่อนไหว

        ไม่นานนัก กลิ่นหอมก็ลอยออกมาจากในครัว เด็กๆ ที่กำลังพักผ่อนอยู่ในห้องได้กลิ่นก็รีบใส่รองเท้าวิ่งไปที่ครัว

        "ท่านพี่ หอม” หลี่ชิงหนิงใช้ขาสั้นๆ วิ่งเข้าไป

        นางกอดน่องหลี่ชิงหลิง ยืนเขย่งเท้าแล้วมองเข้าไปในหม้อเพื่อดูว่าเป็นของอร่อยแบบไหน

        หลี่ชิงหลิงลูบหัวน้อยๆ ของน้องสาวด้วยรอยยิ้ม "ยังไม่สุก ต้องรอให้สุกก่อน” น้ำลายเจ้าตัวเล็กกำลังจะไหลแล้ว "หนิงหนิง ออกไปรอก่อน!"

        หลี่ชิงหนิงเลียปากเล็กๆ ส่ายหัวบอกว่าไม่ นางจะรอที่นี่

        ช่วยไม่ได้ หลี่ชิงหลิงได้แต่ปล่อยให้นางอยู่ข้างๆ

        “แม่หนู ทำอาหารอะไร หอมจนข้าจะน้ำลายไหลแล้ว” ไม่เพียงแต่เด็ก คนแก่ก็มาด้วย!

        หลี่ชิงหลิงผัดเนื้อไก่แดดเดียวที่หมักไว้อีกครั้ง รู้สึกว่าพอเหมาะแล้วจึงเทลงบนจาน

        "ไก่แดดเดียว เดี๋ยวผัดผักเสร็จก็กินได้แล้ว” พูดพลางเทผักลงไปอย่างรวดเร็ว "คืนนี้ฉลองการกลับมาอย่างปลอดภัยของพวกเรา"