หลังจากที่ผมได้บอกกับเพื่นทั้งสองไปแล้วว่าผมได้กลิ่นของน้ำหอมที่เหมือนผมเคยได้กลิ่นนี้มาก่อน เพื่อนก็พยายามถามผมว่ามันเป็กลิ่นแบบไหน แต่ผมอธิบายออกมาไม่ถูก เพราะยิ่งคิดถึงกลิ่นของมัน ความรู้สึกที่มีต่อกลิ่นน้ำหอมนี้ยิ่งทำให้ผมอยากร้องไห้
ผม : มันบอกไม่ถูกเพื่อน กลิ่นมันแบ....บ
แง้วผมก็น้ำตาไหลออกมาไม่หยุด
แม็ค : พอก่อนเถอะก้อง นายอาจจะมีความทรงจำที่แย่ๆเกี่ยวกับกลิ่นพวกนี้ก็ได้ นายถึงได้ร้องไก้ตลอดเวลาที่นึกถึงมัน
มันก็อาจจะจริงกับเื่ที่แม็คพูด
แจ็ค : งั้นวันนี้เราพอแค่นี้ก่อนดีกว่า เราไปหาอะไรกินกัน จะได้มีแรงตามหาความทรงจำต่อในวันพรุ่งนี้
ผม : อืมๆ
แล้วเราก็ไปนั่งกินข้าวกันที่ร้านข้าวที่พวกนี้บอกว่าผมชอบมานั่งกินประจำ หลังจากที่เรากินข้าวกันเสร็จต่างคนก็ต่างแยกย้ายกันกลับบ้าน ส่วนผมก็กลับห้องตัวเอง แต่ในขณะที่ผมกำลังเดินทางกลับห้อง ผมได้ไปเจอคนๆนึง เขาเดินตรงมาหาผมแล้วเขาก็มาตบหน้าผม แป๊ะ!!!
ผม : (ยืนงง)
แล้วเขาก็ตบผมเรื่อยๆ ท่ามกลางผู้คนที่เดินผ่านไปผ่านมา
ผม : คุ....คุณ คุณครับหยุดตีผมได้แล้วครับ ผมเจ็บ
แต่เธอก็ไม่ฟัง
ผม : บอกให้หยุดไง!
ผมตะคอกใส่เธอ แล้วเธอก็หยุด แล้วก็ถามผม "จำฉันได้มั้ย"
ผม : ??? คุณคือใครครับ
ลูกปลา : ฉันไง ลูกปลา เพื่อนที่อยู่ห้องเดียวกับนายไง
ผม : ??? คือผม
ลูกปลา : ไม่ต้องบอกหรอก ฉันรู้ว่านายความจำเสื่อม เลยไม่ได้ไปที่มหาลัยหลายวันเลย ฉันแค่อยากเจอนาย อยากรู้ว่านายเป็ยังไงบ้าง
ผม : อ่อ ครับๆ ผมก็กำลังฟื้นความทรงจำอยู่ครับ แต่พรุ่งนี้ว่าจะไปที่มหาลัยแล้วครับ เพราะขาดมาหลายวันแล้ว
ลูกปลา : ไม่เป็ไร ถ้ายังไม่หายดีก็ไม่ต้องไปหรอก่นี้ก็ยังไม่มีอะไรหรอกงานก็ส่วนมากจะเป็งานกลุ่มใหญ่ใช้เวลาทำเป็เดือนๆนู้น ส่วนนายฉันเอาเข้ากลุ่มฉันแล้ว มีไอแจ็ค กับไอแม็คด้วย ไม่ต้องห่วง
ผม : ข..ขอบคุณมากครับ ไว้มีโอกาสผมจะตอบแทนในความห่วงใยนะครับ
ลูกปลา : จ้าาา หายไวๆหละ แล้วก็ขอโทษเื่ที่ตบเธอเมื่อกี้ด้วย คิดว่าเผื่อเธอจะจำอะไรได้บ้าง 5555
ผม : ห้ะ ห้ะ ถ้ามันทำแบบนั้นแล้วผมจำทุกอย่างได้ ผมคงทำไปนานแล้วครับ
ลูกปลา : 55555 งั้นก็ไว้เจอกันนะ
ผม : ครับๆ
ผมก็พยายามนึกหน้าเธอว่าเธอเป็เพื่อนคนไหนของผม ทำไมผมมีเพื่อนเยอะจัง แต่ผมก็ปล่อยไปแล้วกลับห้อง
ตื่นเช้า
ผมได้อาบน้ำแต่งตัวเตรียมไปมหาลัย แต่อยู่ดีๆ หัวของผมก็เกิดปวดขึ้นมา
ผม : @#$%##% โอ้ยยยยยย! อึ๊กกกกก!
มันทรมานมาก มันปวดเอามากๆ เหมือนจะะเิเลย แต่ในขณะที่มันปวด มันก็มีภาพความทรงจำผลุดขึ้นมาในหัวทีละนิด ผมจำได้เกี่ยวกับไอแจ็คและไอแม็ค จำเื่ของลูกปลาได้ และก็จำได้ว่าผมมีเพื่อนในห้องอีกเยอะ แล้วภาพก็ตัดไป ผมสลบไปทันที
บ่ายโมงกว่า
ผมตื่นขึ้นมาพร้อมกับอาการปวดหัวที่มันค่อยๆหายไป แต่อยู่ดีๆ เืกำเดาก็ไหล แต่ผมไม่ได้คิดอะไร แล้วไปล้างออก หลังจากที่จัดการกับสถานะการเมื่อกี้เสร็จผมก็ไปอาบน้ำอีกรอบ แล้วก็เปลี่ยนชุดเพื่อที่จะไปมหาลัยอีกครั้ง ในระหว่างเดินทาง ผมก็ได้คิดขึ้นมาว่า นี่ผมต้องะยายามอีกแค่ไหนกัน ผมถึงจะเอาความทรงจำทุกอย่างกลับมา