รุ่งเช้าวันต่อมา ิคังสั่งให้เ้ากรมการคลังเตรียมและทรัพย์สินส่วนหนึ่งเพื่อนำไปมอบให้กับเมืองฮุ่ยิ ตอบแทนที่ช่วยส่งตัวเหมยอิงอิงกลับเมืองอย่างปลอดภัย เหมยฮัวที่ยืนแอบฟังอยู่นั้น นางก็รีบตรงไปเเจ้งข่าวให้กับเหมยอิงอิงได้ทราบ
"เมื่อกี้เ้าว่าอะไรนะ?"
"ข้าบอกว่า ฝ่าากำลังเตรียมเสบียงและทรัพย์สินอย่างละหนึ่งส่วนให้กับเ้ากรมการคลัง เพื่อนำไปเป็ค่าตอบแทนให้กับเ้าเมืองฮุ่ยิ ในฐานะที่ส่งตัวคุณหนูกลับมาเมืองลี่จินอย่างปลอดภัยเ้าค่ะ"
"นี่ท่านพ่อจะให้เ้ากรมการคลัง เป็ผู้นำเสบียงและเงินพวกนั้นไปมอบให้กับเ้าเมืองฮุ่ยิงั้นหรือ...ไม่ได้..ถ้าท่านพ่อให้เ้ากรมการคลังไป ข้าก็จะหมดสิทธิ์ที่จะได้เข้าไปในเมืองนั้นอีก"
"ยังไงเ้าคะ ข้าน้อยไม่เข้าใจ"
"ก็ถ้าเ้ากรมการคลังนำรางวัลพวกนั้นไปมอบในฐานะตัวแทนท่านพ่อแล้วล่ะก็...เ้าเมืองฮุ่ยิจะต้องยิ่งโกรธและคิดว่าพ่อข้า..เอาเงินมาตอบแทนเป็สินน้ำใจที่ข้าไปก่อความวุ่นวายไว้เเน่ ไม่ได้การละ!!" เหมยอิงอิงรีบลุกขึ้นจากเตียงและพยายามจะเดินงอตัวไปจวนิคัง เหตุเพราะนางจะต้องไปยับยั้งความคิดของพ่อนางไว้
"ว้าย!!คุณหนูจะไปไหนเ้าคะ?"
"ข้าจะไปหาท่านพ่อ ข้าจะไปขอให้ท่านพ่อส่งข้าไปแทนเ้ากรมการคลัง เ้าหลบไปอย่ามาเกะกะข้า!!"
"ข้าน้อยมิบังอาจ เเต่..ถ้าคุณหนูเดินทางไปเองเช่นนี้ ข้าว่ามันจะยิ่งทำให้เื่วุ่นวายไปกันใหญ่นะเ้าคะ คุณหนูคงจะจำเื่ราวไม่ได้ แต่ข้าจำได้แม่นว่าคุณชายเฉิน คาดโทษพวกเราไว้อยู่นะเ้าคะ"
"เื่นั้นจะไม่ต้องห่วง ถ้าข้าโง่กว่าเ้า ข้าก็คงไม่ได้เกิดมาเป็นายเ้าหรอก ถอยไปข้ารีบ!!"
"ว้าย!! โอ้ยคุณหนูเ้าคะ!!" เหมยอิงอิงใช้เท้าถีบกลางอกของเหมยฮัวจนนางล้มหน้าหงายไป เหมยอิงอิงรีบวิ่งด้วยความเร็วสูงเพื่อจะไปให้ทันการคัดค้านส่งเ้ากรมการคลังไปเป็ทูตสารสัมพันธ์ ซึ่งในตอนนั้นิคังก็กำลังสั่งการเ้ากรมการคลังถึงการมอบเสบียงและทรัพย์สินในครั้งนี้ด้วย
"ข้าขอให้เ้าเป็ตัวแทนของข้า นำเสบียงและเงินพวกนี้ไปมอบให้กับเ้าเมืองฮุ่ยิ เพื่อตอบเเทนที่พวกเขาดูแลลูกสาวข้าเป็อย่างดีและถ้ามีโอกาส ข้าจะเดินทางไปสานสัมพันธไมตรีให้เป็บ้านพี่เมืองน้องด้วยตัวของข้าเอง หากว่าในภายภาคหน้ามีการรบ..ทั้งสองเมืองจะได้ช่วยกันรบเคียงบ่าเคียงไหล่ซึ่งกันและกัน ไป!!"
"ช้าก่อนท่านพ่อ" เฮือกเฮ้อเฮอเฮือก เฮอฟู่วว!!!(หอบวิ่งมาเหนื่อย)
"ลูกหญิง?..นี่เ้ามาทำอะไรในจวนของพ่อแล้วนี่เ้าไม่สบายอยู่ไม่ใช่หรือ ทำไมวิ่งหน้าตาตื่นมาเช่นนี้ เกิดอะไรขึ้นที่จวนของเ้านั้นรึ?"
"ที่จวนของข้าไม่มีอะไรเกิดขึ้นเ้าค่ะ เเต่ที่ข้าต้องรีบวิ่งมาที่จวนของท่านพ่อก็เพราะว่า ข้า้าอาสานำเสบียงและเงินจำนวนไปมอบให้กับเ้าเมืองฮุ่ยิ ด้วยตัวของข้าเองเ้าค่ะ"
"มันจะเป็เช่นนั้นได้อย่างไร ก็ในเมื่อร่างกายของเ้ายังไม่หายดีไม่ใช่หรือ ไม่ได้ ยังไงพ่อก็ไม่ปล่อยให้เ้าเดินทางในขณะที่ร่างกายเ้ายังไม่สู้ดีเช่นนี้หรอก"
"ให้ข้าไปเถอะเ้าค่ะท่านพ่อ ข้าอยากเดินทางไปขอโทษท่านเ้าเมืองฮุ่ยิที่ข้าไปก่อความวุ่นวายจนเป็เื่ใหญ่โตเช่นนั้น อีกอย่าง..หากท่านพ่อ้าให้เ้ากรมการคลังติดตามข้าไปด้วย ข้าก็ยินดีเ้าค่ะ ขอเพียงเเค่ท่านพ่อยอมให้ข้า.ร่วมเดินทางไปเมืองฮุ่ยิครั้งนี้ด้วย"
"แต่ว่าลูกหญิง ร่างกายมัน…."
"หากท่านพ่อกลัวว่าข้าจะเป็อันตรายร้ายแรง ท่านพ่อก็ให้หมอหลวงร่วมขบวนไปกับข้าด้วยก็ได้เ้าค่ะ เผื่อว่าข้าเป็อะไรขึ้นมา ในขบวนก็ยังมีหมอช่วยรักษาข้าได้ ได้โปรด..ขอท่านพ่อทรงอนุญาตลูกด้วยเถิดเ้าค่ะ โอ้ย!!" เหมยอิงอิงนั่งคุกเข่าและหมอบหน้าลงกับพื้นพร้อมกับแกล้งทำเป็เจ็บแผลที่หลังเพื่อให้ิคังเห็น ซึ่งสิ่งที่นางทำมันก็ได้ผล ิคังรู้สึกว่าลูกสาวหัวรั้นของเขามีความจริงใจและมุ่งมั่นที่จะเดินทางไปขอโทษ ที่นางก่อความวุ่นวายให้ชาวเมืองฮุ่ยิด้วยตัวของนางเอง
"เช่นนั้นก็ได้ พ่อจะยอมให้เ้าไป เเต่..พ่อจะขอเพิ่มทหารคุ้มกัน หมอหลวง เ้ากรมการคลังและคณะ รวมถึงเ้าต้องพาเหมยฮัวติดตามเ้าไปด้วย เ้าจะยินดีหรือไม่?"
"ข้ายินดีเ้าค่ะ ขอบพระทัยท่านพ่อที่ทรงฟังสิ่งที่ลูกขอ" เหมยอิงแสดงความเคารพต่อผู้เป็พ่อและทำท่าจะลุกไม่ขึ้นจนิคังต้องรีบเดินเข้ามาพยุงตัวนางไปนั่งที่เก้าอี้ เหมยอิงอิงทำท่าอ่อนแอต่อหน้าพ่อเเต่ความจริงแล้วเเผลของนางเริ่มสมานกันมากแล้ว..นางแอบลอบยิ้มที่แผนของนางสำเร็จไปได้หนึ่งเปราะและในลำดับต่อไปแผนของนางจะดำเนินไปในทิศทางใดนั้น ติดตามต่อได้ใน EP หน้านะคะ
6K
![[จบ] ทะลุมิติมาพิชิตฝันด้วยระบบอาชีพในยุค 70](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1740377453_61641684.webp)
